Mandy en ik keken elkaar geschrokken aan. ‘’Dat meen je toch niet?’’
Ze gleed van mijn schoot af en ik pakte haastig mijn telefoon om de sirene uit te zetten.
‘’De sensor bij het raam in de keuken is afgegaan,’’ zei ik.
‘’Wat doen we?’’ vroeg Mandy angstig.
Ik stapte het bed uit. ‘’Ik ga naar beneden om te kijken. Ik ga ervan uit dat er niets aan de hand is. Ga jij maar bij de kinderen kijken.’’
Ze pakte mijn arm. ‘’Moet ik niet mee?’’
Ik schudde mijn hoofd. ‘’Nee,’’ zei ik vastbesloten.

Ik liep zonder enige angst naar beneden en deed het licht in de keuken aan. Zoals ik al had verwacht, was er niemand. Ook de woonkamer was verlaten. Ik bestudeerde het raam waar de sensor was afgegaan. Meteen ging het alarm opnieuw af. Ik schrok me een hoedje en zette de sirene uit. Ik grinnikte zacht. Het werkte ten minste goed. Hopelijk had ik Mandy niet nog banger gemaakt. Maar wat was er gebeurd? Ik scheen met de telefoon naar buiten, maar zag niets. Dat had ik ook verwacht. Ik besloot maar snel weer naar boven te gaan, want ik geloofde dat Mandy niet graag alleen wilde zijn. Ze stond in de kinderkamer waar onze dochters sliepen. Ik gebaarde dat we naar onze slaapkamer moesten gaan.

Op bed keek Mandy me nieuwsgierig aan. ‘’Er was niemand, Mandy.’’
‘’Maar waarom is het alarm afgegaan? En de tweede keer heb je dat zeker per ongeluk gedaan?’’
Ik knikte. ‘’Ja, dat klopt. Maar ik heb geen idee wat er gebeurd is. Misschien weer een rotstreekje van Jenna?’’
‘’Als dat zo is, betekent het dat ze niet van plan is om op te houden met jou terug te pakken,’’ zei Mandy, zichtbaar teleurgesteld.
‘’Daar lijkt het op. Ik had niet verwacht dat ze zo snel weer iets zou doen, maar dat is eigenlijk heel slim van haar. We moeten dit echt proberen te negeren, Mandy. Ze heeft vast iemand ingehuurd om alleen het alarm af te laten gaan en daarna meteen te vluchten.’’
Ze zuchtte. ‘’Dat weet ik ook wel, maar het is niet makkelijk.’’
Ik trok haar plat op bed en knuffelde haar innig. ‘’Ik weet het, maar zullen we proberen te slapen?’’
‘’Ja, is goed.’’ Ze knipte het licht uit en ik deed mijn CI af. Ze kroop tegen me aan en ik sloeg mijn arm beschermend om haar heen.

Er waren een paar dagen verstreken, gelukkig zonder incidenten. Ik merkte wel dat Mandy minder ontspannen was dan normaal. Ze probeerde het te negeren, maar dat bleef lastig voor haar. Ik hield haar dus goed in de gaten.

Het was donderdagmiddag. Ik had zojuist een klant geholpen en ging naar het kantoor om de administratie te doen. Eerst haalde ik koffie in de kantine en daar trof ik Kelly aan. Ze lag op de bank met haar ogen gesloten. Ik wilde haar niet storen, maar ze had me al gehoord.
Ze glimlachte. ‘’Hé Danny.’’
‘’Alles goed met jou?’’ vroeg ik terwijl ik koffie uit de automaat tapte.
‘’Vandaag voel ik me niet zo lekker. Ik ben misselijk,’’ antwoordde ze en sloot haar ogen weer.
‘’Als je iets nodig hebt, roep dan maar.’’
Ze glimlachte zonder haar ogen te openen. ‘’Zal ik doen. Dank je wel.’’

