Toen we uitstapten en de hal van de kerk binnenliepen was er nog geen orgel te horen. Gerard zei dat Brecht al boven was. Oké… Misschien was mevrouw Solinge nog even haar muziek aan het ordenen of zo. We liepen de trap op en vonden Greet en Brecht in een nogal pittige discussie hoe het ‘Te Deum’ van Carpentier, ook wel bekend als de ‘Eurovisiemars’, gespeeld moest worden. Met name het ‘tussenstuk’, wat je nooit hoort op TV. Beide dames spaarden elkaar niet en behalve een kort ‘Hoi Kees en Joline’ kregen wij geen aandacht.
Ik gebaarde Joline om maar te gaan zitten. Mocca vatte dat op als uitnodiging om neer te ploffen, zijn staart langzaam zwaaiend en wachtend tot hij beide dames mocht begroeten. Ondertussen maakte ik de bugel in orde en wachtte. Tot het me op enig moment te gortig werd. “Zeg dames, allemaal leuk en aardig dat jullie proberen de gedachtenkronkels van een ouwe componist preberen te doorgronden, maar dit schiet niet op. Klets niet zoveel over muziek, maar spéél het! En vanaf maat 9, het tussenstuk, zal Kees zijn bescheiden steentje bijdragen op deze mooie bugel. Wie van de dames gaat het spits afbijten?”
Ze keken elkaar aan en Brecht gleed van de orgelbank af. “Aan jou de eer, Greet!” Die mompelde wat, trok een paar registers extra uit voor het Hoofdwerk en drukte op het borstwerk er een paar weg. Toen begon ze te spelen. Fórs! Tot het einde van maat 8, toen wisselde ze bliksemsnel van klavier. Zacht en bijna romantisch klonk het deel wat bijna nooit te horen was en de bugel sloot daar naadloos bij aan… totdat het hoofdthema weer op het hoofdwerk gespeeld werd en de bugel zweeg. Na weer twee maten van het thema gespeeld te hebben, haalde Greet haar handen van de toetsen en haar voeten van het pedaal.

“Nou, zo zou ik het vertolken, Brecht…” Die schudde haar hoofd. “Het mag wel wat subtieler volgens mij. Ze zijn daarboven niet doof, hoor… Kees, het tussendeel, vanaf maat 9 zo zacht mogelijk. Ik zal je de ruimte geven.” Registers werden weer ingedrukt en Brecht zette in. Qua tempo een fractie sneller dan Greet, qua volume beduidend minder. Ik had nu niet zo’n moeite om hoorbaar te zijn: Brecht cijferde het orgel vrijwel weg: slecht twee registers waren hoorbaar met de sonore klank van de bugel er naast. En op hetzelfde punt als Greet stopte Brecht. “Nou hoor je het eens van een ander, mevrouw Zwart…” Die keek twijfelend. “Tja… hier is ook wel wat voor te zeggen… Wat vind jij, Kees?”
Ik dacht even na. “Greet, als jij de Eurovisiemars wil vertolken: hé, prima, dat heb je net gedaan. Maar als je, wat de bedoeling van een ‘Te Deum’ is, de Drie-eenheid wil prijzen, geef ik de voorkeur aan de versie van Brecht.” De reactie van Greet was een langgerekt “Hmmm….”, gevolgd door: “Je weet het weer leuk te verpakken, Kees.” Joline keek beide dames aan. “Maar vanwaar deze hoogstaande muzikale discussie, meiden?” Brecht wees naar Greet. “Mevrouw hier wilde persé aan het begin van haar trouwdienst een ‘Te Deum’ laten klinken. Da’s prima, maar de wijze waarop ze het mij wilde laten spelen stuitte me nogal tegen de borst. Met de begeleiding op haar manier zou ze de kerk in marcheren, in plaats van als een onschuldige bruid zachtjes glimlachend de kerk binnenschrijden.”
Joline werd rood van het ingehouden lachen en ik had ook moeite om mijn gezicht in de plooi te houden. De enige die na drie seconden zat te gieren van het lachen was Greet zelf. Dus wij konden ook losgaan… Gelukkig. Greet hikte even later: “Ikke als onschuldig bruidje? Als ik dit aan Anita vertel… Die ligt een kwartier lang te brullen van het lachen! En geen mens in de kerk die gelooft dat Greet Zwart zo onschuldig is…” Joline keek gemeen. “Aha… Ze kennen je dus wel een beetje hier?” Nog naproestend knikte ze. “Dat mag ook wel, na al die jaren. Maar ehhh… Brecht? Jouw versie dus.”
Brecht antwoordde niet, maar gleed van de orgelbank af en zocht iets in de kast met partituren. En kwam even later terug met een paar A-4tjes die met een nietje aan elkaar zaten. “Oók een ‘Te Deum’, mevrouw de aanstaande bruid. Of bruidegom, maar dat mogen jullie zelf uitmaken…” Greet gromde en Joline d’r mondhoeken gingen omhoog. Brecht sloeg de eerste bladzijde open en ik las: ‘Ambroziaanse Lofzang’. Hé die kende ik… Het 1e deel nogal statig, het 2e deel echt een ‘lofzang’, eindigend in twee regels met alleen maar ‘Halleluja’. Greet keek Brecht nadenkend aan. “Jij bent echt goed, Brecht… Dit is een stuk toepasselijker dan Carpentier. En geen kans dat de kerkgangers denken dat de bruiloft van Greet Zwart en Anita Zondervan op de Europese TV komt. Doen! En nu even samen doornemen, anders maakt Kees er weer een puinhoop van en moet ik in m’n bruidsjurk naar boven stormen om hem op z’n falie te geven.”
“Nou, dan heb ik ook eens een leuk uitzicht, strenge Opperwachtmeester…” Verder kwam ik niet; ik kreeg een stomp van Joline. “Pas jij een beetje op, mooie kletsmajoor? Een beetje staan gluren naar de bruidsjurk van je docente? Ben jij bedonderd…” Brecht zuchtte. “Laat Kees even met rust, Joline. Straks, na tienen, mag je helemaal los gaan met ‘m. Nu moet hij spelen. Kees…” Ze wees aan waar ik me een beetje moest inhouden en waar ik voluit kon gaan. Daarna gaf ze het tempo aan en zette het orgel in. Het eerste deel speelde alleen het orgel; redelijk ingetogen; het tweede deel kwam de bugel erbij en werd het volume verhoogd, om te eindigen in een uitbundig ‘Halleluja’, gevolg door een zachter ‘Amen’. Greet knikte. “Dat is mooier dan Carpentier, Brecht. Prima, meid.”
