Ze hebben al drie uur staan wachten. Twee auto's stopten, beiden vol, beiden reden door na een afwijzend handgebaar. Bram heeft dorst, een kloppende hoofdpijn van de hitte, en een groeiende irritatie die hij niet hardop uit. Annabel houdt haar blik op de horizon gericht, haar kaak licht gespannen, haar lippen iets geopend bij elke ademhaling. Ze is mooi op die manier die jonge vrouwen hebben die nog niet helemaal begrijpen hoe ze bekeken worden — of die het wel begrijpen maar doen alsof ze het niet merken.
Dan komt er een vrachtwagen aan. Niet zomaar een vrachtwagen: een Scania, donkerrood, de cabine hoog en imposant, de luchthoorns zilverkleurig en uitnodigend. Hij remt met een zachte zucht van luchtdruk, de motor rommelt een laag, regelmatig ritme. De chauffeur leunt naar het open raam, een arm op de deur. Bertus. Tweeenvijftig jaar, dat zie je aan de groeven rond zijn ogen en het zilver in zijn baardstoppels, maar zijn lichaam verraadt een andere leeftijd. Zijn onderarmen zijn dik van spieren, aderen tekenen zich af onder getatoeëerde huid. Een mouwloos shirt, vochtig van het zweet, plakt tegen zijn borstkas die nog steeds de contour heeft van iemand die zwaar werk doet of zware gewichten heft.
"Waarheen?" vraagt hij. Zijn stem is schor, gebruikt, alsof hij meer rookt dan praat.
Bram stapt naar voren, Annabel een halve tel later. "Zuidwaarts," zegt Bram. "Richting de grens, als dat kan."
Bertus kijkt niet naar Bram. Zijn ogen zijn op Annabel gericht, langzaam, systematisch, alsof hij een inventaris maakt. Van haar gezicht naar haar hals, naar de zweetdruppel die daar parelt, naar de stof die tegen haar borsten kleeft, naar de blote dijen onder de opgewaaide zoom van haar jurk. Zijn tong bevochtigt zijn onderlip, een onbewuste, dierlijke reactie.
"Stap maar in," zegt hij uiteindelijk. "Ik rij die kant op. ik moet mijn lading vandaag lossen, over zo'n vier uur. Jullie kunnen mee."
De cabine ruikt naar oud leer, tabak, en iets zoetigs — vanilleluchtverfrisser, misschien, of de resten van een maaltijd. Annabel klimt als eerste naar binnen, de ladder tinkelend onder haar gewicht, en Bertus' blik volgt de beweging van haar benen, de flits van haar onderbroek die even zichtbaar wordt. Bram merkt het op, voelt iets kouds in zijn buik, maar zegt niets. Ze hebben een lift nodig. De volgende stad ligt veertig kilometer verderop. Je kiest je gevechten niet altijd uit.
Ze rijden. De motor bromt een constante dreun, het geluid van rubber op asfalt een soepele, hypnotiserende stroom. Bertus rijdt met één hand, de andere arm over de rugleuning van de passagiersstoel — Annabels stoel. Zijn vingertoppen rusten bijna tegen haar schouder, niet helemaal, maar dicht genoeg dat ze de warmte ervan kan voelen. Ze kijkt naar het raam, naar het voorbijglijdende landschap van maïsvelden en af en toe een boerderij, maar ze voelt zijn blik op haar huid als een fysieke aanraking.
"Eerste keer liften?" vraagt Bertus. Niet aan hen beiden. Aan haar.
Annabel knikt, haar vlechtjes wiegend bij de beweging.
"Gevaarlijk," zegt hij. "Mooie meisjes alleen op de weg. Je weet nooit wie er stopt."
Hij lacht, een geluid dat meer in zijn keel zit dan in zijn borst. Bram zit tussen hen in, op een klapstoel die tegen de achterwand is gemonteerd. Hij kan Bertus' profiel zien, de kaak die spant en ontspant, de adamsappel die op en neer beweegt bij het slikken. Hij kan ook zien hoe de chauffeur zijn blik in de achteruitkijkspiegel richt — niet naar het verkeer achter hem, maar naar Annabels weerspiegeling, naar de opening van haar jurk waar haar borsten bewegen met elke hobbel in de weg.
"Jij ook voor het eerst aan het liften?" vraagt Bertus nu aan Bram, maar zijn ogen blijven op Annabel gericht.