Ik ging naar het kantoor, pakte mijn laptop en ging terug naar de kantine om aan tafel te zitten.
Kelly deed één oog open. ‘’Ga je mij in de gaten houden?’’
Ik klapte mijn laptop open. ‘’Yep.’’
Ze grinnikte zacht en daarna was het stil in de kantine, op het getik van mijn toetsenbord na. Af en toe keek ik over mijn beeldscherm naar Kelly. Ze ademde langzaam en diep. Ik vond het nooit leuk als mijn vrienden ziek waren, vooral de dames niet. Ik keek opnieuw naar haar en zag ineens een glimlach op haar gezicht. Had ze een leuke droom of wist ze dat ik naar haar keek?
Ik haalde mijn schouders op en ging weer aan het werk. Voor ik het wist, was er een uur voorbijgevlogen.

De deur ging open en Mandy kwam binnen. Ik gebaarde snel dat ze stil moest zijn, want Kelly sliep. Ze keek me vragend aan en ik gebaarde dat Kelly misselijk was. Ze bleef me aankijken.
‘’Wat?’’ fluisterde ik, niet begrijpend.
Ze ging naast me zitten zodat we zacht konden praten. ‘’Hoe komt het dat ze misselijk is?’’
‘’Weet ik veel?’’ antwoordde ik, nog steeds niet begrijpend.
Mandy wierp nog een blik op Kelly en daarna naar mij.
Toen schrok ik me echt kapot. ‘’Nee joh… zou dat kunnen? Ik dacht dat dat niet kon?’’
‘’De kans is er altijd,’’ zei ze zacht.
Ik staarde naar Kelly. ‘’Maar ze slikt de pil toch?’’
‘’Al een tijdje niet meer. Dat had ze mij verteld,’’ antwoordde ze zacht.

‘’Wat zitten jullie te smiezen?’’ hoorden we Kelly roepen. Ze zat met een glimlach rechtop op de bank.
We keken op. ‘’Hoe voel je je?’’ vroeg Mandy.
‘’Een stuk beter. Een dutje heeft me goed gedaan,’’ zei Kelly terwijl ze opstond.
Mandy kwam ook overeind. ‘’Maar hoe komt het dat je misselijk bent?’’
Kelly vulde een glas met water. ‘’Geen idee. Misschien iets verkeerds gegeten of zo. Heb ik wel vaker. Niks bijzonders.’’ Ze nam een slokje en zag dat we haar aanstaarden. ‘’Wat is er?’’
Mandy en ik keken elkaar aan. Ik knikte haar bemoedigend toe.
Mandy haalde diep adem. ‘’Je zei toch dat je de pil al een tijdje niet meer slikt?’’

Kelly bevroor. Ik was bang dat ze haar glas zou laten vallen, maar dat gebeurde niet. Haar ogen werden groot en ze zei helemaal niets meer. Mandy nam haar glas voorzichtig over en zette het op het aanrecht. Daarna nam ze Kelly’s handen voorzichtig in de hare. ‘’Kelly?’’
Ze keek haar aan. ‘’Zou dat kunnen?’’ fluisterde ze.
‘’Misschien wel,’’ reageerde Mandy zacht. ‘’Heb je de afgelopen dagen iets anders gegeten wat je al een tijd niet meer had gehad?’’
Kelly schudde haar hoofd. ‘’Nee.’’ Toen werden haar ogen opnieuw groot. ‘’Oh my god… ik realiseer me nu pas dat ik allang ongesteld had moeten worden! Oh my god! Ik ben mijn menstruatie compleet vergeten! Oh my god! Oh my god!’’

