Petra's Wraak - 2

Die hoogmoed verdween echter als sneeuw voor de zon toen ik mijn eigen straat inreed.

Ik minderde vaart en parkeerde de auto een paar huizen verderop. Het was diep in de nacht, de straatlantaarns wierpen een kil, oranje licht over de stille voortuinen. Mijn hart sloeg een slag over toen ik de voordeur van Hans open zag gaan. Hans, onze buurman; een afgetrainde vent van eind twintig, tien jaar jonger dan ik, met een blik die altijd iets te lang op Petra bleef rusten tijdens het buurtfeestje.

Ik zag Petra naar buiten stappen. Ze zag er... verkreukeld uit. Haar haar, dat ze die avond zo zorgvuldig had laten doen, zat wild en warrig. Haar jurkje zat scheef en ze trok haar jasje net iets te gehaast dicht tegen de nachtkou. Ze liep met een bepaalde tred die ik herkende—de tred van iemand wiens lichaam net wakker was geschud.

Ze zag mijn auto staan en bleef even stilstaan op de stoep. Onze blikken kruisten elkaar door de voorruit. Er was geen traan te bekennen, geen spoor van het verdriet van eerder die avond. In plaats daarvan zag ik een ijzige, triomfantelijke kalmte op haar gezicht.

Ik stapte uit, mijn maag in een knoop. "Petra?" mijn stem klonk onzeker, zelfs voor mezelf. "Wat deed jij bij Hans?"

Ze liep me tegemoet, haar stappen zelfverzekerd. Terwijl ze me passeerde, rook ik het: niet de geur van haar eigen parfum, maar de zware, mannelijke geur van Hans zijn douchegel... en misschien nog iets anders.

"Privacy, John," zei ze zachtjes, waarbij ze mijn eigen woorden van eerder die avond als een giftige pijl naar me terugschoot. "Je gunt me mijn privacy, weet je nog? Ik dacht dat ik die vrijheid maar eens moest gaan gebruiken."

"Is er... is er wat gebeurd?" vroeg ik, terwijl de jaloezie nu harder brandde dan de lust van zojuist.

Ze bleef bij onze voordeur staan en keek over haar schouder naar me. Een mysterieus, bijna gemeen lachje speelde om haar lippen. "Dat mag je helemaal zelf invullen, John. Je hebt immers een levendige fantasie, dat heb je vanavond wel bewezen."

Ik smeet de deur achter me dicht en liep met grote passen de woonkamer in, waar Petra rustig

haar jas over een stoel hing. De lucht in huis was om te snijden.

"Petra, verdomme, praat met me," begon ik, mijn stem ergens tussen woede en wanhoop in. "Je komt midden in de nacht bij de buurman vandaan. Wat moet ik daarvan denken?"

Ze draaide zich langzaam om. Haar ogen waren koud, maar er zat een venijnig randje aan haar blik. "Wat je daarvan moet denken? Misschien moet je eens denken aan het feit dat ik de bus moest pakken, John. Omdat mijn man te druk was met het neuken van de vrouw van een collega om zijn eigen vrouw fatsoenlijk naar huis te brengen. Toen die kutbus niet kwam opdagen in die uithoek, heb ik Hans gebeld. Hij was ten minste wél bereid om direct in de auto te stappen."

"En daarom was je uren bij hem binnen?" beet ik haar toe.

"Hij was gastvrij," zei ze simpelweg. Ze liep langs me heen naar de trap, waarbij ze me net niet aanraakte. "Hij luisterde naar me. Iets wat jij al heel lang niet meer hebt gedaan."

Boven in de slaapkamer was de sfeer nog grimmiger. Terwijl ze zich uitkleedde, hield ik haar scherp in de gaten. Ik zocht naar sporen op haar lichaam, een zuigzoen, een rode plek, iets wat mijn vermoeden zou bevestigen. Maar ze hield haar rug naar me toe en stapte in bed zonder een woord te zeggen.

De onzekerheid vrat aan me als een parasiet. Mijn libido, dat die avond al tot het uiterste was gepusht, sloeg nu om in een bezitterige drang. Ik wilde haar claimen, ik wilde de geur van Hans van haar afwassen met mijn eigen lijf. Ik schoof tegen haar aan en legde mijn hand op haar heup.

