Het artiestendorp van Kiewit is een strak geregisseerd industriegebied. Witte tenten staan in symmetrische rijen opgesteld, gescheiden door brede paden van dikke, ijzeren rijplaten. Heftrucks rijden af en aan, beladen met zwarte flightcases en torens van stalen steigerpijpen. Mannen in zwarte crew-shirts met dikke handschoenen en portofoons op hun schouder geklikt, roepen commando's naar elkaar. Alles beweegt. Alles heeft een deadline.
Elena stopt haar handen diep in de zakken van haar jas en loopt over de houtsnippers die de drassige stukken van het gras bedekken. Maya loopt naast haar. Ze zwijgt, past haar tempo ongemerkt aan en blijft de hele wandeling schouder aan schouder met Elena lopen.
Elena’s ogen scannen de omgeving. Ze registreert de kleurcodes op de gelamineerde pasjes van de mensen die hen passeren. Rood voor catering, blauw voor productie, geel voor de main stage access. Haar brein vertaalt de kleuren in hiërarchieën en toegangsrechten, een systeem dat ze maandenlang foutloos manipuleerde om Chris overal ongezien binnen of buiten te loodsen. Ze kijkt naar haar eigen borst. Aan het zwarte koord om haar nek bungelt een wit pasje met het woord 'GUEST'. De laagste rangorde op het terrein. Een bezoeker. Iemand die mag toekijken, en verder niets.
Verderop, een meter of tien voor hen uit, loopt Julian. Hij praat met zijn drummer, die een uur geleden samen met de hele crew uit Berlijn is toegekomen, over de afstelling van de monitoren.
Een stagemanager met een klembord snelt hen voorbij. De man vloekt hardop in zijn headset, zijn gezicht rood aangelopen van de stress. "Ik zei stage left! Niet right! Draai die vrachtwagen om!" De paniek in zijn stem is op afstand hoorbaar. De spieren in Elena’s nek spannen zich in een blinde reflex aan. Ze wil de man aanspreken, het schema overnemen, de chauffeur van de vrachtwagen bellen. Haar lichaam maakt adrenaline aan voor een brand dat ze niet hoeft te blussen.
Maya’s schouder tikt tegen de hare. Het is geen toevallige botsing. Maya heeft de hapering in Elena’s pas geregistreerd. De lichte, fysieke druk duwt Elena uit haar opkomende tunnelvisie en dwingt haar focus terug naar de houtsnippers onder haar schoenen. "Je hoeft niks te fixen, El," zegt Maya, zonder haar hoofd te draaien of haar pas te vertragen. "Laat ze het lekker zelf uitzoeken."
Elena knikt traag en loopt verder. De afstand naar de cateringtent voelt eindeloos. Bij elke doorgang, bij elke kruising, staan grote, witte borden met de tijdschema's in zwarte letters afgedrukt. Ze kan er niet omheen kijken. Haar blik blijft haken bij het blok van de avond. 18:00 - 19:00 : Major Lazer
20:00 - 21:15 : The Velvet Riot
De letters branden in haar netvlies. Ze kijkt op haar horloge. Ze weet wat er zich op dit moment, ergens in een van de afgesloten compounds verderop, afspeelt. De stilte voor de storm. Dave die in een hoek zit te wachten. Mark die op zijn benen tikt. En Chris. Ze sluit haar ogen even, de projectie in haar hoofd is glashelder. Ze dwingt haar blik naar de zijkant van de rijplaten en versnelt haar pas om in de schaduw van Maya te blijven.
Ze bereiken de grote, openstaande flappen van de cateringtent. Binnen hangt een dichte walm van frituurvet, gebraden vlees en hete koffie. Het geluid van rammelend bestek en door elkaar pratende stemmen kaatst tegen het witte zeil van het dak. Het is een bijenkorf van technici, roadies en artiesten die door elkaar heen krioelen.