Anna en Lotte stapten binnen en hadden het laatste gehoord. ‘’Wat is er aan de hand?’’ vroeg Anna nieuwsgierig.
De andere deur ging open en Elise kwam binnen. Ik keek verwonderd toe. Ik vroeg me af of onze band soms verbonden was. Elke keer kwamen onze vrienden precies op het juiste moment binnen.
Mandy stapte achteruit en Kelly keek ons beurtelings aan. ‘’Ik voelde me vandaag al niet zo lekker, maar ik realiseerde me net dat ik allang ongesteld had moeten zijn. Dat had eigenlijk een week geleden moeten gebeuren.’’
Elise hapte naar adem. ‘’Oh my god!’’
‘’Wow,’’ riep Anna terwijl ze op haar horloge keek. ‘’Het is bijna sluitingstijd. De drogist is nog wel open. Ik ga een zwangerschapstest voor je halen.’’ Zonder verder iets te zeggen rende ze het kantoor uit.
Lotte liep naar Kelly en pakte haar hand. ‘’Als Anna terugkomt met de test, ga je onmiddellijk naar huis. Bel Nick op.’’
Kelly bleef even stil, maar schudde haar hoofd. ‘’Nee, ik wil het hier doen.’’
‘’Zal ik Nick voor je bellen?’’ bood ik aan.
Ze knikte dankbaar.

Op het kantoor belde ik Nick direct op. Mijn hart ging tekeer. Het zou wat zijn voor Kelly en Nick! Misschien ging Kelly’s grootste wens alsnog in vervulling. Verdomme, neem op, stomme Nick, dacht ik ongeduldig. De telefoon bleef overgaan totdat ik de voicemail kreeg. Ik hing op en belde opnieuw. Bij de derde poging nam hij eindelijk op.
‘’Wat is er aan de hand? Is er brand of zo?’’ zei Nick.
‘’Kom onmiddellijk naar Twins!’’ zei ik helder en duidelijk.
‘’Wat?’’ vroeg hij verward.
‘’Nu! Het is Kelly!’’ Ik hing zonder pardon op.
Ik grinnikte. Ik wist dat ik hem flink had laten schrikken. Nu zou hij met alle macht zo snel mogelijk hierheen komen.
Ik liep haastig naar de winkel. Sofie was als enige nog aanwezig. Het was nog een kwartier tot sluitingstijd, maar dat maakte niet uit. Ik gaf Sofie de opdracht om af te sluiten. De kassa moest ik nog doen, maar dat kon ik in de kantine doen.

Kelly zat roerloos op de bank met Mandy en Lotte naast zich. Irene was bezig met de laatste klant en zou daarna de kapsalon sluiten. Elise had Bram opgebeld of hij kon komen en ik gaf aan Kelly door dat Nick onderweg was. Ik ging achter mijn laptop zitten om de laatste klusjes af te maken.
Amper tien minuten later vloog de deur open en Nick stormde wild naar binnen. Ik keek verbijsterd toe en daarna barstte ik in lachen uit. Zo snel was hij nog nooit gekomen! Nick zag Kelly meteen en rende zwaar hijgend op haar af. ‘’Wat is er? Danny belde me.’’
Kelly keek langs hem naar mij. ‘’Wat heb je hem verteld?’’
Ik grijnsde breed. ‘’Niets. Ik zei alleen dat er iets met jou was. En dat werkte.’’
De dames schoten in de lach.
‘’Dat is gemeen van je,’’ giechelde Elise.
‘’Wat is er aan de hand?’’ riep Nick ongeduldig. ‘’Ik heb zonder pardon mijn werk verlaten.’’
Op dat moment ging de deur weer open en Anna en Bram stapten binnen.

Kelly stond langzaam op en pakte Nicks trillende handen vast. ‘’Lieve Nick…’’
Ze werd onderbroken door een zacht geklop op de deur en Sofie stak haar hoofd een beetje nerveus om de hoek. ‘’Sorry, ik weet niet wat er aan de hand is, maar ik wilde zeggen dat alles is afgesloten. Ik ga naar huis.’’
Kelly glimlachte lief. ‘’Je mag erbij komen staan, als je wilt.’’
Sofie keek schuldbewust. ‘’Dat zou ik wel willen, maar ik moet echt gaan.’’
Kelly keek Nick aan. ‘’Twee minuten.’’
Ze verdween samen met Sofie naar het kantoor en we hoorden Sofie een gilletje slaken. De dames moesten giechelen en Nick begreep er helemaal niets van. Dat was duidelijk van zijn gezicht af te lezen. Hij begon zijn geduld bijna te verliezen toen Kelly met een grote glimlach terugkwam. Ze zag zijn blik ook en haastte zich naar hem toe. ‘’Nick, weet je nog dat ik me vanmorgen niet zo lekker voelde?’’
Hij knikte.
‘’Ik dacht dat ik misschien iets verkeerds had gegeten, maar Mandy bracht me op een ander idee. En toen realiseerde ik me pas dat ik al een week niet ongesteld ben geweest.’’