"Met haar," zegt Bram. "Samen."
"Ah." Een korte pauze. "Vriendje?"
"Ja."
Bertus knikt langzaam, alsof dit informatie is die hij verwerkt en archiveert. "Mooi," zegt hij. "Mooi paar. Jong. Fris." Zijn hand beweegt, zijn vingertoppen raken nu echt Annabels schouder, een korte, testende aanraking. Ze verstijft maar trekt zich niet terug. "Hoe oud?"
"Achttien," zegt Annabel. Haar stem klinkt hoger dan normaal, iets trillerig.
"Achttien," herhaalt Bertus, alsof het een zeldzame wijn is die hij proeft. "Lekkere leeftijd. Alles nog nieuw. Alles nog strak."
De stilte die volgt is zwaar, geladen met iets wat nog niet gezegd is. Bram voelt zijn handen tot vuisten balden, de nagels in zijn palm. Hij wil iets zeggen — "Houd je handen thuis" of "Kijk zo niet naar haar" — maar de woorden blijven steken. Bertus is groot, gespierd, een man die zijn hele leven fysieke dreiging heeft uitgestraald en geleerd heeft die te gebruiken. Bram is achttien, slank, zijn enige gevechtservaring bestaat uit schoolplaatsverwisselingen en een keer een neus die bloedde op een huisfeest.
Bertus rijdt door. De minuten passeren, kilometers glijden voorbij onder de wielen. Annabel heeft haar benen over elkaar geslagen, haar enkel wiebelend, een nervositeit die ze niet kan onderdrukken. Bertus' hand is van haar schouder verdwenen, rust nu op zijn dij, maar zijn blik keert steeds terug, een magnetische trek die ze voelt ook als ze niet kijkt.
Dan, na misschien twintig minuten, misschien dertig — de tijd heeft een vloeibare kwaliteit gekregen in de besloten ruimte — spreekt Bertus. Zijn toon is zakelijk, alsof hij een logistiek probleem bespreekt.
"Zo," zegt hij. "Ik ga zo ergens stoppen. Een parkeerplaats, rustig, niemand die ons stoort." Hij kijkt in de achteruitkijkspiegel, ontmoet Brams blik. "Dan ga ik Annabel even lekker neuken. Hard. Die strakke kut van haar verdient een echte man, niet zo'n jong snotneusje."
Hij pauzeert, laat de woorden hun werk doen. Bram voelt zijn gezicht warm worden, een mengeling van schaamte en woede die zijn keel dichtknijpt.
"Jij, Bram," vervolgt Bertus, en nu is er iets van spot in zijn stem, "jij mag toekijken. Leren hoe het moet. En misschien — als Annabel het volhoudt, als ze niet kapot is voordat ik klaar ben — misschien mag jij ook meedoen. Maar dat bepaal ik. Dat bepaal ik alleen."
De woorden hangen in de cabine, zwaarder dan de vanillegeur, zwaarder dan de motordreun. Bram opent zijn mond, sluit hem weer. Hij kijkt naar Annabel, zoekt haar ogen, maar zij kijkt naar beneden, naar haar handen die in haar schoot liggen, de vingers verstrengeld.
"Je kunt er ook uit," zegt Bertus, alsof hij een vriendelijke dienst aanbiedt. "Ik stop, jullie stappen uit, lopen verder. Maar dan loop je, jongen. En het is heet. En het is ver."
Hij wacht niet op antwoord. Hij rijdt door, de vrachtwagen zwenkt naar de rechterbaan, de richtingaanwijzer tikt een regelmatig ritme. De afslag komt eraan, een bord met "Parkeerplaats De Valk — 500m". Bertus geeft gas, de motor brult even op, alsof hij zich verheugt op wat komen gaat.
Bram zegt niets. Zijn verstand schreeuwt — "Doe iets, zeg iets, bescherm haar" — maar zijn lichaam weigert. Hij is klein in deze cabine, klein in vergelijking met de massa van de man die het stuur vasthoudt. En er is iets anders, iets wat hij niet wil erkennen: een nieuwsgierigheid die als een splinter onder zijn huid zit, een vraag over hoe het zou zijn om te zien, om te leren, om niet degene te zijn die moet presteren maar degene die mag observeren.
