Boek 2 - Hoofdstuk 14: Het antwoord van Elena

Zaterdagavond. De trilling van de Main Stage trekt door de zolen van Elena’s laarzen naar boven. Ze staat in de coulissen aan de linkerkant van het podium, verborgen in de schaduw van een toren versterkers. De geur van zweet en rookmachinevloeistof hangt in de lucht.

Op de planken voor haar spelen de Neon Saints. Waar The Velvet Riot een weide in verwarring achterliet, heeft Julian zijn publiek vast. De band speelt met een precisie die grenst aan het machinale, maar de energie is rauw. De drummer slaat op zijn bekkens met de gecontroleerde agressie van een metronoom. De bassist dekt elke stilte af. Er vallen geen gaten. Julian torent in het midden van het podium boven zijn microfoonstandaard uit. Hij draagt hetzelfde vale t-shirt als vanochtend in de bus. Zijn haren plakken tegen zijn voorhoofd. Hij spreekt niet tussen de nummers. Hij eist de aandacht op met zijn aanwezigheid en zijn gitaar. Wanneer hij een akkoord aanslaat, klinkt het vol en zuiver. Een knik naar links, en de voorste rijen springen op. Een stap naar achteren, en de weide ademt in.

Maya staat naast Elena. Ze houdt haar armen gekruist en kijkt naar de monitoren die de livestream uitzenden. Ze tikt met haar schoen op de maat van de basdrum. Elena wrijft haar handpalmen langs haar jeans. Haar vingers zijn koud. De adrenaline pompt in stoten door haar borstkas. Ze kijkt naar het zwarte snoer van de microfoon dat in een dikke krul op de grond ligt. De gitaartechnicus had de standaard een half uur geleden klaargezet, op de rand van de lichtinval. Nog in het donker.

Op het podium laat Julian het laatste akkoord van hun zevende nummer uitklinken. De drummer slaat af. Het witte showlicht dooft en verandert in een paarse gloed. Het gejuich van de zestigduizend mensen rolt over het veld en slaat tegen het podium.

De drummer heft zijn stokken en slaat met zijn volle gewicht op de toms. Een log ritme rolt uit de luidsprekers. Julian kijkt opzij, naar waar Elena staat, en knikt. Het is aan haar. Dan valt hij in met een trage bluesriff die zwaar leunt op een fuzzpedaal. De weide herkent de intro. Het is ‘One Love’. Het gejuich zwelt aan. Duizenden handen schieten de lucht in, klaar om het eerste refrein met de frontman mee te brullen. Maar Julian zingt niet. Hij zet een stap naar achteren, weg van de microfoon. Hij blijft de riff spelen, maar laat de spot leeg.

Maya duwt haar vlakke hand tegen de onderrug van Elena. "Gaan," zegt ze.Elena slikt. Ze stapt uit de schaduw en navigeert om de schuine monitoren heen. De hitte van de lampen in de nok van het dak valt over haar schouders. Ze knippert tegen het felle licht. De cameraman op het podium zwenkt verrast zijn lens naar links om Elena vast te leggen. Haar beeld verschijnt levensgroot op de schermen naast de Main Stage. Een vrouw in een lederen jas en een afgewassen jeans, het zwarte haar in een slordige knot.

Het gejuich op de weide hapert. Een verwarde rimpeling rolt vanuit de voorste rijen naar achteren. Armen zakken. Telefoons worden neergelaten. Mensen stoten elkaar aan en wijzen naar de schermen. Elena voelt de tienduizenden vragende blikken op haar huid. Ze loopt door en dwingt zichzelf om naar de lege microfoonstandaard te kijken. Julian staat drie meter verderop. Hij kijkt haar aan, zijn handen onafgebroken aan het werk op de hals van zijn gitaar, en houdt het ritme gaande.

