De badkamerdeur stond nog op een kier. Stoom droop van de tegels. Sophie stond bloot midden in de kamer, haar krullen zwaar van het water, een handdoek achteloos over een schouder. Mike zat op de rand van het eenpersoonsbed, ellebogen op zijn knieën, nog nat. Lucas leunde tegen de kast, handdoek om zijn middel, alsof die ene lap stof hem beschermde. Niemand zei iets. Sophie deed de kast open. Van Lucas’ plank pakte ze een wit overhemd. Van haar eigen stapeltje een spijkerbroekje: zo klein dat het leek op een string. Ze hield het tegen haar heup. Het broekje verdween bijna achter haar hand. “Dit,” zei ze rustig. Mike keek op, keek weg, keek toch weer. Lucas slikte. Het opengaan van de kamerdeur haalde hen uit de stilte. Tom kwam binnen en bleef een seconde in de deuropening staan. Hij overzag de situatie snel. Lucas en Mike keken verschrikt op. Sophie draaide zich niet om. Ze waren naakt, de kamer rook naar zeep, naar sex, naar natte huid. Lucas werd rood tot in zijn nek. Mike zette zijn kaak vast en staarde naar de vloer. Sophie hing het overhemd over de stoel. “Hey sexy,” zei ze alleen. De stilte duurde te lang. Toen doorbrak Tom die. “Ik heb ravioli laten staan,” zei hij droog. “Beneden. Dacht: als jullie toch een extra bordje willen.” Hij haalde een schouder op. “Ik wil ook onder de douche. Jullie mogen me de volgende keer uitnodigen hoor.” Mike keek op, alsof hij wilde checken of Tom het echt meende. Tom deed de deur achter zich dicht. Zonder haast trok hij zijn shirt over zijn hoofd, deed zijn broek los, liet zijn boxershort zakken. Alles belandde op de grond. Hij bleef staan zoals hij was: naakt, kalm, en hard. Zijn pik stond strak omhoog. Hij liep naar de badkamer, bleef nog even in de deuropening staan. “Geen verwijt Sophie,” zei hij. Maar fuck… het idee. Jij met hen.” Hij keek Sophie aan. “Dat doet dit.” zei hij terwijl hij kort zijn harde pik streelde. Sophie keek naar beneden, naar zijn harde pik. Toen naar Mike en Lucas. Er gleed een kleine glimlach over haar gezicht, niet gemeen, eerder ontspannen. “Matglas,” zei ze. “Weten jullie het nog? Drie pikken zag ik, allen recht omhoog achter dat glas. Allemaal hard door mij. En kijk nou.” Ze wees met haar kin naar Mike en Lucas. “Twee zijn slap. Omdat ze me net hebben geneukt.” Ze keek weer naar Tom. “Jij staat nog. Is dat eerlijk?" Tom knikte een keer en verdween onder de douche. Het water ging aan. Sophie volgde hem. Zonder iets te zeggen stapte ze onder de warme straal, natte huid tegen natte huid. Haar hand vond hem meteen. Warm, hard, nat van het water. Ze streek een paar keer, langzaam, alsof ze hem eerst even wilde voelen. Toen trok Tom haar naar zich toe en draaide haar om. Haar rug lag even tegen zijn borst, warm en nat, toen duwde hij haar zacht naar voren. Zijn handen gleden over haar heupen, omhoog, over haar buik, tot ze haar borsten vonden. Hij kneedde ze onder het warme water, duim over haar harde tepels, over de piercing. Sophie ademde in, diep, alsof haar lijf hem herkende nog voor hij binnen was. Zijn pik drukte tegen haar kut, precies daar waar ze nog open en glad was van eerder. Sophie zette haar handen tegen de tegels. Water parelde in haar wimpers toen ze over haar schouder keek. “Ja Tom. Neuk