Petra’s Wraak - 1

Ik zat aan de keukentafel en staarde naar een stapel rekeningen die nog betaald moesten worden. De zon viel laag door het raam naar binnen, precies op de plek waar de verf op het kozijn begon te bladderen. Petra kwam binnenlopen met twee tassen vol boodschappen; ik hoorde het bekende gekraak van het plastic en het zware neerzetten op het aanrecht.

"Heb je de avocado's kunnen vinden?" vroeg ik, zonder op te kijken. "Ze waren vorige week overal keihard."

"Ja, ik heb er een paar," antwoordde ze kortaf. Ik hoorde haar de koelkast opentrekken. "Maar de prijzen slaan nergens meer op, John. De hypotheekrente gaat straks omhoog en we geven nog steeds evenveel uit aan onzin bij de Appie."

Ik zuchtte en draaide me naar haar toe. Ze zag er vermoeid uit, maar er glinsterede iets in haar ogen dat ik niet direct kon plaatsen. "We redden het wel, zoals altijd. We moeten gewoon even kritisch kijken naar de extraatjes. Hoe was het verder op je werk?"

"Hetzelfde liedje," zei ze terwijl ze een pak melk met een net iets te harde klap in de deur van de koelkast duwde. "Mensen die denken dat ze over me heen kunnen lopen. Maar weet je, ik ben er klaar mee, John. Met het braaf zijn. Met het slikken van alles wat niet zint. Niet alleen op het werk, maar overal."

Ik trok een wenkbrauw op. "Overal? Ook hier?"

Ze stopte met uitpakken en keek me recht aan. De lucht in de keuken voelde plotseling zwaarder. "Onze relatie is oké, John, maar we kabbelen maar wat voort terwijl de wereld om ons heen in de hens staat. Ik wil niet meer alleen maar praten over de boodschappen en de rentevaste periode. Ik wil dat mensen voelen wat ik voel als ze me onrecht aandoen."

"Je klinkt... vastberaden," zei ik voorzichtig.

"Dat ben ik ook," zei ze met een ijzige glimlach die ik nog nooit eerder bij haar had gezien. "Ik heb een plan. En ik denk dat het tijd is dat we het over een andere boeg gooien."

Petra bleef even stil staan, haar hand rustend op het aanrechtblad. Ze keek me indringend aan, haar ogen smal. "En over die andere boeg gesproken, John... we moeten het ook eens hebben over die uren dat je weg bent. De laatste tijd ben je vaker weg dan dat je hier bent. Waar zit je de hele tijd?"

Ik voelde een steek van irritatie, maar ik hield mijn gezicht strak. Terwijl ik wist dat ik net nog bij een van mijn vriendinnetjes vandaan kwam – de geur van haar parfum hing nog bijna in mijn kleren – haalde ik onverschillig mijn schouders op.

"Dat moet ik toch zelf weten, Petra?" beet ik haar toe. "Ik ben een volwassen man. Ik vraag jou ook niet om een gedetailleerd verslag van elke minuut die je buiten de deur doorbrengt. Ik gun jou je privacy, je vrijheid... ik dacht dat we die afspraak hadden. Laat mij dan ook gewoon mijn ding doen."

Er viel een ijzige stilte. Ik wist dondersgoed dat ik haar aan het lijntje hield met mijn verhalen over 'werk' en 'vrienden', terwijl ik de spanning buiten de deur opzocht bij anderen.

Petra lachte, maar het was een geluid zonder enige vrolijkheid. Het was een scherp, droog geluid dat me koude rillingen gaf. "Privacy," herhaalde ze zachtjes. "Natuurlijk. Je gunt me mijn privacy. Wat attent van je, John."

Ze draaide zich weer om naar de boodschappentassen en haalde er een groot koksmes uit dat ze blijkbaar net had laten slijpen. Het staal blonk in het kunstlicht van de afzuigkap. "Misschien heb je gelijk. Misschien is het juist die 'privacy' die ik nodig heb om mijn plannen af te maken.

Je moet vooral blijven gaan en staan waar je wilt. Ik red me wel."

Ze begon met een angstaanjagende precisie een krop sla in flinterdunne reepjes te snijden. Het ritmische tak-tak-tak van het mes op de plank was het enige geluid in de kamer.

"Maar klaag niet als de sloten straks ineens anders aanvoelen, of als de wereld er anders uitziet als je weer eens 'laat' thuiskomt," zei ze, zonder haar blik van het mes af te wenden.

Ik leunde achterover in mijn stoel en sloeg mijn armen over elkaar. Het geluid van dat mes op

de plank begon me te irriteren, maar ik besloot de aanval niet frontaal te openen. In plaats daarvan gooide ik het over een heel andere boeg. Een beetje gaslighting, een beetje waarheid; dat werkte meestal het best om haar uit evenwicht te brengen.

"Kijk Petra," begon ik, mijn stem nu een stuk zachter en bijna bezorgd. "Misschien ben ik daarom wel vaker weg. Heb je wel eens gemerkt hoe de spanning tussen ons is veranderd? En dan heb ik het niet over de hypotheek of de boodschappen."

Het snijden stopte. Ze liet het mes op de plank rusten, maar liet het handvat niet los. Ze keek me zijdelings aan. "Wat bedoel je precies?"

"De spanning in bed," zei ik rechtstreeks, terwijl ik haar blik vasthield. "Het is de laatste tijd... tja, minder. Routineus. De vonk is er gewoon even niet. Merk jij dat ook niet?"

