Petra's Wraak - 3

"Klootzak! Kom naar buiten!" schreeuwde ik.

Hans kwam de deur uit, nog in zijn sportkleding, met diezelfde arrogante blik. "John, doe eens rustig—"

Ik liet hem niet uitpraten. Ik vloog hem aan, ramde mijn vuist in zijn maag en begon als een bezetene op hem in te slaan. Al mijn frustratie over Karel, de sportwagen, de jongen in de supermarkt en mijn eigen falende libido kwam er in één keer uit. Maar Hans was jonger en fitter. Hij werkte me tegen de grond en hield me in een klem terwijl hij met zijn vrije hand zijn telefoon pakte.

Tien minuten later zat ik met handboeien om in een surveillancewagen. Openbare geweldpleging. Omdat ik al een paar eerdere waarschuwingen had gehad voor agressief rijgedrag, besloot de officier van justitie me in voorlopige hechtenis te houden.

Drie dagen zat ik in een kille cel te rotten, vretend aan mijn eigen gedachten. Tijdens het bezoekuur verscheen Petra eindelijk achter het glas. Ze zag er stralend uit. Ze droeg een nieuw, strak jurkje en haar lippen waren felrood gestift.

"Je ziet er slecht uit, John," zei ze kalm door de intercom. Er klonk geen greintje medelijden in haar stem.

"Petra, haal me hieruit," smeekte ik. "Het spijt me van Hans, maar ik werd gek. Vertel me alsjeblieft dat er niets is gebeurd. Dat je alleen bij mij hoort."

Petra leunde achterover en bekeek haar nagels. "Je hoeft je om mij geen zorgen te maken, hoor. Ik word ontzettend goed opgevangen door mijn vrienden. Hans is heel vergevingsgezind... hij begrijpt dat je labiel bent. En Karel... nou ja, Karel is er ook voor me. Hij is gisteravond zelfs blijven slapen om te zorgen dat ik me veilig voelde in dat grote, lege huis van ons."

Ik voelde de grond onder mijn voeten wegvallen. "Hij is blijven slapen? In ons bed?"

Ze glimlachte mysterieus en stond op. "Privacy, John. Vergeet dat niet. Ik moet gaan, de jongens wachten beneden in de sportwagen op me. We gaan varen. Smoren is goed voor je zelfreflectie, zeggen ze."

Ze hing de hoorn op en liep weg zonder nog één keer om te kijken, mij achterlatend in de totale duisternis van mijn eigen jaloezie.

De volgende keer dat Petra aan de bezoektafel verschijnt, is de transformatie compleet. Ze ziet er niet meer uit als de vrouw die drie weken geleden nog klaagde over de prijs van avocado’s. Ze draagt een zijden sjaaltje van een merk dat ik niet eens kan uitspreken en haar hele houding straalt een soort onaantastbare macht uit, in dure kleding die ze zich normaal niet kon veroorloven en chic opgemaakt.

"Je ziet er bleek uit, John," begint ze, terwijl ze met een hautaine blik de kille bezoekruimte opneemt. "De luchtvochtigheid hier doet je huid geen goed."

Ik klem mijn handen om de rand van de tafel. "Hoe kun je hier zo rustig zitten? Terwijl ik hier wegrot, ben jij God weet waar met die gasten!"

Ze lacht zachtjes, een geluid dat nu klinkt als puur kristal. "Oh John, maak je geen zorgen om mij. Het komt me aan niets te kort. Karel heeft me geïntroduceerd in een wereld waar jij het bestaan niet eens van wist. De high society is verbazingwekkend gastvrij voor een vrouw die eindelijk haar eigen waarde inziet."

Ze leunt iets naar voren, zodat ik haar dure parfum kan ruiken over de geur van schoonmaakmiddel en gevangeniseten heen. "Ik ben inmiddels een graag geziene gast op hun feestjes. Ze vinden mijn verhaal... interessant. Een vrouw die jarenlang werd bedrogen door een middelmatige man, maar die nu eindelijk weer bloeit. Gisteravond waren we op een landgoed in de buurt van Wassenaar. Er was kaviaar, champagne van voor de oorlog, en de mannen... laten we zeggen dat ze een stuk galanter zijn dan jij."

"Je bent me aan het kapotmaken, Petra," fluister ik.

"Nee hoor," zegt ze terwijl ze opstaat en haar tasje over haar schouder hangt. "Ik geef je alleen de privacy waar je zo om smeekte. Ik ben vanavond weer uitgenodigd. Hans en de jongen uit de supermarkt — hij heet trouwens Malik — gaan ook mee. Ze noemen me hun 'koningin'."

Ze kijkt me nog één keer diep in de ogen aan. "Je komt overmorgen vrij, heb ik gehoord. Maak je geen zorgen over het eten; er staat vast nog wel een diepvriespizza. Ik ben waarschijnlijk pas maandag weer thuis. Karel heeft me op zijn jacht uitgenodigd."

