Het ochtendlicht sijpelt langzaam door de gordijnen, een zachte, gouden gloed die de vlekken op het laken verlicht. Ik voel me loodzwaar, mijn spieren protesteren zachtjes bij elke beweging, maar het is een goede pijn. Een pijn die herinnert aan wat er is gebeurd, maar ook aan wat er is geëindigd. Sophie slaapt nog, haar ademhaling ritmisch en rustig naast me. Haar arm ligt zwaar over mijn middel, een bezittelijke greep die zelfs in slaap niet verslapt. Ik kijk naar haar, naar de lokken haar die over haar kussen verspreid liggen, en voel een diepe, trillende rust in mijn borst. Geen berichten. Geen commando's. Geen Meester.

De weken die volgen zijn een waas van zachtheid en herstel. Sophie neemt de zorg voor mij op zich, niet als een taak, maar als een ritueel. Ze wast me in bad, haar handen voorzichtig over de uitgegroeide blauwe plekken glijden, ze kookt voor me, en ze houdt me vast als de nacht donker en stil wordt. De littekens op mijn ziel en op mijn huid vervagen langzaam. Ik leer weer hoe het voelt om gewoon te zijn. Om Lara te zijn, niet het object van andermans lust, niet het speelgoed van een stem in een computer. We lachen om domme dingen op tv, we wandelen hand in hand door het park zonder dat ik mijn ogen hoef te neer te slaan uit schaamte. Het is alsof ik boven water kom na lang ondergedompeld te zijn geweest, en de lucht is zo zuur, zo schoon, dat het bijna pijn doet om in te ademen.

Maar naarmate de dagen verstrijken, begint er iets te knagen. Een leegte die niet gevuld wordt met warme soep of tederheid. Het is een honger. Diep, onderhuids en vertrouwd. Na een maand, precies dertig dagen sinds die laatste nacht in het hotel, voel ik het weer. De kriebel. De onrust. Het verlangen om niet meer te denken, maar slechts te zijn. Om gebruikt te worden.

Het is een dinsdagavond. Sophie zit op de bank, een boek op haar schoot, een glas wijn op de salontafel. Ik zit op de grond, mijn rug tegen haar benen geleund, terwijl ik naar de regen tegen het raam kijk. De stilte in de kamer is anders dan vorige week. Vorige week was het rustgevend. Nu voelt het als een wachtkamer. Mijn hart klopt iets sneller dan normaal. Ik kijk naar Sophie’s handen, hoe ze haar bladzijde omslaan, hoe haar vingers lang en elegant zijn. Ik herinner me hoe die handen mijn keel hebben dichtgeknepen, hoe ze me hebben vastgepakt met een kracht die geen tegenspraak duldde. Een warmte verspreidt zich vanuit mijn buik, lager en lager, tot het een brandend verlangen wordt tussen mijn benen.

Ik schuif iets, mijn lichaam strak tegen haar schenen aandrukkend. Sophie stopt met lezen. Ze legt het boek neer en haar vingers glijden door mijn haar, een verkenning die niet meer puur platonisch aanvoelt. Ze voelt het. Ze voelt altijd alles.

"Je bent zo onrustig, schat?" vraagt ze, haar stem laag, met die fluisterlaag van autoriteit die mijn knieën direct zwak maakt.

Ik knik, mijn wang tegen haar stof wrijvende. "Een beetje."

"Vertel me."

Ik slik, mijn keel droog. Hoe leg je uit dat je verlangt naar de vernedering die je net bent ontvlucht? Dat je de pijn mist omdat het bewijs van bezit was? "Ik mis... de intensiteit," fluister ik, zo zacht dat het bijna verloren gaat in het geratel van de regen. "Ik mis hoe jij me neemt. Hoe je me dwingt."

Sophie’s vingers stoppen. Ze grijpt een handvol haar en trekt mijn hoofd zachtjes achterover, zodat ik recht in haar ogen moet kijken. Haar blik is donker, onderzoekend. De warmte uit haar ogen is weg, vervangen door een koude, berekenende glans die mijn adem inhoudt. Het is de blik van haar die ik ken. De blik van mijn eigenares.