Joline had de tijd bijgehouden. “Twee minuut en elf seconden, Greet. Haal je dat, in je bruidsjurk? Anders weet ik nog wel een loopgroepje in Veldhoven voor je, meid…” Greet snoof. “Nee, dank je feestelijk. Dat groepje kén ik en daar ga ik echt niet in m’n bruidsjurk bij trainen, ben jij gek… Ik ken dit mooie muziekstuk best wel goed, Jolien. Ik weet wel wanneer ik voor in de kerk moet zijn, hoor.” We namen de liederen voor hun trouwdienst nog even door: bekende liederen, die goed te zingen waren. “Geen zin in stuntelende gemeentezang, mensen.” Als slotlied hadden Greet en Anita gekozen voor het lied ‘Dankt, dankt nu allen God’. Ik keek Greet aan. “Als we dat nu eens zingen zoals Herr Kapellmeister Bach het ooit op papier heeft gezet? Hebben we hier eerder gedaan…”
Ze schudde haar hoofd. “Nee Kees. Hoe mooi dat ook was: we zingen dit danklied ‘gewoon’. Het gaat om de tekst. Wij, Anita en ik, willen niet dat de gemeente zich moet concentreren op de momenten waarop zij moet inzetten.” Ik keek haar aan en knikte. “Je hebt gelijk. Sorry dat ik de muziek weer eens liet preveleren boven de tekst.” Greet glimlachte. “Zo heb je toch nog les gekregen vanavond, Kees. Brecht… Jij mag uitzoeken wat je wilt spelen als het kersverse echtpaar Zwart-Zondervan de kerk verlaat.” Brecht knikte, maar keek serieus. “Daar had ik al over nagedacht, Greet. Gezang 791. ‘Liefde, eenmaal uitgesproken’. Helemaal toepasselijk op jullie. Ik begin met het koraal en daarna maak ik er een fuga van, om te eindigen met nogmaals, en heel ingetogen, het koraal. Tegen die tijd zullen jullie wel aan het gebak zitten…” Aan het eind van haar zin was er een brede lach op haar gezicht te zien. “Dan hoop ik dat Anita en ik niet met dikke tranen op onze wangen de kerk verlaten, schat. Dat lied heeft een speciale betekenis voor ons. Het duurde namelijk nogal een tijd voordat we onze liefde voor elkaar ‘eenmaal uitspraken’. En een paar weken terug had ik dit gezang ook nodig, enfin, dat weet je.” Greet keek nu ook serieus. “Ja. Daarom juist, Greet.” Brecht gleed van de orgelbank af en omhelsde Greet. Joline en ik keken even de andere kant uit; dit was een momentje voor die twee...

Mocca deed het tegenovergestelde: die kwam overeind en duwde zijn snoet tegen de benen van Greet aan. Potverdikkie… Moccaatje! Flik je het wéér! Ik wisselde een snelle blik met Joline, die had het ook gezien. Straks eens even over kletsen… Greet was ondertussen geknield en aaide Mocca over zijn kop. “Hé mooie hond… Had jij door dat we even een oppepper nodig hadden? Goed zo, Mocca! Heb je ook een zakdoek bij je? In je mooie hulphondenhesje misschien? Nee? Daar moet Hulphond Nederland dan maar rap iets op verzinnen…” Joline viste een pakje papieren zakdoekjes uit haar tasje. “Hier, snottebellen…” Even later waren de gezichten van zowel Brecht als Greet weer enigszins toonbaar. “Goed, meiden, ik heb nog een vraagje: Brecht, moet ik zondag de bugel meenemen of kun je het zonder me af?” Brecht schudde haar hoofd. “Nee Kees. Onze houseband speelt. Dat had je kunnen weten; staat in de Nieuwsbrief.” “Sorry, die lezen we niet zoveel…” “Nou, begin daar dan maar mee, Kees. Dus je kunt zondag lekker freewheelen op een willekeurige kerkbank.” Ik knikte. “Ook wel eens lekker…”
Joline kwam overeind. “Kom, naar beneden. Even wat drinken en dan ‘op huus an’, mensen. Volgende week een drukke week voor jullie. En de week erna ook.” We zaten nog een minuut of tien in de hal te kletsen. Gerard kwam erbij zitten en zei: Nou, dames? Alles in de hand voor de Kerst en de trouwdag?” “Kerst: ja. En voor de trouwdag… Dat moet je maar aan Greet vragen.” Die keek hooghartig. “Als de organiste en die bugelist een beetje hun best doen: ook wel.” “Zorg jij nou maar dat je je liefje een beetje ‘in de hand hebt’, Greet…” Ze gniffelde. “Dáár ben ik het minste bang voor, Gerard.” Joline, Gerard en Greet waren even later in een discussie over de inrichting van de kerk tijdens kerst gewikkeld, dus ik stootte Brecht aan. “Gaan wij dit weekend nog een keertje oefenen voor de kerstnachtdienst, Brecht?” Ze knikte. “Zondag? Meteen na de dienst? Kun je je bugel alsnog meenemen, Kees. Wie weet haal ik je over om met de Houseband mee te spelen…” Ik trok een gezicht en ze kleurde even. Er ging er een alarmbel bij me af en ik boog me naar haar toe.
“Hé! Wat zit jij te blozen, dametje? Mij overhalen om… Speel jij met de houseband mee?” Ze knikte en zei zachtjes: “Ik neem mijn keyboard mee.” Ik fluisterde: “Dat zal niet alleen met de muziek te maken hebben, schat ik zo?” Brecht reageerde niet met woorden, wél met een leuke blos. “Gá ervoor, meid… En ja, ik neem de bugel wel mee.” Na nog wat geintjes stonden Joline en ik op. “Kom, mooie dame. Ik ga je ontvoeren naar mijn slot, haal de ophaalbrug op en doe de poort dicht. Morgen weer een enerverende dag voor ons!”