Ik zag haar schouders heel even zakken, een zeldzaam moment van kwetsbaarheid, of misschien was het erkenning. Ze draaide zich helemaal naar me toe en leunde tegen het aanrecht. De harde blik in haar ogen verzachtte een fractie, maar er zat nog steeds een scherp randje aan.

"Ja," gaf ze toe, haar stem bijna een fluistering. "Dat merk ik ook. Het voelt alsof we een rol spelen in plaats van dat we elkaar echt... voelen."

Ze liet een stilte vallen en zette toen een stap in mijn richting. "Maar als je dat zo eerlijk zegt, John... wat gaan we er dan aan doen? Want ik ben niet van plan om de rest van mijn leven in een doodbloedende relatie te blijven zitten. Dus vertel me: wat is je plan om die 'vonk' weer terug te krijgen?"

Ik zag de uitdaging in haar ogen. Ze legde de bal nu bij mij, terwijl ik dacht aan de passie die ik bij die anderen vond en die ik hier al lang niet meer had gevoeld.

Ik grinnikte kort en nam een slok van mijn koffie, alsof ik een heel onschuldig idee opperde.

"Eigenlijk grappig dat je het vraagt," zei ik, terwijl ik mijn best deed om die oprechte 'laten we dit oplossen'-blik vast te houden. "Ik zat er toevallig met Piet over te praten op het werk. Je weet wel, van de administratie."

Petra trok een wenkbrauw op. "Met Piet? Sinds wanneer bespreek jij ons seksleven met collega's?"

"Nou, het kwam zo ter sprake. Hij en zijn vrouw, Bella, zitten precies met hetzelfde probleem. De sleur, het gevoel dat je meer huisgenoten bent dan geliefden. Zij willen hun relatie ook wat... up-spicen. We hadden het erover dat een beetje experimenteren met anderen, maar dan wel samen, misschien precies is wat er nodig is om de boel weer op scherp te zetten."

Ik zag Petra's grip op het aanrecht verslappen. Ze keek me niet begrijpend aan. "Wacht even... wil je zeggen dat Piet en Bella voorstellen om... dingen te delen?"

"Ze staan er in ieder geval voor open," zei ik met een nonchalante schouderophaling. "Een avondje bij elkaar komen, kijken waar het schip strandt. Geen druk, gewoon een beetje de grenzen verkennen. Het zou de spanning tussen ons weer helemaal terug kunnen brengen. Je weet wat ze zeggen: verandering van spijs doet eten."

In mijn achterhoofd lachte ik. Als ik haar zo ver kreeg, had ik niet alleen mijn vrijbrief om openlijk met anderen te rommelen, maar kon ik mijn bedrog ook nog eens verkopen als 'therapie' voor ons huwelijk.

Petra bleef een tijdje stil, haar blik dwaalde af naar het mes op de plank en toen weer naar mij. "Piet en Bella," herhaalde ze langzaam, alsof ze de namen aan het proeven was. "Dus dat is wat jij wilt? Je vrouw delen met een collega om je eigen verveling te genezen?"

Ze zette een stap dichterbij en legde haar hand op mijn knie. Haar nagels boorden zich net iets te diep in mijn spijkerbroek. "En wat als ik dat een heel... interessant voorstel vind, John? Wat gaan we dan precies doen met z'n vieren?"

Ik voelde een golf van opluchting, maar ook een lichte siddering door de manier waarop ze haar nagels in mijn knie zette. Ze hapte toe, sneller dan ik had durven hopen. Maar Petra zou Petra niet zijn als ze niet direct de regie overnam.

"Oké," zei ze, terwijl ze haar hand van mijn knie haalde en weer rechtop ging staan. Ze kruiste haar armen over haar borst. "Ik sta er niet direct negatief tegenover, maar laten we één ding heel duidelijk afspreken, John. Ik ben geen object dat je zomaar even uitleent om je eigen sleur te doorbreken."

Ik knikte instemmend. "Natuurlijk niet, schat. Dat is ook helemaal niet de bedoeling."

"Luister goed," ging ze verder, haar stem zakelijk en scherp. "Ik stel harde eisen. Ten eerste: ik moet hen állebei aantrekkelijk vinden. Niet alleen Piet, maar Bella ook. Er moet een vonk zijn, een bepaalde chemie. Als ik die kamer binnenstap en ik voel het niet, dan is het klaar. En mijn tweede eis: op het moment dat ik me ongemakkelijk voel, of ik vind het niks, dan vertrekken we meteen. Geen discussie, geen 'nog even blijven voor de beleefdheid'. We staan op en we gaan. Begrepen?"

Ik keek haar aan en zag de ernst in haar ogen. Ze meende het serieus. Wat ze niet wist, was dat ik Piet en Bella allang had 'voorbewerkt'. Piet wist precies wat hij moest zeggen om haar op haar gemak te stellen, en Bella... nou ja, Bella was precies het type waar Petra altijd onbewust naar keek als we in de stad liepen.

"Dat lijkt me meer dan redelijk," zei ik, terwijl ik een stap naar haar toe deed en mijn handen op haar heupen legde. "Jouw comfort is het allerbelangrijkste. Ik wil dat we dit samen doen. Als jij het niet ziet zitten, doen we het niet. Maar stel je voor... de spanning, de adrenaline van iets nieuws..."

