Lieke stapt naar de afvalbak en stroopt haar besmeurde handschoenen soepel af. Met haar blote handen loopt ze snel naar de instrumentenkar en pakt een wit-blauwige beschermende onderlegger. Die legt ze snel plat op de pvc-vloer, precies op de plek voor de bank waar Ruben moet gaan staan.

Ruben stapt met knikkende knieën van de behandeltafel af. Hij trekt zijn shirt uit, gooit het op de stoel en gaat braaf met zijn voeten wijd op het matje staan dat Lieke net heeft neergelegd, zijn handen stevig op zijn hoofd geklemd.

Hij voelt zich op dit moment zo intens naakt, beschamend en diep vernederd. Het is een verschrikkelijke positie: wijdbeens met zijn handen op zijn hoofd voor de dokter en de jonge coassistent staan, met als enige 'kledingstuk' nog die belachelijke, felblauwe plastic schoenbeschermers om zijn voeten. Het voelt alsof hij op het punt staat om op de meest extreme manier gefouilleerd te worden, alleen dan duizend keer intenser en intiemer, omdat er werkelijk geen enkele barrière meer over is.

Door zijn ontblote bovenlichaam en de kille lucht van de koude airconditioning is zijn penis ondertussen behoorlijk geslonken. Zijn penis hangt weer volledig slap in de open ruimte, terwijl de natte, kleverige resten van de vorige orgasmes overvloedig over zijn buik en zijn schacht glinsteren onder het meedogenloze, witte licht van de tl-lampen.

Lieke loopt echter direct door naar de wastafel om uit de geopende kartonnen verpakking aan de muur weer opnieuw een paar strakke, schone handschoenen te trekken. Bij het horen van het vertrouwde geritsel van het karton en het zien van de jonge studente die de witte rubberen vingers weer dwingend over haar slanke handen stroopt, verliest Ruben onmiddellijk alle controle over zijn zenuwen. De visuele fetisj-prikkel is veel te machtig. Dwars tegen alle uitputting in begint zijn geslachtsdeel in een razend tempo te kloppen en te zwellen, tot zijn penis onder de kille lampen in een fractie van een seconde weer kaarsrecht en snoeihard omhoog gericht staat.

Dokter Mooij merkt het direct op. Haar scherpe, blauwe ogen fixeren zich meteen op de bonkende erectie die plotseling weer voor haar neus staat te trillen. Ze kijkt naar het glanzende latex om Liekes vingers, dan naar Rubens harde schacht, en plotseling valt het kwartje. Er glijdt een geamuseerde, vlijmscherpe glimlach over haar elegante gezicht als ze de link met zijn handschoenenfetisj nu definitief legt. Ze doorziet zijn diepste geheim in één klap.

"Goh, Ruben," zegt dokter Mooij met een hoorbaar spottende, betuttelende ondertoon in haar stem terwijl ze naar zijn pulserende erectie kijkt. "Ik zie dat onze hygiënemaatregelen een heel bijzonder effect op uw urologische reflexen hebben. Zodra de handschoenen tevoorschijn komen, staat de boel er weer kerngezond bij. "Wat fascinerend."

Ruben wil door de grond zakken van schaamte, maar met zijn handen op zijn hoofd kan hij zijn gezicht nergens verbergen.

Dokter Mooij draait zich direct om naar haar coassistent, die net haar schone paar handschoenen met een droge klap glad trekt. "Goed Lieke, ik vind dat jij nu weer wat moet doen," instrueert dokter Mooij haar studente op een docerende toon. "De patiënt is nu drie keer klaargekomen, wat betekent dat de vloeistofreservoirs fysiologisch helemaal leeg horen te zijn. Nu zijn zaadcellen 'op', kunnen we veel zuiverder aan de spieren zelf werken zonder dat reflexmatige ejaculaties de meting verstoren. Je gaat de prostaat en de urinebuis in deze staande positie nu handmatig melken om het allerlaatste restje sperma eruit te persen."

Lieke kijkt heel even een beetje terughoudend. Een patiënt die al drie keer is klaargekomen nóg een keer handmatig uitmelken terwijl hij met zijn handen op zijn hoofd staat, hoort niet direct bij haar standaardroutine. Ze slikt even, maar de dwingende blik van dokter Mooij duldt geen tegenspraak. Gesterkt door haar medische plicht herpakt ze zich en knikt ze, haar gitzwarte paardenstaart wippend van hernieuwd zelfvertrouwen.

Lieke gaat naast Ruben staan. Met haar strakke, schone handschoen omvat ze zijn pulserende erectie krachtig bij de basis. Ze begint met een trage, dwingende en neerwaartse beweging over zijn schacht om de urinebuis mechanisch leeg te maken. Het stroeve latex piept hoorbaar tegen zijn natte huid onder het kille tl-licht. Ruben staat onvast op het absorptiematje, met zijn handen nog steeds stevig boven op zijn hoofd geklemd. De positie dwingt hem om elke beweging van de jonge studente lijdzaam te ondergaan.

Bij elke stevige streek die ze maakt, druppelt het resterende vocht en de spermaresten synchroon omlaag op de wit-blauwige onderlegger tussen zijn voeten. Lieke houdt haar heldere amandelogen strak op haar medische werk gefocust. Haar wit-transparante plastic schort ritselt intensief tegen haar strakke witte praktijkbroek bij elke beweging die ze maakt. Ze voert de druk doelbewust op, precies zoals haar mentor heeft opgedragen.

Dokter Mooij staat er met gekruiste armen bij te kijken en bestudeert het resultaat. "Lieke, ben je er wel echt helemaal zeker van dat het allerlaatste vocht er nu uit is?" vraagt dokter Mooij met een betekenisvolle, docerende ondertoon.

Lieke kijkt even op en begrijpt de vraag van dokter Mooij meteen. Ze kent de klinische procedures voor een hardnekkige spierkramp inmiddels goed genoeg en weet exact wat haar te doen staat. Ze stopt met de neerwaartse aftrekbewegingen en stapt direct achter Rubens' ontblote rug. Ze brengt met haar hand een nieuwe klodder gel aan en schuift haar middelvinger opnieuw diep bij hem naar binnen. Ze duwt haar vingertop stevig en gericht aan tegen zijn gevoelige prostaatwand.

Tegelijkertijd reikt ze met haar andere hand aan de voorkant over zijn onderbuik heen. Ze zet haar gehandschoende hand vlak boven zijn schaambeen en duwt met een dwingende, neerwaartse kracht recht tegen zijn blaas aan. Door de directe combinatie van deze twee duwende bewegingen, de inwendige druk tegen zijn prostaat en de uitwendige druk tegen zijn volle blaas, wordt Rubens' fysiologische reflex onmiddellijk geactiveerd. Er schiet een felle, acute schokgolf door zijn bekken en hij krijgt op slag een oncontroleerbare, overweldigende drang om te plassen.