"Petra..." fluisterde ik, terwijl ik probeerde haar jurkje omhoog te schuiven. "Laten we dit vergeten. Laten we de spanning tussen ons weer opzoeken, hier, nu."

Ze bewoog geen millimeter. Haar lichaam voelde als een blok ijs. "Raak me niet aan, John," zei ze met een stem die zo emotieloos was dat het me meer pijn deed dan een schreeuw. "Ik ben moe. En ik heb vannacht al genoeg aandacht gehad."

Die laatste zin sloeg in als een bom. Bedoelde ze de aandacht van Hans? Of de aandacht die ik Bella gaf? Ze liet me volledig in het ongewisse. Ik trok me terug en staarde naar het plafond, terwijl mijn hart in mijn keel bonsde. Hans is tien jaar jonger, afgetraind, en woonde letterlijk drie deuren verderop. De gedachte dat hij zijn handen op haar had gehad terwijl ik bij Bella zat, maakte me gek.

Ik kon niet slapen. Elke keer als ik mijn ogen sloot, zag ik Petra en Hans voor me, en daarna weer Bella en Piet. De wraak van Petra was subtieler en veel pijnlijker dan ik had verwacht: ze gaf me geen antwoorden, alleen maar twijfel.

De volgende morgen was de zon irritant fel, alsof er niets gebeurd was. In de keuken heerste een soort gewapende vrede. Het geluid van de koffiemachine was het enige dat de stilte verbrak. Petra liep rond in haar zijden ochtendjas, haar haar in een nonchalante knot. Ze zag er stralend uit, bijna te uitgerust voor iemand die midden in de nacht 'verkreukeld' thuiskwam.

"Koffie?" vroeg ze kortaf, terwijl ze twee mokken uit de kast pakte.

"Dank je," mompelde ik. Ik observeerde haar elke beweging. Hoe ze de suiker door haar koffie roerde, hoe ze een hap nam van haar cracker. Niets in haar lichaamshouding verraadde schuldgevoel. "Petra, over gisteravond... we kunnen dit niet zomaar laten hangen. Je zei dat Hans 'gastvrij' was. Wat betekent dat in hemelsnaam?"

Ze nam een langzame slok van haar koffie en keek me over de rand van haar mok aan. Haar ogen waren onpeilbaar. "Het betekent dat hij me opving toen jij me in de steek liet voor een goedkope wip met een collega. We hebben gepraat, John. Hij vond het nogal schokkend hoe je me behandelde."

"Gepraat?" herhaalde ik sceptisch. "Je zag er niet uit alsof je alleen maar had gepraat. Je haar zat door de war, je jurk zat scheef..."

"Het was een emotionele nacht," zei ze met een flauw lachje dat me tot waanzin dreef. "Emoties laten je er soms wat ongepolijst uitzien. Maar waarom maak je je zo druk? Jij wilde toch die 'vrijheid'? Jij wilde toch de spanning opzoeken? Ik volg alleen maar jouw voorbeeld."

Ik voelde de jaloezie als een hete vlam in mijn borstkas branden. Het feit dat ze de controle zo volledig had overgenomen, maakte me gek. Mijn gedachten schoten terug naar Bella en de ranzige setting met Piet, maar nu voelde die overwinning als as in mijn mond.

"Heeft hij je aangeraakt?" vroeg ik, mijn stem nu gevaarlijk laag.

Petra zette haar mok neer en stapte op me af. Ze legde haar handen op mijn borst, precies daar waar mijn hart als een razende tekeerging. "Zou je dat erg vinden, John? Zou het je opwinden, of zou het je kapotmaken?"

Ze gaf me geen antwoord. Ze gaf me alleen maar meer vragen. Ze liet haar handen van me afglijden en liep naar de gang. "Ik ga even naar de stad. Ik heb wat nieuwe dingen nodig. Hans zei dat rood me fantastisch zou staan."

Met die laatste sneer liet ze me achter in de keuken. Ik stond daar te trillen van woede en onzekerheid. Ik moest het weten. Als zij niets losliet, dan moest ik het ergens anders zoeken.

