De woonkamer ligt badend in dat zachte, gouden licht dat alleen door de middag kan vallen wanneer de zon laag staat en de gordijnen half dicht zijn. Het is de geur die het eerst opvalt—een mengeling van de vanillekaars die Annabel vanochtend heeft aangestoken en de restanten van koffie die nog in het kopje op de salontafel staan. Het tikken van de oude staande klok in de hoek meet de stilte in gelijkmatige, onverbiddelijke slagen. Annabel zit op de rand van de fluwelen oorfauteuil, haar benen opgetrokken onder haar rok, een boek opengeslagen op haar schoot waar ze al twintig minuten niet meer in heeft gelezen.

Haar vingertoppen spelen met de bladzijde, het papier rafelig waar ze het keer op keer heeft gevouwen. De ponystaartjes in haar blond haar—twee perfecte staartjes die haar een schoolmeisjesachtige onschuld verlenen—hangen over haar schouders terwijl ze naar buiten staart. De regen begint net te vallen, een zachte, permanente fluistering tegen de ruiten van de woonkamer die uitkijkt op de rustige straat van hun nieuwbouwwijk.

Joris is naar de sportschool. Dat had hij vanochtend gezegd, tussen het aantrekken van zijn sneakers en het zoeken naar zijn autosleutels. "Twee uur, schat, misschien drie. Wil je dat ik iets meeneem?" Ze had hem gekust, zijn stoppelbaard gevoeld tegen haar kin, en nee gezegd. Nu, in de stilte die hij heeft achtergelaten, vraagt ze zich af waarom ze zich altijd zo verlaten voelt wanneer hij de deur achter zich dichttrekt.

Haar blauwe ogen—die kleur van helder zomerwater—dwalen door de kamer. De boekenkast van donker eiken die Joris heeft overgenomen van zijn opa. De ingelijste foto's boven de open haard: hun bruiloft, nog maar acht maanden geleden, zij in een eenvoudige witte jurk die haar slanke figuur had geaccentueerd, hij met zijn donkerblonde haar net iets te lang en die vreemde, hypnotiserende ogen—een blauw, een groen—die de camera hadden uitgedaagd. Ze had toen gedacht dat dit het was. Dat dit de rest van haar leven zou worden.

De bel onderbreekt haar gedachten.

Het geluid is scherp, onverwacht in de stilte. Annabel schrikt, haar lichaam een plotselinge spanning die door haar schouders trekt. Ze legt het boek neer, haar bewegingen die van een danseres—die natuurlijke gratie die haar altijd is bijgebleven van de balletlessen die haar moeder haar als kind had opgedrongen. Haar rok—kort, blozend roze, een impulsaankoop van vorige week—wiebelt om haar dijen als ze naar de hal loopt.

Door het raam van de voordeur ziet ze hem staan. Fred Gerritsen. Opa Fred, zoals Joris hem noemt, hoewel ze zelf die band nog niet helemaal voelt. Ze heeft hem pas een paar keer ontmoet, altijd in het bijzijn van Joris, altijd met die afstandelijke hoffelijkheid die nieuwe familieleden aan elkaar voorbij lijken te manoeuvreren.

Hij staat daar in zijn geruite overhemd, de mouwen opgerold tot zijn ellebogen, ondanks het kille weer. Zijn grijze haar—dat zilver dat mannen soms krijgen, meer staal dan as—zit perfect in een zijkam die zijn brede voorhoofd blootlegt. Zijn handen, die ze van de foto's kent, grote en eeltig van jaren timmerwerk, houden een klein pakje vast.

Ze doet open.

"Opa Fred." Haar stem klinkt hoger dan ze zou willen, bijna kinderlijk in haar verrassing. "Ik wist niet dat je zou komen."

Hij draait zijn hoofd, die doordringende blauwe ogen—dezelfde kleur als Joris' linkeroog—scannen haar gezicht met een intensiteit die haar even van haar stuk brengt. "Joris zei dat je thuis zou zijn. Ik heb een nieuw gereedschap voor hem meegenomen. Een Japanse trekzaag." Hij houdt het pakje omhoog, alsof dat zijn aanwezigheid rechtvaardigt.