Ruben hapt naar adem, zijn gezicht vertrekt in pure paniek en hij trilt op zijn benen terwijl zijn handen op zijn hoofd geklemd blijven. "D-dokter... ik moet... ik kan..." stamelt hij er wanhopig uit.

"Laat het maar gewoon lopen hoor, Ruben." "Je hoeft je niet te schamen," reageert dokter Mooij op haar uiterst kalme, betuttelende toon. "Het matje ligt er niet voor niets." Laat de blaasreflex de urinebuis maar goed doorspoelen."

Ruben kan de immense mechanische druk niet langer weerstaan en laat het volledig lopen. Een warme, krachtige straal urine klettert rechtstreeks omlaag en klatert overvloedig over de wit-blauwige onderlegger tussen zijn voeten. De kille spreekkamer vult zich direct met het harde, ritselende geluid van het vloeibare plastic absorptiematje dat de warme stroom gulzig in zich opneemt. Ruben sluit zijn ogen in totale overgave; de intense vernedering van het staand plassen ten overstaan van de twee vrouwen breekt de allerlaatste restjes van zijn mentale verzet.

Zodra de blaasstroom volledig is opgedroogd, herpakt Lieke direct haar medische protocol. Ze laat haar hand aan de achterkant onwillekeurig op zijn plek zitten; haar inwendige middelvinger blijft met een dwingende kracht diep in zijn anus pal tegen zijn prostaatwand aangedrukt.

Tegelijkertijd haalt ze haar andere hand van zijn onderbuik en brengt haar strakke handschoen omlaag naar zijn natte, pulserende kruis. Terwijl ze van achteren met haar vinger constante, stevige druk op de klier blijft uitoefenen, omvat ze zijn gloeiend hete schacht aan de voorkant stevig bij de basis. Ze begint hem met snelle, ritmische en dwingende stroken van onder naar boven leeg te melken om de allerlaatste resten uit de pas doorgespoelde buis te persen.

De overgevoelige zenuwen in zijn prostaat reageren direct op deze hernieuwde, stroeve frictie. Dwars tegen alle fysiologische uitputting in wordt Ruben onmiddellijk over de rand gejaagd. Voor de vierde keer deze middag komt hij met een diepe, schokkerige kreun klaar. Het allerlaatste restje sperma welt op en druppelt in dikke, kleverige slierten omlaag, waar het zich op de onderlegger mengt met de urine.

"Ja, nu is de klier en de buis medisch gezien fysiologisch helemaal leeg en gereinigd, dokter," rapporteert Lieke over zijn schouder, terwijl ze haar hand terugtrekt en de laatste druppels op de onderlegger laat vallen.

Bij elke stevige streek die ze maakt, druppelt de resterende vloeistof synchroon omlaag op de wit-blauwige onderlegger tussen zijn voeten. Lieke houdt haar heldere amandelogen strak op haar medische werk gefocust. Haar wit-transparante plastic schort ritselt intensief tegen haar strakke witte praktijkbroek bij elke beweging die ze maakt. Ze voert de druk doelbewust op, precies zoals haar mentor heeft opgedragen.

Dokter Mooij staat er met gekruiste armen bij te kijken en bestudeert het resultaat. "Lieke, ben je er wel echt helemaal zeker van dat het allerlaatste vocht er nu uit is?" vraagt dokter Mooij met een betekenisvolle, docerende ondertoon.

Lieke kijkt even op en begrijpt de vraag van dokter Mooij meteen. Ze kent de klinische procedures voor een hardnekkige spierkramp inmiddels goed genoeg. Ze weet dat ze een stap opzij moet doen om zich achter Ruben te positioneren. Zonder te aarzelen stapt ze achter zijn ontblote rug, brengt met haar hand een nieuwe klodder gel aan en schuift haar gehandschoende vinger opnieuw diep bij hem naar binnen. Ze drukt haar vingertop stevig en gericht aan tegen zijn gevoelige prostaatwand. Tegelijkertijd reikt ze met haar andere hand onder zijn kruis door om zijn penis aan de voorkant stevig vast te pakken en hem ritmisch te stimuleren.

Ruben kan geen kant op en knijpt zijn ogen strak dicht. De gecombineerde druk van de inwendige prostaatmassage en de gelijktijdige, dwingende bewegingen aan de voorkant overvallen zijn zenuwstelsel volledig. Door deze intense, dubbele techniek worden de diepste klierkanalen fysiologisch helemaal leeggeperst. Het allerlaatste beetje sperma en prostaatvocht welt op en druppelt in dikke slierten omlaag, rechtstreeks op het wit-blauwige absorptiematje op de vloer.

"Ja, nu is de klier en de buis medisch gezien fysiologisch helemaal leeg, dokter," rapporteert Lieke over zijn schouder, terwijl ze haar handen terugtrekt en de resterende vloeistof op de onderlegger laat vallen.

Dokter Mooij staat er met gekruiste armen en een trotse, professionele glimlach bij te kijken hoe haar coassistent dit gedaan heeft, terwijl Ruben nog steeds met zijn handen op zijn hoofd trillend wijdbeens voor haar staat te wachten. Zodra zijn vierde climax volledig is weggeëbd en de laatste, kleverige slierten sperma op het matje zijn gedruppeld, knikt de arts tevreden.

Met een paar behendige, routineuze bewegingen gespt dokter Mooij de zwarte latex tangaslip los van haar eigen heupen en stapt met haar laarsjes soepel uit de gordel. Ze houdt het zware latexharnas, waar de dikke rode prostaatdilatator horizontaal en dwingend uit de O-ring steekt, met beide handen vast en reikt het instrument direct aan haar coassistent aan.

Goed gedaan, Lieke. "Nu is het definitief jouw beurt," kondigt dokter Mooij op haar docerende, suikerzoete toon aan. "Ik heb de verticale spierbanen nu mechanisch voorbereid." Jij gaat de behandeling nu zelfstandig overnemen. Ik wil dat je de slip nu zelf aantrekt en ondertussen goed klinisch gaat beredeneren welke positie je het beste aanhoudt voor de volgende dilatatiefase. Welke hoek heeft de bekkenbodem nu nodig om de diepere, voorste spiergroepen te ontlasten?"

Terwijl Lieke het glanzende latex harnas enthousiast overneemt, buigt dokter Mooij zich direct behendig voorover naar de pvc-vloer. Met haar gehandschoende vingers pakt ze de randen van de wit-blauwige onderlegger vast, die nu zwaar is van de urine en de gemengde spermaresten. Ze vouwt het matje met alle vloeistoffen vakkundig naar binnen toe dicht, zodat er niks kan lekken, en werpt het met een nuchtere plof in de medische afvalbak.