In de kantine was het oorverdovend stil. Nick was net een standbeeld geworden.
‘’En je weet dat ik al een tijdje de pil niet meer slik,’’ ging Kelly verder.
‘’Maar ik ben onvruchtbaar,’’ stamelde Nick schor.
‘’Ja, dat weet ik. Maar er is altijd een kleine kans,’’ fluisterde Kelly. ‘’Anna heeft zwangerschapstests gehaald en ik moet dringend plassen, dus ik ga het nu doen. Vind je dat goed?’’
Nick was niet in staat iets te zeggen en knikte alleen.

Kelly verdween naar het toilet. Ondertussen was Irene erbij gekomen en Elise bracht haar op de hoogte. Nick kreeg een glas water van Lotte, die liefdevol over zijn been wreef. Hij was behoorlijk gespannen en zei geen woord. Kelly kwam terug en wilde de test aan mij geven, maar ik wees naar Mandy. Daarna ging Kelly naast Nick zitten en hielden ze elkaars handen stevig vast. Vijf minuten later keek Mandy naar de test. Iedereen keek gespannen naar haar. Haar blik was geconcentreerd terwijl ze de uitslag las.

Toen verscheen er een stralende glimlach op haar gezicht. Kelly keek haar hoopvol aan.
‘’Ja, je bent zwanger, Kelly,’’ zei Mandy glimlachend.
Kelly sprong gillend van blijdschap de lucht in. Ze was helemaal door het dolle heen. De tranen stroomden over haar wangen. Iedereen keek geamuseerd toe. Ik was ontzettend blij voor haar, maar mijn blik viel op Nick. Hij bleef roerloos zitten. En dat merkte Kelly ook.
‘’Nick?’’ vroeg ze terwijl ze voor hem op haar hurken ging zitten.
Nick hief langzaam zijn hoofd op. ‘’Kelly… euh… ben je…’’ Zijn stem stierf weg.
Kelly begreep plotseling wat hij bedoelde. ‘’Oh god, Nick,’’ riep ze en pakte zijn handen. ‘’Kijk me aan. Ik zweer op mijn vader dat ik de afgelopen zes maanden geen seks met anderen heb gehad. De laatste keer dat ik met iemand anders sliep, was met Danny. Dat was vorig jaar in november, geloof ik. Maar dit jaar heb ik echt alleen maar seks met jou gehad.’’
‘’Dat klopt wat ze zegt,’’ zei Bram tussendoor. ‘’De laatste keer dat ik seks met Kelly had, was vorig jaar in de zomer.’’
‘’Bij mij was dat vorig jaar in november. Bovendien ben ik gesteriliseerd,’’ vulde ik aan.
Nick bleef Kelly lang met een onzekere blik aankijken.
‘’Lieverd, ik meen het. Ik ben ook niet vreemdgegaan. Dat zou ik nooit doen, want ik hou van je. Kijk in mijn blauwe ogen. Jij bent de vader.’’
De onzekerheid verdween langzaam uit zijn ogen en zijn bekende grijns verscheen weer, waardoor Kelly vanzelf mee moest glimlachen.
‘’Oh my god,’’ zei hij zacht. ‘’We worden ouders.’’
‘’Dat zijn we al,’’ riep ze blij uit. ‘’Maar we krijgen er nog een kindje bij. En deze keer komt het uit mijn buik!’’

