De zon stond hoog toen Fariha, Amina en Zainab het openbare zwembad binnenliepen. Ze droegen alle drie een lange, donkere burkini. De stof kleefde al een beetje door de hitte. Onder de stof was hun huid glad en olieachtig, precies zoals ze die ochtend hadden voorbereid. Geen ondergoed. Alleen de bedekkende laag die hen voor even nog “gewoon” deed lijken.

Ze kozen een rustiger hoek van het grote buitenbad, weg van de drukste glijbanen maar nog steeds duidelijk zichtbaar voor de ligstoelen en het grasveld. Fariha liet zich achterover in het water zakken. De burkini bolde om haar borsten en heupen. Amina en Zainab bleven dichter bij de rand, pratend en lachend, hun natte hoofddoeken strak om hun gezichten.

Het duurde niet lang.

Een redder – een andere dan Kevin deze keer, jonger, met een fluitje om zijn nek – kwam aangelopen. Hij bleef aan de rand staan en wees naar hen.

“Burkini is hier niet toegestaan. Reglement. Of jullie trekken het uit, of jullie gaan weg. Geen discussie.”

Fariha keek haar zusjes aan. Er gleed een kleine, ondeugende glimlach over haar gezicht. Amina beet op haar lip. Zainab knikte bijna onmerkbaar.

“We kiezen voor uitdoen,” zei Fariha rustig.

Drie paar handen gingen naar ritsen en elastieken. Langzaam, bijna ceremonieel, trokken ze de natte burkini’s uit. Eerst de bovenstukken. Hun borsten kwamen vrij in het felle daglicht – vol, zacht, tepels die meteen hard werden door de lucht en de blikken. Daarna de broeken. Drie gladde, naakte onderlichamen. Geen strook stof meer. Alleen huid, waterdruppels en de hijabs die ze nog ophielden.

Er viel een korte stilte in hun hoek van het bad. Toen begonnen de reacties.

Mannen op de ligstoelen richtten zich op. Vrouwen keken geschokt, gefascineerd of boos. Een paar tienermeisjes verderop staarden met open mond. Fariha negeerde de blikken niet. Ze dreef op haar rug, armen gespreid, borsten boven water, en keek bewust om zich heen. Amina en Zainab bleven dichter bij elkaar, maar hun houding was uitdagend. Ze lieten het water over hun lichamen glijden, draaiden zich om, lieten hun billen even boven komen.

Ze begonnen te plagen.

Fariha zwom langzaam langs een groep mannen die half overeind waren gekomen. Ze bleef een moment stilstaan, water tot aan haar middel, en streek met beide handen over haar borsten alsof ze water wegveegde. Haar vingers bleven te lang op haar tepels rusten. Een van de mannen floot zacht. Fariha keek hem recht aan, glimlachte, en liet een hand onder water verdwijnen. Ze wreef traag over haar eigen gleuf, net lang genoeg om duidelijk te maken wat ze deed, en zwom verder.

Amina en Zainab deden het subtieler maar net zo effectief. Ze stonden dicht bij de trap, water tot aan hun heupen, en begonnen elkaar “af te spoelen”. Handen gleden over schouders, over ruggen, over billen. Zainab streek met haar duim over Amina’s tepel “om een sandkorrel weg te halen”. Amina lachte en deed hetzelfde bij haar zus. De bewegingen waren traag, bijna dansend. Rondom hen werden gesprekken stiller.

Een groepje van vier meisjes van begin twintig, die eerder in bikini lagen te zonnen, kwamen dichterbij zwemmen. Nieuwsgierig, een beetje nerveus, maar duidelijk geïnteresseerd. De oudste van hen, een blonde met kort haar, bleef een meter van Fariha verwijderd.

“Durven jullie dat gewoon?” vroeg ze half fluisterend.

Fariha draaide zich naar haar toe, nog steeds naakt, water parelend op haar huid. “Jullie mogen meedoen als jullie willen. Het water voelt beter zonder stof.”

