Zij werden wakker in het geurige veld toen de eerste tere roze zonnestralen over de heuvels kropen. De wollen deken lag nog over hen heen, zwaar en warm van hun lichamen. De lavendel en de wilde tijm geurden scherper in de ochtendkou.

Thijs lag achter haar, zijn arm nog steeds om haar magere middel, zijn adem warm in haar ranke nek. Zij voelde de stevige druk van zijn borst tegen haar magere rug, de trage klop van zijn hart die al uren hetzelfde ritme had gehouden.

Hij bewoog eerst bijna niet. Alleen zijn lippen vonden haar schouder, kusten de gerimpelde huid daar, traag, alsof hij nog half in de droom was. Toen rolde hij haar voorzichtig op haar rug. De deken bleef over hen heen, een warme holte tegen de kou. Hij keek haar aan in het vroege licht. Haar zilveren haren lagen in warboel over het gras en de wollen stof, haar diep ingesneden gezicht was zacht van slaap, de heldere donkere ogen nog wazig.

Hij begon te kussen.

Niet haastig. Niet begeerte alleen. Liefde. Zijn mond vond eerst haar voorhoofd, dan haar slapen, de dunne huid onder haar ogen. Hij kuste elke rimpel alsof hij haar geschiedenis proefde. Zijn lippen gleden over haar wangen, over de mond die hij al zo goed kende, over haar hals waar zijn eigen beet nog licht te zien was. Hij zoog zacht aan de plek, likte, kuste verder naar beneden.

Haar kleren waren de vorige nacht al half afgegleden; nu trok hij ze helemaal weg. De koele ochtendlucht raakte haar naakte huid, maar hij dekte haar meteen weer toe met zijn lichaam en de deken. Zijn mond vond haar platte, slap hangende borsten. Hij zoog aan de donkere, uitgerekte tepels, draaide er met zijn tong omheen, knipte er zacht in tot zij een hese zucht gaf. Zijn handen streelden over haar gerimpelde buik, over de botten van haar heupen, over de magere dijen die hij open spreidde met oneindige zachtheid.

Hij kuste verder. Over haar navel, over de dunne huid van haar onderbuik, tot hij tussen haar benen lag. Zijn tong gleed opnieuw tussen de delicate, gerimpelde plooien, proefde de nasmaak van hun vorige liefde, de lichte zure geur van ouderdom vermengd met zijn eigen zaad. Hij likte haar open, traag, diep, met dezelfde toegewijde aandacht als in de nacht. Zijn handen hielden haar dijen vast, duimen streelden de zachte binnenkant. Zij boog haar rug, haar knokige vingers klauwden in zijn donkerblonde haar, en een lange, trillende kreun ontsnapte haar.

Toen kroop hij omhoog. Zijn jonge, harde lichaam drukte tegen het hare.

Hij keek haar aan terwijl hij zichzelf tegen haar verlangende levenspoort legde — nog vochtig van zijn mond, nog licht kleverig van de vorige nacht. Hij gleed in haar met één lange, langzame beweging. Zij voelde hoe zij zich om hem heen sloot, strakker nu, warmer, alsof haar lichaam hem al herkende als thuis. Hij bewoog. Diep. Liefdevol. Elke stoot was een kus vanbinnen. Zijn handen hielden haar gezicht vast, zijn voorhoofd rustte tegen het hare, hun adem mengde zich.

“Ik zie je,” fluisterde hij. “Ik blijf.”

Zij kwam met een stille, golvende golf die haar hele lichaam deed trillen. Tranen welden in haar ogen — niet van pijn of eenzaamheid deze keer, maar van een geluk zo scherp dat het bijna pijn deed. Hij volgde haar, stortte zich in haar uit met een diepe, trillende zucht, bleef in haar liggen terwijl hun harten tegen elkaar klopten.

Zij huilde. Zacht. Tegen zijn schouder. Haar magere armen om zijn nek. Hij hield haar vast, streelde haar zilveren haar, kuste de tranen weg.

“Van geluk,” fluisterde zij hees. “Alleen van geluk.”

Later, toen de zon hoger stond, hielp hij haar overeind. Hij schudde de wollen deken uit, sloeg hem om hun schouders, en leidde haar de berg af, naar het stadje in het dal. Haar hand lag in de zijne. Zij liep met diezelfde elegante, wiegende passen, maar nu leunde zij af en toe tegen hem aan, alsof zij eindelijk mocht.