Nick kwam abrupt overeind met een luide brul en tilde Kelly op, die een luide gil slaakte. Ze draaiden lachend rondjes en schreeuwden het uit van blijdschap. Via mijn ooghoek zag ik dat Mandy een traantje wegpinkte. Elise zat op de schoot van Bram. Anna had haar arm om Lotte heen geslagen. Irene keek toe met een stralende glimlach. Ook ik kon mijn ogen niet droog houden. Ik had Kelly nog nooit zó blij gezien.
We feliciteerden hen hartelijk. Ik gaf Nick een dreun op zijn schouder. ‘’Je hebt eindelijk het juiste gaatje gevonden.’’
Hij lachte breeduit. ‘’Uiteindelijk wel, ja.’’
Ik knuffelde Kelly stevig. Haar gezicht straalde van geluk. ‘’Ik ben heel blij voor je, mijn heldin. Je wens is uitgekomen.’’
‘’Ja, ongelooflijk dat dit gebeurt! Ik ben zo dankbaar,’’ jubelde ze.
Ik kreeg plotseling een leuke opmerking in gedachten, maar slikte hem toch in. Misschien was dat niet gepast.
Kelly zag het echter meteen en lachte ondeugend. ‘’Wat heb je op je lever? Zeg het maar. Vandaag kan ik alles hebben!’’
‘’Je krijgt eindelijk tieten,’’ zei ik met een flauwe glimlach.
Ze gierde het uit van het lachen. ‘’Ja, ik krijg ook nog tieten! Wat een geluk!’’
Iedereen had het gehoord en moest er hartelijk om lachen.

De rust keerde terug in de kantine. Irene nam afscheid en vertrok. Kelly keek de kring rond. ‘’Komen jullie bij ons eten? Wij trakteren!’’
‘’Eh, ik dacht dat je misselijk was?’’ merkte ik droogjes op.
Kelly giechelde luid. ‘’Nu niet meer! We bestellen Chinees. Maar we gaan eerst Stijn ophalen en hem het nieuws vertellen. Komen jullie rond zeven uur?’’
Iedereen stemde ermee in en maakte zich klaar om naar huis te gaan.

Nick en Kelly haalden hun zoon Stijn op bij de opvang en daarna reden ze naar huis. Eenmaal aangekomen bestelde Nick alvast Chinees, dat om kwart over zeven bezorgd zou worden.
Nick zette zijn zoon op schoot en Kelly ging naast hen op de bank zitten.
‘’Lieverd,’’ zei Kelly tegen Stijn. ‘’We hebben leuk nieuws voor jou.’’
Stijn keek zijn moeder nieuwsgierig aan.
Kelly legde haar hand op haar buik. ‘’Er groeit een baby in mijn buik.’’
Stijn begreep niet helemaal wat zijn moeder bedoelde.
Nick grinnikte. ‘’Hé jongen, er zit een kleine baby in mama’s buik. Je krijgt een broertje of zusje.’’
Stijns ogen werden groot en hij keek zijn ouders beurtelings aan. ‘’Baby?’’
Kelly straalde. ‘’Ja, lieverd. In mijn buik. Hij is nog heel erg klein.’’
Stijn staarde naar Kelly’s buik. Hij klom van Nicks schoot af en legde zijn handje op haar buik. Toen keek hij zijn ouders aan. ‘’Ik wil een zusje!’’
Nick en Kelly keken elkaar lachend aan. ‘’Misschien krijg je dat ook, knul,’’ zei Nick.
Stijn probeerde iets te voelen aan Kelly’s buik. Ze tilde hem op. ‘’De baby is nu nog heel erg klein. Straks krijgt mama een dikke buik. Dan kun je de baby voelen.’’
Hij knikte enthousiast. ‘’Ik wil een zusje!’’
‘’Ja, ik wil ook een mooi dochtertje met jouw mooie blonde haren,’’ glimlachte Nick.
Kelly keek hem verliefd aan. ‘’Ik ben zo gelukkig. Ik hou van je.’’
Nick gaf haar een zoen. ‘’Ik ook van jou, meis. Maar we gaan deze knul niet verwaarlozen.’’ Hij aaide Stijn over zijn hoofd.
‘’Absoluut niet,’’ fluisterde Kelly. ‘’Hij krijgt evenveel aandacht als ons nieuwe kind. Het gevoel zal misschien anders zijn, maar ze krijgen allebei evenveel liefde van ons.’’
‘’Zo is dat,’’ bromde Nick tevreden.