"Kom binnen." Ze stapt opzij, voelt de koude lucht langs haar benen trekken als hij voorbijloopt. Hij is groter dan ze zich had herinnerd, die brede schouders die bijna de volle breedte van de deuropening innemen. De geur van oude werkbanken komt met hem mee—houtspaan en lijm en iets scherpers, mannelijker.

In de woonkamer blijft hij staan, alsof hij niet zeker weet waar hij mag zitten. Annabel ziet zijn blik over de kamer dwalen, over de persoonlijke spullen die haar aanwezigheid overal hebben achtergelaten—haar sjaal over de leuning van de bank, haar tas op de vloer, haar schoenen waar ze ze heeft uitgeschopt bij de deur.

"Het is hier... gezellig," zegt hij uiteindelijk, en het klinkt als een vaststelling meer dan een compliment.

"Wil je koffie?" Ze is al onderweg naar de keuken voordat hij antwoord geeft, die behoefte aan bezigheid die altijd in haar opkomt wanneer ze zich ongemakkelijk voelt. "Ik heb net gezet, maar ik kan nieuwe zetten."

"Graag." Zijn stem komt van dichterbij dan ze verwacht had. Ze draait zich om en botst bijna tegen hem op—hij is haar gevolgd, staat nu in de deuropening van de keuken, het pakje nog steeds in zijn handen. "Laat mij dat doen. Jij hoeft niet voor mij te zorgen."

Maar ze is al bezig, het filter verwisselend, de bonen malend in het apparaat dat Joris voor haar verjaardag heeft gekocht. "Het is geen moeite. Echt niet." Ze glimlacht over haar schouder, die jeugdige uitstraling die haar altijd heeft geholpen in situaties waar ze zich niet thuisvoelde. "Hoe gaat het met de werkplaats? Joris zegt dat je bezig bent met een nieuw project."

Hij komt dichterbij, leunt tegen het aanrecht terwijl ze de kannen vult. "Een kast voor de hal. Eikenhout, met ingelegde esdoorn. Het wordt..." Hij zoekt naar het woord, zijn grote handen een gebaar makend dat de lucht lijkt te vormen. "Het wordt iets voor Joris. Voor later."

Later. Het woord hangt tussen hen, geladen met betekenissen die Annabel niet wil ontleden. Ze giet water in het reservoir, voelt de stoom tegen haar polsen. "Dat is lief van je."

"Joris is..." Hij aarzelt, die diepe lijnen rond zijn mond dieper wordend. "Hij is belangrijk voor me. Sinds zijn vader... Sinds die wegging, heb ik geprobeerd..."

Hij maakt de zin niet af. Annabel draait zich naar hem toe, de koffiepot in haar handen, en ziet iets in zijn ogen dat ze niet had verwacht—een kwetsbaarheid, een eenzaamheid die haar eigen leegte van vanmiddag weerspiegelt. Ze zet de pot neer, onbedoeld dichter bij hem dan nodig is.

"Je mist haar," zegt ze zacht. Zijn vrouw. Twintig jaar dood, maar nog steeds aanwezig in elke verleden tijd die hij gebruikt.

Fred knikt, een enkele, korte beweging. "Elke dag." Dan, alsof hij zichzelf betrapt op iets te intiem: "Maar dat is oud nieuws. Jij bent het nieuwe. Jij bent zijn toekomst."

De woorden hangen tussen hen, en Annabel voelt een plotselinge hitte in haar wangen. Ze kijkt naar hem op—hij is veel langer dan zij, zelfs met haar hakken aan zou ze naar hem omhoog moeten kijken—en ziet hoe zijn blik over haar gezicht trekt, alsof hij haar voor het eerst echt ziet. Niet als de jonge vrouw die zijn kleinzoon heeft getrouwd, maar als... iets anders.