Elena stopt bij de standaard. Ze pakt de stang vast. Haar knokkels kleuren wit. Ze kijkt voor zich. De weide is een donkere zee van lichamen. De band bouwt de intro verder op, de drums hameren in haar borstkas. Ze buigt zich naar voren en omsluit de microfoon met beide handen. Ze wacht tot de drummer de break inzet.

"Look at the screens blinding up the night..."

Zingt ze. Het geluid is ongefilterd en kraakt bij de randen. De weide voor haar deinst achteruit. De verwarring slaat in een fractie van een seconde om in herkenning. Dit is de vrouw wier naam ze gisterenavond nog als een requiem over dit veld scandeerden.

"We're building walls to block out the light..."

Elena trekt de microfoonstandaard schuin naar zich toe en zingt recht over de hoofden van de eerste rijen heen, de donkere nacht in. De band achter haar trekt aan, versnelt het tempo een fractie.

Bij het refrein stapt Julian naar zijn eigen microfoon. Hij legt zijn zware baritonstem onder die van haar. Als backing vocal.

"One Love! One Heart!"

Zodra het refrein voorbij is, laat hij de microfoon voor wat het is. Hij loopt met zijn gitaar naar de uiterste rand van het podium. Hij leunt voorover over de monitors, kijkt de eerste rijen recht in de ogen en zwaait zijn arm omhoog. Hij hitst het publiek op. Hij dwingt ze om harder te juichen, om het veld af te breken.

Het nummer eindigt in een zware muur van gitaarfeedback. De ontlading op de weide is groot. Het applaus rolt als een donder over het veld. Elena staart voor zich uitl. Ze klikt de microfoon terug in de standaard. Haar armen trillen. Ze draait zich half om naar Julian.

Hij knikt naar haar en stapt naar zijn eigen microfoon. "We spelen nog één nummer met Elena," zegt hij over het gejuich heen. Het publiek reageert enthousiast. "Het is een nummer dat we deze ochtend samen geschreven hebben. En het gaat over..." Hij laat een stilte vallen. Twee, drie seconden. Het geroezemoes op de voorste rijen sterft weg. "...koningen."

Elena sluit haar ogen. De adrenaline van daarnet zakt weg en maakt plaats voor focus. Dit is haar nummer, haar boodschap aan Chris. De woorden die ze schreef toen de muren op haar afkwamen. Julian slaat zijn hand over de snaren en dempt de gitaar. De drummer stopt. Uit de basversterker klinkt één geïsoleerde toon. Een trage hartslag. Een log ritme dat het veld tot zwijgen brengt. Julian valt in met een donkere melodie. De agressie op de weide maakt plaats voor intimiteit.

Elena opent haar ogen. Ze brengt haar mond naar de microfoon.

You’re sitting on a throne of glass and dust, Building a kingdom out of lust. You wear the crown, you play the part, While the poison stops your beating heart.

Honderd meter verderop, halverwege de weide, staat Chris. Hij draagt een zwarte capuchon over zijn hoofd getrokken. Een zonnebril verbergt zijn ogen. Mensen dringen tegen hem aan, maar niemand herkent hem. Hij staart naar het gigantische videoscherm aan de rechterkant van het podium. Toen de camera's haar gezicht lieten zien tijdens het eerste nummer, was hij gestopt met ademen. Dit nieuwe nummer boort zich door zijn ribbenkast.

I see the powder on the table top, I’m screaming at you, begging you to stop. But you look through me with those hollow eyes, And tell me another one of your sweet lies.

Chris slikt. Zijn keel is droog. Hij wrijft met een trillende hand over zijn gezicht. Ze zingt over de donkere hotelkamers, de nachten in de bus, de leugens die hij in haar gezicht spuugde terwijl hij de plooien gladstreek.

Op het podium tikt de drummer op de rand van de snare. De gitaren schakelen over op overdrive.

Don't tell me that you love me, Don't say I am the one, While you are loading up the bullet, In the chamber of the gun.

