Die woensdag zitten Rayenne en ik na de lessen weer enige tijd samen op kantoor om de laatste zaken af te handelen, zoals normaal is. Meestal maken we dan nog wel een praatje, wisselen we wat gedachten uit of lachen we ergens om, maar nu niet. Ik zou best kunnen zeggen dat ik gisteren Van Weelden weer heb zitten pijpen, maar juist het feit dat ik het kán zeggen, doet mij besluiten het niet te doen.

Vandaag is net als maandag. Weer die stilte, die zware, beklemmende stilte die als een deken tussen ons in hangt. We kijken elkaar niet eens aan, alsof zelfs een vluchtige blik al te veel zou betekenen. Het lijkt wel of ademen al te veel gevraagd is. Als mijn pen iets te hard tegen het bureau tikt, zie ik haar bevriezen en hou ik zelf ook mijn adem in, alsof elk geluid de spanning alleen maar groter maakt. Dat is niet gezond en dit kunnen we toch nooit volhouden. Sterker nog, ik kan deze stilte niet meer volhouden, die ik dan ook doorbreek. "Hey..." zeg ik gelaten. Weer bevriest ze. Ze zit voor me, met haar rug naar me toe, en even is het stil. Alweer. Maar nu maar eventjes.

We moeten het erover hebben. "Ik wil erover praten. Ook al is het moeilijk," zeg ik haar zachtjes en rustig, zonder druk op haar te willen leggen. Het lijkt alsof het meer impact op haar heeft dan op mij. Dat voel ik. Ze is ook jonger en iets zegt me dat ze het minder gewillig doet dan ik, of het misschien meer ondergaat. Ze zucht diep. Ik zie haar schouders langzaam omhooggaan voordat ze weer ontspannen. Dan kijkt ze over haar schouder. Een kleine glimlach verschijnt op haar gezicht. "Het moet maar," lijkt ze zich ook wel te beseffen, en ik glimlach terug. Het ijs is gebroken en meteen voelt de lucht in het kantoortje lichter, alsof de spanning eindelijk een klein beetje plaatsmaakt voor opluchting.

"Die avond..." begin ik dan, toch wat twijfelend, terwijl mijn blik de hare vasthoudt. Ze knikt bedachtzaam, maar ik weet niet wat ik moet zeggen. "Ik was blij dat je er was," zegt ze dan snel, alsof ze de woorden eruit gooit voordat ze zich kan bedenken. Mijn glimlach wordt iets groter. "Ben blij dat je dat zegt." Alsof iets gewoons was gezegd, iets wat eigenlijk heel spannend was om uit te spreken. Maar het was natuurlijk niet normaal... "Was het echt je eerste keer?" vraagt ze me. We benoemen niks direct, alsof we bang zijn afgeluisterd te worden. Ik weet precies waar ze op doelt. Ik hoor het aan haar stem. Die gebeurtenis heeft namelijk wel iets veranderd. Ik ken haar beter dan hiervoor, op meerdere manieren. "Natuurtalent," noemt ze me, met een wat flauwe glimlach, eentje waarin ook wel een lichte opwinding zit. "Het was zo bizar allemaal..." Bij mij overheerst vooral ongeloof en geen trots of schaamte. Ze knikt begrijpend.

"Waarom was je daar?" vraag ik dan, en daarmee vraag ik dus naar de reden. Ze kijkt me strak aan. Ik zie haar slikken. Bang is ze. Bang om te zeggen waarom ze daar was. "Nee, hoeft niet," zeg ik haar dan snel. "Als je niet wil." Want ik snap dat als geen ander. En juist daarom wil ze het toch vertellen. Dat had ik niet meer verwacht en automatisch ga ik op het randje van mijn bureaustoel zitten, terwijl mijn aandacht volledig naar haar uitgaat. Kom ik er dan eindelijk achter?

Ik... begint ze twijfelend. Haar stem zakt even weg. Ze worstelt zichtbaar met de woorden die ze wil uitspreken. Ze neemt nog een keer diep adem. Alsof ze daarmee moed verzamelt uit de stilte die tussen ons hangt. En dan komt het.

''Ik had een relatie met een leerling.''

Laat ze dan stilvallen. Er blijft nog veel meer ruimte voor mijn stilte. De bekentenis hangt zwaar tussen ons in. Alle lucht lijkt uit de kamer te zuigen.

