Het was al diep in de nacht toen de eerste klant eindelijk vertrok. Angelique — want zo noemde ze zichzelf hier — sloot de deur achter hem en leunde er even tegenaan. Haar lichaam was nog warm, de huid licht klam, de negligée lag ergens op de grond. Ze had gedaan wat hij had gevraagd. Stap voor stap. Eerst alleen kijken. Dan aanraken. Dan meer. Hij had haar getest tot ze trilde, tot haar stem hees was geworden van de half uitgesproken zinnen, tot ze op haar knieën had gezeten met haar mond open terwijl hij in stilte bekeek hoe ver ze wilde gaan. En ze was gegaan. Ver genoeg. Voor het geld. En voor iets anders dat ze niet onder woorden kon brengen.

Ze liep naar de badkamer, spoelde haar mond, waste de geur van hem van haar huid. In de spiegel keek ze zichzelf aan. De grijsblauwe ogen waren donkerder dan eerder. Haar lippen nog licht gezwollen. Haar borsten droegen nog de rode afdrukken van zijn handen. Tussen haar dijen voelde ze de naschokken van wat ze had toegestaan. Ze had hem laten kijken terwijl ze zichzelf aanraakte. Had haar billen opengehouden terwijl hij alleen maar ademde. Had zijn harde lul tussen haar lippen genomen tot hij haar keel vulde en haar tranen over haar wangen liepen. En toen hij eindelijk klaarkwam, had ze het doorgeslikt, precies zoals hij had gevraagd, terwijl ze hem aankeek alsof het de meest natuurlijke zaak van de wereld was.

Dat was niet de eerste keer.

In de maanden die voorafgingen had Annelies — Angelique — al veel meer gedaan. De eerste weken was het nog voorzichtig geweest. Alleen zoenen, handen over haar lichaam, zijn lul tussen haar borsten terwijl ze omhoogkeek met die zachte Zeeuwse stem. Maar het geld was niet genoeg. En de leegte in haar borstkas ook niet. Dus had ze grenzen verlegd. Eerst orale seks tot ze moest kokhalzen. Dan anaal, langzaam, met veel speeksel en geduld, tot haar lichaam het accepteerde en ze zelfs begon te kreunen van de vreemde druk. Daarna trio’s. Twee mannen tegelijk. De ene in haar mond, de andere diep in haar kut, terwijl ze op handen en knieën lag en het bed kraakte. Soms een vrouw erbij, die haar tepels zoog terwijl een man haar van achteren nam. Ze had zich laten vastbinden. Had zich laten blinddoeken. Had toegestaan dat iemand haar fotografeerde terwijl ze openlag, benen wijd, vingers diep in zichzelf, met een dildo in haar kont. Ze had geld aangenomen om te plassen terwijl iemand keek. Om te slikken. Om te laten komen op haar gezicht, op haar borsten, in haar open mond. Een keer had een oudere man haar gevraagd om hem “mama” te noemen terwijl hij haar neukte alsof ze zijn dochter was. Ze had het gedaan. Voor het geld. En omdat ergens diep vanbinnen de drang zat om iets te betekenen. Al was het maar voor één uur. Al was het maar voor iemand die betaalde.

Haar moeder belde nog steeds. “Hoe gaat het in Amsterdam, meid? Speel je al in Carré?” Annelies loog. Ze vertelde over audities die nooit plaatsvonden, over kleine rollen die niet bestonden. ’s Nachts, alleen in haar kamertje, voelde ze de leegte groeien. Het meisje uit Sas van Gent dat ooit zou stralen, was verdwenen. In plaats daarvan was er Angelique, die haar lichaam verkocht omdat het het enige was dat nog waarde leek te hebben. En ergens, heel diep, voelde ze een vreemde trots. Ze was goed in wat ze deed. Mannen kwamen terug. Ze vroegen specifiek naar haar. Ze betaalden extra om haar te laten snikken, om haar te zien trillen, om te horen hoe ze hun naam fluisterde terwijl ze klaarkwam.

Die nacht, na de eerste klant, wilde ze alleen slapen. Ze trok een dun T-shirt aan, niets eronder, en ging op bed liggen. De stad was stil. Haar ogen vielen dicht.

Toen ging de bel opnieuw.

Ze schrok wakker. Keek op de klok. Half drie. Geen afspraak. Misschien een late klant die haar nummer had gekregen. Ze stond op, trok de negligée weer aan, liet het lintje half open, en deed de deur open.

De man die daar stond, was geen vreemde.

Hij was ouder geworden, maar ze herkende hem meteen. Jeroen. Uit Sas van Gent. De zoon van de bakker. Hij had in de amateurtoneelclub gezeten, had haar ooit geholpen met de belichting tijdens haar eerste grote rol. Ze hadden samen op het schoolplein gerookt achter de fietsenstalling. Hij had haar ooit gezoend na een repetitie, onhandig en te nat. En toen was ze vertrokken naar Amsterdam, en hij was gebleven.

Nu stond hij in de deuropening van haar kamertje boven de Yab Yum, in een versleten spijkerjasje, met een blik die eerst verbaasd was en toen langzaam verhardde.

“Annelies?”

Haar bloed bevroor. De naam klonk als een klap.