Jolien keek me wantrouwend aan. “Ja, dat geloof ik. Meneer de trainer heeft voor morgen een sportieve verrassing voor het hele bedrijf in elkaar gezet, dus als ik zondag als een dood vogeltje in de kerkbank hang, weten jullie wie je de schuld moet geven. Tot zondag!” Eenmaal in de auto zuchtte ze: “Héhé, wat een toestanden weer. Ik zal blij zijn als het half Januari is en ik weer ‘gewoon’ naar m’n werk kan. Deur van m’n bureau dicht en even lekker met m’n charmante hoofd op het toetsenbord uitpuffen.”

Even later lieten we Mocca samen uit en terwijl de hond even aan het dollen was op het losloopveld zei Joline: “Zag jij wat ik zag, toen Greet en Brecht even een traantje moesten laten?” Ik knikte. “Ja. Mocca die weer eens als trooster ging functioneren. Hij heeft het in zich, schat. Het zou me niets verwonderen als Mocca een PTSS-hond wordt en daar zou ik héél blij mee zijn.” Joline kneep in mijn hand. “Begrijp ik. Maar Kees: Niet zwaar teleurgesteld zijn als Mocca dat niét wordt hé? Of om een of andere reden toch afgekeurd wordt als Hulphond.” “Nee. Wie Mocca ook in huis neemt: die krijgt een prachtdier. Slim, vrolijk en enorm gevoelig en op mensen gericht. Dat heeft het vorig gastgezin prima gedaan. Zij hebben het meeste gedaan, wij slechts een aantal weken.” Even daarna vond Mocca het wel goed geweest en meldde zich bij ons. Samen liepen we naar binnen. Nog even wat drinken en Mocca knuffelen.
Die vond het heerlijk: plofte voor ons op de grond, draaide zich op zijn rug en genoot van alle aaitjes. “Nou, z’n vacht is weer gekamd, Kees…” Joline veegde een aantal bruine hondenharen van de vloer. “Ja. Je bent een goeie hond, Mocca. Even beide dames helpen bij een emotioneel momentje. Goed zo.” Joline keek op. “Die twee zullen het moeilijk hebben als Mocca weggaat, Kees.” Ik humde. “Ik denk een heleboel mensen, Jolien. Onze hele vriendengroep én DT is nogal aan dit beest gehecht geraakt. En eerlijk gezegd: wij ook wel.” Joline humde. “Nou en of… Ik zal best een traantje laten als Mocca naar Herpen gaat.”

Even was het stil en toen zei ze: “Wat dacht je er van om Adria te vragen of het mogelijk is dat we een nieuwe pup krijgen voordat Mocca weg gaat?” Ik moest even denken. “Oeps… Dat geeft nog wel wat complicaties, schat. Mocca was, toen hij bij ons kwam, een prima opgevoede hond. Hebben we weinig tot geen ‘last’ van gehad, dankzij het vorige gastgezin. Een pup van acht weken… Da’s andere koek. Dat houdt in: de eerste week, misschien wel paar weken: gebroken nachten omdat het hondje er midden in de nacht uit moet of een ‘ongelukje’ heeft. Méér aandacht en tijd. Trainingen, want Hulphond verzorgt trainingen voor de jonge pups. Hoefden we met Mocca niet heen; met een jonge pup wél. Kortom: het kost veel meer tijd.” Joline knikte. “Dat weet ik allemaal wel, Kees. Maar Mocca kan zo’n jonge pup ook corrigeren. En ik wil hoe dan ook weer een hond in huis hebben. In Gorinchem geeft dat geen problemen, dat weet ik nu al. Die pup zal schandalig verwend worden op het Backoffice. En net als met Mocca: we nemen hem of haar mee. Da’s ook onderdeel van de opvoeding…” Ze gniffelde nu zachtjes. “En er is nóg een voordeel: in de begintijd zullen we het rustig aan moeten doen met de loopgroep en met de sport in Gorinchem. Zo’n pup kan niet, zoals Mocca wél kan, de hele tijd meedraven. Er zullen mensen zijn die dat bijzonder op prijs stellen.” Even zweeg ze. “Zoals Tess bijvoorbeeld.”
Ik moest grinniken. “Ja, ongetwijfeld. We zullen de trainingen moeten afwisselen. Jij een rondje sprint, dan kan ik lekker dom aan de kant staan met de pup, en na twee rondjes neem ik het over met vier rondjes op mijn bejaardentempo. De rest moet gewoon alles lopen. En bij DT idem. Ik kan het commentaar van Fred al horen… “Iemand moet bij de hond blijven? Wat een rotsmoes, Kees, dat kan ik ook prima, hoor…” Joline schoot in de lach. “Ja. Gelardeerd met wat militaire krachttermen zeker… Maar nu even serieus: hoe sta jij er in, Kees?” Ze keek me strak aan. “Het wordt wat harder werken en een strakke agendaplanning regelen, schat. Maar dan moet het lukken. En als we eens iets hebben waar de hond niét bij mee kan: er is altijd wel iemand te vinden die een nachtje op het beestje kan passen. Ben ik niet bang voor. In Arkel weet ik sowieso wel een adresje, misschien wel meerdere.” Joline zuchtte opgelucht. “Fijn. Ik was een beetje bang dat je teveel leeuwen en beren op de weg zou zien.” Ik knuffelde haar. “En áls ik die zou zien, zouden we daar oplossingen voor vinden, mooie dame. Ook ik ben een hond in huis heel erg fijn gaan vinden. En nu is het bedtijd, schat. Morgen moet je hard aan de bak.” “Oh ja, die sport van Theo… Ik ben benieuwd.” “Ja. En daarna omkleden in nette kleding voor de afsluiting van het jaar. Gevolgd door… Jawel: dansles. Ook fraai opgedoft. Kees gaat genieten morgen!” Joline stond op en pakte mijn hand. “Joline gaat ook genieten, hoor. Als jij er netjes bijloopt en lekker danst. Misschien kom ik morgenavond wel vreselijk in de stemming en ga ik je in mijn bed lokken. Zaterdag staat er nog niks op de agenda, dus kunnen we schandalig uitslapen. Kóm, vrijer. Uitkleden, tandjes poetsen en lekker tegen elkaar aan slapen.”