Mijn ogen gaan heen en weer. Snel. Om het te begrijpen. Mijn gedachten proberen in een razende stroom te bevatten wat ze zojuist heeft onthuld. Had ze hetzelfde als ik gedaan? Serieus? Ik voel opluchting. En schok. Die trekken tegelijk door mijn lichaam. Een wirwar van emoties overrompelt me volledig. Mijn mond gaat iets open. Maar ik zeg niks. De woorden willen simpelweg niet komen in dat intense moment.

''Ik weet het. Erg he?''

zegt ze schuldbewust. Haar stem trilt van berouw en kwetsbaarheid. Ik weet nog steeds niet hoe te reageren. Ik zit gevangen in een innerlijke strijd die me verlamt. Moet ik nu snel zeggen: ik ook! Ik doe dat niet. Het lukt niet. De timing voelt te delicaat. Mijn eigen geheim drukt te zwaar op mijn borst.

''Ja, ik weet het.''

zegt ze nog een keer. Mijn reactie wordt als pure schok ervaren. Ze probeert de stilte te vullen met herhaling. Zo wil ze de spanning breken.

''Vorig jaar. Aan het einde. Niet handig. Maar ja, als je verliefd bent...''

mijmert ze wat door. Haar gedachten dwalen naar dat verleden. Ze staart zachtjes voor zich uit. En dan ben ik blij nog niet gereageerd te hebben. Haar woorden onthullen een laag die ik nooit had verwacht. Verliefd? Ze was verliefd? Want dat was ik niet... Ik was gewoon... fout?

Dus glimlach ik snel naar haar. Ik vergeet even m’n eigen situatie. Ik heb door dat ze iets verteld heeft wat erg moeilijk voor haar was. Het was een bekentenis die duidelijk veel moed had gevergd. Ze deelde die nu met mij in een moment van oprechte kwetsbaarheid.

''Haar ouders kwamen erachter. Van Weelden bemiddelde.''

zegt ze dan. Ze geeft de details voorzichtig prijs. De puzzelstukjes van haar verhaal vallen langzaam in elkaar.

''Haar?''

vraag ik eerst. Verrast door deze wending. Een meisje dus. Rayenne kijkt me aan en lacht erom. Het is een korte bijna verlegen lach. Die doorbreekt de spanning even.

''Ken je Lindsay nog?''

Ik knik. Herinneringen aan dat meisje komen boven.

''Zij dus.''

zegt ze er nog steeds stil over. Alsof het nog altijd gevoelig ligt.

''Serieus?''

vraag ik terecht. Het beeld dat ik van Lindsay had wordt volledig op zijn kop gezet. Zij was het populairste meisje van vwo zes vorig jaar.

''Had appjes gestuurd. Die las haar moeder.''

zegt ze meer erover. Ze voegt de pijnlijke details toe. Die maken het verhaal nog rauwer. Ik knik alleen alsof ik het begrijp. Alles kolkt in mijn hoofd. Lindsay had altijd een vriendje. Zo stond ze bekend. Niet dus. En daarnaast scheelden zij en Rayenne dan maar 3 of 4 jaar? Was ze niet haar docent geweest dan was het heel anders geweest. Maar dat was ze wel. Dus ja.

''Hij zorgde ervoor dat het niet bekend werd. Haar ouders wilden dat ook niet. Wilden niet dat ze bekend zou staan als gay.''

vertelt ze verder. Het verhaal wordt langzaam tragisch. Lagen van verdriet en verborgen pijn komen steeds duidelijker naar voren. In ieder geval niet fout.

''Hij zei dat ik hem een keer moest terugbetalen. En tot voor kort dacht ik dat hij het vergeten was. Nou, niet dus.''

doet ze er droog over. Maar ik zie dat het pijn doet. Haar droge toon kan de emotionele wond nauwelijks verhullen. Tot voor kort? Sinds ik betrapt was gok ik. Dus slaat Van Weelden nu z’n dubbelslag. Die realisatie laat me diep ademhalen. Een zwaar besef nestelt zich in mijn gedachten. Het is mijn schuld... Rayenne had gewoon iets moois. Ja met een leerling. Maar ja? Dat is niet altijd erg denk ik dan maar. Ik probeer het voor mezelf te relativeren. Zeker niet in vergelijking met wat ik gedaan had... Wat ik nog steeds ga doen...