Annabel beweegt voor het eerst sinds de aankondiging. Ze ademt diep in, haar borsten rijzen, de stof spant over haar tepels die hard zijn geworden — van de kou van de airco, zou je kunnen zeggen, of van iets anders. Haar handen ontwaren, vallen open in haar schoot. Ze kijkt op, naar Bertus' profiel, en Bram ziet iets in haar ogen wat hij niet herkent: een glans, een vochtigheid, een opening.
"Ja," zegt ze. Haar stem is zacht, bijna fluisterend, maar duidelijk hoorbaar in de plotseling stille cabine. "Ja."
Bertus glimlacht, niet naar haar, niet naar Bram — naar de weg, naar zichzelf, naar de wereld die hem dingen geeft zonder dat hij erom hoeft te vragen. "Goed meisje," zegt hij. "Slim meisje."
De parkeerplaats is inderdaad rustig. Een enkele personenauto, een gezin dat uitstapt om honden uit te laten, verdwijnend richting het bosperkje. Bertus parkeert de vrachtwagen achteraan, weggedoken achter een rij bomen, de cabine gericht naar het open veld zodat niemand onverwachts kan opduiken. Hij trekt de handrem aan, de motor ratelt even, sterft dan. De stilte die volgt is compleet, onderbroken alleen door het tikken van het koelmetaal en het gezoem van insecten buiten.
"Uitstappen," zegt Bertus. Hij is al bezig, de deur open, de ladder afdalend met een soepele, gespierde beweging die zijn kracht benadrukt zonder dat hij het probeert te verbergen.
Annabel volgt. Haar benen zijn wankel, ziet Bram, haar handen grijpen de leuning vast alsof ze balans nodig heeft. Haar gezicht is rood, haar ogen groot, haar lippen iets geopend. Ze kijkt niet naar Bram. Ze kijkt naar Bertus, die bij de zijkant van de cabine staat, die de deur van de slaapcabine openmaakt, die naar binnen wijst met een gebiedend gebaar.
Bram staat achteraan. De hitte slaat tegen hem aan, maar hij voelt het nauwelijks. Hij voelt alleen het bonken van zijn hart, het zwaaien van zijn bloed, de spanning in zijn buik die hij niet kan benoemen. Woede? Ja. Angst? Ook. Maar ook iets anders, iets wat zijn hand naar zijn kruis brengt, wat zijn pik half hard maakt in zijn broek voordat hij het kan tegenhouden.
De slaapcabine is kleiner dan hij verwacht had, maar efficiënt ingericht. Een smal bed tegen de achterwand, opgevouwen dekens, een klein raam dat dichtgeklapt kan worden. Het ruikt naar man hier, naar slaap en zweet en iets olieachtigs — motorolie, of glijmiddel, of beide. Bertus heeft zich al uitgekleed, zijn shirt over zijn hoofd, zijn broek naar beneden getrokken. Zijn lichaam is indrukwekkend, niet gespierd op een manier die je in tijdschriften ziet, maar hard, functioneel, gebruikt. Zijn borsthaar is grijs, zijn buik niet plat maar stevig, zijn dijen dik van spieren. En zijn pik — Bram kan zijn ogen er niet van afhouden — zijn pik is groot, half stijf al, dikker dan de zijne, langer, de eikel glimmend van voorvocht.
Annabel staat in het midden van de ruimte, onzeker, haar handen langs haar zijden. Bertus stapt naar haar toe, zijn bewegingen economisch, zeker van zichzelf. Hij pakt de zoom van haar jurk, trekt hem omhoog in één vloeiende beweging, over haar hoofd, weg. Ze staat nu in haar onderbroek, een simpel wit ding, doorschijnend van het zweet. Haar borsten bewegen met haar ademhaling, de tepels hard en roze. Bertus kijkt, evalueert, knikt alsof hij tevreden is met wat hij ziet.
"Uit," zegt hij, wijzend naar haar onderbroek.
Ze trekt hem uit, langzaam, alsof ze tijd wil kopen. Haar schaamhaar is blond, kortgeschoren, haar schaamlippen zichtbaar tussen haar dijen. Bertus stapt dichterbij, hij steekt zijn hand uit, zijn vingers tussen haar benen schuivend. Annabel kreunt, een geluid dat uit haar keel komt voordat ze het kan stoppen, en Bertus lacht zacht.