Julian pakt een rood dienblad van de stapel bij de ingang en loopt naar de warmhoudbakken. Hij schept een flinke portie pasta op een bord en wacht op de twee vrouwen. Maya pakt geen eten. Ze opent de glazen deur van een koelkast, haalt er een koud blikje cola uit en duwt het zonder te vragen in Elena’s handen. De kou van het blikje trekt in haar handpalmen. De fysieke prikkel helpt haar om in het hier en nu te blijven. Ze volgen Julian door de smalle gangpaden tussen de houten tafels. Mensen verorberen hun avondeten, staren vermoeid naar hun telefoons of bespreken de nieuwtjes van de dag. Julian vindt een lege plek aan het einde van de tent, zet zijn dienblad neer en ploft neer op de houten bank. Maya gaat naast hem zitten. Elena neemt plaats tegenover hen, haar rug naar het gangpad. Ze klemt haar handen om het koude blikje en trekt het lipje los.
"Heb je het gehoord? Die zanger van de Riot?" De stem komt van de tafel achter Elena. Twee Vlaamse roadies in zwarte crew-shirts leunen over hun met friet gevulde borden heen. Elena verstijft. Haar vingers klemmen zich steviger om het blikje. De ruis van de tent valt weg, haar gehoor isoleert de woorden van de man achter haar. "Ze hebben hem uit de bus moeten dragen. Laveloos. Die gast kan nog niet eens rechtop staan, laat staan een gitaar vasthouden." De tweede roadie lacht, een kort en cynisch geluid. "Dat wordt een fiasco straks op de Main. De stagemanager trekt de haren uit zijn kop. Het management probeert hem nu plat te spuiten met espresso's en Red Bull."
De woorden dringen door de rest van het omgevingsgeluid heen. Ze moet erheen. Ze moet voorkomen dat hij valt, ze moet de stagemanager kalmeren, ze moet de espresso's weggooien en hem dwingen water te drinken. Ze schuift haar voet al in de richting van het gangpad, haar spieren klaar om zich af te zetten van de houten bank.
Een hand sluit zich stevig om haar pols. Maya. "Nee," zegt Maya. "Je blijft zitten."
"Hij..." Elena slikt. Haar borstkas trekt pijnlijk samen. "Hij gaat kapot, May. Hij gaat ten onder."
"Dat klopt," antwoordt Maya nuchter. Ze laat haar pols niet los. Haar donkere ogen boren zich in die van Elena. "En dat is zijn eigen keuze. Niet jouw verantwoordelijkheid."
Elena staart naar het witte canvas van de tentopening. Ze herinnert zich de harde woorden van Dave van gisteren. “Je bent weggegaan zonder hem de kans te geven…” De stem van de bassist echoot wreed in haar achterhoofd. Ze voelt de fysieke behoefte om te bewijzen dat ze hem niet in de steek laat, dat ze de chaos kan overzien.
Maya buigt iets verder over de tafel, haar gezicht vlakbij dat van Elena. "Kijk naar mij, El." Elena dwingt haar blik weg van de uitgang en kijkt naar Maya. "Als je daar nu naartoe gaat," vervolgt Maya, "ben je terug bij af. Dan ben je weer de oppas. Je hebt de knoop doorgehakt. Houd je eraan." Elena staart naar de tafel. Haar hart bonst tegen haar ribben, een snel, onregelmatig ritme. Het kost haar fysieke moeite om haar benen stil te houden, om de impuls te onderdrukken die haar zenuwstelsel dicteert. Ze ademt diep in en klemt haar hand om de rand van de bank.
De breedste roadie aan de tafel achter hen lacht luid. "Ze zouden die diva beter in een dwangbuis het podium op rollen," buldert hij. Zijn collega, die toevallig opkijkt van zijn bord, stopt abrupt met kauwen. Zijn blik glijdt langs Maya en Julian aan de overkant van de tafel en blijft haken op Elena. Hij herkent haar. De man stoot zijn luidruchtige collega hard aan met zijn elleboog. "Wat?" bromt de eerste. "Gast, zwijg," sist de ander, nauwelijks verstaanbaar. Hij knikt kort in de richting van hun bank. "Kijk dan."