De koffie is klaar. Ze schenkt twee kopjes in, haar handen iets minder stabiel dan ze zou willen. "Laten we in de woonkamer gaan zitten. Het is daar comfortabeler."

Hij volgt haar, en ze voelt zijn aanwezigheid als een fysieke druk tegen haar rug. In de woonkamer kiest hij de bank, het midden, alsof hij niet van plan is om lang te blijven. Annabel gaat tegenover hem zitten in de oorfauteuil, haar benen weer opgetrokken, het kopje tussen haar handen geklemd.

Ze praten over niets—het weer, de buren, de stijgende prijzen van hout. Maar elke keer dat ze opkijkt, vangt ze zijn blik, die blauwe ogen die iets te lang blijven hangen op haar mond, haar hals, de huid die blootligt waar haar blouse een knoopje open heeft. Ze heeft zich vanochtend niet echt gekleed—een witte blouse die wat te strak zit, een rok die haar knieën blootlegt. Nu, onder zijn ogen, voelt ze elke stofvezel als een aanraking.

"Je bent anders dan ik had verwacht," zegt hij opeens, midden in een zin over de gemeentebelastingen.

Annabel zet haar kopje neer, het porselein rinkelend tegen het schoteltje. "Hoe bedoel je?"

"Joris heeft altijd van het feesten gehouden. De drukte. Jij lijkt..." Hij zoekt weer naar woorden, die karakteristieke aarzeling van een man die gewend is om met hout te werken in plaats van met taal. "Stiller. Dieper."

Ze weet niet wat ze moet zeggen. Het compliment—als het dat is—voelt als een hand die onder water naar haar reikt, onverwacht warm. "Ik hou ook van feesten," zegt ze uiteindelijk, en het klinkt verdedigend in haar eigen oren.

"Ik weet het." Hij glimlacht, die rimpels rond zijn ogen die zijn gezicht vriendelijk maken. "Ik heb de foto's gezien. Jij in die gele jurk, op dat festival. Je leek... vrij."

Vrij. Het woord raakt iets in haar dat ze niet wist dat er was. Ze denkt aan die avond, Joris' hand in de hare, de muziek die door haar lichaam had gepompt, het gevoel dat alles mogelijk was. Wanneer is dat gevoel verdwenen? Wanneer is ze dit geworden—deze vrouw die in een lege woonkamer zit te wachten op een man die naar de sportschool is?

"Ik moet gaan," zegt Fred, en hij zet zijn nog volle kopje neer. "Ik heb vanmiddag nog een afspraak bij de slijper."

Annabel staat op, die automatische gastvrijheid die haar is ingepeperd. "Bedankt voor je bezoek. En voor de zaag." Ze weet niet waarom ze dat zegt—de zaag is voor Joris, niet voor haar.

Hij staat ook op, en in de smalle ruimte tussen de bank en de salontafel staan ze opeens dicht bij elkaar. Te dicht. Ze ruikt zijn aftershave nu, iets houtachtigs en klassiek, en onder dat de geur van zijn eigen huid, ouder dan Joris', rijker op een manier die ze niet kan benoemen.

"Het was goed om je te zien," zegt hij, en zijn hand komt omhoog, een gebaar dat tussen een handdruk en een aanraking in hangt.

Ze doet iets wat ze niet van plan was. Ze stapt naar voren, haar armen om zijn middel sluitend, haar gezicht tegen zijn borst drukkend. Het is een impuls, die behoefte aan contact die de hele middag in haar heeft zitten broeien.

En dan voelt ze het.

Hard. Onmiskenbaar. Door de stof van zijn werkbroek heen, tegen haar buik drukkend, een rigiditeit die haar adem stokt in haar keel. Ze blijft staan, bevroren in de omhelzing, haar hersenen langzaam verwerkend wat haar lichaam al weet.

Fred beweegt niet. Zijn handen hangen in de lucht, alsof hij niet weet waar hij ze moet laten. Ze voelt zijn hartslag, sneller dan ze had verwacht, tegen haar wang waar die tegen zijn borst ligt.