"Nat," zegt hij. "Ik wist het. Jullie meisjes, jullie willen het allemaal. Je verstand zegt nee, maar dit" — hij drukt zijn vingers dieper, ze hijgt — "dit zegt ja. Dit schreeuwt ja."
Hij draait haar, duwt haar naar het bed. Ze valt er half op, haar benen bungelend over de rand, haar voeten nog op de vloer. Bertus grijpt haar enkels, spreidt haar benen, kijkt naar wat hij heeft onthuld. Bram staat in de deuropening, zijn rug tegen het kozijn geleund, zijn hand ongewild op zijn kruis gedrukt. Hij zou weg moeten kijken. Hij kijkt niet weg.
Bertus buigt zich over Annabel heen, zijn mond op haar borst, zijn tong over haar tepel. Ze kreunt weer, langer nu, haar rug krommend van het bed. Zijn hand is terug tussen haar benen, twee vingers die in haar glijden, die soppend geluid maken in haar natheid. "Strak," mompelt Bertus tegen haar huid. "Strakker dan ik dacht. Dit wordt lekker, meisje. Dit wordt heel lekker."
Hij gaat rechtop zitten, en positioneert zich tussen haar benen, zijn pik in zijn hand gericht naar haar opening. Bram ziet de druk, het moment van weerstand, en dan het glijden, het verdwijnen van zijn eikel in haar lichaam, het naar binnen schuiven van zijn hele lengte. Annabel gilt, een hoog, scherp geluid, haar handen grijpen de dekens, haar knieën trillen aan weerszijden van zijn heupen.
"Ah," zegt Bertus, langgerekt, genietend. "Daar is hij. Daar zit hij. Lekker warm, meisje. Lekker strak."
Hij begint te bewegen, langzaam eerst, zijn heupen heen en weer draaiend, elke stoot diep, volledig, zijn ballen slaan tegen haar billen. Annabels kreunen worden regelmatiger, haar ademhaling hijgend, haar ogen dichtgeknepen. Bertus versnelt, zijn handen op haar knieën, haar benen verder spreidend, haar kut blootstellend aan het licht dat door het raam valt. De soppende geluiden zijn luid nu, nat en obsceen, het ritmische slaan van vlees op vlees.
Bram heeft zijn broek opengetrokken, zijn hand rond zijn eigen pik. Hij masturbeert langzaam, in dezelfde maat als Bertus' stoten, alsof hij meebeweegt, alsof hij deel uitmaakt van dit ritueel. Hij voelt zich schuldig, vuil, verradelijk — maar zijn hand stopt niet, en zijn ogen blijven op het spektakel gericht, op Annabels gezicht dat verwrongen is van iets wat tussen pijn en genot in hangt, op Bertus' rug die glanst van het zweet, op de plek waar ze verbonden zijn, waar zijn dikke pik in en uit haar glijdt, glanzend van haar sappen.
"Kijk hem aan," beveelt Bertus, en Bram weet niet of hij tegen hem of tegen Annabel praat, maar hij kijkt, en Annabel opent haar ogen, en hun blikken ontmoeten elkaar over Bertus' schouder. Er is iets in haar ogen, een uitdaging, een smeekbede, een uitnodiging — hij weet het niet, hij kan het niet lezen, hij kan alleen maar staren terwijl zijn hand sneller beweegt.
Bertus verandert van tempo, wordt wilder, zijn stoten korter, harder, dieper. Hij grijpt haar heupen, tilt haar licht van het bed, gebruikt haar gewicht tegen haar, ramt zichzelf in haar met een kracht die het bed doet kraken. Annabel schreeuwt nu, geen woorden, alleen geluid, haar hoofd heen en weer slaand, haar vlechtjes wild geworden.
"Kom," hijgt Bertus. "Kom voor me, meisje. Laat me voelen hoe strak je wordt."
En ze komt, hij ziet het, hij voelt het bijna — haar buik spant zich, haar benen trillen, een golf van samentrekkingen die haar hele lichaam laat schudden. Ze gilt zijn naam, "Bertus," alsof ze bidt, alsof ze vloekt, en hij lacht, een laat, triomfantelijk geluid, en dan stoot hij een laatste keer diep, blijft stil in haar, zijn rugspieren verstijven, en Bram ziet Bertus zijn ballen samentrekken, ziet de pulserende beweging terwijl hij spuit, zijn zaad diep in haar kut pompend.