Ze keek me lang aan, zoekend naar een spoor van onraad in mijn ogen, maar ik hield mijn masker van de bezorgde, spanningszoekende echtgenoot perfect op.

"Goed," zei ze eindelijk. "Plan maar een afspraak. Een drankje bij hen thuis, om te beginnen. Gewoon praten. En John..." ze kwam heel dichtbij staan, zodat ik de vage geur van de kruiden van het snijden nog rook, "...denk niet dat ik niet doorheb wat voor spelletjes je speelt. Als dit een trucje is, ga je daar heel erg spijt van krijgen."

Ik slikte even, maar herstelde me snel met een glimlach. "Geen spelletjes, Petra. Alleen wij."

De dagen daarna hing er een vreemde, bijna elektrische geladenheid in huis. Het was alsof we allebei op onze tenen liepen, maar dan met een soort perverse opwinding. Ik genoot ervan; het gaf me de ruimte om mijn eigen gang te gaan terwijl ik deed alsof ik alles voor "ons" regelde.

"Ik heb Piet gesproken," zei ik op een avond, terwijl ik nonchalant op de bank zat en een berichtje van een van mijn andere schatjes wegklikte.

"Aanstaande zaterdagavond. Ze nodigen ons uit voor een borrel bij hen thuis. Bella maakt wat hapjes."

Petra stond voor de spiegel in de woonkamer en hield een zwart jurkje voor zich dat ze al in geen jaren had gedragen. Ze keek naar haar eigen reflectie, negeerde mij bijna. "Zaterdag dus," mompelde ze. Ze liet het jurkje zakken en keek me via de spiegel aan. "Ik heb Bella opgezocht op LinkedIn en Facebook. Ze ziet er... verzorgd uit. Maar foto's zeggen niets over de energie die iemand uitstraalt."

"Geloof me, Bella heeft energie genoeg," zei ik, iets te enthousiast. Ik herstelde me snel. "Tenminste, dat is wat Piet zegt. Hij is ook zenuwachtig, hoor. Het is voor hen ook de eerste keer dat ze dit zo expliciet voorstellen."

Petra draaide zich om, het jurkje nog steeds in haar hand. "Ik ga morgen naar de stad. Ik wil iets nieuws. Iets waardoor ik me niet alleen mooi voel, maar ook... gevaarlijk. Als we dit doen, John, dan doen we het op mijn voorwaarden. Ik wil dat zij naar míj kijken, niet andersom."

"Doe wat je niet laten kunt," glimlachte ik. "Smijt er maar wat geld tegenaan. We hebben die hypotheekverhoging toch nog niet getekend."

In de dagen die volgden zag ik een transformatie bij haar. Ze ging naar de kapper, kocht dure lingerie die ik alleen in de verpakking zag liggen, en ze bezocht zelfs de apotheek voor wat 'extraatjes' om de zenuwen in bedwang te houden—of misschien juist om de zintuigen te scherpen. Ze vroeg me ook specifiek naar de details van hun huis. Of ze een open haard hadden, wat voor muziek ze draaiden. Ze was een strategie aan het bepalen, alsof ze een slagveld betrad in plaats van een woonkamer in een buitenwijk.

Zelf hield ik me ondertussen bezig met Piet. We appten heen en weer. “Ze is om,” schreef ik. “Zorg dat de drank koud staat en dat Bella dat ene rode setje aanheeft waar je over vertelde. Petra moet onder de indruk zijn.”

Piet stuurde een knipoog-emoji terug. Hij had geen idee dat ik Petra niet alleen meenam voor de 'vibe', maar ook om haar af te leiden van mijn eigen misstappen.

Vrijdagavond, de avond voor de grote ontmoeting, zag ik Petra in de badkamer. Ze was haar nagels dieprood aan het lakken. De geur van nagellak remover en parfum hing zwaar in de ruimte.

"John?" vroeg ze zonder op te kijken van haar werk. "Ja?" "Als die vonk er is... en het escaleert... ben je dan niet bang dat je me verliest aan de spanning van een ander?"

Ik liep naar haar toe en legde mijn handen op haar schouders. In de spiegel zag ik mijn eigen leugenachtige glimlach. "Nee, schat. Ik denk juist dat het ons dichter bij elkaar brengt."

Ze keek me aan, en voor het eerst zag ik een sprankje van opwinding. "We zullen zien wie er aan het eind van de avond het dichtst bij wie staat."

De rit naar hun huis was stil geweest, een geladen stilte waarin Petra alleen maar naar buiten staarde, haar lippen strak op elkaar. Maar toen de deur openzwaaide, veranderde alles.

Bella opende de deur en ik zag Petra’s pupillen zich onmiddellijk verwijden. Bella zag er waanzinnig uit: een strakke, zijden blouse die net iets te ver openstond en een kokerrok die elke curve benadrukte. Ze straalde een soort zelfverzekerde sensualiteit uit die Petra duidelijk raakte. De handdruk tussen die twee duurde net een seconde te lang. Er was een vonk, dat was duidelijk.

"Wat zie je er prachtig uit, Petra," spon Bella, terwijl ze haar schaamteloos opnam. Petra bloosde zowaar een beetje—een zeldzaam gezicht. "Jij mag er ook zijn," antwoordde ze met een stem die ineens een octaaf lager lag.

Maar toen kwam Piet achter de hoek kijken.