me. Jij bent de lekkerste, dat weet je.” Hij ging naar binnen. Alsof hij geen haast had en toch alles wilde. Sophie voelde hoe hij haar vulde, hoe ze om hem heen openging, hoe vertrouwd dat was. Een kreun ontsnapte aan haar. Ze liet haar voorhoofd tegen haar onderarm rusten. Een hand bleef op haar borst. De andere gleed naar beneden, door het water, tussen haar benen. Zijn vingers vonden haar clit terwijl hij stootte. Klein. Precies. Elke stoot duwde haar tegen die vinger aan. Het werd te veel. Sophie voelde het vanuit haar onderbuik omhoog kruipen, warm, dwingend, alsof haar hele lijf zich om hem sloot. Zij kwam eerst. Stil, met haar mond open onder de straal. Haar benen trilden. Haar kut trok samen om zijn pik, golf na golf, tot ze bijna haar grip op de tegel verloor. Tom volgde snel. Harder. Dieper. Hij boog zich over haar rug, kuste haar natte schouder en stootte zich in haar leeg. Hij hield haar vast tot het over was, tot hun adem weer tot rust kwam. Even bleven ze zo staan. Alleen water. Alleen adem. Alleen het natte, warme gevoel van hem in haar, en van haar om hem heen. Toen zette Sophie de kraan uit. Tom pakte twee handdoeken van het rek, wikkelde er een om haar en een om zichzelf. Ze pakte een kleine handdoek en droogde zijn borst af. Hij nam de handdoek over, keek haar in de ogen en droogde haar haar ermee. Klein. Dichtbij. Ze liepen de kamer weer in. Lucas en Mike zaten intussen gekleed op het bed. Allebei glimlachend. Niet gemeen. Eerder opgelucht. Mike was de eerste. “We zijn blij dat je niet boos bent.” Tom wreef de handdoek door zijn haar. Keek hen aan. Toen Sophie. “Ze is niet exclusief van mij,” zei hij rustig. “Als Sophie zin heeft, hebben jullie mijn zegen. Dat was de afspraak. Dat blijft de afspraak.” Sophie knoopte de handdoek vaster en glimlachte. Iets in haar borst was warm. En ergens, heel klein, een beetje bang voor later. 

Lucas en Mike gingen de kamer uit. Hun stemmen verdwenen de tuin in. Sophie liet haar handdoek vallen. Tom de zijne. Even stonden ze weer naakt in de kamer, nog warm van de douche. Sophie pakte Lucas’ witte overhemd en haar eigen kleine, gerafelde spijkerbroek. Ze trok het broekje aan; het sneed hoog in haar billen en leek van achteren op een string. Daarna trok ze het overhemd aan en pakte ze de twee onderste punten vast. Ze trok die naar elkaar toe en legde er laag op haar buik een losse knoop in. Ze draaide zich om naar Tom. “En? Hoe vind je het?” Tom bekeek haar van top tot teen. Zijn blik bleef even hangen, maar zijn reactie was eerlijk. “Een verdomd geile look zo Soof,” zei Tom, terwijl hij haar bekeek. “Echt foute glamour. En ook behoorlijk hoerig.” Sophie grijnsde en trok aan de losse knoop onderaan haar overhemd. “Ach ja,” zei ze. “Ik ben nu toch ook jullie hoertje?”  Tom schudde zijn hoofd, pakte haar hand en samen liepen ze naar beneden. “Fuck Sophie.” zei Emma. “Dat broekje is geen broekje. Je durft zo de club in?” Lisa floot zacht. “Zullen wij dat ook doen ook wit hemd en jeans? Maar dan wel een tikkeltje netter.” Ze leenden overhemden en stropdassen van de jongens. Hun knoopjes gingen gewoon dicht. De stropdas netjes. Hun jeans shorts waren langer. De groep liep vrolijk het tuinpad af, richting Wrong Glam. 