Rond kwart over zeven zaten we lekker te genieten van Chinees. De sfeer was geweldig, allemaal te danken aan de dolenthousiaste Kelly. Nick probeerde haar rustig te houden, maar dat lukte hem niet. Ik zei grappend dat hij haar maar vast moest binden. Anna zei ondeugend dat ze wel handboeien had. Het eten viel goed in de smaak. Iedereen zat tevreden achterover op zijn stoel, terwijl Nick de restjes opat.
Bram klopte op de tafel, waardoor we hem vragend aankeken. ‘’Elise en ik hebben ook iets te melden. Eigenlijk is het nog te vroeg om het te vertellen, maar dit is wel een heel mooi moment. Elise?’’
‘’Oh my god!’’ onderbrak Kelly hen. ‘’Ben je ook zwanger, Elise?’’
Ze lachte. ‘’Ja, ik ben inderdaad zwanger. Jullie wisten al dat we een tweede kind wilden. En het is dus gelukt. Eigenlijk is het nog te vroeg om het te vertellen. Ik ben pas acht weken zwanger.’’
‘’Oh my god,’’ riep Kelly hard uit. ‘’Wat een gekke dag vandaag! We kunnen het samen doen, Elise!’’
Ondanks dat Kelly bomvol zat, sprong ze overeind en omhelsde Elise innig. Daarna feliciteerden we Bram en Elise met hun tweede kindje.
‘’Hopelijk is dit wel de laatste. Een heleboel gillende kinderen om ons heen, ik weet niet of ik dat ga overleven,’’ mompelde ik.
Iedereen schoot in de lach. Anna gaf me een stoot. ‘’Dan doe je je CI toch af.’’
‘’Dat is een goeie, Anna. Dat ga ik nu ook doen. Kelly is vandaag wel heel erg luidruchtig.’’
Ik legde mijn CI op tafel en slaakte een tevreden zucht. Kelly schoof mijn stoel naar achteren, ging op mijn schoot zitten en knuffelde me uitbundig. Lachend sloeg ik mijn armen om haar heen en hield haar stevig vast, zodat ze niet meer bewoog. ‘’Je bent een maffe meid.’’
Kelly gaf me een vlugge zoen op mijn mond en knipoogde ondeugend.

Mandy en ik wandelden hand in hand naar huis. Lizzy zat op mijn schouders en Lindsay had Mandy’s andere hand vast. ‘’Wat een bijzondere dag vandaag,’’ zei Mandy vrolijk.
‘’Nou en of,’’ mompelde ik. ‘’Het was heel mooi om te zien hoe gelukkig Kelly was. Haar droom komt eindelijk uit.’’
Ze knikte instemmend. ‘’Maar dit zullen wel de laatste kinderen zijn. Bram en Elise willen maar twee kinderen. Anna en Lotte zijn tevreden met hun kinderen. En wij kunnen geen kinderen meer krijgen. En ik denk niet dat Nick en Kelly het nog een keer willen proberen.’’
‘’Dan heeft elk gezin twee kinderen. Prima, toch?’’ reageerde ik tevreden.
Ze knikte. ‘’Zeker weten.’’
‘’Je had nog een jongetje gewild, toch?’’
‘’Als het gekund had, ja. Maar ik ben meer dan tevreden met onze dochters,’’ zei ze.
‘’Als we nog een kind hadden kunnen krijgen, had ik geweigerd,’’ zei ik, terwijl ik de hand van Lizzy, die mijn voorhoofd vasthield, omhoog duwde, want ze bedekte bijna mijn ogen.
Mandy lachte. ‘’Ja, dat dacht ik al.’’
Lizzy schoof haar hand weer omlaag.
‘’Hé Lizzy, je hebt je hand voor mijn ogen gezet. Papa ziet niks hoor,’’ klaagde ik.
Lizzy giechelde kinderlijk en bedekte mijn ogen met allebei haar handen. Ik hield Mandy’s hand stevig vast en hoorde haar zachtjes grinniken.