In het stadje zocht hij een schoonheidssalon op. Een kleine, elegante zaak met spiegels en de geur van warme olie en bloemen. De eigenaresse keek eerst verrast, toen begripvol toen zij de manier zag waarop Thijs de oude vrouw vasthield. Hij betaalde voor alles. Zij lieten haar zitten in een diepe stoel. Warme handdoeken, zachte olie over haar gerimpelde gezicht, haar zilveren haren gewassen, gekamd, licht geknipt zodat zij als een prachtige, zilveren cascade over haar schouders vielen. Haar wenkbrauwen werden gevormd, haar huid zacht gemaakt met crèmes die de diepste lijnen niet wegtoverden maar verzachtten. Toen zij in de spiegel keek, zag zij niet een andere vrouw. Zij zag zichzelf — ouder, ja, maar stralend van iets dat jarenlang begraven had gelegen. Thijs stond achter haar, handen op haar schouders, en kuste de kruin van haar hoofd.

In de kledingwinkel ernaast koos hij ondanks haar luidkeelse protesten voor haar. Geen opzichtige jurken, maar zachte, warme stoffen in diepe aardetinten die haar olijfkleurige huid en zilveren haar eerden. Een lange rok van dunne wol, een blouse van zachte katoen, een jas die haar ranke lichaam omhulde zonder te verbergen. En toen de dikke wollen deken die zij al kende, plus een nieuw, zacht donzen dekbed, wit en geurend naar schoonheid. Hij betaalde na enige onderhandeling. Gierige Hollander, fluisterde ze plagend en kneep hem in zijn bil. Zij stond ernaast, haar knokige hand in de zijne, en voelde hoe de oude schaamte langzaam wegsmolt.

In het dure restaurant met de witte tafellakens en het zachte licht liet hij haar zitten alsof zij een koningin was. Hij bestelde kleine, verfijnde hapjes — geitenkaas met honing, zachte vis, rijpe vijgen. En toen voerde hij haar. Zijn vork naar haar mond, wachtend tot zij opende, de zachte druk van het eten tegen haar tong, de manier waarop hij toekeek terwijl zij kauwde. Zijn duim veegde een druppel honing van haar onderlip. Zij giechelde. Ze at uit zijn hand, en elke hap voelde als een nieuwe inwijding: niet de oude, eenzame overdracht, maar de zachte, dagelijkse intimiteit van iemand die bleef.

Toen de zon al laag stond, nam zij zijn hand.

“Kom,” zei zij alleen.

Zij leidde hem door de smalle straten, weg van de chique winkels, de heuvel op naar de rand van het stadje. Daar, tussen halfvervallen steen en wilde kruiden, stond haar woning: een klein, schamel huisje met een deur die kraakte, één kamer, een matras op de grond, de geur van tabak, oude aarde en de jaren dat zij alleen had geslapen. Zij opende de deur, keek hem aan met diezelfde heldere, donkere ogen, en trok hem naar binnen.

De nieuwe wollen deken en het donzen dekbed legde hij op het matras. Toen sloot hij de deur achter hen, nam haar opnieuw in zijn armen, en kuste haar alsof hij eindelijk thuis was gekomen. In het nu knusse huisje van de vrouw die de maan meenam, en die nu, voor het eerst, iemand had laten blijven. In het oude huisje rook het naar tabak, oude aarde en de jaren dat zij alleen had geslapen. Het enige raam liet een streep laat middaglicht binnen. Thijs legde de nieuwe wollen deken en het donzen dekbed op het matras. Toen draaide hij zich naar haar om.

Zij stond in het midden van de kamer, nog in de nieuwe kleren die hij voor haar had gekocht. De zachte wol omhelsde haar ranke lichaam. Haar zilveren haren vielen los over haar schouders, het gezicht nog zacht van de crèmes van de salon, de heldere donkere ogen helderder dan ooit. Zij keek hem aan zonder masker. Zonder de oude waardigheid die afstand schiep. Alleen open.

Hij draaide zich naar haar toe. Zijn handen vonden de knoopjes van haar blouse, maakten ze één voor één los. De stof gleed van haar schouders. Hij kuste de plek waar de stof was geweest, de gerimpelde huid, de botten van haar sleutelbeen. Haar rok volgde, zakte over haar magere heupen. Zij stond naakt voor hem in het schrale licht, klein, fragiel, en toch zo volledig aanwezig dat de kamer om haar heen leek te ademen.