Zonder afscheid te nemen loopt ze de ruimte uit, haar hakken tikkend op de stenen vloer als een doodvonnis voor mijn ego.

Ik stapte twee dagen later, over de drempel en de stilte in huis was oorverdovend. Geen parfum, geen vrolijk geneurie, zelfs geen geluid van de koelkast dat de leegte opvulde. Het huis voelde aan als een museum van een leven dat ik niet meer leidde. Ik liep naar de keuken en vond de diepvriespizza waar Petra het over had gehad. Terwijl ik het ding in de oven schoof, besefte ik hoe diep ik was gezonken; de smaak van goedkope tomatensaus en kartonachtig deeg was inderdaad een culinair hoogstandje vergeleken met de drab uit de bajes, maar de nasmaak was bitterder dan ooit.

Met mijn bord op schoot liep ik naar de werkkamer. Ik moest íets doen, ergens controle over krijgen. Ik klapte mijn laptop open, maar mijn adem stokte in mijn keel.

In de USB-poort aan de zijkant zat een strakke, zilveren stick. Geen van ons beiden had zo'n ding, en ik wist zeker dat hij er niet zat voordat ik werd afgevoerd. Mijn vingers trilden zo erg dat ik de eerste keer misgreep. Was dit een laatste trap na? Een bekentenis? Of bewijsmateriaal dat me definitief zou breken?

Ik klikte op de schijf in de verkenner. Er verscheen een enkel bestand: PRIVACY_LOGS.mp4.

Mijn hart bonsde in mijn keel toen ik erop dubbelklikte. Maar in plaats van een video verscheen er een grijs invulvenster midden op mijn scherm.

Wachtwoord vereist. Hint: De naam van degene die je positie heeft overgenomen.

Mijn kaken klemden op elkaar. Ik wist wie ik moest invullen, maar de letters typen voelde als het drinken van vergif. Met trillende vingers typte ik de vijf letters: K A R E L.

De laptop gaf een kort, scherp piepje. FOUT WACHTWOORD.

Ik vloekte binnensmonds. Was het dan toch H A N S? Of M A L I K? Ik probeerde ze allebei, maar het venster bleef grijs en onverzettelijk. De onzekerheid begon me weer van binnenuit op te vreten. Petra was me zelfs hier te slim af; ze dwong me om na te denken over elk contact, elke man die ze de laatste dagen had genoemd.

Ik staarde naar het scherm. Wie was de echte winnaar in haar ogen? Wie had mijn positie écht overgenomen? Ik dacht aan die vrolijke jongen uit de supermarkt, aan de brute kracht van Hans, en aan de rijkdom van Karel. Maar toch dacht ik aan die ene specifieke naam die ze riep tijdens de seks... de naam die me het diepst raakte.

Mijn vingers zweefden boven het toetsenbord. De letters brandden in mijn geheugen. Het was niet Hans, niet de brute kracht van de buurman die me in de cel had doen belanden. Het was ook niet Malik, de jonge god uit de supermarkt die slechts een figurant leek in haar nieuwe, glansrijke leven.

Ik dacht terug aan die nacht in de slaapkamer. Aan de rauwe intensiteit van de seks, de jaloezie die als een gif door mijn aderen stroomde, en de naam die uit haar mond ontsnapte op het moment van haar grootste extase. De naam die bewees dat ik al lang geleden was vervangen door een herinnering die nu blijkbaar weer springlevend was.

Ik typte weer de vijf letters, langzaam, bijna plechtig:

K A R E L

Maar toen herinnerde ik me de foto op de zolder en de achterkant: "K. & P. – De nacht dat we niet meer gestopt zijn." Ik realiseerde me dat ik groter moest denken. De initialen op de manchetknoop. De man die niet alleen haar bed, maar haar hele wereld had overgenomen.

Ik wiste de letters en typte:

K A R E L V.

Een seconde lang gebeurde er niets. Het cirkeltje op het scherm draaide traag rond, alsof de laptop me nog één moment gunde om weg te kijken voordat mijn hele wereldbeeld definitief zou instorten.

Toen klonk er een zacht, triomfantelijk ping-geluid.

Het venster verdween. Een mediaspeler opende zich over het volledige scherm. Het beeld was in het begin zwart, maar het geluid was direct kristalhelder: het geluid van lachende stemmen, het ploppen van een kurk.

Ik schonk een glas whisky in, mijn handen trillend tegen het kristal, en liet me in de bureaustoel zakken. Het beeld sprong aan. Geen korrelige beveiligingsbeelden, maar haarscherpe, bijna cinematografische, professionele opnames van een gigantisch jacht dat op een azuurblauwe zee dobberde.