''Jeetje, Rayen...''

weet ik rustig uit te brengen. Mijn stem is zacht en vol medeleven.

''Wat erg.''

zeg ik. Niet wat ze deed. Maar de uitkomst. De manier waarop alles was gelopen. En de last die ze nu droeg. Ze haalt haar schouders even op. Klein als ze dan is. Dat gebaar benadrukt haar kwetsbaarheid nog meer. Het is veel informatie. Ik probeer meteen alle puzzelstukjes te plaatsen. Flarden van herinneringen schieten door mijn hoofd. Toen op zijn kantoor. Toen ik onder het bureau zat te pijpen... Die keer op de parkeerplaats... Die keer dat ze langer bleef op de vrijdagmiddag... En dat ze al bij Van Weelden was en achteraf bleef... Ik weet niks over die momenten. Maar was ik niet betrapt dan hadden ze wellicht niet plaatsgevonden. Dat gevoel hou ik er nu aan over... Zij was gewoon verliefd. Op een meisje. Wat te mooi en te populair was om gay te zijn volgens haar ouders. Van Weelden bemiddelde. Hij wachtte op het juiste moment. En nu biecht Rayenne dit aan me op. Terwijl we een week terug seks met elkaar gehad hebben door dit alles. Door mij. Doordat zij nog een schuld had openstaan. Doordat ik niet verliefd was maar gewoon geil...

Dan is het weer even stil. Niet uit ongemak. Maar omdat ik gewoon niet weet hoe te reageren, terwijl mijn gedachten in een wirwar rondtollen en ik vergeefs probeer de juiste woorden te vinden. Is ze slachtoffer? En was ik dat ook? Zo had ik mijzelf nooit gezien, want ik had altijd een ander beeld van mijn eigen keuzes gehad. Maar haar kan ik nu niet anders meer zien. Zij had gewoon pech. Werd ontdekt. Werd slachtoffer van Van Weelden, wat een compleet nieuw licht werpt op alles. En dat besef drukt nu heel zwaar op me. Want het voelde alsof het mijn schuld was, een last die zich diep in mijn borst nestelt. Misschien was Van Weelden het wel vergeten. Totdat hij het briefje van Dylan vond. Mijn beloningen voor hun goede cijfers, die nu als een schaduw over ons hangen. Terwijl Rayenne gewoon verliefd was. Wat zo te horen wederzijds was, waardoor haar verhaal een heel andere lading krijgt. Okay, nog steeds fout omdat ze docent is. Maar ik... Ik ben wel veel erger dan dat, zeg. En dat besef ik me nu meer dan ooit, terwijl de verschillen tussen ons pijnlijk duidelijk worden.

En toch zei ze ook iets anders. Blij dat ik er was. Dat ze niet alleen was, woorden die een klein beetje warmte brengen in dit gesprek. En als ik terugdenk aan ons moment, wat ik thuis ook regelmatig doe, zie ik toch vooral een Rayenne die alles gewillig onderging. Een Rayenne die mij klaarvingerde, zich door mij liet beffen, en nog klaarkwam op de harde lul van Van Weelden terwijl we elkaars poesje een lik gaven. Daar hebben we het nu opeens niet over. Want ja, leg dat maar uit, een uitleg die op dit moment onmogelijk lijkt. En eigenlijk wil ik dat zij dat uitlegt. Want ik snap er niks meer van, terwijl de verwarring alleen maar groeit.

Maar dan schrikt ze me wakker uit die stilte vol gedachtes. ''En jij?'' vraagt ze namelijk. Voorzichtig, maar nieuwsgierig, met een blik die oprecht geïnteresseerd is. Het zou eerlijk zijn te zeggen waarom ik hier beland was. Maar dat kon ik gewoon niet. Niet nu, omdat de waarheid te rauw aanvoelt. Wetende dat de eerste cijfers alweer binnenkwamen voor Luc, Mo en Jayden, een realiteit die mijn daden des te actueler maakt. ''Ik ben daar niet klaar voor.'' zeg ik voorzichtig. Alsof mij ook iets ergs is overkomen, terwijl ik mijn stem bewust laag houd. Ik breng het zacht. Ik speel een klein beetje een rol om de situatie te redden. Ik weet niet zeker of ze erin trapt. Maar ze glimlacht en knikt alleen even, een gebaar dat zowel begrip als afstand uitstraalt. ''Is al goed.'' zegt ze, waarna ze zich nog omdraait, met een beweging die haar teleurstelling lijkt te verbergen. Ik voel haar teleurstelling. Ze stelde zich open. Ik doe dat niet, wat een ongelijke dynamiek creëert. Ze hoopte wellicht op meer steun. Maar die kan ik niet geven. Want ik was wel ziek, en die ziekte houdt me gevangen in mijn eigen web van geheimen.