Ik hield het niet meer. Zodra ik Petra's auto de straat uit zag rijden, liep ik met grote passen naar het huis van Hans. Mijn vuisten waren gebald. Ik zag hem in zijn voortuin staan, casual leunend tegen zijn glimmende bak, alsof hij de koning van de buurt was.

"Hans!" snauwde ik. "Wat flik je me, man? Wat is er gisteravond gebeurd tussen jou en mijn vrouw?"

Hij keek me aan met een irritante, zelfverzekerde grijns. Hij bleef volkomen kalm, wat me nog razender maakte. "Rustig maar, John. Ik heb je vrouw alleen maar een lift gegeven omdat haar eigen man blijkbaar andere prioriteiten had. We hebben wat gedronken, dat is alles."

"Lul niet," beet ik hem toe. "Ze kwam pas uren later naar buiten en ze zat onder de kreukels."

Hans haalde zijn schouders op en deed een stap dichterbij. "Misschien moet je je afvragen waarom ze zich bij mij wél kon ontspannen. Maar wat er binnen mijn vier muren gebeurt, John... dat is privacy. Dat zou jij toch moeten begrijpen?"

Hij liet me staan met diezelfde arrogante blik. Hij liet niets los, geen enkel detail. Het was om gek van te worden. De hele middag ijsbeerde ik door de woonkamer. De uren kropen voorbij. Elke keer als ik een auto hoorde, rende ik naar het raam, maar ze kwam maar niet terug. Mijn gedachten sloegen op hol: was ze weer bij hem? Was ze ergens anders? Had ze met een ander een hotel opgezocht?

Pas laat in de avond, rond een uur of tien, draaide haar auto de oprit op. Ik stond al bij de deur voordat ze de sleutel in het slot kon steken.

Ze stapte naar binnen, beladen met tassen van dure modewinkels. Ze zag er fantastisch uit, een beetje triomfantelijk zelfs. De afstandelijkheid van de ochtend was verdwenen en had plaatsgemaakt voor een mysterieuze, bijna vrolijke energie die me nog onzekerder maakte.

"Waar was je?" vroeg ik, terwijl ik probeerde mijn stem onder controle te houden. "Je bent uren weggeweest."

"Ik heb gewinkeld, John. Ik zei het je toch?" Ze liep naar de eettafel en begon een doosje van een chique lingeriezaak uit te pakken. Ze haalde er een dieprood, zijden setje uit en liet het tussen haar vingers glijden. "Ik dacht... als we dan toch de spanning in onze relatie willen terugbrengen, moet ik ook mijn best doen, nietwaar?"

Ze keek me uitdagend aan. "Hans vond dat deze kleur perfect bij mijn huid paste. Ik denk dat hij gelijk had."

De jaloezie stak als een mes in mijn maag, maar tegelijkertijd schoot mijn verlangen weer omhoog door de provocatie. "Heb je dit voor mij gekocht, of voor hem?"

Ze lachte zachtjes en begon de trap op te lopen, terwijl ze het rode setje over haar schouder liet hangen. "Dat hangt er helemaal vanaf hoe je je vanavond gedraagt, John. Maar één ding is zeker: de regels van dit spelletje zijn veranderd."

Ik stormde de trap op, gedreven door een giftige mix van razende jaloezie en een libido dat door haar getreiter tot het kookpunt was gestuwd. In de slaapkamer stond ze voor de spiegel, alleen gekleed in dat dieprode, zijden setje. Het kant sneed diep in haar borsten en de kleur deed haar huid bijna oplichten.

"Is dit voor mij, Petra? Of denk je aan die jonge hond van hiernaast?" gromde ik terwijl ik haar van achteren vastgreep. Mijn handen klemden zich om haar tieten, die zwaar en warm aanvoelden in de zijde.

"Misschien wel voor allebei," spon ze, terwijl ze haar hoofd achterover gooide tegen mijn schouder. "Hans weet ten minste hoe hij een vrouw moet laten gloeien."