Het zonlicht schitterde op het witte dek het was een feest en de champagne vloeide rijkelijk. Daar was ze.

Petra kwam in beeld en ik herkende haar bijna niet. Ze droeg een flinterdunne, smaragdgroene jurk die aan de zijkanten volledig open was, bijeengehouden door gouden kettinkjes. Ze straalde een klasse en een sensualiteit uit die ik in ons rijtjeshuis nooit had gezien. Ze lachte, een glas kristalheldere bubbels in haar hand, terwijl ze door een groep mensen liep die ik alleen kende van de Quote 500 en de zakelijke talkshows.

De camera volgde haar als een roofdier. Ik zag hoe de CEO van een internationale techgigant, een man die normaal gesproken alleen voor presidenten buigt, zijn hand op haar onderrug legde en iets in haar oor fluisterde. Petra lachte niet verlegen weg; ze keek hem recht in zijn ogen aan met een blik die zei dat zij de controle had.

De beelden wisselden elkaar af. Petra die op een loungebank lag, omringd door drie mannen in linnen pakken die aan haar lippen hingen. Ze werd bewonderd, aanbeden bijna. Ook de vrouwen op het feest—vrouwen die normaal gesproken over iedereen heen zouden kijken— zochten haar gezelschap op, haar aanrakend als een teken van status.

Ik zag Malik voorbijlopen met een dienblad vol oesters, waarbij hij een veelbetekenende knipoog naar Petra gaf die door de camera feilloos werd geregistreerd. De sfeer op de video was geladen, decadent en doordrenkt van een rijkdom die ik haar nooit had kunnen bieden.

Toen verscheen er een schaduw over het beeld. Een lange man, breedgeschouderd, in een onberispelijk wit overhemd dat deels openstond. Karel. Hij liep op haar toe, legde zijn handen bezitterig op haar heupen en trok haar tegen zich aan. De camera zoomde in op Petra’s gezicht. Ze sloot haar ogen en leunde met haar hele gewicht tegen hem aan, een gelukzalige glimlach op haar lippen die me door merg en been ging, vooral de diepe passionele kus die volgde.

"Kijk je mee, John?" klonk ineens haar stem via de luidsprekers van de laptop, een voice-over die later over de beelden was gemonteerd. "Dit is wat je wilde, toch? Spanning. Vernieuwing. Een blik achter de schermen van een ander leven."

Het beeld werd donkerder naarmate de zon op de video onderging. De sfeer op het jacht veranderde van een chique borrel naar iets veel donkerders, iets primitievers.

Ik smeet de laptop met een harde klap dicht. De beelden van Petra op dat jacht, omringd door macht en rijkdom die ik haar nooit had kunnen geven, brandden nog op mijn netvlies. De whisky in mijn glas smaakte plotseling naar as. De muren van mijn eigen huis kwamen op me af; ik moest naar buiten, ademhalen, de realiteit voelen.

Buiten was de avondlucht koel, maar het deed weinig om de koorts in mijn hoofd te sussen. Ik liep de oprit af, mijn blik strak op de stoep gericht, maar ik kon het niet laten om opzij te kijken toen ik langs het huis van Hans liep.

Daar stond hij. Hij was bezig met het snoeien van een heg, zijn bewegingen beheerst en kalm. Toen hij het geluid van mijn voetstappen hoorde, stopte hij en keek op.

Onze ogen kruisten elkaar. Er was geen agressie meer in zijn blik, geen behoefte om me weer tegen de grond te werken. In plaats daarvan zag ik iets veel ergers: een mengeling van diep medelijden en een ijzige, zwijgzame verwijtbaarheid. Zijn blik zei alles wat hij niet hoefde uit te spreken.

Eigen schuld, John. Je hebt dit zelf in gang gezet. Je hebt je eigen geluk weggegooid voor een goedkope kick met Bella, en nu draag je de consequenties.

Ik voelde me klein, een paria in mijn eigen straat. De man die dacht de regisseur te zijn van een spannend erotisch spelletje, bleek uiteindelijk de enige te zijn die de regels niet begreep.

Ik wende mijn hoofd af en versnelde mijn pas. Ik wist niet hoe snel ik door moest lopen, weg van zijn blik, weg van dat huis, weg van de wetenschap dat mijn vrouw waarschijnlijk op dit moment op een jacht ergens in de wereld de tijd van haar leven had.

Ik liep tot mijn longen brandden, maar de onzekerheid liep met me mee. De USB-stick zat nog steeds in mijn laptop, een tikkende tijdbom vol beelden die ik nog niet had gezien. De nacht op het jacht. De momenten waarop de camera waarschijnlijk bleef draaien terwijl de lichten uitgingen.