Bij het refrein explodeert de band. Julian trapt zijn fuzzpedaal in. De gitaren schreeuwen. Elena leunt achterover en trekt de microfoonstandaard met zich mee. Ze zingt niet meer, ze scheurt de woorden uit haar keel.

Step down! Step down from the high! Before we both just fade and die. Don't act like a king, don't act like a god, You’re just a boy lost in the flood.

Chris voelt de modder aan zijn schoenen trekken. Hij krimpt ineen. Ze berooft hem van zijn slachtofferrol. Hij is geen tragische held; hij is just a boy lost in the flood. Een verslaafde die zijn eigen huis afbrandt.

Fight your demons, break the chain, Flush the madness down the drain. I need the man that you used to be, Not this ghost in front of me.

De muziek zakt terug naar een trage bluesgroove. Elena laat de standaard los. Ze wikkelt het zwarte snoer om haar pols en stapt naar de rand van het podium. De hitte van de spots valt op haar zwarte haar. Ze kijkt de massa in.

I remember how you used to taste, Before you laid it all to waste. Now your skin is cold and wet, A stranger that I never met.

Chris ademt uit. De herinnering aan haar mond, haar handen in zijn nek, flitst door zijn hoofd. A stranger that I never met. Hij kijkt naar de duizenden mensen om hem heen. Ze luisteren ademloos naar haar verhaal.

Het tweede refrein knalt erin. Elena weigert te breken. Ze vertaalt de pijn en de eenzame nachten in een vocale uithaal die de decibelmeters laat uitslaan. Ze is thuis op dat podium, omringd door een band die haar op handen draagt.

Dan stopt de muziek. Julian legt zijn hand plat op zijn gitaarsnaren. De bassist stopt. Het enige geluid op de weide is een trage kickdrum. Een doffe hartslag. Elena staat alleen in de witte spot. Ze kijkt de donkere verte in. Haar stem daalt tot een schorre fluistering.

I tried to save you. I tried to fight. I stayed awake through the blackest night. But the eyes are empty. The soul is gone. I am afraid you are too far gone.

De basgitaar valt weer in. Traag. Zwaar als lood.

Step down... (It's too late) Step down... (It's too late)

Ze zingt de echo zelf in de microfoon.

Don't act like a king, don't act like a god, You’re just a body in the mud. Fight your demons? No, let them win. I am done with the discipline. I wanted the man that you used to be... But he is dead in front of me.

Julian speelt één laatste noot op zijn gitaar. De toon zweeft over het veld en sterft langzaam uit.

It's too late for kings. Too late for kings.

De stilte valt. De kickdrum stopt. Er klinkt geen akkoord meer.

Elena brengt de microfoon tot op een millimeter van haar lippen.

"Goodbye, Chris."

Ze klikt de microfoon terug in de standaard. Ze draait zich om en stapt weg van het licht.

Boek 2 - Hoofdstuk 15: Epiloog

Zondagmiddag. De tourbus van Neon Saints rijdt over de E40 richting Calais. Regen jaagt in schuine striemen tegen de donkere zijramen. Elena zit aan de tafel in de leefruimte. Ze neemt een slok zwarte koffie en staart zwijgend voor zich uit. Maya slaapt op de bank tegenover haar, een jas onder haar hoofd.

De zware dieselmotor van de bus ronkt onder de vloerplanken. Het is een eentonig, laag geluid dat trilt in de zolen van Elena’s laarzen. Boven de koelkast rammelt een deurtje zachtjes op het ritme van de oneffenheden in het wegdek. Verder is het stil. Het is de typische stilte van de ochtend na een festival.

Elena draait de kartonnen beker langzaam rond in haar handen. De hitte trekt door het ribbelige karton heen en verwarmt haar stijve vingers. Ze kijkt naar haar rechterhand. De nagel van haar duim is afgebroken. Ze herinnert zich niet wanneer dat gebeurd is. Misschien toen ze de microfoonstandaard gisteravond in een blinde reflex naar zich toe trok, misschien toen ze na de show haar spullen van de flightcases griste. Ze wrijft er even overheen met de wijsvinger van haar andere hand. De rafelige rand voelt scherp aan.