De stilte die volgt is zwaar van ademhaling. Bertus blijft in haar stilzitten, zijn voorhoofd tegen haar borst geleund, zijn handen nog steeds om haar heupen geklemd. Annabel ligt gespreid, gebruikt, haar kutje nog open, haar schaamlippen rood en opgezwollen rond de basis van zijn pik. Langzaam, genietend van elke centimeter, trekt Bertus zich terug. Zijn pik glimt, bedekt met een mengeling van hun vocht, nog steeds half hard, zwaar en rood van de inspanning.
"Draai je om," zegt hij. Geen vraag. Maar een bevel.
Annabel beweegt traag, alsof haar lichaam zwaar is geworden. Ze draait zich op haar buik, trekt haar knieën onder zich, haar billen omhoog presentend. De opening van haar kut is zichtbaar, roze en nat en iets opengebleven, en erboven, tussen haar billen, haar anus, strakker, donkerder, nog onaangeroerd.
Bertus spuugt in zijn hand, smeert het over zijn pik, die weer harder wordt bij het zicht. Hij positioneert zich, zijn eikel tegen haar andere opening drukkend, en duwt. Annabel kreunt, een dieper geluid nu, gutturaal, haar voorhoofd tegen het matras gedrukt. Hij duwt verder, wijder, en dan glijdt hij naar binnen, een centimeter, twee, zijn dikte die haar uitrekt op een manier die duidelijk pijn doet maar die ze niet probeert te stoppen.
"Ah," hijgt Bertus. "Dat is het. Dat is het goede gat. Strakker nog, meisje. Heerlijk strak."
Hij begint te neuken, langzame, diepe stoten die haar hele lichaam doen schudden. Annabels kreunen zijn gedempt nu, haar gezicht in het kussen gedrukt, maar haar handen grijpen het beddengoed, haar knokkels wit. Bertus versnelt geleidelijk, zijn tempo opbouwend, zijn ademhaling zwaar en regelmatig. Hij kijkt op, naar Bram, die nog steeds in de deuropening staat, zijn hand nog steeds om zijn pik, die nu harder is dan ooit, die bijna pijn doet van de spanning.
"Bijna," zegt Bertus, en Bram weet wat hij bedoelt, voelt zijn eigen hoogtepunt naderen, de bekende spanning in zijn onderbuik. "Niet in mijn cabine, jongen. Niet op mijn vloer. Gebruik haar mond. Gebruik haar keel. Spuit in haar mond terwijl ik haar kontje vul."
Het bevel is duidelijk, onmiskenbaar. Bram hoeft niet te denken, zijn lichaam beweegt vanzelf, zijn broek om zijn enkels, zijn pik in zijn hand, naar het bed lopend waar Annabel ligt, haar gezicht nu opzij gedraaid, haar ogen half open, haar mond iets geopend. Ze kijkt naar hem, en er is iets in haar blik, iets wat hem doet stoppen, maar dan knikt ze, bijna onzichtbaar, en hij stapt dichterbij, positioneert zich naast het bed, zijn eikel tegen haar lippen drukkend.
Ze opent zich voor hem, haar tong uitstekend, hem binnenhalend. Ze is nat en warm en haar keel trekt samen als hij dieper gaat, haar reflexen vechten tegen de indringing. Hij voelt haar kreunen om zijn pik heen, de vibratie die door hem heen gaat, en dan is Bertus harder gaan stoten, zijn ritme verstorend, en Annabel gilt om Bram heen, een gedempt, wanhopig geluid dat hem alleen maar harder maakt.
"Ah! Ah! Je bent zo... ah... zo groot in mijn kont..." stamelt ze, haar woorden onderbroken door Bertus' stoten, haar ademhaling schor. "Je pik is zo... ah... zo dik in mijn kontje..."
Bram grijpt haar hoofd, zijn vingers in haar vlechtjes verstrengelend, en duwt dieper, zijn eikel haar keel binnen dringend, de strakke ring van haar keelspieren om hem heen. Ze kokhalst, haar lichaam schokt, maar ze ontspant zich, accepteert, en hij voelt haar slikken, haar tong strelend onder zijn pik.
"Ah! Ah! Ah!" klinkt het uit haar keel, rauw, gebroken, elke uitroep vergezeld door een stoot van Bertus die haar hele lichaam doet schudden. "Ik... ah... ik kan niet... ah... ik kom... ah!"