Ik liep m’n veiligheidsrondje en gaf Mocca een kluifje. “Lekker slapen, mooie hond.” Mocca nam het kluifje, een dun kauwstaafje, mee naar z’n mand en ging liggen. ‘Bónk’. Uit de badkamer hoorde ik het geluid van Jolien d’r elektrische tandenborstel, dus ik kleedde me maar eerst uit. Toen was het mijn beurt om m’n tanden te poetsen en vijf minuten later lagen we nog even te knuffelen. Zachtjes hoorde ik: “Wat dacht je ervan, ridder? Morgenavond lekker vrijen?” “Met jou? Altijd, schat. Had je nog wensen?” Even was het stil, toen hoorde ik: “Ja. Néém me, Kees. Ik wil van jou zijn. Alles wat je wilt: het mag en ik zal ervan genieten. Omdat jij het bent.” Ik omarmde haar. “Je bent lief. Daar ga ik eens lekker over fantaseren, schat. Voordat ik in slaap val.” Giebelend zei ze: “Oh? Nou dat zal een kort fantasietje zijn… Drie minuten?” Ik zuchtte. “Je bent een gemene heks. En nu lekker slapen.” Een lange, intieme zoen volgde, toen maakte Joline zich los. “Als je nu niet stopt, Kees…” Ik gniffelde. “Voorproefje voor morgenavond, schat. Welterusten.” “Truste, lekker stuk van me. Ga maar fantaseren.” Die fantasie duurde inderdaad niet zo lang, toen donderde ik in slaap…

Vrijdag… De laatste dag voor de vakantie. Nou ja, vakantie… de 1e week genoeg te doen. In de 2e week, na de bruiloft van Greet en Anita, was er rust. Tijdens het ontbijt drukte Joline me dat nog een keer op het hart. “Vanaf Nieuwjaarsdag geen afspraken maken, Kees. Even uitpuffen en tijd voor elkaar maken. Geen zin om half overwerkt van de vakantie in Gorinchem aan te komen en daar in te kakken. Ik laat mijn scriptie in die week ook met rust.” Ze keek me nadrukkelijk aan. “Afgesproken?” Ik knikte. “Ja. Je hebt gelijk. Als we dan ook nog… Dan donderen we inderdaad in elkaar. Geen trek in.” Joline glimlachte. “Goed zo. Je leert het nog wel eens, Kees.”
Na het ontbijt pakten we de ‘nette kleding’ in voor de receptie. En in trainingspak gingen we de deur uit. Mocca uitlaten, nog even laten draven en toen in de auto. “Nou, ik ben benieuwd, Kees. Je hebt in ieder geval geen zwembroek ingepakt, dat scheelt.” We stopten voor het huis van Zelda en die kwam ook in trainingspak met een weekendtas naar buiten. “Goeiemorgen! Hebben we er weer zin in?” Joline mopperde overdreven. “Nou, wat heb ik er zin in, zeg… Je denkt hoofd van een respectabel Backoffice te zijn, maar ondertussen moet je in sportkleren opdraven voor allerlei gekkigheid die je eigen echtgenoot heeft verzonnen, samen met die fijne directie van ‘m. En meneer houdt zijn mond stijf dicht, verdorie…” Ik broedde op een ondeugende opmerking, maar zag er toch maar vanaf. We reden nog in de bebouwde kom, het was donker en druk, dus even focussen op het verkeer, Kees.
Na veertig minuten reden we het parkeerterrein van DT op. “Zo. Nu eerst koffie. Ben ik wel aan toe… Wat een drukte op de weg. Alsof iedereen nog even z’n neus op de werkvloer wil laten zien. Normaal is het op vrijdag een stuk rustiger!” We liepen naar binnen. Ik zette mijn weekendtas op mijn eigen bureau en ging toen richting de kantine van DT. Daar stonden al wat lieden in sporttenue te kletsen. “Nou, vertel me nu maar eens wat we gaan doen, Kees. Wilma zei dat ik geen gekke capriolen moest uithalen; toen ik zei dat jij de sport leidde, keek ze nogal twijfelachtig.” Fred keek dreigend onder zijn borstelwenkbrauwen. Ik schudde mijn hoofd. “Nee makker. Dat horen jullie zo dadelijk van Theo. Niet van mij.” “Nou, dan zullen we die directeur van ons eens de duimschroeven aandraaien…”
“Dat laat je maar mooi uit je hoofd, meneer van Laar!” Een damesstem klonk nogal nadrukkelijk bij de deur. Ik keek om: Gertie. Met Theo breed lachend achter haar, beiden in trainingspak. “Zo, nou hoor je het eens van een ander, Fred. Gehoorzamen of klapjes krijgen. Net als thuis.” Fred mompelde wat onverstaanbaars en wijdde zich aan zijn koffie. Ik ging met wat piraten in gesprek, tot ik een gil hoorde: Denise wees naar de deur. Daar stond Irene. Breed lachend in een korfbaljurkje. “Ik had een afspraak met Kees gemaakt, dus…” Joline keek mij aan. “Da’s wel héél stereotiep, meneer Jonkman. Als getrouwd man afspraakjes maken met de receptioniste? Biecht eens op, jij!” Ik keek benauwd. “Nou… ik liet vorige week iets vallen over sport in combinatie met zo’n leuk korfbaljurkje. En mevrouw hier vatte dat meteen op als uitnodiging. Verder ben ik de onschuld zelve.”
Joline keek me nogal nadrukkelijk aan. “Wij moeten eens een stevig gesprekje hebben, echtgenoot van me!” En tegen Irene zei ze: “Je ziet er schitterend uit zo, Ireen. Kunnen die teamgenoten van je hun tengels wel thuishouden?” Irene lachte. “Eentje heeft ooit iets geprobeerd, Jolien. En die liep een paar seconden daarna met een nogal rooie wang het veld af. En na de training kreeg hij ook nog een preek van onze coach. Daarna was het klaar.” Ze keek me ondeugend aan. “Ik heb er wel een net korfbalbroekje onder aan, Kees. Ireentje is niet helemaal achterlijk.” Ik knikte. “Mooi. Zul je nodig hebben vandaag.” Ze keek vragend en ik wees naar Theo. “Wacht maar tot hij uit de doeken doet wat we gaan doen.”