Die opmerking deed de bom barsten. Ik smeet haar op het bed, trok mijn kleren van mijn lijf en dook bovenop haar. Dit was geen goedmaakseks; dit was een gevecht. Ik opende haar benen met geweld en begon haar te beffen met een agressie die haar luidruchtig deed kreunen. De smaak van haar opwinding mengde zich met de adrenaline in mijn mond. Ze greep mijn haar vast en duwde mijn gezicht hard tegen haar aan. "Ja, John... neuk me nu! Laat me voelen dat je er nog bent!"

Ik trok me op, greep mijn harde lul en dreef hem in één brute stoot bij haar naar binnen. Ze slaakte een scherpe kreet, haar nagels groeven zich diep in mijn rug. Ik begon haar te neuken met een ritme dat de muren deed trillen. Elke stoot was een poging om Hans uit haar systeem te rammen, om haar weer volledig van mij te maken. Haar tieten zwaaiden wild heen en weer terwijl ik haar tegen de kussens ramde.

"Van wie ben je?" hijgde ik in haar oor terwijl ik haar keihard bleef neuken. "Ben je van mij?!"

Petra’s ogen draalden weg, haar ademhaling werd een onregelmatig gehijg. Ze begon haar orgasme te naderen, haar spieren trokken zich ritmisch rond de mijne samen. Maar precies op het moment dat de spanning onhoudbaar werd, op het randje van de explosie, greep ze mijn schouders vast en riep ze een naam die ik nog nooit uit haar mond had horen komen.

"Ooh... ja... Karel!" schreeuwde ze het uit, terwijl haar lichaam in een heftige ontlading schokte.

Ik bevroor midden in een stoot. De naam galmde na in de stille slaapkamer. Mijn hart stond bijna stil van de schok. Geen Hans. Geen John. Maar Karel.

Ik trok me langzaam uit haar terug, mijn lul nog kloppend van de opwinding, maar mijn hele lijf voelde aan als ijs. Petra lag daar te hijgen, haar ogen nog halfgesloten, een vage glimlach op haar lippen die me misselijk maakte.

"Wie de fuck is Karel?" vroeg ik met een stem die trilde van ingehouden geweld.

Ik voelde de grond onder mijn voeten wegzakken. Ik zat daar op de rand van het bed, naakt en zwetend, terwijl de naam 'Karel' als een giftig gas door de kamer zweefde. Mijn hartslag bonsde nog in mijn keel, maar de opwinding was op slag veranderd in een ijzige woede.

"Karel?" herhaalde ik, mijn stem schor en dreigend. "Wie de hel is Karel, Petra? En waarom roep je zijn naam terwijl ik bovenop je lig?"

Ze ging langzaam rechtop zitten, haar rode zijden setje nu verkreukeld en vochtig van de seks. Ze streek een pluk haar achter haar oor en keek me aan met een blik die bijna medelijden uitstraalde. Het was een blik die me nog kleiner deed voelen dan die suffe Piet op zijn bank.

"Privacy, John," zei ze kalm, terwijl ze haar benen over de rand van het bed liet glijden. "Dat was toch het toverwoord? We gunnen elkaar onze eigen wereldjes, weet je nog?"

"Niet als je zijn naam schreeuwt tijdens het neuken!" schreeuwde ik. "Is hij die gast waar je het over had? Hans zei dat je alleen hebt gepraat, maar nu kom je met een 'Karel' aanzetten?"

Petra lachte zachtjes, een ijzig geluid dat me door merg en been ging. "Karel is iemand uit mijn verleden, John. Een oud-vriendje uit mijn studietijd. Hij was... laten we zeggen... zeer indrukwekkend. Ik moest toevallig weer aan hem denken vandaag. Hij heeft me benaderd nadat hij zag dat het 'gecompliceerd' was tussen ons."

"Heb je hem gezien?" vroeg ik, mijn vuisten gebald in de lakens. "Heb je hem gesproken?"

Ze stond op en begon haar ochtendjas aan te trekken, alsof ze een zakelijke bespreking afsloot. "Ik heb genoeg verteld. Hij is onderdeel van de vrouw die ik was voordat ik in dit saaie, leugenachtige huwelijk met jou belandde. En laten we eerlijk zijn: na vanavond staat de teller nog steeds niet gelijk, toch? Jij hebt je Bella, je vriendinnetjes, je geheime afspraakjes... Ik heb alleen maar een herinnering aan Karel."