Even later dreunde de muziek door de zaal alsof het zelf een hartslag had. Overal glanzende huid onder roze en blauwe lampen. Lisa danste met Daan, Emma met Joris, allebei met die brutale bravoure van mensen die de avond netjes wilden laten beginnen. Sophie schoof soms tussen hen in op de dansvloer. Soepel. Zelfverzekerd. Alsof de beat haar lichaam al kende. De drie meiden hadden witte overhemden en stropdassen van de jongens geleend. Bij Emma en Lisa zaten meer dan de helft van de knoopjes keurig dicht, stropdas netjes, net wild genoeg voor Wrong Glam. Sophie kon het natuurlijk weer niet laten. Ze had een overhemd van Lucas aan. Te groot in de schouders, te slordig bij de kraag, precies daarom geiler. Geen enkel knoopje zat dicht. Alleen onderaan, precies ter hoogte van haar navel, hield één knoop het overhemd bij elkaar. Soms schoof die knoop bij het dansen onder haar navel, soms erboven, en telkens als hij verschoof viel de witte stof opnieuw open over haar buik. De zwarte stropdas hing los tussen haar tieten, alsof iemand hem daar was vergeten en zij hem expres had laten hangen. Het overhemd klemde nergens. Het kleefde. Nat van zweet, doorzichtig op de plekken waar het tegen haar huid plakte, en bij elke beweging schoof de stof verder van haar borsten af. Als ze stilstond bedekte het haar tepels. Als ze haar armen omhoog deed, of haar heupen zette, gleed het open en zag je veel: de ronding van haar tieten, de natte glans in haar decolleté, het donker van een tepel die zich even tegen de rand van het overhemd aandrukte voor ze de stof weer achteloos terugtrok. Alleen die ene knoop bij haar navel hield het netjes. Als een belofte die ze steeds bijna brak. Ze deed niets per ongeluk. Ze deed alsof het per ongeluk was. Natte blonde slierten haar plakten in haar nek. Onder de roze lampen zag ze eruit als een meisje dat een jongenshemd had gestolen na de seks en besloten had dat de avond daarmee pas begon. Hoerig op een slimme manier. De manier van Sophie: alles nog net bedekt, tot ze haar lichaam in de beat legde — langzaam, precies — en het overhemd deed wat zij wilde: openvallen, precies lang genoeg. Ze had al een paar keer gemerkt dat mensen naar haar keken. Dat deed haar goed. Niet omdat ze hun goedkeuring nodig had, maar omdat het prettig was om te weten dat ze de aandacht kon sturen wanneer ze dat wilde. 

De muziek zakte in, in een dikkere beat. Niet traag genoeg om te gaan zitten in lounge seats maar wel zwaar genoeg om lijven dichter tegen elkaar te laten komen op de dansvloer zonder dat iemand een gesprek hoefde te beginnen. Aan de rand stonden de jongens te chillen. Glazen in de hand. Schouders los. Die luie aandacht van jongens die weten dat de avond nog lang is. Juan hing er soms tussen, soms een paar stappen ernaast, altijd met een oog op Sophie als ze voorbijkwam. Sophie huppelde. Letterlijk bijna. Van groep naar groep, een kus op Lisa’s wang die ze niet afmaakte, een slok van iemands glas, een lach naar Emma, en weer weg. Het overhemd van Lucas deed onder de roze lampen precies wat het moest doen. De zeemansknoop zat los. Slordig. Enorm sexy. Precies op de hoogte van haar navel, soms eronder als ze ademde, soms erboven als ze bewoog. Eén verkeerde draai en de stof zou opengaan. Eén goede draai en hetzelfde. Het knoopje hing daar niet om iets dicht te houden. Het hing daar om te laten zien hoe weinig er nodig was voor iemand om alles te zien. Meer niet. Als ze stilstond lag de stof net veilig over haar tieten. Als ze bewoog, viel het zo ver open dat de zwarte glans in haar decolleté zichtbaar werd. Juan boog zich naar Tom. “Ze kijkt al de hele avond jouw kant op,” zei hij, te zacht voor de rest, hard genoeg voor Tom. “Lotte bedoel ik. En niet per ongeluk.” Tom haalde zijn schouders op, maar zijn mondhoek verraadde hem. Juan bleef niet hangen. Hij liet de