Lieke straalt helemaal en haar gitzwarte paardenstaart wipt van puur enthousiasme. Dit is het moment waar ze de hele middag op heeft gewacht. Ze pakt het zware latex harnas over van haar mentor, stapt met haar gympen soepel in de beenlussen en trekt de zwarte tangaslip strak omhoog over de high-waisted denim van haar witte praktijkbroek. Terwijl ze de elastische banden stevig om haar heupen fixeert en de gespen strak dichttrekt, begint ze hardop na te denken om aan dokter Mooij te bewijzen dat ze haar anatomie feilloos beheerst.

Ruben staat ondertussen nog altijd op dezelfde plek, zijn ontblote bovenlichaam rillend van de airconditioning en zijn handen nog steeds braaf boven op zijn hoofd geklemd. Hij is doodmoe na vier opeenvolgende ontladingen, maar bij het zien van dit tafereel schiet zijn hartslag direct weer naar zijn keel. Hij kijkt met grote ogen naar de jonge studente die nu zelf de dildo voor haar kruis heeft gemonteerd, angstaanjagend glanzend onder het felle tl-licht.

"Als we de diepste krampen van de bekkenbodem gecontroleerd willen oprekken, moeten we de patiënt zélf de regie geven over de inwendige druk," begint Lieke hardop te analyseren, terwijl ze de rode schacht voor haar kruis nog eens goed positioneert en haar wit-transparante plastic schort eroverheen laat vallen. Haar amandelogen lichten slim op. "Ik denk dat ik dadelijk plat op mijn rug op de behandeltafel ga liggen, met de rode dilatator loodrecht omhooggericht." We laten Ruben er dan bovenop zakken in de amazonehouding. Op die manier kan hij zelf heel nauwkeurig de diepte bepalen, terwijl ik van onderaf het tempo en de ritmische stoten geef."

Dokter Mooij krijgt een brede, trotse glimlach op haar smalle gezicht en geeft haar studente een gulle knik. "Een uitstekende keuze en heel goed opgelost, coassistent," complimenteert de arts haar op een suikerzoete, stimulerende toon. "Aangezien Ruben dan zelf direct kan aangeven waar hij de meeste druk voelt, behoudt hij het gevoel van fysiologische controle." Neem de leiding maar over en installeer je op de bank voor de amazone-mobilisatie."

Lieke knikt enthousiast naar haar mentor. Haar gitzwarte paardenstaart wipt vrolijk mee met haar zelfverzekerde bewegingen. Ze stapt met een vastberaden pas naar de behandeltafel toe, waar het medische papier zachtjes ritselt bij elke aanraking.

Met een soepele, lenige beweging klimt de jonge studente op de bank en gaat plat op haar rug liggen. Haar hoofd rust comfortabel aan het hoofdeinde, en ze spreidt haar benen wijd over het kille papier. Door haar liggende positie spant de dunne, witte stof van haar praktijkbroek zich onbarmhartig strak over haar hele onderlichaam.

Onder het kille, verticale licht van de tl-buizen schemert de donkere kantenstring aan de achterkant overduidelijk door. Aan de voorkant wijkt de stof zich door het strakke latex harnas onbarmhartig diep in haar intieme contouren, waardoor de vlijmscherpe welving van haar schaamlippen dwars door de broek te zien is. Recht daarboven steekt de dikke, rode prostaatdilatator nu loodrecht en dwingend omhoog, glanzend onder de lampen.

"Goed Ruben, haal je handen maar van je hoofd en kom maar naar de behandeltafel toe," commandeert Lieke hem met haar heldere, vrolijke stem. "Je mag wijdbeens over mij heen komen hurken in de amazonehouding. Zodra ik het instrument positioneer, laat je je heel langzaam zakken."

Ruben ademt diep in en haalt trillend zijn handen van zijn hoofd. Zijn knieën knikken bij elke stap die hij over de pvc-vloer zet. Het contrast in zijn hoofd is compleet krankzinnig; hij is doodmoe van zijn vier eerdere ontladingen en zijn lid hangt door de airconditioning inmiddels halfslap in de open ruimte, maar de visuele prikkel van de studente die daar in haar strakke, doorschijnende broek op hem ligt te wachten met een rode dildo op haar kruis, jaagt het bloed brullend terug naar zijn liezen.

Hij klimt op de bank; zijn felblauwe plastic overschoenen ritselen luidruchtig tegen het medische papier. Hij opent zijn knieën en hurkt wijdbeens vlak boven haar heupen. Vanuit deze positie kijkt hij recht neer op haar getinte gezicht, haar amandelogen en het wit-transparante plastic schort dat over haar borsten is gespannen.

Lieke reikt met haar strakke, schone handschoen omhoog. Ze omvat de koude, natte tip van de rode dilatator en brengt het instrument met angstaanjagende precisie recht onder zijn anus.

"Ik leg de tip nu tegen je aan, Ruben," kondigt ze keurig volgens het protocol aan. Haar stem klinkt opgewekt en routineus. "Laat je nu maar heel rustig zakken." "Geef zelf maar aan waar je het meeste voelt."

Ruben sluit zijn ogen en laat zijn bekken centimeter voor centimeter naar beneden zakken. De koude, massieve vulling glijdt millimeter voor millimeter bij hem naar binnen. Zijn sluitspier geeft met moeite mee, en de dikke rode schacht eist onmiddellijk zijn hele onderbuik op. Zodra het instrument volledig in zijn binnenste is verdwenen, slaakt hij een rauwe, verstikte kreun die hard weerspiegelt tegen de muren.

"Ja... heel flink zo, Ruben." "Blijf zo diep mogelijk zitten," betuttelt dokter Mooij hem vanaf de zijkant, terwijl ze met gekruiste armen toekijkt hoe het gewicht van zijn lichaam de spieren maximaal oprekt.

Lieke grijpt ondertussen met beide handen de stevige handgrepen van de tangaslip bij haar eigen heupen vast. Ze begint vanuit haar bekken een reeks krachtige, opwaartse stoten te geven. Het wit-transparante plastic schort aan haar voorkant knispert en ruist luidruchtig bij elke beweging die ze maakt, direct beukend tegen Rubens' blote billen. Bij elke mechanische stoot die ze geeft, beweegt de rode dildo diep in en uit zijn binnenste, met een angstaanjagende precisie pal tegen zijn lege prostaatwand aan.

"Geef het tempo maar aan, Lieke." "Blijf de diepste vezels opzoeken," stimuleert dokter Mooij haar vanaf de zijkant met een suikerzoete stem.