Ik zag Petra’s gezicht in een fractie van een seconde verstrakken, ook al probeerde ze het te maskeren. Piet was precies zoals ik hem kende van de administratie: beige ribbroek, een geruit overhemd dat net iets te strak om zijn middel zat, en een bril die constant van zijn neus gleed. Hij was minstens tien jaar ouder dan wij en straalde de opwinding uit van een belastingaangifte.

"Hé John! En dit moet de befaamde Petra zijn," zei hij met een ietwat klamme handdruk. "Kom binnen, kom binnen. De nootjes staan al op tafel."

We liepen naar de woonkamer. De sfeer was bizar. Aan de ene kant had je Bella en Petra, die zij aan zij op de bank gingen zitten en binnen vijf minuten al lachend over elkaars knie wreven terwijl ze over wijn praatten. De chemie was daar bijna tastbaar. Aan de andere kant zat ik met Piet, die me begon te vervelen met een verhaal over de nieuwe software-update op het kantoor.

Ik keek zijdelings naar Petra. Ik zag haar naar de kale plek op Piet’s achterhoofd staren terwijl hij voorover boog om een glas in te schenken. Ze trok een heel klein, subtiel vies gezichtje. Dit was niet de 'mannelijke kracht' waar ze op gehoopt had.

Toch hield ze zich in. Ze verbrak de avond niet. Ze had beloofd niet meteen de spelbreker te zijn, en ik zag haar een flinke slok van haar gin-tonic nemen. Ze keek me aan over de rand van haar glas, een blik die zei: 'Deze vent is een ramp, John, maar die vrouw van hem... daar kan ik wel wat mee.'

Bella leunde ondertussen dicht naar Petra toe. "Zal ik je de rest van het huis laten zien, Petra? We hebben boven een heel mooie... verzameling kunst."

Petra keek even naar Piet, die net een zoute stengel in zijn mond stak, en toen naar de prachtige Bella. "Ik ben dol op kunst," zei ze met een venijnig lachje naar mij.

Ik voelde een grijns opkomen terwijl ik Piet naar zijn verhaal over Excel-macro’s liet luisteren.

Hij had geen flauw idee. Wat zij beiden niet wisten – en wat Petra al helemaal niet mocht weten – was dat Bella en ik al lang geen vreemden meer waren. Die "vriendschap" met Piet was voor mij slechts een dekmantel geweest om vaker bij Bella te kunnen zijn. Onze eerdere ontmoeting was explosief; mijn libido is altijd al een onverzadigbaar beest geweest, en Bella was een van de weinigen die dat tempo kon bijbenen.

Toen de dames na vijf minuten alweer beneden kwamen, was er schijnbaar niets gebeurd. Petra zag er een beetje gefrustreerd uit, waarschijnlijk nog steeds nagelbijtend over die suffe Piet, maar Bella... Bella liep met een heupwieg die overduidelijk voor mij bedoeld was.

Zodra ze de kamer inliep, zocht haar blik de mijne. Terwijl ze langs me liep om de glazen bij te vullen, liet ze haar hand "per ongeluk" over mijn schouder glijden. De elektrische schok was direct voelbaar.

"Het is boven een beetje stoffig," zei Bella met een hese stem, terwijl ze recht voor me kwam staan en iets te ver voorover boog om een schaaltje olijven neer te zetten. "Ik denk dat we hier beneden veel meer plezier kunnen hebben, vinden jullie niet?"

Ze knipoogde naar me, een gebaar dat Petra net niet kon zien omdat ze Piet met een mengeling van medelijden en afkeer observeerde. De sfeer sloeg direct om. Bella begon een gewaagd spelletje; ze flirtte schaamteloos met mij onder de neus van haar eigen man en míjn vrouw. Ze wierp me blikken toe die boekdelen spraken over wat we de vorige keer hadden uitgespookt.

"John heeft altijd zulke goede ideeën," spon Bella, terwijl ze haar glas tegen het mijne liet klinken. "Ik wed dat hij precies weet hoe we deze avond... onvergetelijk kunnen maken."

Ik zag Petra’s ogen vernauwen. Ze voelde de spanning tussen Bella en mij, maar ze kon er de vinger nog niet op leggen. Mijn hart bonsde in mijn keel. De adrenaline van het bedrog, gecombineerd met Bella's uitdagende houding, zorgde ervoor dat ik nauwelijks nog rustig kon blijven zitten.

Piet lachte ongemakkelijk en nam een flinke slok van zijn lauwe bier. "Nou, ik dacht dat we misschien een bordspel konden doen?"

Bella rolde met haar ogen en keek mij weer aan, haar lippen lichtjes vochtig. "Ik dacht aan een heel ander soort spel, Pietje."

De sfeer in de kamer sloeg in één klap om van ongemakkelijk naar explosief. Bella, die waarschijnlijk net zo ongeduldig was als ik, wachtte niet eens meer op een uitnodiging. Ze zette haar glas neer, draaide zich naar me toe en greep me bij mijn nekvel. Voor de ogen van haar suffe man en mijn bloedeigen vrouw plantte ze haar lippen op de mijne. Het was geen beleefd kusje; het was een hongerige, bezitterige zoen die alles verraadde over onze geschiedenis.

Ik liet me gewillig meesleuren. Mijn libido nam het direct over en ik beantwoordde haar kus met een intensiteit die Piet waarschijnlijk in zijn stoutste dromen nog nooit had beleefd.