Ze zou moeten loslaten. Zou moeten terugstappen, verontschuldigingen stamelen, de deur openen en hem weg zien lopen. In plaats daarvan tilt ze haar hoofd. Kijkt in die blauwe ogen die nu iets anders zijn—wijder, donkerder, een beest dat is gewekt.

"Opa Fred," fluistert ze, en haar eigen stem klinkt vreemd in haar oren, lager, ouder. "Ben je zo blij me te zien?"

Haar hand beweegt zonder dat ze er toestemming voor geeft. Van zijn rug, over zijn heup, naar voren. Ze voelt de contour door de stof heen, de warmte, het bonken van bloed onder haar palm. Haar vingers sluiten zich eromheen, een vragende druk, en hij ademt in—een scherp, hoorbaar geluid.

"Annabel..." Het is een waarschuwing en een smeekbede in één.

Ze knoopt zijn broek los. Het leer van de riem, het ritsje, de knoop—haar vingers werken met een vaardigheid die ze niet wist dat ze die bezat. De stof geeft mee, en dan is hij daar, in haar hand, groot en stijf en zwaar, de huid donkerder dan ze had verwacht, de aderen duidelijk zichtbaar onder het oppervlak.

Ze kijkt ernaar. Ze kijkt nogmaals, alsof het een kunstwerk is, een sculptuur van begeerte. "Mooi," zegt ze, en het woord is oprecht, verrast. "Groot."

Haar ogen vinden de zijne, en ze ziet de strijd daar—de schok, de schaamte, de honger die alles overstemt. "Die zou je zeker wel in mijn kutje willen stoppen, Fred?" Haar stem is een fluistering, maar het klinkt hard in de stille kamer. "Me hard en diep neuken met die grote paal?"

Hij antwoordt niet met woorden. Zijn handen, die eeltige, sterke handen die zoveel hout hebben gevormd, komen op haar borsten terecht. Door de dunne stof van haar blouse voelt ze de ruwheid van zijn vingertoppen, het kneedende, tastende van iemand die gewend is om materie te beheersen. Haar tepels worden hard onder zijn aanraking, een schok van plezier die door haar buik trekt.

Ze trekt zijn broek verder omlaag, laat hem rond zijn enkels vallen. Hij stapt eruit, een been tegelijk, zonder zijn handen van haar borsten te halen. Haar eigen kleding volgt—haar blouse die ze over haar hoofd trekt, haar rok die naar beneden glijdt en een bloem van roze stof op het Perzische tapijt vormt. Ze staat nu in haar lingerie, dat witte setje met de kant dat ze vanochtend heeft aangetrokken alsof ze iets had voorzien.

"Op je knieën," zegt hij, en het is de eerste keer dat hij een commando geeft, die diepe stem die resonantie heeft gekregen van jaren in de werkplaats.

Ze gaat. Het tapijt is zacht tegen haar knieën, de vezels die in haar huid prikken. Voor haar staat hij, zijn shirt nog aan, zijn lul naar voren wijzend als een wapen. Ze tilt haar hoofd, kijkt omhoog langs zijn buik, zijn borst, naar zijn gezicht dat nu een masker van concentratie is.

Haar tong komt naar voren, een eerste, verkennende lik over de onderkant van zijn eikel. Zout. Hout. Man. Ze doet het nog een keer, langzamer deze keer, en voelt hem trillen onder haar aanraking. Dan opent ze haar mond, laat hem naar binnen glijden, haar lippen strak om zijn dikte.

Het is anders dan met Joris. Joris die haast heeft, die altijd iets bewijst, die haar mond gebruikt als voorbereiding op iets anders. Fred laat haar werken, zijn handen in haar haar, niet duwend maar geleidend, haar tempo bepalend. Ze zuigt, haar tong cirkelend, en hoort hem kreunen—een laag, dierlijk geluid dat ergens in zijn borstkas begint.