Ze liep naar de deur van de slaapkamer en bleef even staan. "Of misschien is hij meer dan een herinnering. Dat is mijn privacy, John. Geniet van je nachtrust."

Ik bleef alleen achter in het donker. De onzekerheid was nu compleet. Was Hans alleen maar een afleidingsmanoeuvre geweest? Was Karel de echte dreiging? De gedachte dat ze weer contact had met een 'indrukwekkende' ex terwijl ik dacht de touwtjes in handen te hebben, vrat me van binnen op. Mijn libido was volledig omgeslagen in een ziekelijke obsessie: ik moest weten wat die Karel had dat ik niet had.

De rest van de nacht deed ik geen oog dicht. Zodra ik de douche hoorde lopen en wist dat Petra even bezet was, greep ik mijn kans. Ik sloop naar de vliering, waar we nog een paar stoffige dozen met oude studiespullen en fotoalbums hadden staan. Mijn hart bonsde in mijn keel; het voelde alsof ik inbrak in een verboden archief.

Ik trok een doos open en begon als een bezetene door stapels oude collegeaantekeningen en vergeelde papieren te graven. En daar, onderin een envelop, vond ik het.

Het was een foto van een zomerfeest, ergens eind jaren negentig. Petra zag er waanzinnig uit, jonger natuurlijk, maar met diezelfde ondeugende glinstering in haar ogen die ik gisteren weer even had gezien. En naast haar stond hij.

Karel.

Mijn maag draaide om. Hij was precies wat ik vreesde: een type waar ik op mijn dertigste al jaloers op zou zijn geweest, laat staan nu. Hij was lang, had een kop met krullen en een kaaklijn waar je een biefstuk op kon snijden. Ze stonden samen bij een tap, hij had zijn arm stevig om haar middel en Petra leunde tegen hem aan terwijl ze het uitgierde van het lachen. Ze straalden een soort rauwe, onbekommerde pret uit die we in ons huwelijk al in geen jaren meer hadden gevoeld.

Achterop de foto stond alleen in Petra’s handschrift: "K. & P. – De nacht dat we niet meer gestopt zijn."

De jaloezie vlamde als een uitslaande brand in me op. Wat betekende dat? Waren ze de hele nacht doorgegaan met feesten, of was het de nacht dat hij haar volledig uit elkaar had genomen? Ik staarde naar zijn zelfverzekerde grijns op de foto. Hij zag eruit als een man die wist wat hij deed tussen de lakens.

Ik hoorde de douche stoppen. Snel smeet ik de foto terug in de envelop en verstopte de doos weer achter een paar koffers. Ik liep naar beneden, mijn ademhaling nog onregelmatig.

Toen ik de keuken inkwam, zat Petra al aan de tafel, rustig haar nagels te vijlen. Ze keek niet eens op. "Heb je gevonden wat je zocht, John?" vroeg ze op een toon die suggereerde dat ze precies wist waar ik was geweest.

"Ik weet niet waar je het over hebt," loog ik, terwijl ik trillende handen in mijn zakken stak. "Ik was gewoon even op zoek naar mijn sporttas op zolder."

"Natuurlijk," zei ze met een venijnig lachje. "Sporttas. Nou, Karel hield ook van sporten. Vooral van duursporten. Hij kon het uren volhouden."

De provocatie was zo direct dat ik bijna ontplofte. Ze speelde een psychologisch spelletje met me en ik was aan het verliezen. Ik wilde haar over de keukentafel trekken en haar dwingen te vertellen of ze die 'duursport' gisteren toevallig weer had beoefend, maar de angst voor het antwoord hield me tegen.

Ik zat met klamme handen achter mijn laptop, het blauwe schijnsel van het scherm de enige verlichting in de kamer. Mijn hart sloeg een slag over toen ik de zoekopdracht voltooide. Daar was hij: Karel de Vries.

Verdomme, de tijd had hem alleen maar beter gemaakt. Waar ik moest vechten tegen de zwaartekracht en de grijze haren, leek hij alleen maar krachtiger geworden. Op zijn profiel stonden foto's die mijn maag deden omkeren. Geen ribbroek zoals die suffe Piet, maar maatpakken die perfect gesneden waren. Hij stond op een jacht, een glas champagne in zijn hand, omringd door twee bloedmooie vrouwen die minstens twintig jaar jonger waren. De rijkdom en het succes droop van elke pixel af.

