In dit vervolgverhaal, nu eens in korte delen, in tegenstelling tot mijn andere verhalen, beschrijf ik hoe de nette Petra deels aangemoedigd door haar man in een etmaal veranderd in: ‘Petra versie 2.0’, een heel andere Petra. En… nog geen seks in dit eerste deel maar dat gaat echt wel veranderen in het tweede deel… Veel plezier met lezen!

Toen de trein weer stopte, stond ik op scherp. Mijn gezicht voelde warm aan en ik vermoedde dat ik een rode gloed op mijn wangen had, maar het maakte me niets uit. Ik keek er te veel naar uit om in de nog negentig minuten ononderbroken reistijd de verhaallijn die ik net had bedacht verder uit te werken. Mijn alter ego zou een fantastische avond beleven — als ik het scenario dat door mijn hoofd raasde maar op het scherm kon krijgen voordat de spanning afnam.

De coupe was behoorlijk vol. Buiten op het gangpad schuifelde een stroom forensen voorbij, verdiept in hun telefoons, maar ik was er vroeg bij geweest. Ik zat op de beste plek van de trein: een prima eenpersoonsstoel diep in de hoek van de eerste klas. Geen buurman die meelas, geen loerende ogen over mijn schouder. Het harde, ritmische geklik van mijn eigen toetsen klonk in de verder stille wagon bijna provocerend, maar ik kon niet stoppen.

Het verhaal begon mooi vorm te krijgen. Mijn antiheld was erin geslaagd zijn vrouw in een situatie te manoeuvreren waarin ze dacht dat ze alleen was met haar potentiële minnaar, en ze bezweek snel voor zijn aanzienlijke charmes.

Net toen ik begon aan wat altijd een van mijn favoriete onderdelen van elk verhaal is — de verleiding zelf — doofde het daglicht buiten. De trein denderde een tunnel in. Mijn scherm veranderde in een zwarte spiegel en reflecteerde mijn eigen rode wangen, maar ook de figuur van een man in strak pak die twee rijden verderop stond. Hij keek schuin mijn kant op. Instinctief kantelde ik mijn laptopscherm een paar centimeter naar me toe.

Pas toen het blikkerige geluid van de treinomroep door de speakers klonk en de man doorgelopen was, liet ik mijn adem weer los. Mijn vingers zweefden boven de toetsen. De verleiding wachtte niet.

De zachte trilling van de trein onder mijn voeten leek zich aan te passen aan het ritme van de scène. Buiten gleed de schemering over het landschap, maar op mijn scherm brandde het kaarslicht in het fictieve penthouse.

’Je had hier niet moeten komen,’ typte ik.

Mijn vingers vlogen over de toetsen. Ik voelde me als een regisseur die vanuit het donker de controle over zijn spelers behield. De verleiding op het scherm werd steeds scherper, de dialoog gevaarlijker. Mijn antiheld keek toe vanaf een afstand — precies zoals ik vanuit mijn hoekstoel de coupé reizigers in de gaten hield — terwijl zijn vrouw haar hand langzaam liet glijden naar de revers van het colbert van de minnaar.

"Mevrouw, uw vervoersbewijs alstublieft?"

Ik schrok zo hevig dat mijn hand tegen de zijkant van de laptop stootte.

Direct naast mijn stoel stond de conducteur. Een oudere man met een bril op het puntje van zijn neus, die me strak aankeek. Zonder na te denken klapte ik de laptop met een droge klik dicht, veel te snel om discreet te lijken. Het geluid echode door de rustige wagon.

"A-ja, natuurlijk," stamelde ik. Mijn stem klonk hoger dan normaal.

Met klamme vingers graaide ik in mijn jas naar mijn telefoon. De conducteur keek van mijn gezicht — dat waarschijnlijk inmiddels bordeauxrood gekleurd was — naar het gesloten laptopscherm, en weer terug. Een kleine, onleesbare glimlach krulde rond zijn mondhoeken.