hint liggen zoals je een lucifer laat liggen: hij brandt wel of hij dooft. Sophie zag Lotte eerst van opzij. Lichte mesh jurk die bijna niets verborg. Stof die bij elke stap een andere glans kreeg. Ze kwam niet binnen als een explosie. Ze kwam binnen als iemand die de temperatuur van de groep al kende. Eerst een lach naar Noah. Toen een slok van Steefs glas, zonder te vragen. Toen bleef Lotte staan, vlak voor Tom. Niet tegen hem aan, maar wel dichtbij genoeg om haar aanwezigheid duidelijk te maken. “Hé, Lotte.” glimlachte hij. “Hé, Tom. Goed dat jullie er zijn.” Ze voelde zijn blikken over haar lichaam dwalen. “Zeker. Dit lijkt goed geregeld.” Ze gaf hem een speels tikje tegen zijn arm en draaide zich daarna naar de rest van de groep. “En jullie vermaken je ook een beetje?” Ze zei het luchtig, zonder er meteen iets zwaars of doelbewust verleidelijks van te maken. Lotte was gewoon zo: open, vrij en lichamelijk. Als ze met iemand praatte, raakte ze diegene gemakkelijk even aan. Een hand op een arm, haar vingers kort op iemands schouder, een speelse duw wanneer iemand haar aan het lachen maakte. Ze leek zich volledig op haar gemak te voelen tussen de jongens. Binnen no time was ze in de groep opgenomen. Ze praatte met Noah, maakte een grap tegen Lucas en bleef net iets langer naast Mike staan toen hij haar iets vertelde. Niemand leek zich daar druk om te maken. Lotte straalde dezelfde ontspannen zelfverzekerdheid uit als Sophie. Bij Tom werd haar houding iets speelser. Ze bleef naast hem staan, leunde tijdens het praten kort met haar borst tegen zijn arm en liet haar hand even op zijn schouder rusten. Niet opzichtig, niet genoeg om er iets van te maken. Maar wel genoeg om te laten merken dat ze zijn nabijheid prettig vond. Tom reageerde ontspannen en gaf haar zijn volledige aandacht. Juist die vanzelfsprekendheid maakte het voor Sophie, die hen vanaf de dansvloer gadesloeg, moeilijker om haar blik ergens anders op te richten. 

Bij Tom bleef haar hand een tel langer. Juan keek ernaar, knikte instemmend, bijna onzichtbaar, en liep weg. Hij kende Lotte, zag dat het goed was, en liet haar bij hen achter. Aan de andere kant van de dansvloer had zich een kring gevormd. Sophie stond in het midden. Ze danste alleen, op de zwoele beat van Despacito. Van waar Juan stond was het eerst de stof. Een wit overhemd, dun, doorzichtig van het zweet, open op die ene slordige zeemansknoop bij haar navel na. Onder haar shirt bewoog alles. Haar tieten schommelden mee in de beat, heen, weer, tegen de natte stof aan en weer los. Tepels prikten er soms  doorheen. Elke schouder, elke heup deed de stof een stukje opschuiven. Soms net niet. Soms wél: een volle, blote tiet die een tel in het roze licht hing, glanzend van zweet, voordat ze de stof achteloos terug schoof. Alsof ze een haarlok achter haar oor deed. Alsof het pech was. Het was geen pech. Haar vingers lagen soms op de knoop. Niet om hem open te trekken. Om eraan te draaien. Strakker, losser, strakker. De mannen volgden die hand zoals ze haar tepels volgden. Eén verkeerde beweging en het overhemd zou vallen. Ze gaf hun die gedachte. Niet de knoop. Juan liep erheen. Dichterbij zag hij het duidelijker: de schaduw van haar piercing door het natte wit, de binnenkant van een borst die bij een draai helemaal vrijkomt, haar nonchalante duim die de stof weer over haar tepel streek. Het was geen dans meer. Het was een act. En zij wist precies wie er keek. Sophie merkte Juan pas op toen hij naast haar stond. Ze keek naar zijn uitgestoken hand en toen naar de dansvloer. Despacito lag nog in de speakers, traag genoeg om iemand tegen je aan te laten hangen. Ze pakte zijn hand en schoof vloeiend op de beat tegen hem aan, borst tegen borst. Ze voelde dat haar tieten vrij bewogen onder het dunne van het overhemd, tegen zijn borstkas. Juan’s handen landden op