Even later hield Theo appél. Alle teams waren compleet. “Mooi… Goed lui, jullie staan natuurlijk te popelen van nieuwsgierigheid… Kees vond het wat saai worden om nu wéér, net als vorig jaar, een sloot in te duiken. Dus die heeft wat anders grensverleggends opgezocht. We gaan naar een klimhal in Dordrecht en onder leiding van een aantal instructeurs wat aan touwen hangen. Speciaal om Miranda nog wat te trainen, zeg maar.” Die stak een tong uit. “Drink rustig je koffie op, om acht uur staat hier een touringcar. Daar passen we nét in. Die brengt ons naar Dordrecht; daar krijgen we eerst instructies en dan gaan we klimmen. En rond een uur of twaalf hopen we hier weer terug te zijn: dan gaan we eten en ik zorg dat er dan een extraatje bij de lunch is. En rond een uur of één douchen, daarna netjes omkleden voor de kerstborrel van Jan van Weert, boven in de grote kantine.” Hij gniffelde. “Het feestje voor Sinterklaas, die rondvaart, kon niet doorgaan, dus ik had nog wat budget. De groot-aandeelhoudster vond dat het wel afkon… Ook zij heeft af en toe een soepele bui.”
Gertie keek dreigend. “Theo…” We lachten hem uit, daarna klonk een applausje. Na een kwartiertje zaten we in een mooie touringcar die ons naar Dordrecht bracht en voor een grote klimhal stopte. Eenmaal binnen werden we welkom geheten door een vent van ongeveer mijn leeftijd die zich als Maurice voorstelde en ons naar de feitelijke klimhal bracht. Daar stonden een stuk of acht anderen, die hij voorstelde als hun instructeurs en instructrices. In leeftijd variërend, maar allemaal al met hun klimtuig om, ruim voorzien van carabiners. “Jullie denken misschien dat je dat allemaal ook om moet; dat is niet zo. Al die extra gereedschappen zijn er voor om jullie, als je vast komt te zitten, veilig omlaag te helpen.” Maurice gniffelde even. “We gaan ervan uit dat dat vandaag niet nodig is. Wie van jullie heeft ervaring met klimmen?” Een aantal handen gingen omhoog, ook bij de ontwerpteams die niét meededen aan de middagsport. Bij de Piraten waren het: Rogier, Frits en ik, bij het Backoffice ging de grote hand van Fred omhoog, samen met die van Denise en Angelique. Al met al acht ‘ervaren’ klimmers. “Mooi. Dan deel ik jullie elk bij één touw in. We hebben tien plaatsen in deze hal, maar maken acht groepjes. Willen degenen die net hun hand opstaken elk bij een touw gaan staan?”
Angelique giebelde. “Gelukkig. Dan hoef ik niet de Bokito van DT te zekeren…” Fred trakteerde haar op een nogal doordringende blik. “Kijk je een beetje uit, kleintje?” Maurice verdeelde ons snel. ‘Mijn’ groepje bestond uit Gerben, Willem, Miranda en… jawel: Irene. Die keek ondeugend. “Vandaag mag je functioneel onder mijn jurkje kijken, Kees.” Dat idee werd snel de grond in geboord: Maurice liep langs en deelde de klimsetjes uit. Het jurkje van Irene werd vakkundig afgeklemd door de riemen om haar bovenbenen en Maurice vroeg: “Wisten jullie niet dat je ging klimmen?” Irene schudde haar hoofd.
“Meestal gaan we op vrijdag hardlopen. Maar meneer Jonkman daar had, samen met onze directeur weer eens iets geks bedacht… En nu staan we hier.”

Hij keek mij vragend aan. “Vorig jaar leidde ik het laatste loopje voor de Kerst. Lekker weer: zeker één graad boven nul met sneeuw die horizontaal voorbijkwam. Om te voorkomen dat men het té soepel zou vinden, ben ik toen maar een sloot ingedoken. Met de hele meute achter me aan…” Maurice schudde het hoofd. “Lekker bedrijf…” En terwijl hij mij ingespte vroeg hij: “Wat doen jullie in feite?” “DT is een ingenieursbureau. Wij ontwerpen voornamelijk elektronica, maar ook warmtesystemen, installaties voor de offshore en scheepsbouw. En sinds kort ook noodinstallaties voor ziekenhuizen. Wat je hier ziet is het hele bedrijf: vier ontwerpteams van zo’n 6 man…” Verder kwam ik niet: Miranda snauwde meteen: “Én vrouw! Potdorie!”
Maurice gniffelde en Miranda kon meteen in de voorligsteun: vanaf diverse kanten zagen we het bekende gebaar met de vijf vingers aan de ene en de ene, naar beneden wijzende vinger aan de andere hand. “Pak er meteen maar vijf, mevrouw Kamerman!” Willem zei: “Als één van ons een krachtterm laat vallen, mag hij of zij meteen boete doen in de vorm van vijf keer opdrukken. Bij de meeste mensen werkt dat prima om hun vocabulaire enigszins te stroomlijnen, maar anderen hebben daar wat meer tijd voor nodig. Wél goed voor hun armspieren.” Miranda keek hem dreigend aan voordat ze plat ging. “Kijk jij maar uit, Willem. Als ik jou moet zekeren zou het zo maar eens kunnen zijn dat ik…”
Verder kwam ze niet: Maurice zei kort: “Stop. Tot hier toe en niet verder. Als je hier gaat klimmen wil ik dat je honderd procent vertrouwd op degene die je zekert. Als je elkaar in elkaar wilt slaan of op een andere manier pijn doet: prima, maar niet binnen deze muren. Duidelijk?” Zijn ogen flikkerden en Miranda knikte. Voor haar doen nogal timide overigens. Na haar vijf pushups werd ze door Willem overeind geholpen en beiden lachten. Maurice was ondertussen naar het midden van de zaal gelopen . “Dames en heren… Kom even in een ruime kring om me heen staan en luister.” Even later vervolgde hij: “Welkom in één van de best uitgeruste klimhallen van Nederland. Hier is vorig jaar het Nederlands kampioenschap klimmen gehouden en daar zijn we best trots op. Waar we nóg trotser op zijn: We bestaan nu ruim tien jaar en behalve één gekneusde enkel hebben we hier nog nooit een ongeval gehad. De reden? Nooit meer dan vijf klimmers per instructeur, een nogal rigide keuringsbeleid van ons materiaal en strenge procedures. Als enige klimhal in Nederland voldoen we aan de ISO 9001-norm. Ik mag aannemen dat u, als medewerkers van een ingenieursbureau weet waar die voor staat.”