De rest van de week was weer omgevlogen. Kelly had nog een zwangerschapstest gedaan en die was opnieuw positief. Ze was voorlopig absoluut niet rustig te krijgen. Dat merkten de klanten die door haar geknipt werden ook goed. Ze was zó enthousiast dat ze de klanten iets te vaak korting gaf. Elise en Irene moesten lachend ingrijpen en Kelly kreeg een rood hoofd. Daarna deed ze dat niet meer. Alleen haar stemming was niet veranderd. Nick was ook dolgelukkig, maar was een stuk rustiger. Hij werd zelfs een beetje gek van Kelly. Alleen Stijn vond het geweldig omdat hij nu meer aandacht van haar kreeg.
Ik was oprecht blij voor Kelly en Nick. Ze verdienden dat, want ze hadden er hard voor gewerkt om een kind te krijgen. Op het werk had ik me kostelijk vermaakt met de gekke Kelly. Maar ik was vooral bezig met Mandy. Ik had gehoopt dat ze de gebeurtenissen rond Jenna zou vergeten door het geweldige nieuws van Kelly, maar haar houding was niet veranderd. Ze was nog altijd een stuk alerter dan normaal, vooral als onze kinderen bij ons waren.

Het was zondagmiddag en het was warm buiten. Daarom hadden we een klein zwembad in de tuin gezet voor onze kinderen. Vandaag bleven we thuis. Ik was in de keuken om een lunch te maken, terwijl Mandy toezicht hield op onze dochters. Ik liep met een dienblad naar buiten en zag dat Lizzy en Lindsay volop pret hadden in het zwembadje. Mandy zat op een bankje met een glimlach toe te kijken. Maar in haar blik zag ik iets anders. Ik zette het dienblad op tafel en kwam naast haar zitten. Ze zag mijn blik en slaakte een zucht. Ik merkte aan alles dat ze gespannen was. Toen zag ik het: ze vocht tegen haar tranen. Ik nam haar handen in de mijne en ze begon zachtjes te huilen. ‘’Ik kan het niet meer, Danny.’’

Ik wist precies wat ze bedoelde. Het brak mijn hart en mijn schuldgevoel nam toe. Het deed me verschrikkelijk veel pijn om Mandy zo verdrietig te zien. Ik wilde roepen dat het wel goed kwam, maar dat hielp niet. Er moest iets gebeuren. Ik keek naar de vrolijke kinderen die in het water speelden en daarna naar mijn huilende vrouw. Toen nam ik een besluit.
Ik kneep zacht in haar hand. ‘’Mandy, ik ga me overgeven aan Jenna.’’
Ze knipperde met haar ogen. ‘’Hoe bedoel je?’’
‘’Dat is de enige oplossing. Ik ga naar Jenna en geef me over. Ik ga haar vragen wat ze van me wil. Als ze geld nodig heeft, zal ik het haar geven. Het kan me niets meer schelen. Dit moet nu stoppen.’’
Ze veegde haar tranen weg en schudde zachtjes haar hoofd. ‘’Dat is geen goed idee.’’
‘’Jawel, Mandy. Na het eten ga ik daarheen,’’ zei ik vastbesloten.
Ze bleef even stil om na te denken. ‘’Dan ga ik met je mee.’’
Ik schudde mijn hoofd. ‘’Nee, Mandy, dit is iets tussen Jenna en mij. Maar ik beloof je dat ik me zal gedragen.’’
Mandy pakte een zakdoek, depte haar tranen weg en snoot haar neus. Ze knikte langzaam. ‘’Dat is goed. Maar doe voorzichtig.’’
Ik kneep in haar hand. Ik hoefde niet te zeggen hoe ik me voelde, want mijn blik zei al genoeg.
Voordat Mandy iets kon zeggen, slaakte ze ineens een gilletje. Twee drijfnatte kinderen kropen op onze schoot. Mandy en ik keken elkaar lachend aan. Haar blik leek te zeggen: ‘’Je hoeft je niet schuldig te voelen.’’ Ze knuffelde Lindsay innig, waardoor haar zomerjurk nat werd. Ik deed hetzelfde bij Lizzy.