Er viel een korte aarzeling. Toen keek de blonde naar haar vriendinnen. Eén knikte. Een andere lachte nerveus. Binnen een minuut trokken twee van de vier hun bikini’s uit en gooiden ze op de rand. De andere twee aarzelden nog, maar bleven kijken, duidelijk opgewonden door het idee.

Nu waren er vijf naakte vrouwen in het water.

Fariha nam de leiding zonder woorden. Ze zwom naar het ondiepe gedeelte waar iedereen hen kon zien en ging op de treden zitten, benen licht gespreid. Haar hand gleed weer tussen haar dijen. Ze masturbeerde openlijk, langzaam, met cirkelende bewegingen over haar clit, terwijl ze de blonde aankeek. Amina en Zainab gingen aan weerszijden van haar zitten en deden hetzelfde. Hun vingers gleden glad door hun eigen nattigheid, hun ademhaling werd zwaarder, maar ze maakten geen geluid. Alleen de beweging van hun handen en de blikken die ze rondstrooiden.

De twee nieuwe meisjes volgden aarzelend. Eerst alleen over hun borsten, dan lager. Een van hen sloot haar ogen en beet op haar lip terwijl haar vingers sneller gingen. Rondom hen stonden inmiddels tientallen mensen te kijken. Mannen met handen in hun broekzakken of handdoeken strategisch geplaatst. Vrouwen die wegkeken en dan toch weer terugkeken. Een paar oudere dames schudden hun hoofd, maar bleven staan.

Fariha stond op en zwom langzaam door de menigte in het water. Elke keer dat ze een man passeerde, liet ze haar borsten bijna tegen hem aan komen of streek ze met haar billen langs zijn heup. Ze zei niets. Ze glimlachte alleen, keek hem aan, en zwom verder terwijl haar hand af en toe onder water verdween om zichzelf nog eens te strelen. Amina en Zainab deden hetzelfde aan de andere kant van het bad. Ze plaatsten zich strategisch voor groepen mannen, dreven op hun rug, spreidden hun benen net genoeg, en lieten hun handen zichtbaar tussen hun dijen bewegen.

De twee meisjes die meegedaan hadden, werden moediger. Een van hen ging naast Fariha zwemmen en begon zichzelf openlijker te vingeren, oogcontact makend met een groep studenten aan de rand. De andere bleef dichter bij Amina en Zainab en imiteerde hun trage, demonstratieve bewegingen.

Uren leken te verstrijken in die toestand van pure, openbare prikkeling. Geen aanraking tussen de vrouwen onderling verder dan een terloopse hand op een schouder of heup. Geen seks. Alleen huid, water, blikken, en de constante, trage beweging van handen tussen blote benen. Fariha kwam zacht klaar terwijl ze tegen de rand leunde, haar gezicht bijna neutraal, alleen haar ademhaling en de rilling door haar buik verraadden het. Amina volgde even later, haar voorhoofd tegen Zainab’s schouder. Een van de nieuwe meisjes trilde zichtbaar en moest haar mond dichthouden.

Toen de redder uiteindelijk terugkwam met versterking, verzamelden de vijf naakte vrouwen hun spullen zonder haast. Ze liepen langzaam langs de ligstoelen, waterdruppels lopend over hun lichamen, hijabs nog steeds keurig, de rest volledig bloot. Mannen staarden openlijk. Een paar vrouwen applaudisseerden zacht en spottend. De twee meisjes die meegedaan hadden, liepen met hen mee tot aan de uitgang, nog naakt, lachend en opgewonden.

Buiten, bij de fietsen, keek Fariha hen aan.

“Volgende keer weer?” vroeg ze eenvoudig.

De blonde knikte. Haar vriendin ook.

Fariha, Amina en Zainab fietsten naakt naar huis onder de warme zon, de natte hijabs de enige stof op hun lichamen, de blikken van voorbijgangers als een warme hand over hun huid.

Het avontuur had geen seks nodig gehad.
De naaktheid, de blikken en de trage, openlijke zelfbevrediging waren genoeg geweest om de hele middag te vullen.

En ze wisten al dat ze terug zouden komen.