Ruben kan niet meer helder denken. Hij probeert zich wanhopig vast te houden aan de randen van de behandeltafel, maar het moordende tempo van de studente is te machtig. Het luide, gecoördineerde geknisper van haar transparante schort vlak onder hem vult zijn hele hoofd. Hoewel zijn reserves medisch gezien helemaal leeg horen te zijn, reageren de overgevoelige zenuwen in zijn bekkenbodem genadeloos op deze brute mechanische dieptemassage.

Zonder dat er ook maar één hand aan de voorkant aan te pas komt, zwelt zijn penis in een fractie van een seconde weer op tot een bonkende, snoeiharde erectie. Zijn lid staat kaarsrecht omhooggericht onder de felle lampen, pulserend van de intense spanning.

Dokter Mooij merkt het direct op en krijgt een brede, gulle glimlach op haar gezicht. Ze stapt met een geruisloze beweging korter naar de behandeltafel en gaat schuin achter Ruben staan, vlak naast zijn ontblote, bezwete rug. Ze buigt zich langzaam naar voren en fluistert zacht in zijn oor of dit goed voelt.

Terwijl haar warme adem tegen zijn oorschelp slaat, brengt ze haar linkerhand, gehuld in de strakke handschoen, naar zijn borst en begint ze zijn linker tepel ritmisch te masseren. Tegelijkertijd reikt ze met haar rechterhand omlaag naar zijn kruis. Ze omvat zijn harde lid niet, maar houdt haar handpalm simpelweg open en vlak onder zijn stijve penis, zodat de bonkende schacht zwaar en onbedekt op haar rubberen huid rust.

Ruben trilt over zijn hele lichaam, gevangen tussen de opwaartse heupstoten van Lieke onder hem en de intense nabijheid van de arts achter hem. Dan buigt dokter Mooij zich nog een laatste millimeter dichterbij. Haar lippen schampen zijn oorschelp. Ze fluistert, kil en dominant: "Ik word zelf zo bloedgeil van anaal".

Bij het horen van die woorden breekt Ruben mentaal en fysiologisch volledig. Zijn laatste verzet lost op in de totale leegte en hij komt voor de vijfde keer deze middag onstuitbaar klaar. Omdat zijn reservoirs eerder al volledig zijn leeggemolken, is dit een intens droog orgasme zonder dat er ook maar een enkele druppel sperma uit zijn penis komt. Het is een pure, overweldigende zenuwontlading die door zijn hele bekkenbodem giert en eeuwig lijkt te duren. Zijn spieren trekken zich in een loodzware, trillende reflex angstaanjagend hard samen om de rode dilatator van de studente, terwijl zijn rauwe kreunen ongefilterd weerspiegelen in de kille, ritselende ruimte.

Lieke houdt de rode dilatator nog een tijdje roerloos in zijn binnenste geklemd tot de heftige, droge samentrekkingen van Rubens' bekkenbodemspieren langzaam en volledig zijn weggeëbd. Dokter Mooij haalt haar gehandschoende handpalm onder zijn zwaar pulserende penis vandaan, stopt met de massage van zijn tepel en stapt met een rustige klik-klak van haar laarsjes achter hem vandaan.

"De meting is voltooid, coassistent." De spiertonus is fysiologisch gezien maximaal gedaald," rapporteert dokter Mooij klinisch aan haar studente. "Je mag het instrument nu rustig verwijderen." De behandeling is klaar."

Lieke knikt enthousiast en laat de rode dilatator met een zacht, slippend geluid voorzichtig uit haar anus glijden. Ruben slaakt een diepe, trillende zucht van pure verlichting nu de massieve inwendige druk eindelijk verdwijnt. Hij mag van de bank af komen en krijgt van Lieke een stapel medische tissues aangereikt. Terwijl de twee vrouwen hun wit-transparante plastic schorten losmaken en samen met hun handschoenen in de medische afvalbak werpen, veegt Ruben trillend zijn buik en kruis schoon. Met knikkende knieën trekt hij zijn kleding en zijn sokken weer aan, waarbij hij de felblauwe plastic overschoenen dankbaar achterlaat in het hokje.

Een paar minuten later neemt Ruben met een vuurrood gezicht plaats op de stoel voor het grote houten bureau. Dokter Mooij zit al relaxed achter haar computer, haar chique wit-blauw gestreepte overhemd weer volledig kreukvrij. Lieke zit vrolijk glimlachend naast haar met haar kladblok op schoot, haar gitzwarte paardenstaart strak in de plooi.

"Goed Ruben, de mechanische mobilisatie was medisch gezien een ongekend groot succes," begint dokter Mooij op haar rustige, betuttelende toon, terwijl ze de gegevens in het dossier typt. "We hebben de hypertone spierbanen diepgaand kunnen deblokkeren en de basistonus is nu volledig genormaliseerd. Voor nu is de klinische behandeling hiermee succesvol afgerond."

Ze stopt met typen, sluit het digitale patiëntendossier met een resolute klik en kijkt hem met een suikerzoete, professionele glimlach aan.

"Je mag weer lekker naar huis gaan en je normale dagelijkse routine oppakken," vervolgt dokter Mooij op haar rustige toon. "Blijf goed naar je lichaam luisteren." Mocht er in de toekomst onverhoopt toch weer een terugval optreden, dan weet je de praktijk aan de Emmalaan te vinden."

Lieke zit vrolijk glimlachend naast haar met haar lege kladblok op schoot. Haar gitzwarte paardenstaart wipt strak in de plooi als ze Ruben nog een laatste, vrolijke zwaai geeft. "Fijne avond nog, Ruben!" "En goed blijven ontspannen, hè," voegt de jonge studente er met haar vertrouwde, naïeve flair aan toe.

Ruben slaakt een diepe zucht van verlichting, knikt dankbaar naar de twee vrouwen en stampert er zachtjes een "D-dank u wel, dokter... dank je wel, Lieke" uit.

Met wankele stappen loopt hij het medisch centrum uit naar zijn auto. Eenmaal achter het stuur moet hij echt een kwartier lang roerloos blijven zitten om simpelweg bij te komen van dit intense avontuur. Hij is vanmiddag vaker en dieper klaargekomen dan hij ooit tevoren voor mogelijk had gehouden; zijn hele onderlichaam gloeit nog na. Maar als hij eenmaal naar huis rijdt, merkt hij tot zijn stomme verbazing dat de zeurende pijn in zijn onderbuik, die hem al maanden gijzelde, volledig is verdwenen. De hypertone blokkade is door het meedogenloze werk van de twee vrouwen helemaal opgeheven. Hij is ervan overtuigd dat hij definitief van zijn klachten af is en dat dit medische hoofdstuk nu echt gesloten is.

Slechts vier dagen later gaat aan het begin van de avond plotseling de deurbel.