Eerst lunchten we rustig. Ik was verzonken in mijn gedachten. Ik moest het goed aanpakken tegen Jenna. Wat ik vooral niet mocht doen: boos op haar worden. Ze zou me ongetwijfeld uitdagen totdat ik weer iets verkeerd deed. Dat mocht absoluut niet gebeuren. Maar ik was ook heel erg boos omdat Mandy door haar toedoen verdrietig was. Ik keek even naar Mandy, die bezig was met Lizzy en Lindsay. Gelukkig ging het alweer beter met haar. Ik moest ervoor zorgen dat het zo bleef. Dat moest eigenlijk ook wel, want ons leven was allesbehalve normaal. Er waren de afgelopen tijd zo veel dingen gebeurd en dat moest afgelopen zijn. Zeker nu we twee geweldige dochters hadden. Vandaag moest het gebeuren bij Jenna.

Na de lunch ruimde Mandy de spullen op en ik bleef in de achtertuin om onze kinderen in de gaten te houden. Ze wilden mij het zwembad in hebben en trokken aan mijn armen. Lachend zei ik dat ik zo meteen weg moest. Teleurgesteld gingen ze zonder mij het water in.
Een kwartier later kwam Mandy terug en ik stond op. Ze pakte mijn handen en keek me aan. ‘’Doe alsjeblieft voorzichtig.’’
‘’Ik beloof het,’’ zei ik serieus.
‘’En je moet je beheersen. Ik weet dat je heel boos bent omdat ik verdrietig ben,’’ zei ze zacht.
Mijn mond viel open en ze glimlachte. ‘’Ik ben niet achterlijk, maar alsjeblieft.’’
Ik trok haar tegen me aan. ‘’Vandaag eindigt het.’’
Haar mooie bruine ogen keken me aan. ‘’Ik hoop het. Maar moet ik echt niet mee?’’
Ik schudde mijn hoofd. ‘’Ik red me echt wel.’’
Ze aarzelde. ‘’Ik kan anders Nick of Bram vragen om met je mee te gaan. Of ze kunnen in de buurt blijven, voor het geval er iets misgaat.’’
Mijn armen om haar heen werden strakker. ‘’Mandy, ik ga geen idiote dingen doen.’’
‘’Dat doe je al je hele leven,’’ zei ze met een kleine glimlach.
Ik grinnikte. ‘’En bedankt, hè.’’
We zoenden intiem en daarna hield ze me nog een ogenblik stevig vast.

Uiteindelijk verbrak ik de omhelzing en liep naar binnen, niet voordat ik nog een blik over mijn schouder naar Mandy wierp. Haar blik zei genoeg: ze vond het helemaal niet leuk. Het zou mij niets verbazen als ze straks onze vrienden ging bellen. Ik kleedde me snel om en pakte mijn rugzak. Toen ik eenmaal in de bus zat, merkte ik dat ik nerveus was. Ik pakte mijn telefoon en bekeek de achtergrondfoto waarop Mandy, Lizzy en Lindsay stonden. Ze waren mijn alles. Ik moest ineens zachtjes lachen. Het voelde alsof ik nooit meer terug zou keren. Ik borg mijn telefoon weer op en staarde naar buiten. De rit duurde slechts twintig minuten.

Bij de halte stapte ik uit en liep met mijn stok naar de praktijk van Jenna. Dat ging vlot omdat ik de weg kende. Bij het gebouw aangekomen keek ik nog een keer of er een andere deur was voor het appartement van Jenna, maar die vond ik opnieuw niet. Ik liep naar de deur van haar praktijk en bleef onbeweeglijk staan. Ik keek nog één keer naar de foto op mijn telefoon en stopte hem weer in mijn broekzak. Ik haalde diep adem.
Hier gaan we weer, dacht ik, waarna ik hard op de deur klopte…