Toen ik uiteindelijk weer voor mijn eigen voordeur stond, wist ik dat ik maar twee opties had: de stick vernietigen en proberen te redden wat er over was van mijn waardigheid, of teruggaan naar die werkkamer en de vernedering tot de laatste seconde uitzitten.

Ik liet me weer in de stoel zakken. De whisky was op, maar de behoefte aan de bittere waarheid was sterker dan de angst. Ik klapte de laptop weer open. Het beeld hervatte precies waar het gebleven was: de schemering op het dek maakte plaats voor de binnenkant van het jacht.

De camera gleed door een gang met wanden van diep, glanzend mahoniehout, afgewerkt met details van geborsteld goud. Toen zwaaiden de dubbele deuren van de master bedroom open.

Het was geen kamer; het was een paleis op het water. De vloer was bedekt met een roomwit tapijt waar je voeten in wegzonden. In het midden stond een gigantisch bed, zo groot dat je er met vier man in kon verdwalen, overtrokken met lakens van Egyptisch katoen die glansden als vloeibare zijde. Het hoofdeinde was ingelegd met handgesneden houtsnijwerk en zacht, crème-kleurig leer.

Aan de zijkant was een privé-loungehoek met fluwelen fauteuils en een bar die volledig was opgetrokken uit marmer. Door de enorme, kamerhoge ramen zag je de zwarte oceaan en de weerspiegeling van de maan op de golven. Alles in deze ruimte schreeuwde macht, overvloed en totale afzondering.

Toen kwam Petra in beeld. Ze stond bij het raam, de smaragdgroene jurk nu losjes om haar schouders. Ze hield een glas in haar hand en keek uit over het water, terwijl de warme, gedimde verlichting van de suite haar silhouet omlijstte.

Karel liep het beeld in. Hij droeg alleen nog een donkere pantalon, zijn torso gespierd en gebruind, precies zoals op de foto’s maar dan tastbaarder, echter. Hij liep naar haar toe en legde zijn handen op haar blote schouders. Ik zag Petra haar hoofd achterover leggen, haar ogen sluitend terwijl hij haar nek kuste.

De camera, die op een statief leek te staan, registreerde alles met een genadeloze scherpte. De sfeer was niet haastig of goedkoop zoals bij mij en Bella op die bank; dit was traag, sensueel en doordrenkt van een jarenlange spanning die nu eindelijk mocht ontploffen.

"Kijk goed, John," fluisterde Petra’s voice-over weer, bijna teder nu. "Dit is de privacy die jij me gaf. Dit is de luxe van echte aandacht."

Karel draaide haar langzaam om en begon de gouden kettinkjes van haar jurk een voor een los te maken. Het mahoniehout van de muren weerkaatste het warme licht, waardoor de hele scène een gouden gloed kreeg.

De jurk gleed van haar schouders en ritselde zachtjes over het diepe mahoniehout voordat hij als een plas smaragdgroene zijde op het roomwitte tapijt landde. Ik hield mijn adem in. Petra stond daar niet naakt, maar in lingerie die zo verfijnd en kostbaar was dat het bijna pijn deed aan mijn ogen.

Het was geen setje dat je in de gemiddelde winkelstraat koopt. Ze droeg een ragfijn, zwart kanten jarretelgordeltje dat haar taille accentueerde, ingelegd met minuscule fonkelende steentjes die het gedimde licht van de suite vingen. De zijden kousen die aan de klemmetjes hingen, glansden over haar benen en eindigden halverwege haar dijen met een brede rand van handgemaakt kant. Ze droeg geen bh, waardoor haar borsten vrij en fier de ruimte in priemden, hun tepels hard door de koele bries die door de openstaande schuifpui naar binnen woei. Ze droeg ook geen slip; de openheid van haar houding was een directe provocatie aan de camera en aan mij.

De camera draaide langzaam, waardoor ik nog meer details van de suite zag. Op een mahoniehouten dressoir stond een kristallen karaf met een amberkleurige drank, geflankeerd door een zilveren schaal met exotisch fruit dat er bijna onwerkelijk perfect uitzag. In de hoek van de kamer stond een jucuzzi van gepolijst koper, waarin het water zachtjes borrelde, klaar voor een nacht vol decadentie. Overal hingen zware, fluwelen gordijnen die de buitenwereld volledig buiten sloten.

Petra zag eruit als een godin uit een andere dimensie. Haar huid leek in het warme licht van de suite wel van marmer, glad en onberispelijk. Ze draaide zich langzaam om naar Karel, waarbij de beweging van haar heupen en de spanning van de jarretels een beeld vormden dat zo geraffineerd was dat het mijn herinnering aan Bella's goedkope slipje op de bank volledig wegvaagde.

Karel deed geen stap naar haar toe. Hij bleef simpelweg staan, zijn armen over elkaar geslagen, terwijl hij haar met een mengeling van bewondering en bezitsdrang opnam. De stilte op de video was bijna tastbaar, alleen onderbroken door het verre, rustgevende geluid van de golven tegen de romp van het jacht.

