Annelies — of beter: Angelique, zoals ze zich nu noemde — stond nog half voor de spiegel toen de bel ging. Een kort, vastberaden gerinkel. Ze trok de satijnen negligée weer over haar schouders, liet het lintje losjes knopen zodat de stof net genoeg open bleef om een glimp van de diepe decolleté te geven. Haar hart klopte sneller, niet van zenuwen, maar van de bekende opwinding die altijd kwam vlak voor de eerste keer met iemand nieuws.

Ze opende de deur.

De man die binnenstapte was begin veertig, goed gekleed in een donkerblauw overhemd en een jasje dat net iets te strak zat over zijn schouders. Hij rook naar dure aftershave en tabak. Zijn blik gleed meteen over haar, traag, afwegend, alsof hij al een inventaris maakte.

“Angelique,” zei ze zacht, met een glimlach die precies het midden hield tussen uitnodigend en afstandelijk. Haar stem had nog iets van het Zeeuwse in zich, een lichte zachtheid die ze nooit helemaal kwijt was geraakt. “Welkom.”

Hij knikte, sloot de deur achter zich en leunde even tegen de deurpost. “Ik wil weten hoe ver je gaat,” zei hij zonder omwegen. Zijn toon was rustig, bijna zakelijk, maar zijn ogen verraadden iets anders. “Niet alles in één keer. Stap voor stap. Jij bepaalt niks. Ik wel. Begrepen?”

Angelique knikte. “Begrepen.”

Ze deed een stap achteruit, het licht van de lamp viel precies over haar. Nu, van dichterbij, was alles zichtbaar.

Annelies had het soort schoonheid dat niet schreeuwde, maar bleef hangen. Haar gezicht was ovaal, met hoge jukbeenderen en een zachte, volle mond waarvan de onderlip net iets dikker was dan de bovenlip. Haar ogen waren groot en grijsblauw, omzoomd door lange, donkere wimpers; de make-up was subtiel, alleen een beetje eyeliner die haar blik dieper maakte. Haar huid was bleek, bijna porselein, met een lichte rossige gloed op de wangen die niet van blush kwam. Haar haar was lang, tot net onder haar schouderbladen, donkerblond met natuurlijke honingkleurige highlights, los en licht golvend. Een paar lokken vielen over haar linkerborst.

Haar lichaam was het lichaam van iemand die ooit had gedanst. Niet mager, maar slank en soepel, met een smalle taille die elegant overging in volle, ronde heupen. Haar benen waren lang, de dijen glad en stevig, de kuiten licht gespierd. Haar borsten waren vol, stevig, met een natuurlijke zwaarte; de tepels roze en al licht opgericht onder het satijn. Haar buik was plat, met een zachte, vrouwelijke ronding net boven de navel. En tussen haar dijen, nog half verborgen door de negligée, was de huid glad en ongeschoren, een zachte, bleke driehoek die beloofde wat nog niet getoond was.

De man liep om haar heen, langzaam, alsof hij een beeld bekeek in een galerie. Hij zei niets. Alleen zijn adem was hoorbaar.

“Doe die negligée uit,” zei hij ten slotte. “Langzaam.”

Angelique deed wat hij vroeg. Haar vingers gingen naar het lintje, trokken het los. De satijnen stof gleed van haar schouders, bleef even hangen op haar ellebogen, en viel toen helemaal naar de grond. Ze stond nu volledig naakt voor hem, in het warme licht van de lamp.

Hij bleef op een meter afstand. Keek. Liet zijn blik dalen van haar gezicht naar haar borsten, verder naar haar buik, naar de plaats tussen haar benen, en weer omhoog. Zijn handen bleven in zijn zakken.

“Draai je om.”

Ze draaide zich langzaam. Haar rug was recht, de lijn van haar wervelkolom elegant, haar billen rond en stevig, met een zachte holte aan de zijkanten. Hij liet haar zo staan, seconden lang, terwijl de stilte in de kamer dikker werd.

“Op het bed. Op je knieën. Rug naar mij toe.”

Angelique ging op het bed knielen, leunde voorover op haar handen, rug hol, billen iets omhoog. Ze voelde zijn blik op haar huid branden. Nog steeds raakte hij haar niet aan.

Hij kwam dichterbij. Ze hoorde het ritselen van kleding, het zachte geluid van een riem die werd losgemaakt. Maar hij bleef achter haar staan.

“Spreid je knieën verder.”

Ze deed het. De koele lucht raakte haar tussen haar dijen. Ze voelde zich blootgelegd, bekeken, getest.

Zijn stem klonk dichterbij nu. “Blijf zo. Adem. En vertel me, Angelique… hoe ver denk jij dat je vanavond gaat?”

Ze slikte. Haar stem was hees toen ze antwoordde. “Zo ver als jij wilt.”

Hij lachte zacht, bijna niet hoorbaar. “Dat gaan we zien.”

Nog steeds raakte hij haar niet aan. Alleen zijn aanwezigheid, zijn adem, de belofte van wat nog komen ging, hing zwaar in de kamer. Annelies — Angelique — bleef op haar knieën, naakt, open, wachtend, terwijl de man achter haar in stilte bekeek hoe ver zijn eerste test al was gekomen.