Want de volgende dag is het weer zover. Zit ik weer in stilte. Nu niet met Rayenne. Maar met Luc, Mo en Jayden. Er was wat veranderd. Maar ik kon m’n vinger er niet precies op leggen. Ze hadden weer een beetje lef teruggekregen. Zoals in het begin. Toen ze dachten dat het een grapje was.

''Stilte iedereen. Dat geldt ook voor jullie...''

had ik zelfs even streng gezegd. M’n woorden klonken streng. Maar de blik die gaf verried me. Ik had nog steeds niks over ze te zeggen. En dat begon ik langzaam te beseffen. Het was een fijne balans. Een dun koord wat ik al een tijdje bewandelde. Daardoor kon ik hier nog steeds doen alsof ik lesgaf. Terwijl ik hier eigenlijk was voor iets anders. En dat wisten ze weer. Zo keken ze naar me. Zelfs zonder Dylan. De schok van zijn vertrek was verwerkt. En nu waren het opeens weer de pestventjes van weleer. Althans. Daar was ik bang voor. Dus werd ik stil. Tijdens het SO. Ik ga er weer eentje. Deed er een moeilijkere vraag in. Misschien wel twee voor hen. Niet omdat ik niet wilde. Maar ik was bang dat het te snel te veel zou worden. Ik was niet de eerste die een cijfer bekend zou maken deze week... Ik had al even gespiekt. Ik zou niet de eerste zijn die een voldoende zou geven...

Na de les blijven ze zitten. Als vanzelfsprekend. De cijfers heb ik aan de hele klas bekend gemaakt. En zij weten het dus ook al. Luc had een 8,8. Dat vond zo’n beetje heel de klas verdacht. Maar spieken zou hij niet doen. Na wat er met Dylan gebeurd was. Sterker nog. Ik geloof hem. Want de vorige keer haalde hij ook zo hoog. En toen zoog ik hem daarna leeg. Dus ja. Waarom niet weer. Moet ook hij gedacht hebben... Jayden had een 6,3 en Mo een 6,0. Ik had het idee die dan ook nu te belonen. Zelfde opstelling als de vorige keer. Ik zuig Luc. En de andere twee trekken zich gewoon op me af. Of ja. Gewoon... Tja. Gewoon. Net als de vorige keer...

Ze zitten daar met een grijns. Niet zozeer vanwege deze cijfers.

''Zag de rest al binnenkomen.''

zeg ik. Terwijl ik voor ze op de rand van m’n bureau ga zitten. Ik moet overkomen alsof ik nog steeds de leiding heb. Dus vandaar deze proactieve houding. Dat mijn lichaam wat strakker staat in deze houding helpt natuurlijk op meer dan één manier. Luc had ‘maar’ twee voldoendes. Maar naast die 8,8 die hij net haalde had hij ook 9,0 voor Engels gehaald. Twee keer pijpen dus... Jayden had wat lagere cijfers. Maar wel meer. Vijf voldoendes met als hoogste een 7,8. Voor de rest 6,3. 6,8. 6,9 en een 7,6. Dat betekende dat ik hem ook zelf nog twee keer moest aftrekken. En die twee zevens zorgden voor wat extra spanning. Dat was namelijk genoeg om mijn borsten te gebruiken om een climax te bereiken. Voor het eerst. Geen idee hoe dat precies in z’n werk gaat straks. Maar ik kijk er stiekem wel naar uit. Ik snap dat het meer iets voor hen is. Maar het idee dat ze dat willen. En met mij doen. Maakt me weer aardig week in m’n slipje...

Mo had ook een 7,9 gehaald voor Geschiedenis. Dus die mocht dat ook. Naast de 6,0 die hij nu haalt had hij dan nog een 8,8 gehaald voor Engels. Dus ook nog een keertje pijpen. Zo zat ik de hele dag al de cijfers uit m’n hoofd te leren. En wist ik ook de beloningen er zo bij te verzinnen. De wat was me meer dan duidelijk. De hoe en waar een stukje minder... Het zorgde ervoor dat ik elke dag iets stiller was dan de dag ervoor. Meer verzonken in gedachten over het hoe en wat. En bang dat ik te veel zou opvallen. Omdat zelfs elk uur mij meer opwinding gaf dan het vorige.