"Nou nou," hoorde ik Piet zenuwachtig giechelen, terwijl hij ongemakkelijk op zijn stoel heen en weer schoof. "Dat gaat er voortvarend aan toe."

Volgens het 'plan' had dit het moment moeten zijn waarop Petra ook Piet zou claimen, om de cirkel rond te maken. Ik opende mijn ogen een spleetje terwijl Bella mijn onderlip tussen haar tanden nam, verwachtend dat ik Petra en Piet in een soortgelijke omstrengeling zou zien.

Maar de werkelijkheid was ijskoud.

Petra zat kaarsrecht op de bank. Haar blik was niet gevuld met passie, maar met pure, onversneden walging. Ze keek naar Piet, die inmiddels een zweterige bovenlip had gekregen en onhandig een hand naar haar knie uitstak. Ik zag haar letterlijk ineenkrimpen. De gedachte dat deze man, met zijn geur van oude koffie en zijn beige kantooruitstraling, haar aan zou raken, leek haar fysiek onwel te maken.

De vonk was niet alleen afwezig; er was een emotionele kortsluiting ontstaan.

Ze keek van de worstelende Piet naar mij en Bella. Ik zag het moment waarop het kwartje bij haar viel. Ze zag hoe moeiteloos Bella en ik in elkaar opgingen, hoe natuurlijk onze lichamen op elkaar reageerden. De achterdocht die ze de afgelopen week al had, begon nu te stollen tot een keiharde zekerheid.

"John," zei ze, en haar stem sneed als een scalpel door de kamer, kouder dan ik haar ooit had gehoord.

Ik trok me los van Bella, mijn ademhaling zwaar. Bella lachte een beetje uitdagend, haar lippen rood en gezwollen. Petra stond langzaam op, haar blik strak op mij gericht, terwijl ze Piet’s hand van haar knie afsloeg alsof het een vervelend insect was.

"Ik geloof dat we hier klaar zijn," zei ze ijzig. "Piet, bedankt voor de nootjes. Bella... ik zie dat je al precies hebt wat je wilde."

Ze keek me recht in mijn ogen aan, en in die blik zag ik dat dat waar we het over hadden gehad, nu pas echt een doel had gekregen. En dat doel, dat was ik.

"John, we gaan. Nu," zei Petra, haar stem trillend van een ingehouden woede die ik nog nooit eerder bij haar had gezien. Ze had haar tas al over haar schouder en stond bij de deur van de woonkamer, klaar om dit rampzalige toneelstuk te verlaten.

Ik aarzelde. De adrenaline raasde door mijn lijf en het onverzadigbare verlangen naar Bella hield me op mijn plek. Ik keek naar Petra, die daar stond als een symbool van mijn veilige, saaie leven, en toen naar Bella, die de belofte van totale chaos en extase was. Die aarzeling was mijn grootste fout.

Bella zag de twijfel in mijn ogen en een roofzuchtige glimlach verscheen op haar gezicht. Ze maakte er direct misbruik van. Ze stapte niet achteruit, ze kwam juist dichterbij.

"Oh, moet John nu al weg?" spon ze, terwijl ze haar armen weer om mijn nek sloeg en haar lichaam hard tegen het mijne aan drukte. "De avond is toch net pas begonnen? Piet vindt het helemaal niet erg als ze nog even blijven, toch schat?"

Piet mompelde iets onverstaanbaars en keek naar zijn schoenen. Hij was volledig de controle over de situatie kwijt, maar Bella had de touwtjes strak in handen. Ze boog zich naar mijn oor en fluisterde zo hard dat Petra het bijna kon horen: "Blijf, John. Je weet wat we de vorige keer hebben gedaan. Ik heb nog zoveel meer voor je in petto..."

Haar hand gleed brutaal naar beneden, een duidelijke provocatie die me nog dieper de afgrond in trok. Ik stond daar, letterlijk verscheurd tussen mijn vrouw die bij de deur op ontploffen stond en de vrouw die me precies gaf wat mijn ziekelijke libido nodig had.

"John!" schreeuwde Petra nu, en de walging in haar stem was omgeslagen naar pure haat. "Als je nu niet meekomt, hoef je nooit meer thuis te komen. Kies maar. Nu!"

Ik keek naar Petra, maar Bella kuste me weer, wilder en dwingender, alsof ze me wilde markeren als haar eigendom voor de ogen van de hele wereld. Ik voelde me wegzinken in de lust, terwijl de realiteit van mijn huwelijk met elke seconde verder weg leek te glippen.

De klap van de voordeur dreunde na in de muren van het rijtjeshuis, maar het geluid leek mij nauwelijks te bereiken. Het was alsof de wereld buiten deze kamer was opgehouden te bestaan. Petra was weg. De vrouw met wie ik een hypotheek, een geschiedenis en een leven deelde, was zojuist de nacht in gestormd met een hart vol haat.

Ik had moeten rennen. Ik had me los moeten rukken, mijn excuses moeten aanbieden en haar achterna moeten gaan. Maar Bella’s nagels stonden in mijn nek en de geur van haar huid werkte als een drug waar ik niet van kon afkicken. Mijn libido, dat altijd al een eigen wil had, schreeuwde harder dan mijn geweten.

"Laat haar maar gaan, John," fluisterde Bella tegen mijn lippen. Ze lachte zachtjes, een triomfantelijk geluid. "Ze begrijpt je niet. Ze kan je niet geven wat je echt nodig hebt."

