Peter stond in de keuken en keek naar de sleutels in zijn hand. Hij had al een halfuur rondgelopen zonder echt iets te doen. Danielle zat aan de eettafel met een glas wijn, haar laptop open, maar ze las niet. Ze keek hem aan met die rustige, onderzoekende blik die hij de laatste tijd steeds moeilijker kon verdragen.

“Ga je nog?” vroeg ze uiteindelijk.

Peter knikte langzaam. “Ja. Ze heeft me een bericht gestuurd. Ze wil me vanavond zien.”

Danielle nam een slok van haar wijn. Haar gezicht verraadde weinig, maar hij zag de lichte spanning in haar schouders.

“Dezelfde Chantal als vorige keer?”

“Ja.”

Ze zweeg even. “En je gaat?”

Peter leunde tegen het aanrecht. “Ik weet het niet zeker. Ik dacht dat ik het wilde. Maar nu het zover is…”

Danielle zette haar glas neer. “Je hoeft het me niet uit te leggen. We hadden afgesproken dat we eerlijk zouden zijn. Als je gaat, ga je. Maar zeg het me gewoon.”

Peter keek haar aan. “Ik ga. Maar ik weet niet of ik… of het iets wordt.”

Danielle knikte langzaam. Er lag geen jaloezie in haar ogen, eerder een soort vermoeide nieuwsgierigheid. “Bel me als je klaar bent. Of niet. Wat je wilt.”

Hij liep naar haar toe en boog zich voorover om haar te kussen. Ze kuste hem terug, maar het was een zachte, bijna afwezige kus. Alsof ze hem al een stukje had losgelaten.

“Goed,” zei ze zacht. “Veel plezier.”

Peter voelde een steek van schuld, maar ook iets anders. Iets wat leek op opluchting dat ze het zo kalm opnam. Hij pakte zijn jas en liep de deur uit.

___

Chantal had hem een kamer gegeven in het boutiquehotel. Toen hij aanklopte, deed ze meteen open. Ze droeg een dunne, zijden blouse die nauwelijks dichtgeknoopt was en een strakke leren rok. Haar haar was los en haar lippen glansden.

“Eindelijk,” zei ze met een trage glimlach. Ze trok hem naar binnen en duwde de deur achter hem dicht.

Er was geen aarzeling. Chantal kuste hem meteen, diep en hongerig, terwijl haar handen al over zijn borst gleden. Ze rook naar iets bloemigs en duur. Peter voelde hoe zijn lichaam direct reageerde, hoe de spanning van de afgelopen dagen zich verzamelde in zijn onderbuik.

Ze duwde hem achterover op het bed en klom boven op hem. Haar blouse gleed van haar schouders, en ze boog zich voorover zodat haar borsten bijna zijn gezicht raakten. Peter legde zijn handen op haar heupen en voelde hoe warm ze was door de dunne stof van haar rok.

“Je hebt me laten wachten,” fluisterde ze tegen zijn lippen. Haar handen maakten zijn riem los, langzaam en opzettelijk. “Ik heb de hele dag aan je gedacht. Aan hoe je zou voelen.”

Ze kuste zijn nek, beet zachtjes in zijn oorlel en liet haar tong langs zijn kaaklijn glijden. Peter ademde zwaar. Zijn handen gleden onder haar blouse, voelden de zachte huid van haar rug. Chantal kreunde zachtjes toen hij haar borsten streelde, en ze begon langzaam met haar heupen te bewegen tegen hem aan.

Ze gleed van hem af en ging op haar knieën voor het bed zitten. Met een zelfverzekerde blik keek ze omhoog terwijl ze zijn broek verder openmaakte. Haar vingers waren warm en vaardig. Ze nam hem in haar mond zonder haast, genietend van elke reactie die ze bij hem losmaakte. Peter liet zijn hoofd achterover vallen en sloot zijn ogen. De sensatie was overweldigend. Chantal was niet verlegen. Ze wist precies wat ze deed en genoot zichtbaar van de macht die ze op dat moment over hem had.

Na een paar minuten trok ze hem omhoog en duwde hem weer op het bed. Ze kleedde zich langzaam verder uit, genietend van zijn blik. Toen ze naakt boven hem zat, boog ze zich voorover en kuste hem weer, dieper deze keer. Haar hand gleed tussen hen in en omvatte hem stevig.

“Ik wil je nu,” zei ze hees. “Zonder iets ertussen. Ik wil je helemaal voelen.”

Peter voelde hoe ze zich tegen hem aan drukte. Haar adem was warm tegen zijn oor.

“Geef het me,” fluisterde ze. “Ik wil je zaad. Ik wil een kind van jou.”

De woorden kwamen er zo vanzelfsprekend uit dat het even duurde voordat ze echt tot hem doordrongen. Peter verstijfde. De hitte in zijn lichaam zakte weg als een emmer koud water. Hij staarde naar het plafond terwijl Chantal nog steeds boven hem zat, haar heupen bewegend in een ritme dat hij niet meer kon volgen.

Een kind.

Niet een avontuur. Niet een spannend spel. Maar een claim.

Chantal merkte dat hij weg was. Ze keek hem aan, fronste licht.

“Wat is er?”

Peter duwde haar voorzichtig maar resoluut van zich af en ging rechtop zitten. Hij voelde zich misselijk. De opwinding was volledig verdwenen.

“Ik kan dit niet,” zei hij zacht.

Chantal ging naast hem zitten, haar stem nu scherper. “Wat bedoel je? Je was er net zo bij als ik.”

Peter stond op en begon zijn kleren te verzamelen. Zijn handen trilden licht.

“Ik dacht dat dit… iets anders was,” zei hij. “Iets zonder consequenties. Maar jij wilt iets heel anders.”

Chantal keek hem aan, eerst verbaasd, toen met een mengeling van teleurstelling en irritatie.

“Ik dacht dat je een echte man wilde zijn,” zei ze. “Iemand die durft te kiezen.”

Peter trok zijn overhemd aan en knoopte het dicht. Hij keek haar niet meer aan.

“Ik heb al gekozen,” antwoordde hij. “Al jaren geleden.”

Hij pakte zijn jasje en liep naar de deur. Chantal zei niets meer. De stilte achter hem voelde zwaar.

Buiten in de auto bleef Peter even zitten met zijn handen op het stuur. Hij ademde langzaam in en uit. De adrenaline gierde nog door zijn lijf, maar onder de schrik zat iets anders. Een diepe, onmiskenbare opluchting.

Hij wilde naar huis.

Naar Danielle.

Naar zijn kinderen.

Naar het leven dat hij bijna had weggegooid voor een fantasie die nooit de zijne had kunnen zijn.

Hij startte de motor en reed weg zonder nog één keer achterom te kijken.