"Je hebt een maand lang mogen genezen," zegt ze, haar stem vlak en hard. "Je hebt mogen wennen aan het idee dat je van mij bent. Maar nu vraag je om het vuil? Om pijn?"

"Ja," adem ik, en het woord is een bekentenis, een smeekbede. "Alleen door jou. Niet meer door anderen. Alleen door mijn liefste, Sophie. Alleen door jou."

Een kleine glimlach krult haar lippen, maar het is geen glimlach van tederheid. Het is de glimlach van een jager die zijn prooi eindelijk in de val ziet lopen. "Durf je het aan? Weet je wat ik met je ga doen als ik weer begin? Ik houd niet meer in, Lara. Ik ben niet de verzorgende partner vanavond. Ik ben je Meesteres."

"Mijn lichaam is van jou," zeg ik, en de waarheid ervan trilt door mijn hele wezen. "Doe wat je wilt."

Ze laat mijn haar los en staat op, haar dominantie onmiddellijk voelbaar in de kamer, ook al staat ze gewoon naast de bank. "Kleren uit. Nu. Ik wil niet zien hoe je eruitziet als een burgervrouw. Ik wil zien hoe je eruitziet als mijn slet."

Ik kom overeind, mijn handen trillend terwijl ik naar de knopen van mijn blouse reik. De kamer voelt plotseling groter, kouder. Sophie kijkt toe, haar armen over elkaar geslagen, haar voet tikkend op de vloer. Het ritme van die tik is een metronoom voor mijn paniek en mijn opwinding. Ik laat de blouse van mijn schouders glijden, dan de rok. Ik sta nu in mijn ondergoed, bloot en kwetsbaar onder haar blik.

"Alles," beveelt ze.

Ik haal diep adem en trek mijn bh los, mijn borsten vrij in de koele lucht. Daarna schuif ik mijn slipje naar beneden en stap eruit. Ik sta naakt voor haar, mijn handen ongemakkelijk langs mijn lijf. De littekens en de vage verkleuringen van vorige maand zijn nog zichtbaar, een geschiedenisboek van misbruik en genot op mijn huid.

Sophie komt dichterbij. Ze loopt om me heen, als een inspecteur die vee beoordeelt. Haar vinger glijdt over mijn rug, langs mijn wervelkolom, en ik ril van de aanraking. "Je bent nog steeds zo mooi," mompelt ze, meer tegen zichzelf dan tegen mij. "En nog steeds zo hongerig." Ze stopt voor me en pakt mijn kin vast, dwingend me haar weer aan te kijken. "Op je knieën."

Ik zak direct neer, de harde vloer knappend tegen mijn knieën, maar de pijn is verwaarloosbaar. Het voelt goed. Het voelt juist. Ik kijk omhoog, mijn ogen gericht op haar, wachtend. Wachtend op haar leiding.

Sophie trekt haar jurk langzaam uit, haar bewegingen traag en theatraal. Ze onderstreept dat zij degene is met de macht, degene die bepaalt wanneer er huid wordt getoond. Als ze alleen nog in haar lingerie staat, kijkt ze naar me neer. "Open je mond."

Ik doe mijn mond open, mijn tong rustend op mijn onderlip.

"Griezelig," zegt ze, en ze spuugt in mijn mond. De schok ervan, de vernedering, de pure intimiteit van daad, stuurt een golf van vocht naar mijn kut. Het is vies en het is heilig. "Slik."

Ik slik, mijn keel zich verstevigend rond haar speeksel.

"Goed meisje." Ze stapt naar me toe, haar been splitsend, en duwt mijn gezicht tegen haar kruis. De stof van haar slip is warm en ruikt naar haar opwinding. "Ruik me. Weet je nog wie je eigenares is?"

Ik adem diep in, de geur van haar in me opnemend totdat mijn hoofd duizelt. "Jij," mompel ik tegen haar kruis. "Alleen jij."

"Lik me," beveelt ze. "Door de stof heen. Laat me voelen hoe graag je me wilt dienen."