De brede roadie draait zijn hoofd. Hij kijkt in de ogen van Elena, die intussen over haar schouder kijkt. Zijn mond valt half open, zijn grove lach sterft weg. Het besef dat hij de ineenstorting van Chris zojuist tot in detail heeft besproken op nog geen meter afstand van de vrouw die dagenlang het nieuws domineerde met haar vertrek, zuigt de lucht uit hun hoek van de tent.
Een ongemakkelijke, zware stilte valt. De derde man aan hun tafel fluistert iets, het woord 'weggelopen' bereikt Elena’s oren. Ze staren haar onbeschaamd aan, balancerend tussen gêne en voyeurisme. De blikken trekken de aandacht van een tafel verderop. Een lichtvrouw met een headset stoot haar buurman aan. Binnen enkele seconden voelt Elena hoe de ogen van een half dozijn crewleden in haar nek prikken. Ze is plotseling geen onzichtbare bezoeker meer, geen anonieme gast met een pasje, maar het mikpunt van de backstage-roddels.
Julian legt zijn vork met een harde tik op zijn bord. Hij schuift de houten bank luidruchtig naar achteren. Het schurende geluid van hout op hout overstemt het gefluister. Hij komt overeind en torent boven de tafel uit. "Kom," zegt hij met harde toon. "We zijn hier klaar." Hij wacht niet op een reactie, maar vertrekt. Terwijl hij met grote stappen richting het gangpad beent, duwt hij zijn dienblad met het halfvolle bord pasta in de handen van een stomverbaasde productie-assistent die passeert.
Maya komt naast Elena staan. Ze werpt een uitdrukkingsloze blik naar de tafel met de Vlaamse roadies. Ze heft emotieloos haar middelvinger op naar de twee stamelende mannen, laat haar hand zakken en slaat dan een beschermende arm om Elena’s schouders. Met een dwingende druk loodst ze Elena mee naar buiten, weg van de starende blikken en het gefluister, de ondergaande zon in.
***
Ze lopen zwijgend terug naar de zone waar de nachtbussen van de bands geparkeerd staan. In de verte klinkt de aanzwellende bas van een dj-set op het Dance Hall-podium. Zodra de zware pneumatische deur van de Neon Saints-tourbus achter hen dichtvalt, verdwijnt het geroezemoes van het festival naar de achtergrond. Het is alsof er een vacuüm wordt getrokken.
Elena laat zich op de leren loungebank zakken. Haar knieën trillen. Ze trekt ze op tot haar borst en slaat haar armen eromheen. De paniek weigert haar te verlaten. Maya gaat naast haar zitten en slaat zwijgend een paperback open. Julian haalt een akoestische gitaar uit een van de koffers in de gang. Hij gaat op de hoek van de bank zitten en draait aan de stemschroeven. Het vertrouwde, tokkelende geluid vult de smalle ruimte.
De minuten kruipen voorbij. De digitale wekker boven het aanrecht springt van zeventien naar zestien voor acht. Julian speelt een slepende bluesriff, maar de noten bereiken haar brein niet als muziek; ze vallen als losse, holle klanken op het tapijt. Haar hartslag weigert te synchroniseren met het rustige ritme van de gitaar. Haar ademhaling gaat hoog en oppervlakkig. Ze voelt het bloed in haar slapen bonzen. De gedachte aan tienduizenden mensen die zich rond de Main Stage verzamelen, wachtend op een man die volgens de roadies niet eens meer rechtop kan staan, drukt op haar borst.
"Ik kan dit niet," zegt Elena plots.
Julian stopt met spelen en legt zijn hand plat over de trillende snaren. Maya stopt haar vinger tussen de bladzijden van haar boek en kijkt op. Elena schuift naar de rand van de bank en staat op. "Ik kan niet hier in een hoekje kruipen. Dit is de band die ik mee heb helpen opbouwen. Ik kan niet zomaar wegkijken. Ik moet ze zien."