Haar handen grijpen zijn dijen, de spieren daar hard onder haar vingertoppen. Ze neemt meer van hem, voelt de druk tegen haar gehemelte, de hint van kokhals die ze onderdrukt. Hij is groot, groter dan ze gewend is, en de uitdaging ervan maakt haar nat tussen haar benen.

Hij trekt zijn shirt uit. Een beweging boven haar, de knopen die loslaten, de stof die over zijn schouders glijdt. Dan is hij naakt voor haar, dit oude lichaam dat nog steeds kracht uitstraalt—de brede borstkas met het grijze haar, de buik die iets zachter is dan die van zijn kleinzoon maar nog steeds gespierd, de dijen die als boomstammen uit zijn heupen lijken te groeien.

Hij pakt haar hoofd vast, beide handen nu, en begint te bewegen. Niet hard, niet ongenuanceerd—een ritme dat hij vindt, diepere stoten die haar mond vullen. Ze ontspant haar keel, ademt door haar neus, en laat hem komen. Dieper. Dieper nog. De punt van zijn lul raakt de achterkant van haar keel en ze kokhals, een reflex die ze niet kan onderdrukken, haar ogen die waterig worden.

Hij voelt het. Vertraagt, maar stopt niet. "Slik," zegt hij, en het is zowel instructie als compliment. "Je doet het goed, sletje. Zo goed."

Het woord—sletje—raakt iets in haar dat ze niet wist dat er was. Geen belediging, maar een benaming, een rol die ze mag spelen. Ze slikt, voelt haar keel samentrekken om hem heen, en hoort hem kreunen, dieper, luider.

Zijn ballen trekken zich samen onder haar kin, dat zware gewicht dat ze met haar hand omhoog tilt, kneedt. Ze wil hem voelen komen, wil die macht over hem hebben, maar hij trekt terug—uit haar mond, een zucht van verlies die ze niet kan onderdrukken.

"Kom," zegt hij, en zijn stem is ruw nu, die controle die hij had losgelaten. "Buk voorover over de rugleuning van de bank. Dan ga ik je lekker hard en diep neuken, Annabel. Lekker sletje van me."

Ze staat op, haar benen trillend, haar mond nat van hem. De bank—hun bank, waar ze met Joris televisie kijkt, waar ze zondagochtend koffie drinkt—ligt er wachtend. Ze bukt voorover, haar buik tegen de fluwelen rugleuning, haar handen die zich vastgrijpen aan de andere kant. Ze tilt haar heupen, een aanbieding, een smeekbede.

Hij komt achter haar staan. Ze hoort hem ademen, voelt zijn aanwezigheid als warmte tegen haar billen. Zijn handen grijpen haar heupen, die grote, ruwe handen die haar vastzetten, positioneren. Dan voelt ze hem—de druk tegen haar ingang, het natte van haar eigen opwinding die hem geleidt, de stretch als hij naar binnen glijdt.

"Oh," kreunt ze, en het is geen woord maar een klank, een geluid dat uit haar diepste komt. "Fred... wat is je pik lekker groot... ik voel je zo diep..."

Hij antwoordt door te bewegen. Een eerste, volledige stoot die haar voorover duwt tegen de leuning, haar borsten die eronderuit worden geperst. Dan trekt hij terug, bijna helemaal, en komt weer—harder deze keer, een slag van heupen die door haar hele lichaam trilt.

"Kom," hijgt ze, haar vingernagels die in de fluwele stof van de bank graven. "Neuk me... laat me voelen..."

Hij begint een ritme, diep en regelmatig, elke stoot die haar voller maakt dan de vorige. Zijn vingers drukken hard in haar heupen, zekeren haar heupen, houden haar op haar plaats, en ze voelt elke centimeter van hem—de dikte die haar opent, de lengte die haar diepste plek raakt, de huid die nat wordt van haar eigen vocht.

"Wat ben je lekker strak," hijgt hij boven haar, zijn stem gebroken door de inspanning. "Sletje... ik ga je neuken, ik ga je helemaal volspuiten..."