Ik scrollde dieper. Foto's van hem in de sportschool—zijn spieren nog steeds gedefinieerd—en foto's van hem in verre oorden. Hij straalde een soort onoverwinnelijkheid uit waar ik alleen maar van kon dromen. Vergeleken met hem voelde ik me een kleine, zielige kantoorklerk die zijn vrouw bedroog in een rijtjeshuis.

Mijn vinger zweefde boven de knop 'Bericht sturen'. Ik wilde hem uitschelden, hem waarschuwen dat hij van mijn vrouw moest afblijven, of misschien zelfs vragen wat ze die nacht gedaan hadden. Maar de angst verlamde me. Wat als hij zou antwoorden met een arrogant lachje? Wat als hij me precies zou vertellen hoe Petra hem had gesmeekt om haar weer te nemen zoals vroeger?

Ik klikte het tabblad met een ruk weg. De onzekerheid was nu een fysieke pijn geworden. Als Petra weer contact had met deze man, dan was ik nergens.

Ik hoorde Petra beneden de trap opkomen. Ze neuriënde een liedje, een vrolijk deuntje dat ik niet kende. Ze klonk gelukkig, en dat was het meest angstaanjagende van alles.

"John?" riep ze terwijl ze de slaapkamer inliep. "Ben je nog steeds bezig met je 'sporttas'? Ik ga vanavond weg. Hans heeft me gevraagd of ik mee ga naar een exclusief feestje van een relatie van hem. Blijkbaar zijn er ook wat mensen uit de 'oude tijd'."

Ze bleef in de deuropening staan, Ze had zich flink opgedoft, haar ogen glinsterend van plezier. "Je redt je wel met een diepvries maaltijd, toch?"

Ik keek haar aan en zag een vrouw die ik niet meer kende. De rollen waren niet alleen omgedraaid; het hele bord was van tafel geveegd. Terwijl ik hier zat te rotten van jaloezie, ging zij de wereld in om de spanning op te zoeken die ik haar blijkbaar niet meer kon geven.

Ik lag bewegingloos onder de dekens, die nacht, mijn ademhaling kunstmatig traag, maar mijn hart bonsde zo hard dat ik bang was dat de matras mee zou trillen. Het geluid van die motor was niet te missen geweest: een diepe, brute roffel die alleen uit een peperdure sportwagen kon komen. Een monster van een machine. Geen Hans-auto, maar eerder een Karel-auto.

Door de kieren van de gordijnen had ik het silhouet gezien. Petra, die lachend uitstapte. En die buiging naar het raam van de bestuurder... die zoen, of die kus, die net lang genoeg duurde om mijn hele wereldbeeld in de fik te steken.

Toen ze de slaapkamer binnenkwam na haar douche, rook ik de verandering. De geur van zeep en shampoo kon de geur van die nacht niet volledig verdoezelen. Er hing een aura van triomf om haar heen. Ze neuriënde datzelfde vrolijke deuntje, een melodie die nu als een marteling in mijn oren klonk.

Ze klom in bed, nestelde zich behaaglijk in de kussens en binnen enkele minuten hoorde ik haar diepe, rustige ademhaling. Ze sliep als een roos, gelukzalig, terwijl ik in een hel van mijn eigen gedachten lag te rotten.

De onzekerheid was nu ondraaglijk. Was het Karel die haar had afgezet? Had hij haar weer laten voelen wat het was om met een 'winnaar' te zijn? De machtsverhouding in ons huis was volledig gekanteld. Ik, de man die dacht dat hij de touwtjes in handen had met zijn zijstapjes en zijn dominatie over Piet, lag nu als een gewond dier te wachten op een teken van leven van een vrouw die me niet eens meer de moeite waard vond om tegen te liegen.

Toen de zon langzaam begon op te komen, kon ik het niet meer laten. Ik moest iets doen. Ik moest de controle terugkrijgen, of in ieder geval de illusie daarvan.