Bevestigend knikken, behalve bij Ingrid, die onschuldig vroeg: “Ehh… Nee. Leg eens uit? Ik ben maar een simpele tiepmiep…” Ze kreeg een tik op haar hoofd van Gertie, die achter haar stond. “Sorry Maurice. Dit dametje is onze KAM-coördinator. Weet meer van ISO 9001 dan degenen die de norm geschreven hebben. En wil nu even de lolligste in huis zijn…” Maurice grinnikte. “Dank je wel. Procedures dus. En die gelden voor ons als instructeurs en begeleiders, maar ook voor onze gasten. U volgt de aanwijzingen van onze instructeurs op. Punt. Als u denkt daar moeite mee te hebben: dáár is de deur naar onze kantine. Wij zijn daar uiterst fel op.”
Even hield hij zijn mond en keek ons aan. “Dat klinkt niet als een gezellige inleiding op een leuk ochtendje klimmen, maar onthoud goed: u of uw collega hangt zo meteen 15 meter boven een nogal harde linoleumvloer, met als enige veiligheid: een touw aan uw klimgordel en een collega op de grond die u zekert. En wij willen dat u veilig en gecontroleerd naar boven gaat én weer naar beneden komt. Vertrouwen hebben in elkaar.” Theo onderbrak hem. “Maurice: Wij gaan elke week een keer tussen de middag naar een sportschool. Worden afgebeuld door een kruising tussen een alziend fitnessinstructrice annex yogabeul. En zij laat ons dingen doen die we een half jaar terug niet voor mogelijk hielden. Ook haar motto is: vertrouwen geven en vertrouwen vragen. En daar voelen we ons prima bij. We pesten elkaar graag de tent uit, en het maakt niet uit of je directeur bent of je met calculatie bezighoudt. Maar als iemand aan een collega komt, heb je veertig boze lui tegenover je. Dát is DT, Maurice.”
Die knikte. “Dank je wel. Dan hoef ik daar niet verder op door te gaan. Dat is bij sommige bedrijven wel anders. Gaan we nu over op het puur klimtechnische deel. U heeft ondertussen allemaal een klimgordel om en die is geïnspecteerd door uw begeleider. Die gordel is niet alleen om uw gewicht een beetje te verdelen als u aan de muur hangt, maar dient ervoor om, áls u valt, de remming over uw lichaam te verdelen. Eén van mijn collega’s doet het even voor.” Eén van de instructeurs klom snel naar boven, gezekerd door een ander. Halverwege de muur liet hij zich vallen en donderde een stukje omlaag, tot hij werd afgeremd door de collega. “Ziet u? En de val die Mannes net maakte was veel dieper dan we hier toestaan; u heeft maximaal 50 centimeter om te vallen, daarna remt uw collega u af. Hoe dat in z’n werk gaat…” Samen met een paar van zijn collega’s deed hij wat dingen voor. Niet alleen het klimmen, maar ook het zekeren. Na vijf minuten zei hij: “Oké. De eerste klimmers kunnen naar boven. U mag alle kleuren hand- en voetgrepen gebruiken; eenmaal boven tikt u de balk bij het plafond aan, controleert of degene die u zekert bij de pinken is en daarna laat u los. Uw zekeraar zorgt dat u beheerst naar beneden komt en wij staan ernaast.” Willem deed een stap naar voren. “Nou, laat mij maar. Zo moeilijk is het allemaal niet, denk ik.” Miranda zekerde hem. En dat deed ze keurig. Handen aan het touw op de plaatsen waar het moest, bovenzijde van de palmen naar boven en het touw strak houdend, maar zonder Willem omhoog te trekken. Die moest echt op eigen kracht klimmen. Het werd vrij snel duidelijk dat hij dit niet gewend was. Zijn sportschoenen hielpen ook niet echt mee; dikke zolen en teveel rubber rond zijn tenen. Na zeven meter wilde hij een greep pakken die iets buiten zijn bereik lag; hij ging op één teen staan en zijn voet gleed van de steun af. Met een grom donderde hij omlaag, maar Miranda remde zijn val keurig af en liet hem daarna gecontroleerd naar beneden komen. Eenmaal op de grond keken ze elkaar aan. “Dank je wel, Mir.” Die knipoogde. “Ik kan je toch niet zomaar op de tegels laten kwakken? Dan krijg ik ruzie met Kees. Heb ik al genoeg gehad en dat kost elke keer heel veel energie…”
Mannes wees. “Mevrouw, u doet het prima. Blijf maar even staan; u mag de volgende ook zekeren. Wie, oh wie?” Ik deed een stap naar voren. “Laat mij maar. Als ze mij laat stuiteren hebben we ten minste een échte reden om ruzie te maken.” Miranda keek nuffig. “Als je daar ten minste toe in staat bent, meneer Jonkman. Met twee verbrijzelde enkels…” Mannes greep in. “Geen geintjes daar over! We gaan hier uit van vertrouwen in elkaar, denk er aan!” Miranda keek naar hem. “Mannes… Kees en ik kennen elkaar ondertussen ruim drie jaar. We pesten elkaar best wel eens, maar kunnen elkaar ook waarderen, hoor. Geen zorgen.” Hij keek mij ook aan en ik knikte instemmend.
“Oké. Ga je gang.” Ik werd aan het touw vastgemaakt en begon te klimmen. Alle kleuren grepen gebruiken? Oké, dat was simpeler dan de klimtoren in Oirschot… Vrij vlot klom ik omhoog, steeds uitkijkend naar grepen waar ik met mijn voeten goed op kon steunen. Dan hadden mijn armen het minder te verduren. Dat is de fout die de meeste beginnende klimmers maken: Teveel armkracht gebruiken en te weinig je benen. Uiteindelijk kwam ik boven, tikte de balk aan en keek omlaag, naar Miranda. “Klaar voor?” Ze knikte en ik liet los. Beheerst liet ze me zakken en even later stond ik weer beneden. “Merci, Mir.” Mannes knikte goedkeurend. “Ik zie twee mooie dingen. Ten eerste dat degene die zekert bedankt wordt. Dat wordt nog wel eens vergeten. En ten tweede: de meneer die als laatste klom…” Ik onderbrak hem. “Ik heet Kees, Mannes. Als wij de term ‘meneer’ of ‘mevrouw’ hanteren is er iets goed mis.” “Oké. Kees gebruikte zijn voeten en zijn beenspieren om omhoog te komen. Niet zijn armen. Dát is een van de belangrijkste dingen tijdens het klimmen. Als je naar boven gaat: Kijk uit naar steunen waar je even later je voeten op kunt zetten. Alleen op je armspieren red je het niet. De volgende… Kees jij zekert nu.” Ik loste Miranda af en haalde het touw door de 'acht', de stalen vorm die het klimtouw de nodige vertraging gaf.