Ik keek kort naar de deuropening waar Petra zojuist was verdwenen, en toen naar Piet. De stakker zat er nog steeds, met een gezicht als een oorwurm, starend naar een halfleeg schaaltje borrelnootjes. Het was een grotesk schouwspel: ik stond hier zijn vrouw te verslinden terwijl mijn eigen leven in elkaar stortte.

"Piet, ga naar de keuken," beval Bella zonder haar ogen van de mijne af te wenden.

Piet stond als een robot op en liep met hangende schouders weg. Hij was zo gewend aan haar dominantie dat hij niet eens tegenstribbelde.

Zodra we alleen waren, trok Bella me hardhandig naar de bank. De afspraken met Petra, de grenzen die we hadden gesteld, de "veiligheid" van ons experiment... het was allemaal as geworden. Ik wist dat ik een grens was overgegaan waar geen weg terug meer van was. Petra zou wraak nemen, dat wist ik diep van binnen, maar op dit moment kon het me niets schelen.

"Je bent een slecht mens, John," spon Bella terwijl ze mijn overhemd begon open te knopen. "En dat is precies waarom ik je zo lekker vind."

Ik gaf me volledig over aan de roes. Terwijl ik Bella tegen de kussens drukte, blokkeerde ik de gedachte aan Petra die nu waarschijnlijk huilend—of erger: ijskoud en berekenend—naar huis reed. Ik had gekozen. Niet voor de liefde, niet voor de loyaliteit, maar voor de rauwe, destructieve spanning van het moment.

De sfeer in de woonkamer was nu volledig ontspoord. Het was niet langer een onhandige poging tot partnerruil; het was een machtsvertoon geworden waarin ik het middelpunt was en Bella de regisseur. Terwijl ik daar op de bank zat, nog na hijgend van de adrenaline van Petra’s vertrek, zonk Bella langzaam voor me op haar knieën.

Haar ogen lieten de mijne niet los. Met een tergende traagheid greep ze naar mijn riem. Ik hoorde het metaal van de gesp klikken en het geluid van mijn rits die naar beneden gleed. De koelte van de kamerlucht op mijn huid zorgde voor een rilling, maar de hitte die Bella uitstraalde was overweldigend. Mijn lust nam het volledig over; de rest van de wereld bestond niet meer.

Op dat moment kwam Piet de keuken uitlopen. Hij hield een dienblad met glazen vast, zijn handen trillend. Hij bleef stokstijf staan toen hij zag hoe zijn vrouw voor mij geknield zat.

"Bella... ik... ik dacht dat we misschien..." stamperde hij, zijn stem dun en breekbaar.

Bella draaide haar hoofd niet eens naar hem toe. "Houd je bek, Piet," beet ze hem toe, haar stem ijzig en vol minachting. "Zet die glazen neer en blijf daar staan. Beweeg niet."

Piet gehoorzaamde als een geslagen hond. Hij zette het blad op de salontafel en bleef aan de rand van de kamer staan, zijn gezicht bleek en vertrokken van ellende.

"Kijk goed, Piet," zei Bella, terwijl ze mijn broek verder opende en haar handen over mijn bovenbenen liet glijden. "Kijk hoe een échte man reageert. Misschien steek je er nog wat van op."

Ze keek me weer aan met die roofzuchtige blik en begon me met haar mond te verwennen, midden in die woonkamer, onder het tl-licht van de gang. Ik gooide mijn hoofd achterover in de kussens en kreunde. De vernedering van Piet, die daar als een standbeeld gedwongen werd toe te kijken hoe zijn vrouw zich aan mij overgaf, gaf me een duistere kick die ik nooit eerder had gevoeld.

Ik was alles kwijt: mijn vrouw, mijn fatsoen, mijn toekomst. Maar terwijl ik naar het plafond staarde en de handen van Bella voelde, kon het me niets schelen. Ik was een beest geworden, gedreven door lust, terwijl de man van wie ik de vrouw nam machteloos toekeek.

Ik probeerde nog een greintje menselijkheid te vinden, ergens diep onder die op hol geslagen lust. Ik keek over Bella’s hoofd heen naar Piet, die daar als een hoopje ellende stond te trillen. Zijn ogen waren vochtig achter die suffe bril en hij klemde zijn handen zo hard in elkaar dat zijn knokkels wit wegtrokken.

"Piet... luister, man," zei ik, mijn stem schor en laag. "Het is oké. Dit is... dit is wat we hadden afgesproken, toch? Een beetje de grenzen opzoeken..."

Het was een slap excuus en dat wist ik zelf ook. Ik was zijn collega, de man met wie hij elke maandag de weekendcijfers doornam, en nu zat ik hier terwijl zijn vrouw mijn broek van mijn lijf pelde.

"Het is niet oké, John," fluisterde Piet, zijn stem nauwelijks hoorbaar. "Dit was niet de afspraak. Petra is weg... en jij..."

Maar terwijl ik probeerde te praten, ging Bella een stap verder. Ze negeerde mijn halfslachtige poging om hem te kalmeren volledig. Ze liet haar lippen los van mijn huid, keek op en spuwde haar woorden richting haar man. "Hou op met dat gejank, Piet. John is ten minste een vent die weet wat hij wil. En hij wil mij. En ik wil hem. Blijf kijken, verdomme. Dit is de enige actie die jij vanavond gaat zien."