Haar anus trekt samen om Bertus' pik, een golf van samentrekkingen die hij voelt en gebruikt, zijn tempo versnellend, wilder wordend. Bram voelt zijn eigen orgasme naderen, onstuitbaar nu, en hij trekt zich half terug, alleen zijn eikel in haar mond, en dan spuit hij, zijn zaad heet en dik, pulserend over haar tong, in haar keel, terwijl ze slikt, terwijl ze kreunt, terwijl Bertus één laatste keer diep stoot en stil blijft in haar lichaam, in haar anus, zijn tweede lading spuitend in haar kont, diep in haar darmen, een dubbele vulling die haar hele lichaam doet verstijven en dan doet ontspannen, doet smelten, doet zakken in het bed alsof haar botten zijn verdwenen.
Ze liggen stil, een warboel van ledematen en vocht. Bram trekt zich terug, zijn pik gevoelig, bijna pijnlijk, een laatste druppel aan zijn eikel. Annabel slikt, haar keel bewegend, haar ogen dicht. Bertus trekt zich langzaam uit haar kont, een zacht, soppend geluid makend, en zijn zaad druppelt naar buiten, wit en dik, over haar dijen, op het beddengoed. Ze is gevuld aan beide uiteinden, gebruikt, bezeten, en ze ligt daar met een glimlach op haar gezicht die Bram niet kan plaatsen — een glimlach van tevredenheid, van volledigheid, alsof ze eindelijk heeft gevonden wat ze zocht.
Bertus zakt naast haar op het bed, zijn borst nog hevig rijzend en dalend, zijn huid bedekt met een laag zweet dat glanst in het licht. Hij ademt diep in, uit, een man die net zware arbeid heeft verricht en ervan geniet. Zijn hand rust op Annabels rug, een bezitterlijk gebaar, alsof hij al bezit heeft genomen van wat hij heeft geclaimd.
"Zo," zegt hij uiteindelijk, zijn stem schor van de inspanning. "Dat was heerlijk. Echt heerlijk." Hij kijkt naar Annabel, zijn vingers over haar rug strelend, langs de richel van haar wervelkolom. "Maar hoe nu verder?"
Annabel beweegt, langzaam, alsof ze wakker wordt uit een diepe slaap. Ze draait zich op haar zij, haar benen nog licht trillend, en kijkt naar Bertus. Haar ogen zijn helder, helderder dan Bram ze in weken heeft gezien, een soort innerlijke gloed die hij niet kan benoemen.
"Ik wil met je mee," zegt ze. Haar stem is zacht maar vast. "Verder rijden. Naar waar je ook heen gaat."
Bram voelt iets kouds in zijn borstkas, een leegte die zich opent. "Annabel," zegt hij, maar hij weet niet wat hij eraan moet toevoegen.
Ze kijkt naar hem, en haar blik is niet onvriendelijk, niet afwijzend — alleen... anders. Alsof ze iets heeft ontdekt wat hij nog niet begrijpt. "Jij ook," zegt ze. "Jij komt ook. Toch?"
Bertus lacht, een laat, voldaan geluid. "Slim meisje. Wil je hem niet kwijt. Of wil je gewoon meer?" Hij wrijft over zijn nog steeds halfharde pik, een suggestief gebaar. "Ik heb genoeg voor jullie allebei. Voorlopig."
Bram ziet de keuze voor zich liggen als een splitsing in een weg die hij niet verwacht had. Links: de deur uit, de weg op, verder liften, terug naar wat ze hadden. Rechts: dit, hier, met deze man die hen allebei heeft gebruikt en van plan is hen opnieuw te gebruiken. Hij zou nee moeten zeggen. Zijn zelfrespect zou nee moeten zeggen.
"Goed," zegt hij. Zijn stem klinkt vreemd in zijn eigen oren, alsof iemand anders spreekt. "Ik ga mee."
Bertus knikt alsof dit nooit in twijfel is geweest. "Aankleden," zegt hij, naar zijn eigen kleding wijzend die op de grond ligt. "We rijden verder. Volgende stop, over een uur of twee. Dan neuk ik je weer, meisje. En dan" — hij kijkt naar Bram, een glinstering in zijn ogen — "dan gaan we kijken of jij het ook kunt. Of dat je alleen maar kunt kijken."