Ik strek mijn tong uit en lik over de natte plek op haar slip. De smaak van haar is overweldigend, zout en zoet tegelijk. Ik lik harder, wanhopig, mijn neus wrijvend tegen haar klit terwijl ik probeer haar te pleasen door de stof heen. Sophie grijpt mijn haar met beide handen, mijn gezicht harder tegen zich aandrukkend, mijn ademhaling beperkend. "Harder! Je doet niet genoeg je best, slet. Laat me zien dat je me nodig hebt."

Ik kreun, het geluid gedempt door haar vlees, en lik en bijt in de stof, verzot op de wrijving, op het ongemak, op het feit dat ik niets kan doen dan dit. Haar dominantie is een fysiek gewicht dat me naar beneden drukt, en ik wil niets liever dan eronder begraven worden.

Ze duwt me plotseling weg, hard genoeg dat ik achterover val en met mijn rug op de grond beland. Voordat ik kan reageren, zit Sophie bovenop me, haar knieën mijn schouders klemmend. Ze kijkt op me neer, een godin die kijkt naar een worm.

"Je hebt je behoorlijk goed gehouden deze maand," zegt ze, terwijl ze haar slipje opzij schuift. Haar kale kut is recht boven mijn gezicht, haar lippen gezwollen en nat. "Maar ik weet wat er diep in je omgaat. Ik weet dat je smeekt om gebruikt te worden als het vuile neukertje dat je bent."

"Ja," kreun ik, mijn handen zoekend naar haar dijen. "Gebruik me. Alsjeblieft, Sophie, gebruik me."

Ze zakt langzaam neer, haar kut mijn mond bedekkend. "Eet me. En als je stopt voordat ik klaarkom, zal je spijt krijgen."

Ik begin direct, mijn tong diep in haar glijdend, haar sappen verzamelend. Ik zuig aan haar lippen, ik speel met haar klit, ik gebruik alles wat ik heb geleerd om haar genot te geven. Sophie beweegt haar heupen, wrijvend over mijn gezicht, me gebruiken als een voorwerp voor haar plezier. Ze kreunt zachtjes, een geluid dat recht door mijn ziel snijdt. Ik voel me levend. Ik voel me nodig. Haar handen trekken aan mijn haar, mijn hoofd manipulerend om de juiste hoeken te vinden, en ik laat het toe. Ik geef me volledig over.

Haar bewegingen worden sneller, wilder. Ze duwt haar kut harder tegen mijn neus en mond, mijn ademhaling onmogelijk makend. "Zo, ja! Lekker zo! Je mond is gemaakt om in geneukt te worden, Lara. Je gezicht is niets anders dan een kussen voor mijn kut."

De woorden zijn als elektrische schokken. Mijn eigen kut pulst, leeg en hunkerend, maar ik negeer het. Mijn enige doel is zij. Haar benen spannen zich aan rond mijn hoofd, en met een lange, gillende kreun komt ze klaar, trillend en schuddend bovenop me. Haar vloeistof spoelt over mijn gezicht, in mijn mond, in mijn neus. Ik lik en slik, wanhopig om elke druppel te vangen, haar orgasme als een slet accepterend.

Als ze tot rust komt, blijft ze even zitten, haar ademhaling zwaar. Dan klimt ze van me af en kijkt naar beneden naar mijn gezicht, dat glimt van haar vocht. Ze lacht zachtjes, een tevreden, roofdierachtig geluid.

"Je ziet eruit als een bende," zegt ze, maar haar stem is warm, vol genegenheid. "Mijn bende."

Ze reikt naar de salontafel en pakt haar wijn glas. Ze drinkt een slok, haar ogen me scannend. "Nu jij. Maar niet zoals je wilt."

Ze staat op en loopt naar de slaapkamer, keert terug met een kleine, zwarte vibrator. "Ga op handen en knieën. Kont omhoog."

Ik gehoorzaam direct, mijn positie innemend. Ik voel me bloot, wijd open, mijn kut en mijn kontgat volledig zichtbaar voor haar. Ik hoor haar achter me, de klik van de vibrator die aan gaat. Het zoemen vult de kamer.