"U bent in ieder geval diep in gedachten," zei hij rustig, terwijl hij de scanner tegen mijn scherm hield. Piep. "Prettige reis nog."

"Bedankt," mompelde ik.

Ik wachtte tot zijn zware voetstappen waren verstomd in het volgende rijtuig. Mijn hart klopte in mijn keel. Pas toen ik zeker wist dat niemand keek, klapte ik het scherm op de kortst mogelijke kier open.

De tekst knipperde geduldig. '...haar vingers vonden de stof van zijn jasje.'

Ik haalde diep adem, zette mijn handen weer op het toetsenbord en glimlachte. De adrenaline was precies wat de scène nodig had.

Ik bracht de laptop weer helemaal omhoog, schoof nog een centimeter dieper de hoek in en liet mijn blik over het tekstbestand glijden. De onderbreking van de conducteur had de fictieve spanning niet gebroken; het had er juist een rauw randje aan gegeven.

Mijn vingers pikten de draad weer op.

'Haar ademhaling versnelde. Ze wist dat het fout was, dat het een valstrik kon zijn, maar zijn nabijheid liet geen ruimte voor verstand.'

Het typen ging nu in een meedogenloos tempo. De minnaar boog zich naar haar toe. Ik beschreef de aarzeling, het lichte trillen van haar lippen, de manier waarop de antiheld in de schaduw van de aangrenzende kamer elk detail registreerde. Het was een sinister soort voyeurisme dat ik met merkwaardig veel genoegen op het digitale papier zette.

Plotseling voelde ik een lichte druk tegen de leuning van mijn stoel.

Een jongeman met een grote koptelefoon om zijn nek was in de volle coupé gaan zitten en leunde nu met zijn heup tegen de rand van mijn hoekje. Hij keek niet naar mij, maar bleef maar doelloos op zijn telefoon swipen. Toch was hij te dichtbij. Veel te dichtbij. Als hij zijn hoofd een kwartslag draaide, kon hij de tekst zo meelezen.

‘Zijn lippen raakten de zachte huid van haar nek,’ tikte ik langzaam, mijn vingers bijna geruisloos op het toetsenbord vallend om geen aandacht te trekken.

Ik hield mijn adem in. Met mijn ogen strak op het scherm gericht, registreerde mijn periferie elke beweging van de jongen. Een kleine spiervertrekking in zijn been, het oplichten van zijn telefoonscherm... Het voelde alsof ik een illegaal spel speelde midden in een wagon vol argeloze mensen.

De trein maakte een flauwe bocht en de jongen bewoog iets. Uit angst dat hij zou meekijken, veranderde ik de zinsbouw in mijn hoofd en typte gehaast verder, de grens tussen mijn eigen zenuwen en de spanning van het verhaal overschrijdend.

Mijn antiheld glimlachte in het donker. Ze had ze precies waar ze, ze hebben wilde. En ik had nog minstens veertig minuten voordat we het volgende station bereikten.

De verandering van perspectief bracht meteen een heel andere lading met zich mee. Mijn eigen adrenaline, de hitte in mijn wangen, de intieme woorden op het scherm... Het zweefde ineens allemaal als een onzichtbare wolk tussen mij en deze vreemde jongen.

Ik pauzeerde. Mijn vingers bleven zweven boven de toetsen van de laptop, die ik nog steeds een fractie naar me toe gekanteld hield.

Uit mijn ooghoek zag ik hoe hij zijn gewicht verplaatste. De stof van zijn spijkerbroek schuurde heel even licht langs de leuning van mijn stoel. Hij rook naar koude buitenlucht en een vleugje goedkope, frisse deodorant.

Ik keek op. Niet geërgerd, maar met een blik die waarschijnlijk iets te veel van mijn eigen opgewonden staat verraadde.

Onze ogen ontmoetten elkaar. Hij schrok even — alsof hij verwachtte een boze zucht te krijgen omdat hij in mijn persoonlijke ruimte was — en trok zijn schouders iets op.