Hij tilde haar op. Voorzichtig, alsof zij van glas was, en legde haar op het donzen dekbed. De nieuwe stof was koel en zacht onder haar rug. Hij kleedde zich uit zonder haast, ging naast haar liggen, en trok de wollen deken over hen heen. Onder die warme holte vond hij haar mond.

De kus was diep. Traag. Zijn tong gleed langs de hare, proefde de nasmaak van honing en de lichte bitterheid die altijd van haar bleef. Zijn handen streelden over haar hele lichaam: over de platte borsten, de donkere tepels die hij zacht kneep tot zij een hese zucht gaf, over de gerimpelde buik, de botten van haar heupen, de magere dijen die hij open spreidde. Zijn vingers vonden haar, nog licht vochtig van de ochtend, en streelden haar open met oneindige zachtheid.

Hij kuste verder. Haar hals, haar borsten, haar buik, tot hij opnieuw tussen haar benen lag. Zijn tong gleed tussen de delicate plooien, likte haar open, zoog zacht aan haar clitoris tot haar dijen trilden en haar knokige handen in zijn haar klauwden. De geur van haar vulde zijn neus: tabak, oude aarde, en nu ook de schone geur van de salon en de nieuwe stoffen. Hij bleef daar tot zij zacht begon te kreunen, tot een dunne, kleverige vochtigheid over zijn tong gleed.

Toen kroop hij omhoog. Zijn jonge, harde lichaam drukte tegen het hare. Hij keek haar aan terwijl hij zijn mannelijkheid tegen haar labia legde. “Kijk me aan,” fluisterde hij, precies zoals zij het hem ooit had geleerd.

Ze glimlachte gemeen. "Op je rug, leerling. Hier thuis ben ik de baas." Ze besteeg hem, nam hem in haar op terwijl; ze hem aankeek met haar sprekende ogen. Langzaam. Diep. Hij voelde hoe zij zich om hem heen sloot. Strakker nu, warmer, alsof haar lichaam hem al als thuis herkende. De sensatie was overweldigend: de warme, natte omhulling die hem vasthield, de manier waarop zijn eikel diep in haar stootte, hoe zijn schaamhaar licht schuurde tegen haar magere dijen. Hij bewoog. Niet met het oude ritme van de rivier van de tijd, maar met iets nieuws: diep, liefdevol, ononderbroken. Elke stoot was een belofte. Elke terugtrekkende beweging een vraag die zij beantwoordde door hem dieper in zich te laten glijden.

Zijn handen hielden haar gezicht vast. Zijn voorhoofd rustte tegen het hare. Hun adem mengde zich. Hij fluisterde haar naam en zij antwoordde met hese, gebroken geluiden die geen woorden meer nodig hadden. De wollen deken schoof half van hen af. De kamer vulde zich met het natte, kleverige geluid van hun lichamen, met zijn diepe kreunen, met haar snikkende ademhaling.

Zij kwam met een lange, golvende golf die haar hele lichaam deed schokken. Haar schede kneep ritmisch om hem heen, strak, krampachtig, terwijl tranen van puur geluk over haar slapen liepen. Hij volgde haar vrijwel meteen. Zijn lichaam spande, zijn polsen drukten in het dekbed naast haar hoofd, en toen stortte hij zich in haar uit,, hete, krachtige golven van jong viriel zaad die diep in haar vloeiden, haar vulden, haar markeerden op een manier die geen beet meer nodig had.

Hij bleef onder haar, in haar liggen. Nog hard. Nog pulserend. Zijn lippen vonden haar natte wangen, kusten de tranen weg. Zijn hand streelde over haar zilveren haar, over haar gerimpelde rug, over de plek waar haar hart nog te hard klopte.

Zij glimlachte.

Een zachte, gelukkige glimlach die haar hele gezicht veranderde — de diepe lijnen, de mond vol ontbrekende tanden, de heldere donkere ogen. Zij nestelde zich dichter tegen hem aan, haar magere lichaam half over het zijne, haar hoofd op zijn borst, precies waar zijn hart klopte. Zijn arm sloot zich om haar heen, trok haar stevig tegen zich aan. De wollen deken trok hij over hen heen, warm en zwaar.