Ze draaide zich weer naar mij toe, haar ogen glinsterend van een bijna bezeten opwinding. Ze gebruikte haar nagels, scherper nu, en begon me met een agressie te bewerken die me alle adem ontnam. Elke keer dat ik Piet’s gekwetste blik ving, voelde ik een perverse schok van adrenaline door mijn ruggengraat schieten. Het was fout, het was ranzig, maar mijn libido reageerde er heftiger op dan op wat dan ook.

Hoe meer Piet daar stond te lijden, hoe harder mijn hart bonsde. De spanning van het verbodene, de vernedering van die arme kantoorklerk, en de rauwe honger van Bella smolten samen tot een zwart gat waar ik alleen maar dieper in wilde vallen.

"Kijk naar hem, John," fluisterde Bella tussen twee vurige kussen door. "Kijk hoe hij naar ons kijkt terwijl ik je dit aandoe."

Ik kon het niet laten. Ik keek hem recht aan, mijn pupillen waarschijnlijk wijd van de opwinding, en ik voelde geen medelijden meer. Alleen maar macht. "Het spijt me, Piet," loog ik, terwijl ik mijn handen in Bella's haar begroef en haar harder tegen me aan trok. "Maar ze is gewoon te goed."

De kamer was gevuld met het zware geluid van mijn eigen ademhaling en het gulzige gesmak van Bella, maar plotseling veranderde het ritme van de achtergrond. Ik keek over Bella’s schouder heen en wat ik zag, deed me bijna bevriezen.

Piet stond daar niet meer als een geslagen hond. Met een blik die het midden hield tussen shock en pure obsessie, had hij zijn beige ribbroek losgeknoopt. Voor onze ogen haalde hij zijn stijve lul tevoorschijn. Hij trilde over zijn hele lichaam, maar zijn ogen waren wijd opengesperd, vastgezogen aan het beeld van zijn collega en zijn vrouw die in elkaar opgingen.

Hij begon zichzelf langzaam en ritmisch af te trekken, zijn handbewegingen onzeker maar vastberaden. Hij zei geen woord; hij genoot in een ijzingwekkende stilte mee van de totale vernietiging van zijn eigen huwelijk.

Bella merkte de verandering in de sfeer op. Ze stopte even, draaide haar hoofd en keek omhoog naar haar man. Ik zag de verbazing over haar gezicht trekken, gevolgd door een diepe, donkere grijns. Dit had ze niet verwacht van haar suffe kantoorklerk. De macht die ze over hem had, nam nu een perverse vorm aan die haar alleen maar meer opwond.

"Kijk hem eens gaan," spon ze, terwijl ze weer naar mij keek en haar tempo verhoogde. "Pietje wil toch meedoen. Nou vooruit dan... Piet, kom hier. Ga op die andere bank zitten. Zorg dat je alles ziet. Elk detail."

Piet gehoorzaamde mechanisch. Hij liet zich op de bank tegenover ons zakken, zijn hand bleef in een koortsachtig tempo bewegen. Hij was volledig gebiologeerd. De schaamte was weg; er was alleen nog maar de rauwe, visuele prikkel van John die zijn vrouw claimde.

Ik voelde mijn eigen lust naar een gevaarlijk hoogtepunt stijgen. De aanblik van die twee— Bella die zich aan mij overgaf en Piet die zichzelf bevredigde terwijl hij naar ons staarde—was de meest zieke, maar ook meest intense kick die ik ooit had ervaren.

"Kijk goed naar je vrouw, Piet," hijgde ik, terwijl ik Bella bij haar heupen greep en haar op mijn schoot tilde, haar rok hoog opgetrokken. "Kijk hoe ze voor me leeft."

De laatste restjes fatsoen in die woonkamer waren nu definitief verdampt. Bella was onverzadigbaar; ze trok haar kokerrok met één ruk omhoog en smeet haar slipje ergens richting de salontafel. Ze klom bovenop me, haar ogen wild en vol uitdaging, terwijl ze me met een rauwe kracht naar binnen leidde.

"Nu, John!" schreeuwde ze bijna, haar nagels diep in mijn schouders gravend. "Neuk me zoals die suffe Piet nog nooit heeft gedurfd!"

Ik liet me volledig gaan. De wetenschap dat mijn vrouw ergens in de nacht was verdwenen en dat Piet op minder dan twee meter afstand zat te kijken terwijl hij zichzelf koortsachtig bevredigde, dreef mijn libido tot een kookpunt. Ik greep haar heupen vast en stootte met een agressie die we allebei nodig hadden. Bella gooide haar hoofd achterover, haar haren zwiepend door de lucht, terwijl ze kreunde van genot.

Piet zat op de rand van de andere bank, zijn ogen wijd gespalkt, zijn ademhaling een schor gepiep. Hij versnelde zijn handbewegingen synchroon met mijn stoten. Hij was geen toeschouwer meer; hij was onderdeel van deze zieke machine geworden.

"Ik kom, John! Ik kom!" gilde Bella plotseling. Haar hele lichaam verstrakte, haar spieren trokken samen rond de mijne in een explosief orgasme dat haar liet trillen als een rietje.

Ik was er ook bijna, maar Bella was nog niet klaar. Terwijl ze nog nazinderde van haar eigen ontlading, liet ze zich direct weer naar beneden glijden. "Niet stoppen... in mijn mond, John. Ik wil alles," beval ze met een dwingende blik.

Ik trok me terug en ze nam me direct weer over met een honger die me over de rand duwde.