"Je hebt het aardig gedaan," zegt ze, en zonder waarschuwing duwt ze de vibrator tegen mijn clit. De sensatie is explosief. Ik gil, mijn armen beven onder mijn gewicht.

"O, dat vindt je lekker, hè?" Ze beweegt het speeltje in cirkels, precies op de juiste plek. "Je bent zo nat, Lara. Je lekt over de vloer. Wat een slet je bent."

"Ja! Ik ben een slet! Jouw slet!" schreeuw ik, mijn gedachten versnipperend onder de golven van genot. Ze duwt harder, het trillen door mijn hele bekken sturend. Het is te veel, te intens. Ik probeer weg te kruipen, maar haar vrije hand grijpt mijn heup en houdt me op zijn plaats.

"Nergens heen," sist ze. "Je neemt wat ik je geef. Je komt als ik zeg dat je mag komen."

Ze trekt de vibrator weg, net op het moment dat ik op het randje van een orgasme balanceer. Ik kreun van frustratie, mijn lichaam trillend van onvervulde behoefte.

"Geen geduld," zegt ze streng. "Je moet leren wachten. Je moet leren dat jouw genot irrelevant is. Het gaat erom wat ik wil."

Ze kust mijn bil, zachtjes, en dan bijt ze, hard. Ik gil van de pijn, die direct omzet in hitte in mijn onderbuik. "Blijf stil," beveelt ze.

Ze duwt de vibrator terug, deze keer niet tegen mijn clit, maar duwt ze hem langzaam in mijn natte gat. De vulling is verlichtend, een bevrediging van de leegte die ik de hele dag heb gevoeld. Ze beweegt het in en uit, een traag, martelend tempo.

"Zie je wel?" fluistert ze in mijn oor terwijl ze zich over me buigt. "Dit is waar je voor gemaakt bent. Om gevuld te worden. Om geneukt te worden."

"Ja... vul me... vul me..." mompel ik, mijn gezicht in de kussens gedrukt.

Ze begint harder te stoten, de vibrator diep in me duwend, haar andere hand weer naar mijn klit grijpend. De dubbele stimulatie is overweldigend. Ik voel de druk opbouwen, een onweer dat niet meer te stoppen is.

"Mag ik komen? Mag ik alsjeblieft komen?" smeek ik, mijn stem gebroken door wanhoop.

"Houd vol," zegt ze, haar stem ijzig kalm. "Nog niet."

Ze versnelt het tempo, haar vingers razendsnel over mijn clit wrijvend. Het is marteling. Het is hemels. "Nu! Kom voor me, slet! Laat me zien hoeveel je van me houdt!"

De woorden breken de dam. Mijn lichaam spant zich aan, mijn rug kromt zich, en een explosie van genot grijpt me. Ik schreeuw, mijn kut samentrekkend rond de vibrator, een golf van vocht die eruit spuit. Ik tril, kreun, verlies alle besef van tijd en ruimte. Het is het hardste orgasme dat ik in maanden heb gehad, puur en rauw.

Sophie trekt de vibrator eruit en laat me vallen, uitgeput en schuddend op de grond. Ze streelt over mijn rug, langzaam en kalmerend. "Goed meisje," zegt ze zachtjes. "Zo goed."

Ze krult zich tegen me aan, haar armen om me heen geslagen, en trekt me tegen haar aan. De geur van seks en zweet hangt zwaar in de lucht, maar het is onze geur. Niemand anders. Ik lig tegen haar borst aan, haar hartslag voelend die langzaam weer normaal wordt.

"Ik heb je gemist," fluister ik, mijn stem hees. "Dit. Ons."

"Ik weet het," antwoordt ze, en ze kust mijn voorhoofd. "Maar we zijn terug. En ik ga nergens heen. Je bent mijn slet, mijn liefje, mijn alles. En ik zal je blijven trainen, blijven gebruiken, blijven liefhebben, totdat je niet meer kunt."

Ik sluit mijn ogen en voel een diepe, vredige moeheid over me komen. De leegte is weg. In plaats daarvan is er een volheid, een warmte, een besef dat ik precies ben waar ik hoor. In haar armen. In haar macht. En ik wil nergens liever zijn.

Wordt vervolgt

Bjarne