Wanneer Ruben de voordeur opent, staat de wereld direct weer stil. Er staat niemand minder dan Lieke op zijn stoep. Ruben is volslagen stomverbaasd; zijn mond valt open van verrassing. Hoe weet zij in vredesnaam zijn thuisadres? Er schiet direct een felle schokgolf van zenuwachtigheid door zijn hele bekken.

Lieke geeft hem echter niet eens de kans om het te vragen. Ze giechelt kort en laat zichzelf vrolijk en doodgemoedereerd binnen. Ze stapt nonchalant langs hem heen de gang in, terwijl ze een compacte, glanzende urologische koffer in haar hand houdt. Haar gitzwarte paardenstaart wipt parmantig bij elke stap.

"Dokter Mooij heeft een compleet patiëntendossier, hoor Ruben," zegt ze met haar vertrouwde, heldere stem over haar schouder terwijl ze direct doorloopt naar zijn woonkamer. "En als coassistent heb ik natuurlijk volledige toegang tot de administratie." We laten onze belangrijkste ambulante casus echt niet zomaar zwemmen."

Ze zet haar koffer resoluut neer op de salontafel en trekt haar vrijetijdsjas uit. Daaronder blijkt ze alvast haar vertrouwde, wit-transparante plastic schort te dragen, dat onmiddellijk luidruchtig begint te knisperen zodra ze haar armen beweegt. Ze opent de metalen sluitingen van de koffer met een scherpe, klinische klik.

Ze zet haar koffer resoluut neer op de salontafel en trekt haar vrijetijdsjas uit. Ze opent de metalen sluitingen van de koffer met een scherpe, klinische klik en haalt er methodisch haar spullen uit: het wit-transparante plastic schort, een pak strakke latex handschoenen en de glanzende, roestvrijstalen urologische sonde die verbonden is met het digitale meetkastje.

"Je mag je helemaal naakt uitkleden, Ruben." Werkelijk elk kledingstuk moet uit," commandeert ze hem met een heldere, vrolijke toon die geen enkele ruimte laat voor discussie. "Ga daarna maar direct op de bank liggen en trek je benen goed hoog op richting je borst."

Ruben kijkt haar met grote, angstige ogen aan terwijl ze zich koelbloedig klaarmaakt. Hij ziet hoe ze het plastic schort om haar taille knoopt, wat direct luidruchtig begint te knisperen in zijn stille huiskamer. Het is een volkomen surrealistisch en beangstigend beeld. Hij probeert nog zwakjes tegen te sputteren. "M-maar Lieke, ik dacht dat het klaar was... dit kan toch niet zomaar bij mij thuis..." brengt hij er trillend uit.

Lieke reageert niet eens op zijn woorden. Met een droge, harde en meedogenloze klap trekt ze de strakke, witte latex handschoenen over haar slanke vingers. Zodra het glanzende rubber om haar handen sluit, stapt ze resoluut naar de bank waar hij inmiddels volledig open, bloot en kwetsbaar met zijn opgetrokken benen ligt te trillen. Zonder te aarzelen reikt ze met haar gehandschoende hand omlaag naar zijn naakte kruis. Ze omvat zijn schacht met een stevige, dwingende greep en trekt zijn penis hard en dwingend naar voren.

"Ik wil absoluut geen gesputter en tegenwerking horen, Ruben," zegt ze met een ijzige, autoritaire stem, terwijl ze hem strak aankijkt met haar heldere amandelogen. "Dokter Mooij heeft mij de leiding gegeven, en dit is een verplicht medisch protocol om jouw spiertonus onder controle te houden." Begrepen?

Op dit moment ziet Ruben een kant van haar die hij nog nooit eerder heeft meegemaakt. Alle naïviteit en vrolijkheid is uit haar gezicht verdwenen; voor hem staat een kille, dominante zorgverlener. Hij voelt een intense vlaag van pure angst opkomen. Angst voor een 22-jarige coassistent die maar liefst vijftien jaar jonger is dan hijzelf, maar die hem nu in zijn eigen huis fysiologisch en mentaal volledig in haar macht heeft. Zijn logische verstand lost in één seconde op onder de dwingende druk van haar rubberen vingers.

Lieke laat zijn penis los en pakt direct de roestvrijstalen sonde erbij. Ze pakt de grote tube medisch glijmiddel, draait de dop los en knijpt een royale klodder gel uit die ze met haar gehandschoende vingers zorgvuldig en glad over de koude metalen sonde smeert.

"Goed, we gaan meteen beginnen met de basismeting om de huidige spiertonus te registeren," kondigt ze zakelijk aan, terwijl haar plastic schort luidruchtig ruist als ze zich over hem heen buigt. "Dokter Mooij heeft me bovendien een heel specifieke onderzoeksopdracht meegegeven voor de follow-up: ik moet nauwkeurig controleren of je sperma door de eerdere blokkades nog altijd visachtig of zuur ruikt en smaakt, of dat de bacteriële huishouding van de prostaat zich inmiddels begint te normaliseren."

Het latex van haar handschoen piept hoorbaar tegen zijn huid als ze het koude metaal van de sonde, dik in het glijmiddel, klaarmaakt. Ze duwt de punt tegen zijn kringspier en schuift de sonde langzaam, centimeter voor centimeter, zijn anus in. Ruben kreunt zacht. Ze activeert de microstroom. De elektrische spanning vult zijn anus met een schokkende, kloppende hitte. Zijn hoofd valt naar achteren. Ogen dicht, mond open. Geen geluid komt eruit. Wat een gevoel. Het apparaat piept onregelmatig. Lieke bestudeert het schermpje met een strenge frons. "De EMS-sonde meet nog steeds een veel te hoge, hypertone spierspanning in de achterste bekkenbodem. We moeten de diepe weefsels dwingend deblokkeren."

Ruben voelt een ontlading opkomen door de sonde. "Oh god," kreunt hij. Lieke kijkt hem aan. "Geef aan als je klaarkomt," zegt ze. "Dokter Mooij wil dat ik bepaal of je sperma nog zurig is." Ruben knikt, zijn ademhaling zwaar. "Ja... oké," hijgt hij. De sonde pulseert diep in zijn prostaat. Het genot bouwt zich op.

"Ik kom bijna", kreunt Ruben. Lieke buigt voorover. Haar mond sluit zich om zijn penis. Ze zuigt hard op zijn eikel. "Oh, ik kom!" kreunt hij. Hij explodeert spuitend in haar mond. Lieke slikt niet door. Ze opent haar mond even. Ruben ziet het zaad op haar tong, in haar mond. Ze proeft uiterst professioneel, alsof het niets met seks te maken heeft. Ze analyseert de zuurgraad en noteert koelbloedig in haar medische logboek: "De visachtige, zure ondertoon is door de eerdere deblokkering gelukkig bijna volledig verdwenen." Daarna slikt ze het met een slurpend geluid door. Ruben kijkt haar met open mond aan.