De woorden—de belofte, de dreiging—drijven haar hoger. Ze voelt het orgasme komen, niet plotseling maar als een golf die van verre nadert, elke stoot die hem dichterbij brengt. Haar binnenste trekt samen, spasmen die zijn ritme beïnvloeden, en dan komt ze—ze komt, niet dat gefingeerde gedoe dat ze soms met Joris doet, maar een volledige, lichaamsveroverende uitbarsting die haar laat schreeuwen, haar benen die slap worden, een straal vocht dat langs zijn pik spuit en tegen zijn schaambeen kletst.

"Ja," hijgt hij, en hij versnelt, zijn stoten worden nu wilder, minder gecontroleerd. "Kom voor me... spuit maar... want zodadelijk ga ik jou volspuiten..."

Ze kan niet meer spreken. Haar armen trillen, haar benen trillen, haar hele lichaam is één grote zenuw van plezier. Hij blijft stoten, door haar orgasme heen, de overgevoeligheid die bijna pijn wordt maar die ze niet wil stoppen. Ze voelt hem groeien in haar, die extra dikte die aankondigt wat komen gaat, en dan—diep, diep in haar—voelt ze de eerste stoot, de eerste golf.

Het is heet. Vloeibaar vuur dat haar vult, pulseert, meer en meer. Hij trekt terug, nog spuitend, en ze voelt het over haar rug, haar billen, warme druppels die op haar huid landen. Dan duwt hij weer naar binnen—een tweede ronde, ongelooflijk, zijn lul nog steeds hard, nog steeds pompend.

Het raam. Iets in haar periferie, een beweging. Ze draait haar hoofd, haar haar in haar ogen, en ziet hem. Joris. Staand buiten, zijn sportschooltas nog over zijn schouder, zijn gezicht een masker van ongeloof.

Ze zou moeten schrikken. Zou moeten stoppen, loskomen, verklaren. In plaats daarvan glimlacht ze. Voelt haar lippen zich vertrekken in die uitdrukking die ze vanochtend in de spiegel heeft geoefend, die geile, uitnodigende glimlach die ze nooit voor Joris heeft gedragen.

En ze stoot terug. Harder. Haar heupen die tegen hem op werken, die grote pik dieper in zich nemend, de schokken die door haar hele lichaam gaan. Ze kijkt Joris aan, door het glas heen, terwijl Fred haar neemt, terwijl Fred weer klaarkomt, nog meer van die hete vloeistof diep in haar spuitend.

Joris schreeuwt iets. Ze hoort het niet—de dubbele beglazing, het kreunen van Fred, het kloppen van haar eigen hart. Ze ziet alleen zijn mond die open en dicht gaat, zijn handen die omhoog komen, weer naar beneden gaan.

Fred merkt het niet. Hij is ergens anders, in dat oude lichaam dat nog steeds kan presteren, nog steeds kan geven. Zijn handen grijpen haar borsten, die van onder haar uit naar voren hangen, en hij kneedt terwijl hij stoot, die laatste, verdwijnende stoten die haar weer naar de rand brengen.

Dan is de voordeur open. Joris, binnen, zijn stem nu hoorbaar—"Opa, wat ben je godverdomme aan het doen?"—maar Fred hoort het niet, of negeert het, zijn ritme versnellend, die onvermijdelijke afdaling van zijn lul in haar kutje, naar zijn eigen verdwijning tussen haar spleetje.

Pas als Joris vlakbij is—zijn hand die Freds arm grijpt, die naar achteren trekt—trekt Fred zich terug. Uit haar, opnieuw spuitend, die witte draden die over haar rug, haar billen, de bank vliegen. Ze zakt voorover, helemaal onder hem, onder zijn sperma, onder de geur van seks die de kamer vult.

Stilte. Ademhaling. Het kloppen van bloed.

Fred draait zich om, zijn lul nog in zijn hand, nog steeds half hard, nog steeds druppelend. Hij kijkt naar Joris alsof hij hem voor het eerst ziet—of alsof hij hem allang had vergeten.