Maya klapt haar boek dicht en legt het met een zachte tik op tafel. Ze kijkt Elena onderzoekend aan. "Wat valt er te zien, Elena? Een gast die zichzelf ten gronde richt. Dat heb je al maandenlang van dichtbij gezien. Waarom wil je jezelf dat aandoen? Het gaat pijn doen."
"Omdat ik het moet zien," zegt Elena. Ze stapt naar de deur. "Als ik hier blijf zitten, blijf ik me altijd afvragen hoe het is afgelopen. Dan blijf ik erover malen. Ik moet met eigen ogen zien wat er gebeurt. Anders kan ik het niet loslaten."
Julian zet zijn gitaar naast zich neer en komt langzaam overeind. "Weet je het zeker, El?" vraagt hij. "Als het misgaat, keert het publiek zich tegen hem. Wil je daar echt middenin staan?"
Elena kijkt Julian recht aan. “Ja. Ik ga de weide op. Ik ga."
Julian zucht. Hij kijkt naar Maya, vragend om hulp. Maar Maya observeert Elena's gezicht, registreert de onverzettelijke houding en de felle blik in haar ogen. Maya schudt traag haar hoofd naar Julian. "Laat haar, Jules," zegt Maya rustig. Ze staat op. "Je kan haar niet tegen houden." Julian kijkt van Maya terug naar Elena en schudt nogmaals zijn hoofd.
Maya reikt naar haar jas. "Ik ga mee," zegt ze resoluut. Haar toon duldt geen tegenspraak. "Je gaat daar niet in je eentje tussen die uitzinnige massa staan. Maar we spreken één ding af. We blijven achteraan. We kijken en daarna lopen we terug naar de bus. Deal?"
Elena knikt. "Deal."
19:59
De lucht boven Kiewit kleurt dieppaars. De grote videoschermen naast de Main Stage flikkeren en gooien felle, witte lichtflitsen over de vlakte.
20:00
De immense luidsprekertorens aan weerszijden van de Main Stage beginnen een lage, constante bromtoon over de weide te pompen. Het is een zware, kunstmatige trilling die ontworpen is om het borstbeen van de tienduizenden aanwezigen te laten resoneren en de hartslag op te jagen. Rondom Elena stijgt een massaal, afwachtend gejuich op. Honderden handen schieten de lucht in. Plastic bierbekers worden hooggeheven en jonge kerels fluiten op hun vingers. Ze begroeten de helden die elk moment uit het donker tevoorschijn moeten treden.
Elena staart naar het podium. Haar ogen scannen de schaduwen tussen de manshoge versterkers en de koperen bekkens van Marks drumstel. Ze kent de choreografie van deze minuut tot in haar botten. Precies nu zou Dave zijn zware basgitaar over zijn schouder slaan en de riem vastgrijpen. Precies nu zou Chris zijn kin omhoog werpen, zijn nek losmaken en de laatste stappen richting de trapjes zetten. De seconden tikken weg.
20:01.
Het opgewonden gejuich van de voorste rijen ebt langzaam weg en maakt plaats voor een luidruchtig, onrustig geroezemoes. Een jongen een meter voor Elena verlaagt zijn arm, kijkt naar het oplichtende scherm van zijn telefoon en roept iets onverstaanbaars naar zijn vriend.
Voor de tachtigduizend mensen op het veld is dit slechts de gebruikelijke, berekende vertraging van een rockband die het publiek wil laten wachten. Maar Elena weet beter. Ze kijkt niet naar een leeg podium; ze ziet dwars door het zwarte zeil heen. Ze weet wat er zich op dit moment afspeelt. Ze ziet de roadies in paniek heen en weer rennen. Ze hoort de stagemanager vloeken in zijn microfoon. Ze ruikt het zweet van het management dat een laveloze frontman overeind probeert te sjorren.
20:03.