“Jeroen…”

Hij keek haar aan. Zag de negligée. De half open stof. De rode merken op haar hals die de make-up niet helemaal had weggestopt. Zijn ogen gingen naar het bed, naar de kussens die nog in de war lagen, naar de flesje glijmiddel dat nog op het nachtkastje stond.

“Dus dit is het,” zei hij zacht. “Dit is waar je bent beland. Annelies uit Sas van Gent. De sterretje. De meid die het zou maken.”

Ze wilde de deur dichtdoen, maar hij zette zijn voet ertussen.

“Laat me binnen.”

Ze stapte achteruit. Hij kwam binnen, sloot de deur, en keek om zich heen alsof hij in een vies geheim was gestapt. Toen keek hij weer naar haar.

“Ik was in Amsterdam voor werk. Zag je naar binnen gaan, gisteren. Dacht eerst dat ik me vergiste. Maar nee. Jij. Hier. Met die kleren. Met die blik.” Hij lachte, een korte, bittere lach. “Iedereen in Sas van Gent denkt nog steeds dat je in Londen speelt. Of in Madrid. Je moeder vertelt het aan iedereen. ‘Annelies heeft een hoofdrol.’ ‘Annelies gaat naar New York.’ En jij… jij ligt hier met mannen voor geld.”

Angelique — Annelies — voelde haar knieën slap worden. “Jeroen, alsjeblieft…”

“Ik kan het aan iedereen vertellen,” zei hij. Zijn stem was kalm, gevaarlijk kalm. “Aan je moeder. Aan de mensen van de toneelclub. Aan de bakkerij. Aan heel Sas van Gent. Ik kan ze precies vertellen waar je werkt. Wat je doet. Hoe je je noemt. Angelique. Een beetje geld voor een beetje liefde. Prachtig.”

Ze slikte. “Wat wil je?”

Hij deed een stap dichterbij. Zijn blik gleed over haar lichaam, over de open negligée, over de blote huid eronder.

“Of… je wordt van mij. Mijn slaafje. Helemaal. Geen klanten meer. Geen Yab Yum. Alleen ik. Je doet wat ik zeg. Wanneer ik het zeg. Hoe ik het zeg. En ik houd mijn mond.”

De stilte in de kamer was loodzwaar.

Annelies keek naar hem. Zag de jongen van vroeger, en de man die nu voor haar stond. Zag de keuze. Het dorp. Haar moeder. De schaamte die over alles heen zou spoelen. Of dit. Hem. Voor altijd, of in ieder geval zolang hij wilde.

Ze dacht aan alles wat ze al had gedaan. Aan de mannen die haar mond hadden volgestopt. Aan de handen die haar billen uit elkaar hadden gehouden. Aan de camera’s. Aan de tranen. Aan de orgasmes die ze soms toch had, ondanks alles, omdat haar lichaam nog steeds reageerde. Aan de drang om iets te betekenen — al was het maar als het lichaam dat iemand kon gebruiken tot het klaar was.

Ze ademde diep in.

“Als ik ja zeg…” fluisterde ze.

“Dan ben je van mij,” zei Jeroen. “Vanaf nu. Geen discussie. Geen ‘ik wil niet’. Je knielt als ik het zeg. Je opent je mond als ik het zeg. Je spreidt je benen als ik het zeg. En je bedankt me erna.”

Haar handen trilden. De negligée gleed verder open. Haar borsten waren zichtbaar, de tepels hard van de spanning en de kou.

Jeroen keek ernaar. “Doe hem uit.”

Ze aarzelde één seconde. Toen schoof ze de satijnen stof van haar schouders. Hij viel op de grond. Ze stond naakt voor hem, precies zoals eerder die avond voor de andere man. Maar dit was anders. Dit was iemand die haar kende. Iemand die wist wie ze was geweest.

Hij liep om haar heen, net zoals de klant eerder. Maar zijn blik was zwaarder. Persoonlijker.

“Op je knieën.”

Annelies ging op haar knieën. De vloer was hard. Ze keek omhoog.

Jeroen streek met zijn duim over haar onderlip. “Dit is pas het begin, Annelies. Vanavond ga ik testen hoe ver jij al bent gegaan voor vreemden. En daarna ga ik verder. Veel verder.”

Hij pakte zijn telefoon. “Maar eerst… een bewijs. Voor het geval je ooit van gedachten verandert.”

Hij richtte de camera op haar. Naakt. Op haar knieën. In het kamertje boven de Yab Yum.

“Kijk in de lens,” zei hij. “En zeg: ‘Ik ben Annelies uit Sas van Gent. En ik ben het slaafje van Jeroen.’”

Haar stem brak bijna toen ze de woorden herhaalde.

Buiten begon de stad langzaam wakker te worden. Binnen was er alleen nog de stilte, de camera, en de man uit haar verleden die nu alles in handen had.

Annelies bleef knielen. Haar lichaam, dat al zoveel had gegeven voor geld en voor de drang om ergens toe te doen, wachtte nu op de volgende opdracht.

En Jeroen glimlachte, langzaam, alsof hij precies wist hoe ver ze al was gegaan — en hoe veel verder hij haar nog zou brengen.