"Goh," zegt hij, en zijn stem is vreemd vriendelijk, bijna trots. "Wat heb jij een lekker sletje. Wat is jouw Annabel strak en zo lekker geil. Daar kan je hele nachten op te keer gaan."

Annabel draait haar hoofd, haar wang tegen het natte fluweel van de bank. Ze kijkt naar Joris, die daar staat—zijn donkerblonde haar plakkerig van het zweet van zijn workout, zijn ogen die van het ene naar het andere lijken te schieten, niet wetend waar ze moeten blijven. Ze glimlacht nog steeds, diezelfde geile glimlach, en dan spreekt ze—haar stem schor, gebruikt, vol van wat ze net heeft ervaren.

"Joris..." fluistert ze, en het klinkt als een liefdesverklaring. "Zo lekker... je opa... neukt zo lekker... zo groot... zo diep... zo hard... zo vol... oh... zo lekker..."

Joris beweegt. Een stap naar de tafel, zijn hand die erop slaat—een klap die door de kamer echoot. Dan zakt hij in de stoel tegenover de bank, die oorfauteuil waar ze vanmiddag nog in zat te wachten, en kijkt.

Hij kijkt naar haar, zijn ogen zien haar, echt voor zich staan, haar benen wijd, waar net nog Opa Fred’s lul in haar zat en hij gelooft zijn eigen ogen nog steeds niet.

Haar kutje—open, rood, Freds witte zaad dat eruit druipt en langs haar dijen loopt. Haar rug—besmeurd, kleverig, een canvas van wat er is gebeurd. Fred—nog hijgend, zijn borstkas die op en neer gaat, die imposante gestalte die nog steeds tussen hen in staat.

Ze komt overeind. Traag, met die gratie die ze altijd heeft gehad, ondanks alles. Ze loopt naar de bank—hun bank, nu bevuild, nu heilig op een manier die niets met godsdienst te maken heeft—en gaat zitten. Tegen Fred aan. Haar schouder tegen zijn borst, haar dij tegen zijn dij, haar hand die op zijn been rust.

Ze kijkt naar Joris. Zegt niets. Heeft alleen die glimlach, die verdomde geile glimlach die haar gezicht lijkt te hebben overgenomen. Haar ogen vragen—wat nu? Wat gaan we doen? Wil je me nog? Wil je dit zien? Wil je meer?

Joris kijkt terug. Ziet twee mensen die hij liefheeft—zijn vrouw, zijn opa—naast elkaar, tegen elkaar, elkaar vasthoudend. Ziet de voldoening op Freds gezicht, die diepe lijnen die nu lijken te zijn gevuld met iets nieuws. Ziet Annabel—open, gevuld, vervuld—die naar hem kijkt alsof hij een vraag is waarvan ze het antwoord al kent.

Wat nu? Denkt hij. De woorden tollen in zijn hoofd, herhalend, zonder einde. Wil ze vaker met opa Fred neuken? Wil ze nog wel met hém neuken? Wat is dit en wat gaat er verder gebeuren?

Hij heeft geen antwoord. Heeft alleen dit moment—de geur, het zicht, het geluid van ademhaling die langzaam normaliseert. Twee mensen waar hij zielsveel van houdt. Die van elkaar hebben genoten. Die, hij beseft het langzaam, misschien nog steeds genieten, nog steeds willen, nog steeds kunnen.

Annabel leunt dichter tegen Fred aan. Haar ogen half dicht, haar lippen nog steeds gekruld in die geile glimlach. Wachtend. Verlangend. Vragend.

En Joris zit. En kijkt. En weet niet wat hij moet doen, behalve aanwezig zijn in wat er is ontstaan—iets dat groter is dan zijn begrip, ouder dan zijn relatie, dieper dan zijn angst.

De klok in de hoek tikt verder. De regen houdt op. En in de woonkamer van Annabel Gerritsen begint iets nieuws—of eindigt iets ouds—terwijl drie mensen in stilte naar elkaar kijken, elk met hun eigen verlangen, hun eigen verlies, hun eigen onvermijdbare toekomst.