Lieke gaat direct weer professioneel verder, alsof er net helemaal niets gebeurd is. Medisch gezien is dit voor haar de ultieme kans; als coassistent moet ze immers verplicht praktijkuren draaien en haar klinische vaardigheden op peil houden. Ruben vormt met zijn hardnekkige hypertonie de perfecte ambulante casus om op te blijven oefenen. Met een rustige, gecontroleerde beweging haalt ze de roestvrijstalen EMS-sonde uit zijn anus en legt het instrument op een medische tissue op de salontafel. Terwijl ze een desinfecterend doekje pakt en de sonde zorgvuldig begint schoon te maken, kijkt ze met een kille, docerende blik naar de trillende man.

"Omdat de spierspanning volgens de meting echter hardnekkig hoog blijft, moeten we direct overstappen op de mechanische dilatator om de diepere spierbanen actiever los te masseren," kondigt ze op haar rustige, nuchtere toon aan. "De basismethode met microstroom volstaat simpelweg niet, Ruben." We gaan over op een veel intensere mobilisatie, en daarvoor gaan we naar jouw slaapkamer."

Zonder te wachten op zijn antwoord stapt ze korter naar de bank en trekt hem met een stevige greep aan zijn arm overeind. Ruben staat volledig open en bloot in zijn eigen woonkamer, zwaar ademhalend en rillend op zijn benen. Lieke loopt achter hem langs en geeft hem met haar strakke, witte latex hand een harde, dwingende klap op zijn billen, wat een luide klets geeft tegen zijn naakte huid.

"Kom, ga jij maar direct voorop naar de slaapkamer," commandeert ze hem met haar heldere, autoritaire stem.

Het is een heerlijk, angstaanjagend gevoel waar de rillingen van pure opwinding direct door Rubens hele ruggengraat van gaan. Het contrast in zijn hoofd is compleet krankzinnig; ze is pas tweeëntwintig jaar oud, maar ze treedt nu al op met zo'n overweldigende, kille dominantie dat hij geen enkele vorm van verzet meer kan opbrengen.

Hij loopt met knikkende knieën voor haar uit de gang in, richting de trap. Terwijl ze achter hem de treden oploopt, besluit de jonge studente de druk er nog wat extra op te zetten. Voor de grap kletst ze onderweg naar boven nog een paar keer stevig met haar gehandschoende hand op zijn blote billen. "Kom, schiet op", grapt ze.

De harde, ritmische kletsen echoën luidruchtig in het trapgat. Het effect op Rubens' zenuwstelsel is onmiddellijk en genadeloos; door de onverwachte, speelse dominantie schiet het bloed brullend naar zijn liezen en staat zijn penis in een fractie van een seconde weer kaarsrecht en snoeihard omhoog te pulseren in de open lucht.

Als ze pas eenmaal boven in de slaapkamer zijn aangekomen, herpakt Lieke haar urologische routine. Ze opent haar koffer, trekt de zwarte latex tangaslip met de dikke, felblauwe mechanische dilatator aan over haar broek en fixeert de gespen strak om haar heupen. Terwijl ze de grote tube medisch glijmiddel pakt en een royale klodder gel zorgvuldig over het glanzende, blauwe oppervlak begint te smeren, laat ze haar blik ontspannen door zijn slaapkamer dwalen.

Ze bekijkt de inrichting, het bed en de kasten met een nieuwsgierige blik, terwijl ze doodgemoedereerd tegen hem blijft praten alsof ze een alledaags praatje maakt. "Goh Ruben, wat een nette kamer heb je hier eigenlijk. Lekker ruim ook," zegt ze op een luchtige, opgewekte toon, terwijl haar wit-transparante plastic schort luidruchtig knispert bij elke stap die ze zet. "Dat geeft ons gelukkig alle ruimte voor de volgende anatomische positie." Dokter Mooij zegt altijd dat de omgeving optimaal benut moet worden."

Ruben staat er doodmoe en met een vuurrood gezicht bij te kijken, zijn snoeiharde erectie bonkend onder de lampen. Het contrast tussen haar informele geklets en de angstaanjagende blauwe staaf die voor haar kruis is gemonteerd, brengt zijn hoofd volledig op hol.

"Goed, ga bed liggen, Ruben," commandeert ze hem direct daarna, terwijl haar stem weer omslaat in haar professionele, docerende toon. Ruben gehoorzaamt braaf, zijn rug tegen het kopschot van het bed geleund en zijn benen recht vooruit gestrekt over het laken.

Lieke stapt op het bed en komt voor hem zitten. Ze buigt haar knieën en plaatst haar schenen en knieën stevig boven op zijn blote bovenbenen, waardoor ze hem volledig op zijn plek verankert. Vervolgens leunen ze allebei tegelijkertijd een flink stuk naar achteren. Deze unieke, achteroverleunende positie creëert een adembenemend, volledig uitzicht op elkaars naakte lichamen onder het gedimde slaapkamerlicht. Ruben kan zijn ogen niet afhouden van de jonge studente die zo dominant over hem heen buigt, haar wit-transparante plastic schort strak over haar getinte huid gespannen.

Omdat zij zich nu in deze positie bevindt, heeft ze de absolute en volledige controle over de diepte, de snelheid en de exacte hoek van de inwendige stoten. Ze positioneert de blauwe tip zachtjes recht tegen zijn anus. "Rustig maar, ontspannen," sust ze hem betuttelend, waarin de klinische routine van dokter Mooij perfect doorklinkt. "Laat het maar gewoon toe."

Zodra de dilatator centimeter voor centimeter dieper bij hem naar binnen dringt en de diepste weefsels opeist, slaakt Ruben een diepe, verstikte kreun. Omdat Lieke zich nog verder naar achteren leunt om een extra diepe, inwendige hoek te bereiken, stimuleert het instrument de achterkant van zijn prostaat met een angstaanjagende precisie.

"Goed zo, je doet het perfect," met een suikerzoete stem terwijl ze geniet van haar totale overmacht. Om de laboratoriumopdracht van dokter Mooij extra kracht bij te zetten, grijpt ze zijn hand vast. "En nu mag je je eigen hand gebruiken om piemel te stimuleren, Ruben." Blijf het ritme volgen."