haar heupen en bleven daar, netjes, in het ritme. Sophie had andere ideeën. Ze kuste hem intens, ze was nog steeds bezig met haar  show. Toen draaide ze in zijn armen tot haar rug tegen zijn borst lag. Zijn kruis drukte tegen haar kont. Ze duwde ertegenaan, langzaam. Genietend van het gevoel schoof ze zijn handen omhoog, over de knoop, en legde ze op haar borsten. Ze voelde hoe Juan in het ritme begon te spelen. Zijn vingers gleden onder de stof. Hij omvatte haar borsten, vol, warm, en liet zijn handen daarna langzaam naar beneden zakken. De stof ging mee. Het gevaar dat haar tieten helemaal vrijkwamen werd groter. Heel even rustte zijn hand op de knoop terwijl hij zachtjes aan haar oorlel knabbelde. Ze keek hem steels aan en knikte. Hij maakte de knoop los. Een tel gebeurde er niks. Het overhemd viel open, bleef aan haar schouders hangen, en haar tieten lagen ineens vrij in het licht: zwaar, zwetend, tepels hard, de piercing die een scherpe glans gaf. De beat van Despacito ging door. De kring niet. Eerst korte, dikke stilte van mannen die niet meer wisten of ze mochten kijken. Toen het gejoel. Fluiten. Geen net applaus — keel, lust, hitte. Het schoot door Sophie heen als een warme, natte golf. Schaamte had geen tijd. Alleen dat zware, zoete: ze zien me. Helemaal. De DJ kwam door de speakers, hees van het lachen. “Eso, chica… Wrong Glam, baby. Laat ze maar kijken.” Sophie draaide zich weer om in Juan’s veilige armen. In een beweging liet ze het overhemd van haar schouders glijden. Het viel tussen hun voeten. Alleen de zwarte stropdas bleef over haar blote huid. Ze drukte zich tegen hem aan. Haar tieten plat tegen zijn borstkas, elke beat een schuivende, zweterige wrijving van huid op stof. Ze kuste hem alsof de zaal er niet was — en voelde precies dat die er wél was. Zijn handen in haar zij. Haar borsten die tussen hen in bewogen, vastgeklemd, glanzend. Zij gaf de maat. Hij bewoog mee. Het nummer stierf weg. Een nieuwe beat kwam erin. Ze lieten elkaar los. Sophie stapte een halve pas terug, borsten bloot, stropdas om, en blies kushandjes de kring in. Toen bukte ze, en raapte het overhemd van de grond. Haar armen gleden in het hemd en ze legde diezelfde slordige knoop weer bij haar navel. Nat. Bijna dicht. 

De nieuwe beat was droger, minder zwoel. De zaal zou het refrein van de vorige beat niet snel vergeten. Juan keek naar de bar en zag er zijn vrienden. “Dorst?” vroeg hij. Ze knikte. Zijn hand bleef in haar zij terwijl hij hen tussen de zwetende lijven door laveerde. Zijn vrienden stonden met hun glazen toe te kijken. Ze hadden de hele vertoning gevolgd en gewacht tot Juan haar naar hen toe zou brengen. Sophie kende de gezichten nog van die middag, al waren de namen haar ontschoten. Ze herkende het type: mannen die graag uitproberen hoeveel vrijheid je hen gaf. Een aarzelend signaal zagen ze als een uitnodiging, maar een kordaat nee begrepen ze meteen. Dat maakte hen spannend—en alleen veilig zolang zij zelf de grenzen bleef bepalen. Juan bleef achter haar staan, kin bijna op haar schouder. en stelde hen aan elkaar voor. “Sophie, dit zijn Sergio en Mateo. Ze lijken gevaarlijk maar maak je geen zorgen. Het zijn schatjes.” Sergio grijnsde in zijn glas. “We zagen je.” Hij schoof het glas naar haar toe. Ze nam een slok, trok een vies gezicht. Hij lachte en ving haar pols toen ze het terugzette. Zijn duim ging traag over de binnenkant ervan. Sophie liet het gebeuren. In haar hoofd was het simpel: als zij deze eerste aanraking toeliet, kwamen de volgende vanzelf. Ze vond de mannen spannend. Juan keek toe. Niet als haar eigenaar. Als iemand die de voorstelling kende en wist dat het slot elke keer anders liep. Ze leunde naar voren, kuste Mateo eerst. Kort. Daarna Sergio, een tel langer, tot zijn adem kantelde. Juan lachte tegen haar oor, warm, niet verbaasd. “Je begint snel.”