Ze draait haar nek en hoort de wervels zachtjes kraken. Er zit een strakke, zeurende knoop tussen haar schouderbladen. Haar keel is schraal en brandt lichtjes bij elke inademing. Ze slikt de droogte weg. De spieren in haar schouders voelen zwaar, maar de vertrouwde kramp is weg. In plaats daarvan is er een herwonnen innerlijke rust. Ze schuift iets naar achteren. Het nepleer van de bank kraakt. Maya beweegt even in haar slaap, trekt haar knieën iets hoger op en ademt dan weer rustig verder.

Voorin, achter de glazen wand, zit de chauffeur onbeweeglijk achter het grote stuur, zijn blik strak op het natte asfalt gericht. De ruitenwissers wissen het water weg in een onverstoorbaar, mechanisch ritme. Buiten trekt het Vlaamse landschap als een eentonige film voorbij—een troosteloze aaneenschakeling van natte weilanden, grijze geluidsschermen en verlaten tankstations die langzaam oplossen in de mist. Het vormt een absurd contrast met de avond voordien: de kolkende zee van lichten, de verzengende hitte en de tachtigduizend uitzinnige mensen. Die wereld voelt nu al volledig afgesloten, als een verre planeet, achtergelaten op de wei van Kiewit.

Uit de ingebouwde luidsprekers in het plafond van de bus klinkt zachtjes de radio. Het is niet meer dan achtergrondruis, een onopvallende stroom van verkeersinformatie, flarden van reclamespotjes en lome zondagochtendmuziek. De herkenbare jingle van Studio Brussel vult de cabine. De DJ neemt het woord: "Allright, zondagmiddag op StuBru. Voor iedereen die nu nog ligt te bekomen in een veel te warme tent op de camping: hang in there. En voor iedereen die al in de auto richting huis zit: draai het volume maar even omhoog. Want we moeten het hebben over gisteren… de Main Stage. Wat we daar hebben meegemaakt... dat was… wow… Ik vind er geen woorden voor."

Elena verschuift haar blik van het raam naar de luidspreker in het plafond. "Zaterdag eindigde al onvoorstelbaar," vervolgt de dj. Zijn toon is vlot, maar met een ondertoon van gretige sensatie. "Toen zagen we The Velvet Riot pijnlijk ontsporen. Dat moest dé set van het weekend worden, maar de boel implodeerde live on stage. En we weten intussen allemaal waarom. En dan... dan keeg je gisteren de afsluiter van Neon Saints."

De presentator ademt hoorbaar in bij de microfoon. "Julian trok de wei al een vol uur genadeloos de vernieling in met een muur van gitaren. Niemand dacht dat het nog intenser kon. Maar toen hij plotseling de microfoon vrijmaakte en Elena het podium opriep... dat zag niemand aankomen. Onze StuBru-app staat vanaf de vroege uurtjes echt roodgloeiend. De reacties blijven maar binnenstromen. Annelies stuurde daarnet: 'Ik stond op de eerste rij en ik heb daar staan janken.” Tom laat weten: 'Kippenvel tot op mijn tenen, ongekend intens!' Jeroen stuurt: 'Hier bestaan geen woorden voor!'"

De dj pauzeert even en tikt hoorbaar op een toetsenbord in de studio. "We hebben er trouwens eentje live aan de lijn die er gisteravond ook bij stond. Sarah, goeiemiddag!" "Hé, goeiemiddag," klinkt een wat aarzelende vrouwenstem door de telefoonverbinding. "Jij stond vooraan, Sarah. Hoe kwam dat moment binnen?" Er valt een korte stilte over de lijn, alsof de beller zoekt naar de juiste woorden. "Goh... onwerkelijk," klinkt het dan aarzelend, gevolgd door een diepe zucht. "De sfeer sloeg in één seconde volledig om. Iedereen was aan het springen en losgaan, en ineens stapt zij uit de schaduw naar die microfoon. In het begin begreep niemand goed wat er gebeurde, maar toen ze begon te zingen... De hele weide was muisstil. Je voelde gewoon dat daar iets gebeurde dat eigenlijk niet voor ons bedoeld was. Vooral dat moment op het einde. Toen ze fluisterend afscheid nam. Ik zweer het je, de helft van de mensen om me heen stond gewoon met tranen in hun ogen."