Ze kleedden zich aan in de kleine ruimte, een vreemde intimiteit van gedeelde naaktheid die nu wordt weggestopt onder stof. Annabels jurkje is gekreukt, vochtig op plekken, en ze trekt hem zonder bh over haar borsten waar de tepels nog steeds zichtbaar zijn onder de dunne stof. Bram trekt zijn broek op, voelt de plakkerigheid van zijn eigen zaad dat hij niet heeft schoongemaakt, de schaamte die daarmee gepaard gaat maar die hij niet kan uiten.
Ze rijden verder. De motor bromt weer, het landschap glijdt voorbij, maar alles is veranderd. Annabel zit op de passagiersstoel, dichter bij Bertus dan nodig is, haar hand soms op zijn dij rustend wanneer hij schakelt. Bram zit op zijn klapstoel, zijn blik op hun profielen gericht, zijn lichaam nog steeds verward van wat er is gebeurd en wat er nog zal komen.
Bij elke stop wordt Bram meer erbij betrokken, zijn grenzen vervagend onder de druk van Bertus' bevelen en Annabels smeekbeden.
Bij de volgende stop — een industrieterrein, verlaten, het licht begint al te dalen — herhaalt zich het patroon. De cabine, de kleren uit, Bertus die Annabel neemt, hard en soppend, haar kreunen die door de kleine ruimte weergalmen. Maar dit keer is er een verschil: wanneer Bertus klaarkomt, zijn zaad diep in haar pompend, trekt hij zich niet terug maar blijft in haar, zijn pik nog steeds in haar kutje, en gebaart naar Bram.
"Nu jij," zegt hij. "In haar kut. Vol met mijn zaad. Voel hoe nat ze is. Voel wat een echte man achterlaat in het kutje van je vriendin."
Bram stapt naar voren, zijn kleren al los, zijn pik hard en zichzelf zachtjes rukkend, ondanks de verwarring, ondanks de schaamte. Hij positioneert zich achter haar, voelt Bertus' zaad als warme slijm aan haar opening, en duwt naar binnen. Ze is losser dan eerder, natter, de vulling van Bertus die hem omhult als een extra laag. Annabel kreunt, een diep, tevreden geluid, en Bram begint te bewegen, zijn heupen tegen haar billen slaand, zijn eigen ritme vinden in de nasleep van Bertus' neukbeurt.
Maar dan voelt hij iets anders: handen op zijn heupen, vingers die zich vastgrijpen, en de druk van een eikel tegen zijn eigen anus. Hij verstijft, zijn beweging stopt, maar Bertus duwt door, insisterend, onverbiddelijk.
"Relax," mompelt Bertus tegen zijn oor, zijn adem warm en zwaar van tabak. "Jij neukt Annabel, ik neuk jouw kontje. Drie vogels, één steen. Of drie gaatjes, één sessie."
En hij duwt, en Bram ontspant onwillekeurig, zijn lichaam overrompeld door de sensatie, en dan glijdt Bertus naar binnen, een brandende, vullende druk die hem doet kreunen, die hem doorgaat tot aan zijn keel. Ze bewegen als één, een keten van vlees: Bertus die Bram neemt, Bram die Annabel neemt, Annabel die tegen het bed gedrukt wordt, die kreunt en hijgt en bijt in de dekens.
"Ah! Ah! Ah!" klinkt het uit hen allen, een koor van genot en overgave, het ritmische slaan van vlees op vlees op vlees. Bertus' stoten drijven Bram dieper in Annabel, dieper, harder, en Bram voelt de druk opbouwen, het onvermijdelijke orgasme nadert, niet alleen bij zichzelf maar bij hen allen, een gedeelde climax die als een golf door hen heen trekt.
Annabel komt het eerst, haar kut samentrekkend om Bram, haar kreet gedempt in het matras. Bram volgt, zijn zaad mengend met Bertus' in haar diepte, zijn lichaam schokkend van de release. En Bertus, als laatste, trekt zich terug uit Bram, een hand om zijn eigen pik, en spuit over Brams rug, hete druppels die naar beneden lopen, die markeren, die bezitten.
Ze zakken in elkaar, een vermoeide, vochtige hoop, ademhaling die langzaam weer normaal wordt. Er wordt weinig gezegd. Er hoeft niets gezegd te worden.