"Je vroeg om een experiment, John," klonk Petra’s stem in de voice-over, kouder nu. "Je wilde de grenzen verleggen. Welnu... dit is wat er gebeurt als een vrouw als ik eindelijk de juiste omgeving krijgt om te stralen. Kijk hoe hij naar me kijkt. Kijk hoe hij me waardeert."

Ze liep naar het gigantische bed, waarbij haar stiletto hakken zachte afdrukken achterlieten in het hoogpolige tapijt. Ze ging op de rand zitten, spreidde haar benen een fractie en keek recht in de lens, alsof ze me door het scherm heen recht in mijn ziel keek.

Ik zag op het scherm hoe Karel eindelijk de afstand overbrugde. Hij bewoog met de zelfverzekerdheid van een man die precies weet dat hij welkom is. Hij legde zijn grote handen in haar nek en trok haar naar zich toe. De kus die volgde was niet gehaast of hongerig zoals die van mij en Bella; het was een trage, diepe versmelting die minutenlang leek te duren. Ik zag Petra’s vingers zich in zijn haar begraven, haar hele lichaam ontspande zich in zijn grip.

Terwijl hun lippen elkaar niet loslieten, gleden Karels handen langzaam naar beneden over haar zijden rug naar haar flanken. In de reflectie van het mahoniehout zag ik hoe hij zijn handpalmen over haar borsten legde. Hij streelde ze met een tederheid die bijna pijnlijker was om naar te kijken dan rauwe lust. Zijn duimen cirkelden tergend traag over haar tepels, die onder zijn aanraking nog harder werden.

Petra slaakte een zachte zucht tegen zijn mond, een geluid van puur comfort en overgave dat ik in jaren niet van haar had gehoord. Karel boog haar hoofd iets naar achteren en begon haar hals te kussen, terwijl zijn handen haar borsten bleven kneden en liften, alsof hij elk detail van haar lichaam aan het memoriseren was.

De camera legde de schittering van de edelsteentjes op haar jarretelgordel vast, die ritmisch op en neer bewogen door haar versnelde ademhaling. Het was een beeld van absolute perfectie en luxe. De manier waarop hij haar vasthield, straalde uit dat zij het kostbaarste bezit op dat hele jacht was.

Ik zat daar in mijn kantoor, de geur van diepvriespizza nog in mijn neus, te kijken naar hoe mijn vrouw werd aanbeden in een suite die meer kostte dan mijn hele huis. De whisky in mijn glas was warm geworden. Ik wilde wegkijken, ik wilde de laptop door de kamer smijten, maar mijn ogen waren vastgezogen aan het scherm. Ik was getuige van mijn eigen totale vervanging.

Karel tilde haar op alsof ze niets woog en legde haar midden op het immense bed. Het witte dons van de kussens veerde diep in onder haar gewicht. Petra lag daar, haar benen licht gespreid, de zijden kousen glanzend in het zachte licht van de mahoniehouten koof. Ze was een plaatje van pure, decadente verleiding.

Karel ontdeed zich nu ook van zijn pantalon. Zijn lichaam was dat van een atleet, krachtig en onvermoeibaar. Hij kroop tussen haar benen en begon haar weer te kussen, maar nu veel lager. Hij werkte zich met zijn lippen een weg naar beneden, over haar buik, tot hij bij de rand van het kanten jarretelgordeltje kwam.

Ik zag op het scherm hoe hij haar benen nog verder opende. Zijn handen grepen haar dijen vast, precies daar waar de kanten rand van de kousen haar huid raakte. Petra wierp haar hoofd achterover in de kussens en greep het laken met haar vuisten vast. Haar nagels trokken diepe voren in de witte zijde.

Toen boog Karel zijn hoofd en begon haar met een overgave te beffen die ik nooit had kunnen opbrengen. De camera registreerde elk detail: de manier waarop zijn tong over haar gleed, de schokjes die door Petra’s lichaam gingen, en het zachte, ritmische gekraak van het bed dat synchroon liep met haar diepe kreunen. Ze was volledig in extase. Ze riep zijn naam niet eens meer; ze maakte alleen nog maar geluiden van puur, dierlijk genot.

Na enkele minuten trok Karel zich omhoog. Hij keek haar aan, zijn ogen donker van passie. Petra reikte naar hem, trok hem naar zich toe en dreef hem met haar eigen handen bij haar naar binnen. Ik zag haar gezicht vertrekken in een grimas van genot terwijl hij zijn eerste, diepe stoot gaf. Het mahoniehout van de suite weerkaatste de schaduwen van hun lichamen die in elkaar opgingen.