Terwijl Ruben met zijn trillende hand haar instructies opvolgt, voert Lieke het tempo vanuit haar bekken onbarmhartig op. De bewegingen worden steeds harder, sneller en dieper. Het natte plastic schort aan haar voorkant ruist en knispert luidruchtig bij elke resolute heupstoot, direct meebewegend met haar achterovergekantelde lichaam, terwijl het stroeve rubber hoorbaar piept onder het ritme. Ruben kan geen millimeter wegwijken onder haar gewicht. Hij is volledig overgeleverd aan de meedogenloze mechanische dieptemassage. Zijn overgevoelige prostaat wordt over het absolute randje gejaagd; hij capituleert fysiologisch volledig en komt voor de tweede keer klaar. Heftig en spuitend klaar over zijn eigen buik en het laken, terwijl zijn bekkenbodemspieren zich in een zware reflex loodzwaar samentrekken om de blauwe dilatator.

Zodra zijn tweede climax volledig is weggeëbd en de blauwe dilatator met een slippend geluid uit zijn anus glijdt, gunt Lieke hem geen seconde rust. Ze stapt resoluut van het bed af en trekt Ruben met een stevige greep aan zijn arm overeind. Hij staat te tollen en te wankelen op zijn benen, zijn ademhaling zwaar en zijn naakte lichaam glanzend van het zweet.

Lieke reikt onmiddellijk omlaag naar zijn kruis. Met haar strakke, witte latex handschoen pakt ze hem stevig bij zijn nog altijd kaarsrechte, stijve penis vast en trekt hem dwingend met zich mee de gang op. Ruben kan geen kant op; de directe, stroeve greep om zijn gevoelige lid dwingt hem om braaf en met kleine, voorzichtige pasjes achter de jonge coassistent aan te lopen. Haar wit-transparante plastic schort ritselt luidruchtig bij elke stap die ze zet.

Ze opent de volgende deur in de gang en kijkt kort rond. "Hier moet jouw badkamer zijn, neem ik aan?" vraagt ze op haar heldere, opgewekte toon, terwijl ze hem aan zijn schacht de kille ruimte in leidt. "Mooi zo. Het felle licht en de gladde tegels zijn perfect voor het urologische protocol van dokter Mooij."

Ze laat zijn penis los en wijst direct naar het sanitair. "Goed, we gaan meteen door met de asymmetrische wastafel-rekking. "Zet je linkervoet maar plat hier op de vloer, en leg je rechterbeen helemaal gestrekt daarboven op de rand van de wastafel," commandeert ze hem met haar dwingende, autoritaire stem.

Ruben gehoorzaamt trillend. De gedwongen spagaathouding trekt zijn kruis maximaal open onder de kille badkamerlampen. Hij kan geen millimeter uitwijken en moet zich met beide handen stevig aan de spiegelrand vasthouden om zijn balans niet te verliezen. In het begin voelt hij door de extreme, onnatuurlijke hoek alleen maar zijn gestrekte hamstring vlijmscherp en pijnlijk branden. Het trekken in zijn bovenbeen is zo intens en pijnlijk dat zijn hele bewustzijn erdoor wordt opgeslokt. Hij knijpt zijn ogen strak dicht en moet zijn tanden hard op elkaar klemmen om de felle spierpijn in zijn been te verbijten.

Lieke stapt ondertussen met een luidruchtig geknisper van haar schort pal naast zijn standbeen en herpakt haar urologische routine. Terwijl Ruben volledig gefocust is op de brandende pijn in zijn hamstring, positioneert ze de blauwe dilatator en dringt ze met een gerichte, soepele heupstoot [...] diep bij hem naar binnen. Door de overweldigende afleiding van zijn gestrekte been voelt Ruben de inwendige penetratie in eerste instantie simpelweg niet eens.

Ze merkt zijn verkrampte gezicht op en er glijdt een vrolijke, geamuseerde glimlach over haar gezicht. "Kijk eens in de spiegel, Ruben," zegt ze op een opgewekte, spottende toon in zijn oor. "Ik zit er al helemaal in en je had het fysiologisch niet eens in de gaten." Zo zie je maar hoe goed deze asymmetrische afleiding werkt."

Ruben opent geschrokken zijn ogen en kijkt in de spiegel recht in haar heldere amandelogen. Pas op dat moment dringt de massieve, inwendige dieptedruk tot zijn zenuwstelsel door. De felle hamstringpijn ebt door de verschuiving van de focus meteen fysiologisch volledig weg; zijn hele bekkenbodem wordt op slag overspoeld door de massale vulling van de blauwe schacht.

Hij blijft vanaf dat moment aandachtig en ademloos naar zichzelf en Lieke in de grote badkamerspiegel kijken terwijl ze hem steeds harder begint te neuken. Het geilt hem enorm op om zichzelf zo te zien: volledig ontbloot, kwetsbaar in een extreme spagaat gefixeerd, terwijl de strakke, klinische coassistent achter hem de absolute controle heeft over zijn lichaam. De visuele impact van het ritselende plastic schort en haar glanzende witte handschoenen in de spiegel brengt zijn opwinding naar een ongekend kookpunt.

Lieke intensiveert het onderzoek nog verder. Terwijl ze het tempo vanuit haar bekken onbarmhartig opvoert, reikt ze met haar linkerhand van achteren over zijn schouder heen. Haar strakke latex vingers sluiten zich om zijn linker tepel, waar ze dwingend in begint te knijpen en te masseren. Ze kijkt hem via de spiegel strak aan en blijft op haar docerende, suikerzoete toon tegen hem praten, waarbij ze zijn reacties hardop analyseert.

"Kijk maar goed hoe je lichaam reageert op de gecombineerde prikkels, Ruben." De spiertonus laat de spanning nu volledig los," zegt ze betuttelend via de spiegel.

Ruben kan geen kant op, gevangen tussen de inwendige dieptemassage van de blauwe staaf, de scherpe frictie op zijn borst en zijn eigen spiegelbeeld. De overweldigende mix van visuele schaamte en brute fysieke overmacht jaagt zijn overgevoelige prostaat over de absolute afgrond. Hij capituleert fysiologisch volledig en komt voor de derde keer heftig en spuitend klaar. Het sperma spat op de kille badkamerttegels, terwijl Lieke zijn bekken stevig blijft fixeren en zijn trillende spierreflexen via de spiegel nauwkeurig bestudeert.

Ruben staat nog wild na te hijgen tegen de wastafel, terwijl de resten van de opeenvolgende ontladingen over zijn bezwete huid glinsteren. Lieke stapt een klein stukje achteruit en laat haar blik over zijn uitgeputte, plakkende lichaam glijden. De kille, strenge artsenblik verdwijnt langzaam uit haar heldere amandelogen; er komt een zachte, warme en bijna zorgzame glimlach voor in de plaats. Ze trekt de blauwe dilatator met een voorzichtige rust uit zijn anus en veegt het instrument vriendelijk schoon. Ze ziet hoe zwaar hij het heeft gehad en haar toon wordt ineens een stuk minder klinisch.