Gerben werd vastgemaakt en klom even later vrij snel en zeker naar boven. Het viel me op hoe soepel hij dit deed! En hij was ook niet bang om wat grote afstanden te overbruggen tussen de grepen. Hij was vlot boven, tikte de balk aan en liet meteen los, zonder dat aan mij te melden. Hij viel ruim twee meter, toen pas kon ik hem remmen. En dat ging nogal stevig. Toen hij op de grond stond moest hij even wat zaken in zijn kruis ordenen en keek me wat bozig aan. “Kon je niet iets subtieler remmen, Kees?”
Ik hoefde niets te zeggen, dat deed Mannes. “Ehh… Misschien is het verstandiger om, vóór je los laat, even aan je zekeraar te vragen of hij er klaar voor is. Dat was je blijkbaar vergeten?” Gerben werd rood. “Ja. Sorry, mijn fout. Iets te enthousiast geweest.” Irene keek hem spottend aan. “Ik zal Margot zeggen dat ze je vanavond een beetje met rust laat, Gerben…” We gniffelden. “Oké. De volgende is…? Irene stapte naar voren. “Irene, voor het geval je mijn naam wil weten. Die werd netjes ingegespt.
Voordat ze begon te klimmen zei ze ondeugend: “Kees… Je mag nu ein-de-lijk onder mijn korfbaljurkje kijken. Is je dag toch nog goed.” Ik werd uitgelachen. Terwijl Irene aan haar klim begon zei ik: ”Nou, daar heb je wat aan hoor, aan zo’n korfbaljurkje. Al die riemen, haken en gespen zorgen er wel voor dat er niets, maar dan ook niets te zien is van wat er onder zit. Fijne meid ben jij, Ireen.” Vanuit de hoogte klonk een heldere lach. “En jij had je erop verheugd dat ik in dit jurkje uit een kouwe sloot zou klauteren? Ik heet geen Bo Derek, Kees.” Bo Derek, Bo Derek… Wie was dat dan in vredesnaam? Nou ja, straks in de bus maar eens opzoeken. Nu eerst concentreren om Irene veilig boven te laten komen. Ze klom vlot en zonder problemen. Balk aantikken, omkijken… “Kees?” “Ja Ireen ik ben er klaar voor.” Rustig zakte ze omlaag en toen ze op de grond stond zei ze simpel: “Dank je wel, Kees.” Miranda was de laatste. “Zal ik ook maar als jouw levensverzekering optreden, Mir? ten slotte heb je mij ook behoed voor een driedubbele enkelbreuk…” Ze grinnikte. “Kan nooit zo moeilijk zijn als die eerste keer touwklimmen bij Mariëtte, Kees….”
Ze stapte op de muur af en begon te klimmen. Rustig, goed kijkend naar geschikte steunpunten voor haar voeten. En dicht tegen de muur aan, dat scheelde ook kracht. Doordat Miranda zo rustig klom, kon ik het ook kalm aan doen met het doorhalen van het touw. Prima; zowel bij Gerben als bij Irene had ik snel moeten werken. Uiteindelijk tikte Mir de balk bovenin ook aan. “Kees?” “Kom maar naar beneden, Miranda.” Kalm liet ik haar zakken en eenmaal op de grond knipoogde ze. “Dank je wel.” “Graag gedaan, Mir. Geen zin in ruzie met Mr. Calvé Pindakaas.” Ze giebelde. “Dan had je ruzie gehad met nóg iemand, Kees. Marion.” Ik keek benauwd. “Nee, dan liever de lucht in…”
Mannes verzamelde ons om zich heen. “Oké, wat ik tot nu toe zag was netjes. Qua klimmen, maar ook qua zekeren. De volgende oefening is: klimmen op slechts twee kleuren. U heeft zojuist van alle vijf kleuren steun gebruik mogen maken; dat ga ik nu wat beperken. Voordat u gaat klimmen meldt u aan mij welke twee kleuren u wilt gebruiken. En daar blijft het dan ook bij. Gebruikt u een andere kleur krijgt u van mij de opdracht om naar beneden te komen en mag u zich in een héél eng hoekje van deze zaal gaan schamen.” Hij glimlachte even. “Duidelijk? Kijk maar even welke kleuren uw voorkeur hebben.” Ik keek.
Potverdorie… Dat was nog niet zo makkelijk! Bijna elke kleur had wel ergens een bijna onoverbrugbaar ‘gat’ tussen de steunen… Na een minuut had ik mijn ‘route’ bepaald: een combinatie van zwarte en rode steunpunten. En het moeilijkste moment bevond zich op 5 meter hoogte: een opening tussen twee zwarte steunpunten: ik zou met m’n rechterbeen op een zwart steunpunt terecht moeten komen, en dan met een sprong naar een ander zwart punt moeten ‘springen’ dat met mijn linkerhand moeten grijpen, om vervolgens mijn linkerbeen meteen op een hoger gelegen rood steunpunt te zetten. Van daaruit kon ik verder omhoog reiken. De rest van het parcours zou makkelijker zijn… Nu maar afwachten of ik die sprong kon maken en of ik meteen grip had met mijn linkerhand. Anders flikkerde ik omlaag. Nou ja… Gerben startte als eerste op rood en groen. Dat ging goed tot 7 meter, toen liep hij vast. Kon een hoger gelegen steunpunt nét niet pakken en liet zich na een paar pogingen teleurgesteld zakken. Irene was de volgende: die ging ook voor rood en groen, maar faalde op hetzelfde punt. “Shit!” hoorden we hartgrondig, toen ze misgreep.
Eenmaal op de grond kon ze meteen boete doen en haar 5 pushups pakken. Die gingen wat moeizaam. Miranda keek mij aan. “Ik zal je wel zekeren, Kees. Als je valt, kun je mij meteen omhoog trekken.” “Ik hou ook van jou, Mir”, gromde ik. De eerste vijf meter gingen probleemloos, toen kwam het moeilijkste punt. Eerst mijn voeten verwisselen; ik was met mijn linkervoet op het steunpunt gaan staan wat bedoeld was voor de rechtervoet. En dat steunpunt was nét voldoende voor één stel tenen… Ik wipte omhoog en kon nét mijn voeten wisselen. Oké, dat ging goed. Nu even rusten… ”Gaan we het vandaag nog beleven, Kees?” Willem z’n stem van beneden. Ik negeerde hem.