De seks was krachtig, diep en volkomen onverstoorbaar. Het was geen vluggertje; dit was een marathon van iemand die wist dat hij alle tijd van de wereld had op deze oceaan. De manier waarop Karel haar heupen vastpakte en haar tegen het matras ramde, was dominant maar met een respect dat ik nooit had getoond. Haar tieten zwaaiden wild boven zijn borstkas terwijl de camera elk moment vastlegde.

"Dit is wat passie is, John," fluisterde de voice-over van Petra weer, terwijl het beeld van haar en Karel in een climax leek te komen. "Geen spelletjes, geen experimenten om een saai leven te redden. Gewoon... dit."

De video op het scherm vertraagt. Het beeld is nu bijna poëtisch, maar voor mij is het een genadeklap. De brute kracht van de seks maakt plaats voor iets dat nog veel erger is om te zien: een diepe, bijna gevaarlijke verbondenheid.

Ik zie hoe Karel zijn tempo vertraagt, zijn spieren tot het uiterste gespannen onder de gouden gloed van de kamer. Hij kijkt Petra recht in haar ogen aan, zijn blik vastgezogen aan de hare. Er is geen sprake van wegkijken of schaamte; dit is een man die zijn koningin claimt. Petra’s gezicht is getekend door een extase die ik nooit bij haar heb kunnen opwekken. Haar mond valt open, haar ademhaling wordt een reeks korte, schokkerige haperingen.

Dan gebeurt het. In een vlaag van totale overgave kromt Petra haar rug van de zijden lakens af. Ze grijpt de brede schouders van Karel vast en trekt hem met een kracht naar zich toe die ik niet voor mogelijk hield. Ze komen samen klaar, in een explosieve ontlading die minutenlang lijkt na te zinderen. In plaats van daarna direct weg te draaien, blijft Karel in haar, zijn hoofd in haar nek begraven, terwijl ze elkaar vasthouden alsof ze één enkel wezen zijn geworden. De tederheid waarmee hij daarna een pluk haar uit haar gezicht strijkt, is misselijkmakend romantisch.

Het beeld vervaagt langzaam naar zwart, maar de mediaspeler stopt niet. Mijn hart slaat een slag over wanneer ik de lijst met bestanden aan de rechterkant zie staan. Er staan nog drie video’s op de stick.

Het volgende bestand heeft een naam die me doet rillen: DE_BELONING_VAN_MALIK.mp4.

Met een trillende vinger klik ik erop. Het beeld springt weer aan. We zijn niet meer op het jacht. De omgeving is moderner, killer, een penthouse met uitzicht over een verlichte wereldstad.

Petra zit in een leren designstoel, weer in waanzinnige lingerie met zijden kousen, maar deze keer staat Malik voor haar. Hij lacht, diezelfde stralende lach uit de supermarkt, terwijl hij een fles peperdure champagne ontkurkt.

"Privacy, John," klinkt haar stem weer, bijna lachend nu. "Je dacht toch niet dat Karel de enige was die wist hoe hij me moest waarderen? Malik heeft me laten zien dat leeftijd slechts een getal is als het gaat om passie."

De beelden op het scherm verspringen naar de slaapkamer van het penthouse. Waar de seks met Karel nog een soort zware, romantische lading had, is de sfeer met Malik totaal anders: dit is rauw, atletisch en schaamteloos.

Malik staat aan de rand van het enorme bed, zijn donkere huid glanzend in het koele licht van de stadslichten die door de ramen vallen. Hij is volledig naakt en zijn lichaam is als uit graniet gehouwen. Petra ligt voor hem op haar rug, haar benen hoog in de lucht gegooid, nog steeds in die zwarte zijden kousen die nu schril afsteken tegen de witte lakens. De jarretels staan strak gespannen terwijl Malik haar met een bijna bezeten tempo neukt met zijn enorme negerlul.

"Ja, precies zo!" hoor ik Petra op de video schreeuwen. Haar stem klinkt anders dan ik ooit heb gehoord; er zit geen gereserveerdheid meer in, geen schaamte. Ze geniet van de pure, jonge kracht van Malik.

De camera staat er bovenop. Ik zie hoe Malik haar heupen vastgrijpt, zijn vingers diep in haar vlees drukkend, terwijl hij diepe, krachtige stoten geeft. Petra grijpt zijn gespierde armen vast om grip te houden terwijl haar hele lichaam schokt onder zijn geweld. Ze ziet eruit als een vrouw die opnieuw is uitgevonden, bevrijd van de sleur van ons huwelijk.

Dan draait Malik haar om. Hij zet haar op haar knieën, met haar gezicht naar het raam, uitkijkend over de fonkelende stad. Ik zie haar reflectie in het glas: haar ogen zijn wijd, haar mond staat open in een geluidloze kreet van genot. Malik pakt haar bij haar haren, trekt haar hoofd iets naar achteren en neukt haar van achteren met een ritme dat me misselijk maakt van jaloezie. De zijden kousen en het zwarte kant van haar jarretels vormen een obsceen contrast met de rauwe handelingen.