"Je hebt het echt ontzettend flink volgehouden, Ruben," zegt ze met een warme, vrolijke stem die oprecht meelevend klinkt. Ze legt een hand even zacht op zijn trillende schouder. "Kijk eens hoe je plakt en rilt. Stap jij nu maar lekker snel de douche in. Laat het warme water je spieren maar goed opwarmen en spoel je eigen helemaal schoon."

Ruben slaakt een diepe zucht van pure verlichting. Hij trekt zijn rechterbeen trillend van de wastafelrand af en stapt met knikkende knieën dankbaar de glazen douchecabine in. Hij draait de kraan open en laat het warme water over zijn vermoeide spieren stromen om alle klinische spanning, de scherpe hamstringpijn en de visuele schaamte van zich af te spoelen. Hij is er door haar vriendelijke woorden heilig van overtuigd dat deze loodzware middag nu eindelijk achter de rug is. Hij sluit zijn ogen onder de straal en geniet van de gedachte dat hij eindelijk rust krijgt.

Door het beslagen glas van de douchedeur ziet Ruben echter een wazige schim bewegen. Hij opent geschrokken zijn ogen en zijn adem stokt. Buiten de cabine is Lieke begonnen zich langzaam en onverstoorbaar uit te kleden. Stuk voor stuk vallen haar kledingstukken op de badkamervloer: haar witte praktijkuniform, haar bh en ten slotte haar donkere kanten string. Ze houdt werkelijk niets meer aan, behalve het wit-transparante plastic schort om haar taille en een nieuw paar strakke, witte latex handschoenen.

Met een rustige beweging schuift ze de glazen douchedeur open en stapt ze doodgemoedereerd bij hem onder de dampende straal. Het warme water klettert direct luidruchtig over haar getinte huid en over het gladde plastic van haar schort, dat zich door het vocht meteen vloeibaar en strak om haar slanke lichaam plakt. Door het doorzichtige, natte materiaal kan Ruben haar vrouwelijke vormen nu extra goed zien: haar cup B-borsten met haar donkere tepels schemeren er feilloos doorheen. Lager op haar buik ziet hij hoe haar schaamlippen zich strak vastplakken tegen het kletsnatte plastic, met daarachter de contouren van een dun, recht streepje schaamhaar.

Lieke kijkt hem aan met een uitdagende, ondeugende glimlach in haar heldere amandelogen. "Als beloning voor je fysiologische medewerking mag je me helemaal nemen, Ruben... als je dat ten minste nog lukt na vanmiddag," fluistert ze met haar heldere, vrolijke stem boven het geluid van de douchestraal uit. Haar ogen glinsteren vol zelfvertrouwen terwijl ze haar heupen lichtjes draait onder het doorzichtige plastic schort.

Dat laat Ruben zich geen twee keer zeggen. De intense visuele prikkel vaagt alle vermoeidheid in één klap weg; zijn penis klopt in een fractie van een seconde weer snoeihard omhoog. Hij stapt korter naar haar toe en begint haar borsten door het natte plastic heen stevig te masseren en te strelen. Hij buigt zich voorover, likt vurig aan de contouren van haar tepels over het schort en zakt dan langzaam verder naar beneden. Terwijl het douchewater in zijn gezicht klettert en hij zowat verdrinkt onder de straal, drukt hij zijn gezicht tegen haar kruis om haar kutje door het gladde, natte plastic heen te likken. Lieke slaakt een diepe, trillende kreun en legt haar gehandschoende handen stevig in zijn natte haar om hem tegen zich aan te drukken.

Wanneer hij in zijn gulzigheid probeert het schort bij haar heupen weg te trekken, weigert ze dat resoluut. Ze houdt zijn polsen stevig tegen. Hij moet het natte plastic blijven likken en de barrière accepteren om dichter bij haar te komen. Lieke ademt steeds zwaarder, haar bekken beweegt mee met zijn tong en ze komt bijna klaar, maar net op tijd trekt ze hem met haar strakke latex grip weer omhoog.

Ruben is volledig buiten zinnen van de spanning. Hij duwt zijn gloeiend hete, pulserende piemel recht tegen haar kutje, waarbij de dunne laag nat plastic er nog altijd strak tussenin zit. Zij wil het zo; ze eist deze unieke barrière op. Ruben zet aan, duwt zijn piemel hard naar binnen terwijl het plastic luidruchtig kraakt en ritselt onder de druk. Allebei beginnen ze hevig en synchroon te kreunen in de dampende cabine.

Terwijl hij in een dwingend tempo begint te stoten, intensiveert Lieke de urologische controle onverwacht nog een laatste keer. Ze reikt met haar gehandschoende hand achter zijn billen en steekt ondertussen nog een strakke latex vinger diep in zijn kont om zijn prostaat extra te stimuleren. Ruben vindt het absoluut heerlijk; de onverwachte inwendige druk jaagt een schokgolf van puur genot door zijn bekken.

Pas na een reeks intense, ritselende stoten houdt hij het niet meer vol. Met een krachtige beweging haalt hij het plastic schort definitief tussen hen vandaan en duwt zijn piemel rechtstreeks, huid-op-huid, bij haar naar binnen. Hij draait haar kletsnatte lichaam om, drukt haar met haar borsten stevig tegen de warme douchemuur en neukt haar met brute, diepe stoten van achteren. Lieke gilt het uit, haar kutje trekt krampachtig samen terwijl ze schokkend klaarkomt. Onder het meedogenloze gekletter van het water bereiken ze samen een allesverwoestende climax, waarbij Ruben zijn vierde ontlading volledig in haar deelt.

Vanaf dat moment verandert Rubens leven ingrijpend. Waar hij dacht dat het bij die ene middag in de kliniek zou blijven, ziet hij de jonge studente nu met grote regelmaat in zijn eigen huiskamer verschijnen.

Lieke hanteert bij haar wekelijkse bezoeken een onvoorspelbare dubbelrol waar hij telkens weer door wordt overweldigd. De ene keer staat ze strak in het protocol op zijn stoep als de kille coassistent die hem genadeloos onder de duim houdt en met de EMS-sonde of de dilatator de strenge urologische onderzoeken uitvoert. De andere keer komt ze gewoon langs als de vrolijke, 22-jarige Lieke in haar spijkerbroek, die inmiddels een vaste vriendin is geworden die simpelweg langskomt voor seks.

Maar hoe ze ook binnenkomt, of ze nu de medische controle opeist als coassistent of als zijn 'friends with benefits', zodra die vertrouwde, droge klap klinkt en de strakke latex handschoenen om haar slanke vingers sluiten, weet Ruben dat hij geen schijn van kans heeft. Gevangen in zijn eigen huis geeft hij zich elke week opnieuw volledig over, wetende dat zijn urologische lot permanent vastligt en hij elke keer weer in haar handen de absolute controle verliest.