De spieren in Elena haar onderrug trekken samen. De aanhoudende dronetoon boort zich door haar trommelvliezen tot diep in haar maag. De mensenmassa begint te schuiven. De ruimte achteraan, die daarnet nog ademruimte bood, verdwijnt. Lichamen dringen ongeduldig naar voren. Een schouder botst tegen haar rug. Maya staat roerloos naast haar en plant haar afgetrapte Vans steviger in het gras. Maya kijkt niet naar het podium, maar scant continu de deining van de mensen om hen heen. Ze houdt haar schouders breed uit elkaar, een zwijgende, fysieke buffer tegen de oprukkende menigte om Elena de nodige vierkante centimeters lucht te garanderen.
Op het podium flitst een dunne, witte straal van een zaklamp. Het is een zenuwachtige, schokkerige beweging aan de linkerkant van het drumstel. Elena’s hyperalerte blik registreert het. Een gitaartechnicus in een zwart shirt rent van de zijkant naar de microfoonstandaard in het midden van het podium. Hij bukt zich, rukt aan een dikke audiokabel en rent terug de schaduw in. Tijdrekken.
20:05.
Het geroezemoes op de weide zwelt aan tot een aanhoudend, ontevreden gemor. Ergens aan de linkerkant begint een groep ritmisch te klappen. Het geluid verspreidt zich traag, als een logge, besmettelijke golf van ongeduld over het veld. Elena wikkelt haar armen dichter om haar bovenlichaam en graaft haar vingers in de stof van haar jas. Maya merkt de verkramping op en tikt met haar elleboog tegen de arm van Elena. Het is een non-verbale waarschuwing, de herinnering aan de afspraak die ze in de tourbus hebben gemaakt. We kijken. Je incasseert. We lopen weg. Elena knikt nauwelijks merkbaar, slikt de droogte uit haar keel en forceert haar schouders een millimeter omlaag.
20:06.
Het ritmische geklap hapert, verliest zijn cadans en sterft uit. Het verwachtingsvolle ongeduld van de menigte is omgeslagen in irritatie. De hitte van de dicht op elkaar gepakte lichamen, de geur van verschraald bier en zweet, het eindeloze staren naar het lege podium; het zuigt de zuurstof uit de avondlucht. Elena telt de seconden in haar hoofd. Ze weet exact hoe lang een band een stagemanager kan negeren voordat de festivalorganisatie ingrijpt om het tijdschema te redden. De grens is bereikt. De marge is af overschreden.
Om 20:07 doven de lichten. Een introtape begint te spelen. Het publiek reageert uitzinnig.
Songtekst 12: Until the stars fade away
[Verse 1]
The rain is bleeding on the window sill
I lost my focus, I lost my will
I watched you packing up your heavy coat
With all the apologies stuck in my throat
I built a prison out of smoke and lies
And watched it burn right before your eyes...
[Pre-Chorus]
I'd trade the stages and the blinding light
To get you back for just a single night
If I could turn around the hands of time
I'd leave the dirt and the noise behind...
[Chorus]
And I will love you, until the sky turns grey
I will be here, when the music fades away
When the whole world turns its back and leaves you cold
I will love you, until we both grow old
I'll be your shadow in the pouring rain
Always...
[Verse 2]
I see your face in every crowded room
I'm just a ghost walking in the gloom
I played the god, but I was just a fool
Breaking every promise, breaking every rule
I'm begging you to give me one more try
Before I completely fade and die...
[Pre-Chorus]
I'd trade the stages and the blinding light
To get you back for just a single night
If I could turn around the hands of time
I'd leave the dirt and the noise behind...
[Chorus]
And I will love you, until the sky turns grey
I will be here, when the music fades away
When the whole world turns its back and leaves you cold
I will love you, until we both grow old
I'll be your shadow in the pouring rain
Always...
[Bridge]
You can curse my name, you can walk away
I will take the blame, every single day
If you need to hate me, go ahead and strike
I'll take the blows, whatever you like
Just don't say it's over...
Don't say goodbye...
[Final Chorus]
'Cause I will love you, until the sky turns grey
I will be here, when the music fades away
When the whole world turns its back and leaves you cold
I will love you, until we both grow old
I'll be your shadow in the pouring rain
Always...
Yeah, always...
Aylanie (28)
Micra (50)
Louaa (65)
HoleBI (46)