Haar adem werd langzamer. Dieper. De glimlach bleef op haar lippen terwijl haar ogen dichtvielen. Voor het eerst in decennia viel zij in slaap zonder de oude waakzaamheid, zonder de bereidheid om bij het minste geluid te verdwijnen. Zij viel in slaap in zijn armen, veilig, gezien, bemind — de vrouw die de maan meenam, eindelijk thuisgekomen in het schamele huisje waar de leerling was gebleven. In de warme holte van zijn armen, zoals water een rivierbedding vindt die eindelijk niet meer droog staat.

Eerst droomde zij de oude dromen.

Zij liep weer over de eindeloze drom. De weg die geen begin en geen einde kende. Haar voeten waren jong, haar haar nog zwart als roet, haar heupen vol. De maan hing laag en rood boven de Karpaten, later boven de Spaanse caminos, later boven de kalkstenen heuvels van de Vaucluse. Overal dezelfde geur: tabak, wilde kruiden, oude aarde. Mannen kwamen en gingen. Jonge lichamen die zij opende, zielen die zij even droeg en weer losliet. Elke keer de beet in de hals, elke keer het fluisteren in de oude taal, elke keer het verdwijnen voor de dageraad. In de droom voelde zij opnieuw de eenzaamheid die na elke overdracht achterbleef — koud als steen, zwaar als de jaren die zij voor anderen had gedragen.

Toen veranderde de droom.

De weg hield op. Niet abrupt, maar zoals een rivier die eindelijk de zee bereikt. Zij stond in de geurige bergweide van de vorige nacht. De lavendel bewoog zonder wind. Thijs lag onder haar, jong, open, zijn donkerblonde haar tegen het gras. Maar in de droom was hij niet alleen de leerling. Hij was ook de spiegel. Toen zij in hem keek, zag zij niet langer alleen de jongen die zij had genomen. Zij zag zichzelf: de gerimpelde huid, de botten, het zilveren haar, en toch — geliefd. Zijn handen hielden haar vast, niet om te ontvangen, maar om te blijven. Zijn stem fluisterde steeds opnieuw: Ik blijf. Jij bent mijn vrouw.

De droom verschoof opnieuw, dieper, warmer.

Zij lag in het schamele huisje, precies zoals nu. Maar de muren waren verdwenen. In plaats daarvan strekte zich een eindeloze, zachte ruimte uit, gevuld met het ritme van zijn hartslag. Zijn armen om haar heen voelden niet meer als vlees en bot, maar als de rivier van de tijd zelf die haar eindelijk meenam in plaats van haar te laten dragen. Zij voelde zijn zaad nog diep in haar, warm, levend, alsof het wortels schoot. Haar eigen lichaam, zo lang een brug voor anderen, werd in de droom een thuis. De oude wonden in haar hals — de beten die zij ooit had gegeven en ontvangen — genazen onder zijn lippen. Haar zilveren haar vermengde zich met het zijne tot één stroom van licht.

Toen kwam de laatste droom, de zachtste.

Zij zat aan een tafel in het dure restaurant, maar de tafel stond midden in de bergweide. Thijs voerde haar kleine hapjes: honing die over haar onderlip droop, vijgen die openbarstten tussen haar tanden. Elke hap was een belofte. Elke keer dat zijn duim haar mondhoek afveegde, voelde zij hoe de jaren van eenzaamheid verder wegsmolten. Achter hen lag het nederige huisje, maar de deur stond open. Binnen brandde een zacht licht. Op het matras lagen de nieuwe wollen deken en het donzen dekbed, al warm van hun lichamen. In de deuropening stond een figuur die op haar leek. Ouder, zilverharig, maar glimlachend, eindelijk zonder de oude waakzaamheid in de ogen.

De figuur knikte.

En verdween.

In de droom glimlachte zij. Dezelfde gelukkige glimlach die nog op haar lippen lag terwijl zij in zijn armen sliep. Haar adem was diep en regelmatig. Haar magere hand lag op zijn borst, precies waar zijn hart klopte. En ergens, diep onder de lagen van slaap, fluisterde de oude taal nog één zin - geen bevel meer, geen overdracht, alleen een zachte erkenning:

Eindelijk thuis.

Buiten het schamele huisje ging de nacht verder over de Vaucluse. Binnen bleef de vrouw die de maan meenam, veilig, gezien, en voor het eerst in heel lange tijd werkelijk in rust.