"Kijk naar buiten, Petra," hoor ik Malik hijgen. "De hele wereld kan zien hoe lekker je bent."

Ik zit in mijn donkere werkkamer, mijn ogen brandend van de tranen en de drank, en ik zie hoe mijn vrouw zich volledig geeft aan een jongen die mijn zoon had kunnen zijn. De vernedering is compleet. Petra is niet alleen vreemdgegaan; ze heeft een heel universum aan lust ontdekt waar ik geen enkele toegang tot heb.

Wanneer Malik uiteindelijk met een krachtige ontlading over haar rug klaarkomt en Petra uitgeput in de kussens zakt, kijkt ze recht in de camera die blijkbaar door Malik werd vastgehouden. Ze lacht, een voldane, bijna gemene lach.

"Dankjewel voor de vrijheid, John," zegt ze hijgend. "Ik wist niet dat ik dit in me had."

Ik staarde naar de bestandslijst op de USB-stick. Mijn vingers zweefden boven de muis. Mijn maag draaide zich om toen ik de titel van het bestand zag dat ik tot nu toe over het hoofd had gezien: BUREN_RITUEEL.mp4.

Met een gevoel van naderend onheil klikte ik erop.

Het beeld was klammer, intiemer. De camera was niet professioneel zoals op het jacht; dit was gefilmd met een smartphone, waarschijnlijk vanuit de hoek van de slaapkamer van Hans. De verlichting was zwak, alleen een nachtlampje wierp een oranje gloed over de ruimte.

Daar lagen ze. Hans en Petra. De man die me de cel in had laten gooien, lag nu bovenop mijn vrouw.

Het contrast met de high society-decadentie van Karel of de atletische passie van Malik was hier pijnlijk duidelijk: dit was puur verraad aan de buurt. Hans neukte haar met een soort wraakzuchtig plezier. Hij hield haar handen stevig boven haar hoofd vast, terwijl hij met harde, korte stoten in haar beukte.

"Hoe voelt dit, Petra?" hoorde ik Hans vragen, zijn stem laag en hijgend. "Lekkerder dan die slappe collega van hem?"

Petra antwoordde niet met woorden. Ze gaf een rauwe, diepe kreun en klemde haar benen— nog steeds gehuld in die verdomde zijden kousen—strak om zijn middel. Ze trok hem dieper in zich alsof ze elk greintje mannelijkheid uit hem wilde zuigen. De jaloezie die ik voelde bij Karel was abstract, maar dit... dit was de buurman. De man die mijn heg zag groeien, die mijn auto zag staan.

Hans liet haar handen los en greep haar tieten vast, ze bijna fijnknijpend terwijl hij zijn tempo verhoogde. De camera trilde een beetje; ik realiseerde me nu dat iemand anders de telefoon vasthield.

Plotseling bewoog het beeld. De camera draaide en ik zag Malik in de hoek van de kamer staan. Hij filmde het tafereel met een grijns op zijn gezicht, terwijl hij toekeek hoe Hans zijn werk afmaakte.

"Mijn beurt," zei Malik op de video, terwijl hij de telefoon aan Hans overhandigde.

Ik kon het niet meer aanzien. Ik smeet mijn laptop van het bureau af. Het geluid van brekend plastic en glas vulde de lege werkkamer. Ik zakte op de grond, mijn hoofd tussen mijn knieën. De stilte in het huis was nu niet meer oorverdovend, het was verstikkend. Petra had me niet alleen bedrogen; ze had mijn hele wereld, mijn buurt, mijn verleden en mijn trots gedeconstrueerd en als brandhout gebruikt voor haar eigen wedergeboorte.

Met een trillende hand raap ik de laptop van de grond. Het scherm is gebarsten, een spinnenweb van barsten trekt door het beeld, maar de hardware leeft nog. Ik klik op de laatste video: HET_AFSCHEID.mp4.

Het beeld opent weer op het enorme jacht, maar de sfeer is nu sereen, bijna koninklijk. Het is de ochtend na die allesvernietigende nacht. De zon glinstert op het kalme water en op een mahoniehouten tafeltje op het achterdek staat een tafereel dat me kouder maakt dan de cel in de bajes.

In het midden van de tafel ligt een dik, zwart lederen dossier. Er staan geen titels op, geen logo’s, alleen het woord "Vertrouwelijk" in goudopdruk. Daarnaast staat een opengeslagen juwelendoosje van donkerblauw fluweel. De zon weerkaatst in het object dat erin ligt: een ring. Geen bescheiden diamantje, maar een massieve, diepgroene smaragd, omringd door kleine steentjes die in het daglicht bijna pijn doen aan de ogen.