Ze zeggen niet veel. Dat hoeft dus ook niet. Maar het is zeker geen routine. We wachten een paar minuten. In stilte. Ik even achter m’n bureau om wat werk af te maken. Dat is niet zo. Maar ik wil ze even laten wachten. Zo probeer ik wat macht te houden. Maar geen idee of het werkt.

Heel even denk ik aan Rayenne. Wat als ik het verteld had? Zou ze me dan tegenhouden? In de gaten houden? Verlinken? Ik ben blij dat ik niks gezegd heb tegen haar. Zij en ik waren misschien voor Van Weelden hetzelfde. Maar wat we gedaan hadden kon toch niet verder uit elkaar liggen?

Want niet veel later doe ik het weer. Ik kijk de jongens gespannen aan als ik met de rug tegen de muur hurk in het verlaten trappengat bij de nooduitgang. Het is al bijna vijf uur. Ik had ze iets langer laten wachten. Tijd die ze goed willen lijken te maken. Want ik zit nog niet of die van Luc wipt al uit z’n broek. Ik pak hem beet. Hij duwt hem naar m’n mond. En dan neem ik het over. De ‘kromme’. Ik sluit m’n ogen. Ik slurp en kreun zachtjes terwijl ik snel over zijn eikel beweeg en hem goed nat maak. Eindelijk! Dat wil ik uitschreeuwen maar ik vind blijkbaar dat ik moet doen alsof die me toch nog ergens zwaar valt. Dat lukt niet. Ik schreeuw niks uit. Maar ik pijp Luc alsof ik er twee weken aan gedacht heb. En ergens is dat dus ook zo. Hij kreunt zachtjes. Hij leunt op z’n ellenboog tegen de koude muur boven me en geeft me aanzienlijk minder ruimte. Zijn eikel blijft bijna voortdurend diep in mijn mond terwijl ik zuig en lik. Soms kijk ik even omhoog. Maar hij kijkt amper terug. Zijn heupen bewegen meer. En ik verlies juist controle. Het duurt niet lang voordat ik amper nog hoef te bewegen. Mijn achterhoofd ligt tegen diezelfde koude muur en Luc werkt zichzelf gewoon naar binnen alsof het hem toekomt. En dat is ook zo...

''Fuck...'' hoor ik Jayden jaloers als hij ziet dat ik het toesta. Dat ik met grote geile ogen om me heen kijk en natuurlijk ook zie dat de andere twee hun erecties er al lang bij hadden gehaald. Hun vuisten wrijven en glijden over hun dikke donkere eikels. ''Wil ook...'' hoor ik Jayden zelfs even en aan zijn stem te horen heeft hij geen controle meer. Het is dat die andere twee er bij zijn dat hij niet verder gaat dan hij verdient. Maar dat zegt natuurlijk wel wat. Ik zit klem. Letterlijk en figuurlijk. ''Fuck...'' gromt Luc nu. Zijn hand op m’n hoofd. Aarzelend. Hij durft me niet echt vast te pakken maar zijn pik schuift wel fanatiek langs mijn lippen. Ik draai me soms iets zodat hij m’n wangen in glijdt... Dan zucht hij alleen even. Het hoeft niet lang te duren. Het mag niet lang duren. Maar God ik wil dat dit nooit meer ophoudt... De stijve pikken willen mij. En daar zijn ze zelfs bereid hun huiswerk voor te doen...

Luc komt uiteraard als eerste klaar. Twee minuten hooguit. Ik voel een onderkin ontstaan als hij zijn lul m’n mond indrukt en mijn mond zich moet aanpassen aan de dikte. Het kolkt in m’n keel en tezamen met de hoeveelheid speeksel die ik genereer bij het pijpen loopt mijn mond er bijna van over. Ik weet m’n lippen strak te houden. Ik weet op tijd te slikken. Voordat ik mijn ogen sluit omdat Jayden besluit plots mij van de zijkant onder te spuiten. Zijn eikel tegen m’n neus. Opdringerig. Het is dat Luc z’n tijd neemt en zijn eikel warm in m’n mond houdt. Anders had hij hem er vast ingeduwd. En wat had ik dan gedaan? Luc lijkt ook te wachten totdat Jayden het opgeeft. Dan trekt hij z’n kromme pas terug met een plopje. ''Godver...'' vloekt Jayden nog even tevreden.