Ik stapte zachtjes uit bed en liep naar haar handtas die op de stoel lag. Mijn vingers trilden. Ik zocht niet naar haar telefoon — die was beveiligd — maar ik zocht naar iets tastbaars. Een bonnetje, een visitekaartje, iets van dat feestje.

Onderin de tas vond ik een klein, zwart zijden zakje. Ik opende het voorzichtig en mijn adem stokte. Er zat een zware, gouden manchetknoop in. Met de initialen K.V. erin gegraveerd.

Ze had hem niet alleen gezien. Ze had een trofee meegenomen. Of hij had hem expres bij haar achtergelaten als een brandmerk op mijn territorium.

Twee dagen later in de supermarkt voor de wekelijkse boodschappen, gebeurde er weer iets...

Ik stond daar als een idioot met een karretje vol wc-papier en diepvriespizza’s, toen mijn eigen vrouw een jongen begroette alsof ze elkaar al jaren kenden. Hij was jong, prachtig om te zien, met een donkere huid als chocolade en een glimlach die een hele kamer kon verlichten. De energie tussen hen was direct: fysiek, lachend, bijna intiem.

"Oh, wat leuk je hier te zien!" riep Petra uit, haar hele gezicht klaarde op.

De jongen straalde terug en gaf haar een knuffel die net even te lang duurde naar mijn smaak. "Hé! Ja, wat een avond hè? Hans had niets te veel gezegd en Karel was legendarisch."

Ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen. "Hans? Dus jij was ook op dat feestje?" onderbrak ik hen, mijn stem veel scherper dan ik bedoelde.

De jongen keek me even aan, mat me binnen een seconde af en gaf me een beleefd maar ongeïnteresseerd knikje. "Ja man, topfeest. Je vrouw weet wel hoe ze moet feesten, hoor." Hij knipoogde naar Petra, gaf haar een boks en liep fluitend door richting de zuivel.

Ik liet de handgreep van het karretje niet los, mijn knokkels waren wit. "Wie... wie was dat?" snauwde ik zodra hij buiten gehoorsafstand was. "En wat bedoelt hij met 'legendarisch'?"

Petra pakte kalm een pak havermelk uit het schap en bekeek de houdbaarheidsdatum. Ze leek totaal niet onder de indruk van mijn woede-uitbarsting. Ze keek me even aan, diezelfde mysterieuze glans in haar ogen die ik nu begon te haten.

"Privacy, schat," zei ze luchtig, terwijl ze het pak in de kar legde. "Je weet wel, die ruimte die we elkaar gunnen om onszelf te zijn. Het was een vriend van Hans, meer hoef je niet te weten."

"Hij knuffelt je alsof hij je binnenstebuiten kent, Petra! Eerst Hans, dan die Karel met zijn sportwagen, en nu deze gast? Wat is er op dat feest gebeurd?!"

Ze bleef staan midden in het gangpad en kwam heel dicht bij me staan. Ik rook haar parfum, maar ook die zweem van zelfverzekerdheid die haar nu omringde. "John, jij bent degene die dit spel is begonnen met je 'up-spicen' en je Piet en Bella. Ik speel het alleen maar mee. En ik moet zeggen... ik heb in jaren niet zoveel plezier gehad."

Ze draaide haar karretje om en liep richting de kassa, mij achterlatend tussen de conservenblikken. De onzekerheid sloeg nu om in pure paranoia. Waren Hans, Karel en deze nieuwe jongen allemaal onderdeel van hetzelfde plan? Was ze me aan het terugbetalen met dezelfde munt, of was ze me allang voorbijgestreefd?

De stoppen sloegen definitief door. De aanblik van die knappe jongen in de supermarkt en de ijzige "privacy" van Petra waren de laatste druppels. Terwijl Petra de boodschappen aan het uitpakken was, stormde ik het huis uit, recht op de oprit van Hans af…

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Affaire, Buren, Buurman, Chantage, Collega, Cuckold, Gevangenis, Interraciaal, Jarretels, Jurk, Kousen, Lingerie, Macht, Meerdere Mannen, Minnaar, Naaldhakken, Neuken, Partnerruil, Pijpen, Psychologie, Supermarkt, Verleiden, Vreemdgaan, Vrienden, Winkel, Wraak, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!