"Sorry," mompelde hij zacht, terwijl hij zijn koptelefoon van zijn nek schoof. "Het is erg druk. Zit ik in de weg?"

Zijn stem was verrassend warm, een tikkeltje hees. Mijn hart maakte een vreemd sprongetje. Ik keek vluchtig naar het scherm, waar het fictieve koppel op het punt stond de grens over te steken, en dan weer naar hem. Een plagerige, bijna roekeloze gedachte stak de kop op.

"Nee hoor, je zit niet in de weg," zei ik, en ik liet mijn stem bewust iets lager zakken dan normaal. Ik ontspande mijn houding en klapte het scherm van mijn laptop een paar centimeter héél subtiel verder open. Net genoeg.

"Alleen..." Ik liet een kleine pauze vallen en keek hem aan met een schuine glimlach. "Als je meeleest, moet je wel beloven dat je het einde niet verraadt."

De jongen keek me een seconde vol ongeloof aan. Een langzame, licht amuserende grijns verspreidde zich over zijn gezicht. Zijn blik gleed vluchtig naar de oplichtende letters op mijn scherm en schoot daarna meteen weer terug naar mijn ogen.

"Ligt eraan," zei hij, en hij leunde net iets comfortabeler tegen de leuning. "Is het een goed verhaal?"

Ik voelde hoe de plek op mijn schouder, waar zijn hand rustte, strak en warm werd. Zijn vingerknoppen drukten net hard genoeg door de stof van mijn jurkje heen om het echt te maken. Hij schrok niet terug van de woorden op het scherm; hij leek er juist in te verdwijnen.

Zijn ademhaling streek heel licht langs mijn oor toen hij zich verder vooroverboog.

"Zo dametje," fluisterde hij, met een stem waarin een mix van verbazing en een plagerig soort bewondering doorklonk. "In jouw gedachten ben je een heel ander persoon dan je er nu uitziet."

Zijn blik bleef nog even strak op de alinea's staan waar mijn antiheld de controle over de situatie overnam. De spanning in het verhaal en de spanning hier, in deze krappe hoek van de eerste klas, begonnen naadloos in elkaar over te lopen.

Hij haalde zijn hand niet weg van mijn schouder. Met zijn duim maakte hij een kleine, bijna onmerkbare beweging over de stof.

"Hou je ervan om te fantaseren?" vroeg hij zacht.

Ik liet mijn laptop iets verder zakken op mijn schoot en keek schuin omhoog. Van zo

dichtbij zag ik een kleine gouden spikkel in zijn linker iris en de lichte twijfel in zijn blik — alsof hij zelf ook niet helemaal kon geloven dat hij deze grens zo opzichtig overstak.

"Fantaseren?" antwoordde ik, terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg en mijn schouder bewust iets naar zijn hand toe bewoog. "Ik noem het liever het regisseren van de werkelijkheid. En op dit moment..."

Ik liet mijn blik van zijn lippen naar zijn ogen glijden. "...loopt de regie exact zoals ik wil."

Hij grinnikte zacht, een diep geluid dat bijna verloren ging in het monotone zoemen van de rails. Zijn hand bleef stevig op mijn schouder rusten, maar hij verschoof zijn gewicht net genoeg om nog iets dichterbij te komen. De drukte in de wagon, de voorbijflitsende bovenleidingen, de geur van natte jassen—het viel allemaal weg.

"De regie, ja?" zei hij, zijn stem niet meer dan een hees gefluister bij mijn slaap. "En wat heeft de regisseur in gedachten voor het volgende hoofdstuk?"

Zijn blik schoot weer even naar de laptop, waar de cursor roerloos knipperde aan het einde van de laatste gepeperde alinea. Mijn hart bonkte in mijn keel. De grens tussen wat ik op schoot had getypt en wat zich nu op een halve meter afstand afspeelde, was volledig vervaagd.