Even later mijn knie iets buigen en húp! Yess… ik had meteen grip met de linkerhand. Wél voelde ik een pijnscheut door mijn onderarm trekken, maar ik kon nu ten minste verder: linkervoet bijtrekken en vervolgens verder omhoog. Even later tikte ik de balk aan en liet me zakken. Hijgend stond ik op de grond. “Dat was netjes… Kees”, complimenteerde Mannes. “Dank je wel. Mijn onderarmspieren zijn me even niet zo dankbaar, geloof ik.” Hij grinnikte. Miranda en ik wisselden van plaats. “Vang je me op als ik val, Kees?” Ik gaf haar hetzelfde antwoord als ik een tijd geleden aan Jolien gegeven had. “Weet ik niet, Mir. Een gevallen vrouw is zo heerlijk kwetsbaar…” Ze keek nijdig. “Lompe hork… Je bent ook niks veranderd sinds de T.U.” Ik wees. “Omhoog jij. Denk maar dat Mariëtte achter je staat, dan lukt het je wel.”
En tot mijn stomme verbazing nam ze dezelfde route als ik, inclusief sprongetje en kwam ze ook boven. Toen ze weer op de grond stond zei ze droogjes: “Control + V, gevolgd door Control + C. Lekker simpel, Kees.” Ik stak een duim op. Willem klom als laatste en kwam, zij het met enige moeite en één keer valsspelen met een greep van een derde kleur, ook boven.

Mannes keek tevreden. “Netjes gedaan mensen. We hebben nog tijd voor één beklimming…” Hij wees naar de tegenoverliggende muur. “Wie durft?” Die muur was duidelijk voor de ‘experts’: bovenin leunde de muur met een scherpe hoek naar binnen toe, zodat je er aan moest hangen, om vervolgens een hoek van 45 graden moest bedwingen om uiteindelijk boven te komen. “Sorry Mannes, maar dat ga ik niet fiksen…” Willem keek spijtig en de rest schudde ook het hoofd. “Oké, dan doen we iets anders: jullie gaan nu via de trap naar boven en vanaf helemaal bovenin gaan we abseilen. En je hebt het nu helemaal zelf in de hand. Als je onderarm met het touw omlaag houdt, rem je af, buig je je elleboog, ga je sneller. Ik doe het een keer voor. Kóm!” We liepen naar boven, Mannes gespte zich in en liet zich achterover zakken, met de arm gestrekt. “Kijk, arm gestrekt: het touw heeft genoeg weerstand om je tegen te houden. Iets buigen en je gaat langzaam omlaag…” Hij deed het voor, “en helemaal buigen, dan ga je snel naar beneden. Afzetten met je voeten en altijd zorgen dat je met je gezicht naar de muur wijst. En beneden op tijd remmen.” Hij boog zijn arm en suisde omlaag, zich twee keer afzettend met de benen. Toen rende hij weer naar boven. “Gezien? Wie eerst?” Miranda deed een stap naar voren en werd ingegespt. “Achterover leunen… Je touw houdt je gewicht écht wel… En nu arm een beetje buigen… Goed zo. Voel je het verschil?” Mir keek wat benauwd. “Ik doe het liever kalm aan, Mannes…” Die haalde zijn schouders op. “Prima. Als jij je daar beter bij voelt…” Halverwege boog Miranda haar arm plotseling helemaal en ging snel omlaag, tot ze met een stevige ‘plof’ op de grond kwam. “Oei, dat ging toch wat te snel, geloof ik…” giechelde ze.
“Nogal, Miranda! Ik hoop dat de vloer van deze mooie klimhal nog een beetje waterpas is op de plek waar jij nu staat!” André grijnsde breed naar haar. Gerben was de volgende, daarna Willem, vervolgens ik. Dit was leuk… Had ik tijdens oefening ‘Pantserstorm’ bij het Korps Commandotroepen een aantal keren moeten doen vanaf de klimtoren in Roosendaal. En ja, het moment waarop je overgaat van ‘verticaal’ naar ‘horizontaal’ is altijd even eng, maar op het moment dat je hangt is dat gevoel voorbij. Ik zette fors af en boog mijn arm. En ging met een rotgang omlaag, om twee meter boven de grond af te remmen en beheerst neer te komen. Miranda keek me aan. “Dat heb jij heel wat vaker gedaan, rotzak!”
Ik knikte. “Ja. Maar niet in zo’n mooie klimhal met een lekkere temperatuur, maar in Februari op de toren van het KCT in Roosendaal. Eerst 20 meter langs ijzeren treetjes omhoogklimmen, niét gezekerd, dan vijf minuten staat koukleumen op een piepklein hout platformpje met zo'n vloekende Commando naast je en vervolgens mag je ein-de-lijk omlaag. Dit was een makkie, Mir.”

De laatste van ons groepje was Irene, die ook redelijk netjes naar beneden kwam. We wachtten nog even op de andere groepjes: die waren nog bezig met abseilen. Fred stond nog boven. “Ga jij je met twee touwen zekeren, Fred? Lijkt me wel zo handig…” Charlotte giebelde. “Onze bureau-gorilla is vandaag in z’n element, Kees. Niet zo plagen.”
Van bovenaf klonk een onheilspellende grom. “Kijk je een beetje uit, juffie Boogman?” Toen Fred ingegespt was en horizontaal hing, zette hij zich af en kwam met een rotgang omlaag, recht op Charlotte af. Die gilde. “Engerd!” Vlak bij haar kwam Fred breed grijnzend tot stilstand, zonder doffe dreun. “Ik had toch gezegd dat je uit moest kijken, Lotje?” Die keek nuffig. “Idioot! Wees eens zuinig op jezelf!”
Even later hadden we de klimsetjes ingeleverd en Maurice hield een afsluitend praatje. Theo bedankte de instructeurs voor de begeleiding en joeg ons toen de bus weer in. “Kom lui, de lunch wacht. Speciaal voor Fred heb ik een extra banaan ingekocht en voor André een potje pindakaas mét stukjes hele pinda.” In de bus was het nu een stuk lawaaieriger dan op de heenweg…