Precies op het moment dat ik mijn controle verloor en met een krachtige ontlading in haar mond klaarkwam, hoorde ik Piet een rauwe, verstikte kreet slaken. Hij stortte ineen op de bank tegenover ons, zijn eigen hoogtepunt bereikend terwijl hij toekeek hoe ik zijn vrouw volledig had geclaimd.

Er viel een zware, bijna tastbare stilte in de kamer, alleen onderbroken door ons zware gehijg. De geur van seks en zweet hing dik in de lucht. Bella veegde haar mond af met de rug van haar hand en keek me aan met een triomfantelijke, bijna duivelse glimlach.

Piet lag daar maar, naar het plafond te staren, volledig leeg en emotioneel gebroken, maar met een vreemde glans van voldoening op zijn gezicht.

Ik leunde achterover in de kussens, mijn hart bonzend in mijn keel. De kick was ongekend geweest, maar nu de adrenaline langzaam wegtrok, begon de ijzige realiteit weer binnen te sijpelen. Petra was weg. En ik wist dat dit pas het begin was van de ellende.

Terwijl de kamer nog nazinderde van de eerste explosie, schonk Bella met een trillende hand drie glazen whisky in. Piet zat erbij als een zoutzak, zijn kleren half aan zijn lijf, terwijl hij met een wezenloze blik naar de vlekken op zijn eigen bank staarde. Ik nam een flinke slok; de alcohol brandde in mijn keel, maar mijn geilheid was door die eerste ronde alleen maar harder gaan loeien. Die adrenaline van het bedrog en de toekijkende Piet werkte als pure brandstof.

Bella zette haar glas na één slok neer. Ze keek me aan, en ik zag de honger in haar ogen. "Denk je dat ik nu klaar ben, John?" spon ze. "Ik wil dat je me nog een keer neemt, maar nu wil ik dat je me eerst laat smeken."

Ze duwde me terug in de bank en begon mijn overhemd weer los te rukken. Ze greep mijn hoofd vast en dwong me naar beneden, richting haar kruis. "Bef me, John. Nu. Ik wil je tong overal voelen terwijl Piet toekijkt hoe je me opeet."

Dit liet ik me geen twee keer zeggen. Ik schoof van de bank af op mijn knieën en dook tussen haar gespreide benen. De geur van haar opwinding was bedwelmend. Terwijl ik haar vurig begon te beffen, hoorde ik haar luidruchtig kreunen. Haar handen grepen mijn haar vast en ze duwde haar bekken hard tegen mijn gezicht aan. Piet, die blijkbaar weer wat tot leven kwam, begon zichzelf weer traag aan te raken terwijl hij zijn ogen niet van mijn tong af kon houden.

Na een paar minuten trok Bella me omhoog. Ze rukte haar eigen blouse open, waardoor haar volle tieten met harde tepels tevoorschijn kwamen. "Pijp hem nog een keer, Bella," hijgde ik, terwijl ik mijn handen om haar tieten klemde en er hard in neep. Ze lachte hees, knielde voor me en begon me met een agressieve passie te pijpen, haar ogen strak op de mijne gericht terwijl ze me diep in haar keel nam.

De spanning werd onhoudbaar. Ik greep haar bij haar schouders, trok haar omhoog en smeet haar voorover over de leuning van de bank, met haar kont recht naar Piet gericht. "Kijk goed naar je vrouw, Piet," gromde ik, terwijl ik mijn harde lul in één keer bij haar naar binnen dreef.

Ik begon haar keihard te neuken. Het geluid van onze lichamen die tegen elkaar aan klapten, vulde de kamer. Bella gilde het uit van genot, haar nagels krasten over de bekleding van de bank. "Ja, neuk me kapot, John! Neuk me!"

Ik ging als een beest tekeer, mijn stoten waren diep en genadeloos. Piet zat op de eerste rang, zijn hand ging koortsachtig op en neer terwijl hij toekeek hoe ik zijn vrouw volledig uit elkaar nam. Ik zag hoe Bella's tieten alle kanten op zwaalden door het geweld van mijn bewegingen. Op het moment dat ik voelde dat ik weer ging ontploffen, trok ik haar nog steviger vast. Met een laatste, brute stoot kwam ik brullend in haar klaar, terwijl zij tegelijkertijd schokkend haar orgasme bereikte.

Ik trok me langzaam terug en liet me uitgeput naast haar op de grond vallen. De stilte die volgde was bijna onheilspellend.

Ik trok mijn kleren recht, mijn lijf nog nagloeiend van de uitspattingen met Bella. Bij de deur drukte ik haar nog een laatste keer stevig tegen me aan. "Dit was pas het begin," fluisterde ik in haar oor, terwijl ik mijn hand brutaal over haar kont liet glijden. Ze lachte hees en beloofde me met haar ogen dat de volgende keer nog extremer zou zijn. Piet zat daar nog steeds, een schim van een man op een bevlekte bank, maar het kon me geen reet schelen. Ik voelde me onoverwinnelijk….

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Affaire, Buren, Buurman, Chantage, Collega, Cuckold, Gevangenis, Interraciaal, Jarretels, Jurk, Kousen, Lingerie, Macht, Meerdere Mannen, Minnaar, Naaldhakken, Neuken, Partnerruil, Pijpen, Psychologie, Supermarkt, Verleiden, Vreemdgaan, Vrienden, Winkel, Wraak, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!