Mo is dan weer als laatste. Zijn zwarte penis imposant. Hij zucht heel zachtjes maar vergeleken met die andere twee is hij stil. Ook hij voelt zich vrijer. Hij legt een hand op m’n hoofd. Minder twijfelend. En laat me omhoogkijken. Mijn lippen zijn nat en glimmend. Ik slik het zaad van Luc nog weg terwijl dat van Jayden over m’n kin druipt. En hij ziet het. Hij denkt ja dat ziet er goed genoeg uit om ook op klaar te komen. Want dat doet hij. Niet in m’n mond. Nee hij laat zijn zaad in lange slierten door de lucht glijden zonder mij te missen. Strepen worden weer getrokken van mijn voorhoofd naar mijn kin. Over m’n wangen. Over m’n neus. Over m’n openstaande mond...

En voor ik het wist was het weer gebeurd. Was ik weer de foute van de twee...

‘Wacht even...’

De woorden komen er hijgend uit, meer een reflex dan een bewuste keuze. Ze willen me zo achterlaten. Alsof het klaar is. Alsof ik klaar ben. Ik schraap mijn keel om duidelijk te klinken, om iets van controle terug te grijpen, maar in plaats daarvan hoest ik. Een klodder sperma komt omhoog. Warm, slijmerig, onontkoombaar. Ik moet hem eerst verwerken. Slikken. Wegdrukken. Doen alsof het niets is.

Ik krabbel overeind. Mijn kleren plakken. Mijn huid voelt plakkerig en gebruikt. Besmeurd. Ze kijken naar me. Ze lachen. Niet naar me. Om me. Dat verschil snijdt scherper dan ik wil toegeven. Ik weet niet wat ik ermee moet. Dus negeer ik het. Voor nu. Ik kijk ze niet aan. Ik kijk naar de grond, naar mijn handen, naar iets veiligs.

‘Kan je morgen voor school komen, Jayden?’

Mijn stem klinkt zakelijker dan ik me voel. Ik kies hem omdat hij deze week de meeste beloningen krijgt. Dat is de logica die ik mezelf voorhoud. Praktisch. Netjes. ‘Dan kan je ’s middags wel weer, toch?’ Ik probeer het licht te houden. Zakelijk. Alsof we een rooster bespreken en geen lichamen.

‘Uhm... Ja?’

Hij klinkt dommig. Onzeker. Misschien is hij dat ook. Of doet hij alsof. Ik knik. Geregeld. Ik trek hem dan twee keer af en daarna zien we wel voor de rest. Misschien buiten school om een keertje. De gedachte flitst door me heen en blijft hangen, ergerlijk en verleidelijk tegelijk.

Terwijl ik dat nog overweeg, doet Mo een stap naar voren. Langzaam. Zeker. Zijn donkere, zware stem vult de ruimte zonder moeite.

‘Dat is niet de afspraak.’

Hij zegt het rustig. Geen boosheid. Geen volume. Alleen zekerheid. ‘Allemaal tegelijk. Dat is de afspraak.’

Ik lach. Kort. Ongemakkelijk. ‘Maar hij heeft meer. Dus...’

Ik probeer redelijk te blijven. In deze absurde situatie. Alsof redelijkheid hier nog iets betekent. Alsof ik nog iets te zeggen heb over wat redelijk is.

‘Nee. Regels zijn regels.’

Hij houdt standvastig vol. Geen twijfel. Geen ruimte. Dat had ik niet verwacht. Ergens diep vanbinnen schuift er iets. Een klein, koud besef.

‘Nou ja, als jullie het niet erg vinden om eerder te komen...’

Ik haper. Snel. Meegaand. Te snel. Luc schudt zijn hoofd. Alsof het een serieuze vraag was. Alsof hij het serieus overweegt. Hij vindt het niet erg. Mo al helemaal niet.Toch heeft dit meer impact op me dan ik hier laat blijken. Ze laten het niet aan het toeval over. En al helemaal niet aan mij. De regels staan geschreven. Alsof ze heilig zijn. Alsof iemand ze hun heeft herinnerd. Alsof ik ooit de illusie had dat ik degene was die ze bedacht.