De rest van de rit — uren nog, tot de avond valt en de sterren verschijnen — verloopt in een soort droomtoestand. Ze stoppen nog een keer, Annabel wordt tegen de zijkant van de cabine geneukt, haar benen om Bertus' heupen, terwijl Bram toekijkt, masturbeert, uiteindelijk meedoet wanneer Bertus hem nodig heeft voor balans, voor ondersteuning, voor een extra stabiliteit en Bram glijdt haar kontje binnen.
Bij elke stop werd Annabel gebruikt, gevuld, gecvlaimd. Bij elke stop werd Bram er meer bij betrokken, meer meegetrokken in het neukspel, zijn grenzen vervagend onder de druk van Bertus' bevelen en Annabels smeekbeden. Ze zijn niet meer het stel dat vanochtend langs de weg stond. Ze zijn iets anders geworden, iets wat Bram nog niet kan benoemen maar wat hij voelt in elke spier, in elke ademhaling.
Tegen middernacht nadert Bertus zijn bestemming. Een groot distributiecentrum, lichten die fel schijnen in de duisternis, vrachtwagens die manoeuvreren en laden en lossen. Hij parkeert aan de zijkant, de motor uitschakelend, de stilte plotseling opvallend na de constante dreun van de rit.
"Einde van de lijn," zegt hij. Hij draait zich om in zijn stoel, kijkt naar hen beiden. Annabel slaapt half, haar hoofd tegen het raam, haar gezicht vredig in een manier die Bram jaloers maakt. "Jullie moeten verder. Volgende lift, volgende avontuur."
Hij stapt uit, naar de achterkant van de cabine, en maakt gebaren dat ze moeten volgen. In de duisternis, bij het licht van een enkele straatlantaarn, trekt hij Annabel naar zich toe, zijn hand tussen haar benen schuivend onder haar jurk. Ze kreunt, half wakker, haar lichaam al reagerend op zijn aanraking. Twee vingers glijden in haar, diep, en ze hijgt, haar rug tegen de cabine gedrukt.
"Dit is om te onthouden," zegt hij, zijn vingers bewegend, haar natheid hoorbaar in de stille nacht. "Dit is wat je hebt gekregen. Wat je nog kunt krijgen, als je slim bent."
Hij trekt zijn vingers terug, ze glanzen in het licht, en draait zich naar Bram. Zijn andere hand, dezelfde vingers, naar achteren schuivend, tegen Brams anus drukkend. Bram verstijft, maar doet geen stap terug. De vinger glijdt naar binnen, een snelle, diepe penetratie die hem doet kreunen, die herinnert aan wat er is gebeurd, wat er is gegeven.
"En jij," zegt Bertus, zijn vinger diep in Bram, zijn ogen op hem gericht. "Jij hebt geleerd. Misschien niet genoeg. Maar een begin."
Hij trekt zich terug, zijn handen afvegende aan zijn broek, alsof hij zich heeft gewassen. "Succes," zegt hij, en draait zich om, naar de ingang van het distributiecentrum lopend, zijn rug breed en zelfverzekerd in het donker.
Bram en Annabel blijven staan, naast elkaar, hun lichamen nog steeds gevoelig, nog steeds vol van wat ze hebben ervaren. De nacht is warm, insecten zoemen, ergens in de verte rinkelt een hek.
"We wachten op de volgende," zegt Annabel. Haar stem is zacht, maar er is iets in wat Bram herkent — dezelfde honger die hij eerder zag, dezelfde openheid. "Iemand die ons verder neemt."
Bram knikt, zijn hand naar zijn kruis bewegend, zijn pik die al weer reageert op de gedachte, op de mogelijkheid. Ze zijn beiden geil, beiden geneukt, beiden veranderd. En ergens in de verte, het geluid van een naderende motor, het licht van koplampen die de bocht om komen.
Ze steken hun duimen uit, een gebaar dat nu geladen is met een nieuwe betekenis. Niet meer alleen een verzoek om vervoer. Een uitnodiging. Een belofte van wat kan komen.
Bertus verdwijnt in het gebouw, zijn missie volbracht, alle gaatjes geneukt die voor handen waren. En Bram en Annabel wachten, samen, gescheiden, verbonden door wat ze hebben gedeeld, klaar voor wie er als volgende voor ze stopt.
Boeby (38)
Lyvey (29)
Boerinneti (36)
Addmij (50)