De camera begint langzaam uit te zoomen.

Petra en Karel komen in beeld. Ze staan bij de reling, gearmd, uitkijkend over de horizon. Petra ziet er onbereikbaar uit in een witte, zijden kaftan. Ze heft haar linkerhand op naar de camera en spreidt haar vingers. De smaragd flitst op. De ring zit om haar ringvinger. Het is geen sieraad; het is een zegel. Een teken dat ze een nieuwe wereld is binnengestapt waar ik geen sleutel van bezit.

Karel kijkt niet in de camera. Hij kijkt alleen naar haar, met een blik van absolute triomf. Hij legt zijn hand op het zwarte dossier dat op tafel ligt en klopt er zachtjes op, alsof hij een vonnis bekrachtigt.

Petra draait zich nu naar de lens. Ze lacht niet meer gemeen of uitdagend. Er spreekt alleen maar een ijzingwekkende beslotenheid uit haar blik. Ze wijst naar het dossier en dan naar de ring.

"Alles heeft een prijs, John," zegt haar stem in de allerlaatste voice-over. "En jij hebt de uiterste houdbaarheidsdatum van de jouwe bereikt."

De video bevriest op het beeld van haar hand die rust op dat mysterieuze dossier. De verbinding wordt verbroken. Het scherm wordt zwart.

Ik zat daar, verstijfd in de stilte van mijn woonkamer, terwijl de laatste scène van de video begon. Petra zat in een diepe, beige loungestoel op het dek. De wind speelde licht met haar haar. Ze hief haar glas champagne naar de camera, een beweging waarbij de smaragd aan haar vinger een flits van groen vuur verspreidde die me verblindde.

"Lieve John," begon ze, haar stem ijzig kalm en beheerst. "Het leven loopt niet zoals in de boekjes staat. Je dacht waarschijnlijk dat je de regisseur was van een spannend klein toneelstukje, maar je was slechts een figurant in je eigen ondergang."

Ze nam een klein slokje van de champagne en keek me recht in de ziel aan door het gebarsten scherm van mijn laptop.

"Ik wist dat je me bedroog, John. Al heel lang. Maar ik wist niet alles. Die avond bij Bella, toen ik je daar zag staan, werd het me pas echt pijnlijk duidelijk hoe weinig ik voor je betekende. Het was de genadeklap voor wat er nog over was van ons huwelijk. Via Hans kwam ik weer in contact met Karel. Hij was mijn grote liefde van vroeger, lang voordat jij in beeld kwam. En wat bleek? Hij had al die jaren op me gewacht. Hij heeft me op dit jacht ten huwelijk gevraagd en me deze ring geschonken."

Ze legde haar hand op het zwarte dossier dat voor haar op de mahoniehouten tafel lag.

"Hierin ligt je hele geschiedenis, John. Karel heeft een detectivebureau ingeschakeld en ze zijn grondig geweest. Al je misstappen, al je avontuurtjes, al je leugens vanaf onze trouwdag tot nu staan hierin beschreven, met foto's, tijdstippen en bewijzen. Het is een dik dossier, zoals je ziet. Je hebt me jarenlang als een idioot behandeld."

Ze leunde achterover en er verscheen een zweem van een glimlach op haar lippen—geen wraakzuchtige grijns, maar de glimlach van iemand die eindelijk vrij is.

"Ik heb mijn grote liefde teruggevonden en ik heb 'ja' gezegd. De scheidingspapieren zijn onderweg via de advocaat van Karel. Maar... Karel is een genereuze man. Hij vindt het zielig voor je. Hij heeft onze volledige hypotheek in één keer afgelost. Dat was voor hem niet meer dan wisselgeld. Hiermee schenk ik je mijn deel van het huis en alle andere spullen. Doe ermee wat je wilt, John. Verkoop het, blijf er wonen, trek Bella erin... het maakt me niet meer uit. Het huis is nu helemaal van jou."

Ze hief haar glas nog één keer. "Vaarwel, John. Probeer, zoals ik, gelukkig te worden in je paleis."

Het beeld sprong op zwart. De ventilator van de laptop loeide nog even na en viel toen stil.

Ik zat in een huis dat volledig van mij was. Een huis zonder schulden, zonder hypotheek, en zonder de vrouw die er de ziel van was geweest. Ik was de rijkste man in de straat, en tegelijkertijd had ik nog nooit zo weinig bezeten...

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Affaire, Buren, Buurman, Chantage, Collega, Cuckold, Gevangenis, Interraciaal, Jarretels, Jurk, Kousen, Lingerie, Macht, Meerdere Mannen, Minnaar, Naaldhakken, Neuken, Partnerruil, Pijpen, Psychologie, Supermarkt, Verleiden, Vreemdgaan, Vrienden, Wraak, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!