"Dat hangt er vanaf," zei ik, en ik draaide mijn hoofd een fractie bij zodat mijn lippen vlak bij zijn kaaklijn kwamen. "Sommige personages vragen om een heel specifieke aanpak.

Die laten zich niet zomaar sturen."

Een korte stilte viel. Hij liet zijn hand langzaam van mijn schouder afglijden, langs mijn bovenarm, tot hij met zijn vingertoppen heel licht de zijkant van mijn hand raakte waarmee ik het scherm vasthield. De aanraking stuurde een schokgolf door mijn onderbuik.

"Probeer me maar te sturen," zei hij uitdagend, terwijl zijn ogen glinsterden.

Ik keek hem strak aan, voelde de hitte in mijn gezicht alleen maar toenemen, en bracht mijn hand naar het toetsenbord. Zonder mijn ogen van de zijne af te wenden, drukte ik met één vinger op de Entertoets. Aandachtig stelde ik de volgende vraag:

"Durf je het aan om mee te schrijven, of schrik je terug zodra het echt wordt?"

De trein begon merkbaar te vertragen. Buiten veranderde het duister in de lange, verlichte strepen van een perron. De mechanische stem van de machinist kondigde het station al aan, maar de boodschap drong nauwelijks tot me door.

Hij haalde zijn vingers langzaam van mijn hand af, al liet hij zijn blik geen seconde los.

"Ja, dat lijkt me leuk," zei hij zacht, met een scheef lachje dat het midden hield tussen twijfel en een directe uitdaging. "Maar ik moet er het volgende station uit."

Hij wees met zijn kin naar het raam, waar de eerste borden van het perron voorbijgleden.

"Misschien..." Hij boog zich nog een laatste keer iets voorover, zijn adem warm tegen mijn wang. "...heb je zin om mee te gaan naar mijn kamer? Die ligt pal tegenover het station."

Het voorstel hing als een elektrische lading tussen ons in. Mijn vingers rustten nog steeds op de toetsenbordrand. Op het scherm knipperde de cursor stoïcijns door aan het einde van de onvoltooide verleidingsscène, alsof het document zelf wachtte op mijn beslissing.

In mijn hoofd vloog alles door elkaar: de plotlijnen van mijn verhaal, het risico, de absolute roekeloosheid van het moment, en de adrenaline die toch al door mijn lijf gierde. En het belangrijkste, zou dit gaan worden waar mijn man al maanden over fantaseerde?

De trein kwam met een zachte schok tot stilstand. De deuren ontgrendelden met een luid gesis.

Ik keek van zijn ogen naar het zwarte scherm van mijn laptop, klapte het toestel in één vloeiende beweging dicht en schoof het in mijn tas.

"Laat me raden," zei ik terwijl ik opstond en mijn jas aantrok, "jouw kamer heeft geen conducteur die ons komt onderbreken?"

Een vette grinnik vloog over zijn gezicht toen hij de vastberadenheid in mijn stem hoorde.

De rauwe eerlijkheid van de opmerking sneed als een mes door de opgebouwde spanning. Geen twijfel meer, geen twijfelachtige excuses—gewoon een knop die in één keer omgaat.

Hij deed een stap achteruit om me ruimte te geven, maar liet zijn blik geen seconde los terwijl ik mijn tas over mijn schouder hing.

"Kijk, dat is de juiste energie voor een hoofdpersoon," zei hij hees, terwijl hij met een knikje naar de openstaande treindeuren wees.

We stapten het kille, verlichte perron op. De frisse buitenlucht sloeg in mijn gezicht, maar het deed niets om de hitte van binnen te verdrijven. Boven ons klonk het vertreksignaal van de trein; de rode achterlichten verdwenen al snel in de duisternis. Mijn oude werkelijkheid, mijn verplichtingen en mijn huwelijk denderden met honderd kilometer per uur bij me vandaan, het spoor op…

Was getekend: John Adams