"Absoluut, merci Sarah!" neemt de presentator vlot over. "Het gonst hier nog altijd na in de studio. Het is duidelijk: Iedereen wil dat moment opnieuw beleven. Wel, we hebben de tape te pakken gekregen. Boxen open, hier zijn ze nog één keer samen. Dit is Neon Saints, samen met Elena, gisteravond live op Pukkelpop."

Een trage, zware kickdrum rolt door de cabine van de bus. Een donkere melodie valt in. You’re sitting on a throne of glass and dust…

Elena hoort haar eigen, schorre stem door de ruimte galmen. Ze leunt achteruit en klemt haar handen om de koffiebeker. De verwachte knoop in haar maag blijft uit. De zwaarte is uit haar systeem. Terwijl de gitaren in het refrein aanzwellen en haar eigen uithaal door de lucht snijdt, voelt ze haar schouders ontspannen. Ze kijkt naar de druppels op het venster en sluit haar ogen.

Van voor in de bus klinkt lawaai. Julian stapt het gangpad in. Hij stopt bij de tafel, luistert een paar seconden naar het refrein en knikt goedkeurend naar haar. "Sander stuurde me vanochtend al een bericht," zegt hij terloops, terwijl hij met zijn hand op de rugleuning van de bank leunt. "Hij wil dat we morgenvroeg direct de studio in duiken om dit op te nemen."

Elena kijkt op van haar koffie. Ze schudt zachtjes haar hoofd en zoekt Julians blik.
"Fuck Sander," zegt ze.
Ze draait haar hoofd en kijkt het raam uit.

EINDE

Songtekst 14 - Don’t say I don’t love you

​[Verse 1]
I dragged my shadow to your open door
Tracing the static in the freezing rain
I left my iron on the hardwood floor
A quiet engine feeding on the pain
You let me breathe inside the hollow night
But I brought the weather and the bitter wind
Now I'm staring at a fading light
Wondering exactly where the dark begins

​[Pre-Chorus]
Why do I always wreck the things I touch?
Why does a quiet mind cost so much?
I stumble in the dark and lose my grip,
But baby, don't you sink this ship.

​[Chorus]
And maybe it's not fair.
How the circle breaks and leaves us in the dust.
Maybe it's not fair.
How the gold we had is turning into rust.
But don't say I don't love you.
Don't you ever say I don't love you.
'Cause through the static and the setting sun...
You are the one.

​[Interlude]

​[Verse 2]
I remember the embers down by the shore
The salt in the wound and the sky in reach
Felt like the tide wasn't keeping score
Just a stolen second on a fading beach
But time collects a heavy toll, my friend
And there are very few of us left around
I'm just looking for a peaceful end
To all this noise and all this sound

​[Pre-Chorus]
Why do I always wreck the things I touch?
Why does a quiet mind cost so much?
I wish we could just sit down and talk,
Instead of walking this endless walk.

​[Chorus]
And maybe it's not fair.
How the circle breaks and leaves us in the dust.
Maybe it's not fair.
How the gold we had is turning into rust.
But don't say I don't love you.
Don't you ever say I don't love you.
'Cause through the static and the setting sun...
You are the one.

​[Outro]
Tomorrow is a long time...
When you're living as a memory.
Don't say I don't love you.
You are the one.

Meer weten over deze verhaalreeks, over mij of meer? Abonneer je op de nieuwsbrief door mij een mail te sturen. Mijn mailadres vind je op mijn profielpagina