Sergio die naast haar stond had gevoelsmatig door dat Sophie genoot van de aandacht en het spel en nam voorzichtig een volgende stap. Zijn handen gleden naar haar zij. Laag, voorzichtig. Sophie keek hem aan. Toen het te lang duurde voor hij verder ging pakte ze zijn polsen en schoof ze omhoog. Zijn handen gleden afwachtend mee tot ze ze liet stoppen bij haar borsten. Hij kneep, een keer, alsof hij nog checkte of ze het meende. Toen hij doorhad dat ze dat deed, schoof zijn duim langzaam onder de stof van het overhemd op zoek naar  haar tepel. Toen zijn duim haar tepel vond onder de stof, en zijn wijsvinger nog daarboven zat, knelde hij haar tepel zachtjes daartussen. Er knalde een steek door haar heen die recht naar haar kut zakte. Mateo drukte zich tegen haar rug. Zijn kruis tegen haar billen, zijn adem in haar nek. Zijn handen begonnen op haar kont, speelden even over haar bovenbeen en gleden toen langs de binnenkant van haar dijen omhoog. Zijn vingers streken gevoelig over het kleine lapje stof voor haar kutje, bleven daar een tel te lang, en kropen verder omhoog tot haar navel. De kriebels in haar buik maakten haar natter. Ze kreunde zacht. Dat gaf hem moed. Hij legde zijn handen op de slordige knoop en wachtte. Sophie’s ademhaling verraadde haar. Hij trok de knoop los. Het overhemd viel open, maar bleef hangen. De stof lag nog nét over haar tepels. Een beweging van Sergio’s hand. Een ademhaling te diep van haarzelf. Dan lagen ze bloot. Ze wist het. In haar hoofd hoopte ze erop. Sergio verschoof zijn handen. Sophie bewoog mee, alsof de beat het deed. De stof gleed opzij. Haar tiet lag in zijn hand, hard, tussen zijn vingers, terwijl Mateo haar van achteren tegen zich aandrukte. Sophie hapte naar adem. Niet van schrik. Van hoe snel haar lijf ja zei. Sergio’s duim op haar tepel. Mateo’s harde kruis tegen haar kont. En daartussen Juan, die niet wegging, die keek, die haar liet gebruiken. Drie mannen. Zij in het midden. Verwend worden. Dat was wat ze wilde. Het overhemd deed niks meer, behalve alsof. In haar hoofd was het helder, bijna stout: dit is van mij. Hun handen. Mijn kick. Als ze nu haar schouders naar achteren trok, lag de andere tiet ook bloot. Ze hield die seconde vast. Toen deed ze het. Ze liet de stof gaan en duwde toen haar borst dieper in Sergio’s hand. “Blijf,” fluisterde ze. Haar benen gingen vanzelf iets wijder. Niet omdat Mateo het vroeg. Sophie was geil. De mannen, de muziek, de wetenschap van dit openbaar samenzijn. Ze voelde hoe nat ze was, en hoe weinig ze nog wilde doen om dat te verbergen. Mateo moest het aangevoeld hebben. Zijn duim verschoof naar haar broek, piepte in de naad, omhoog, tot hij het vocht van haar kut op haar huid voelde. Ze was nat, warm. Onmiskenbaar. Sophie ademde uit tegen Juan’s mond en kuste hem intens. De duim van Mateo bleef, plat, op haar spleet. Niet erin. Precies daar waar ze al open en nat was. 

Terwijl ze haar spel speelde met de drie mannen, keek Sophie even over hun schouder naar de dansvloer.Tom stond dicht tegen Lotte aan. Haar jurk ving het licht, dun, ondeugend, het was bijna niets. Lotte’s hand lag in zijn nek. Hun heupen pakten dezelfde beat, traag, alsof ze elkaar al lang kenden. Ze lachten. Niet groot. Geen show. Die kleine, warme lach die Sophie van Tom kende — de lach die hij voor haar had sinds gisteren. De steek kwam laag en lelijk. Niet in haar kut. Daaronder. In iets dat ze geen naam wilde geven. Er was geen afspraak. Dat wist ze. Zij had het zelf zo gezet: geen ketting, geen claim, niet na dat jaar waarin drie jongens haar om beurten hadden dichtgeschroefd tot ze geen lucht meer kreeg. Zij wilde vrij zijn. Zij stond hier zelf met drie mannen. Sergio’s hand op haar borst. Mateo’s duim op de natte huid bij haar kut. Juan’s mond die ze kon kussen wanneer ze wilde. Dat was haar genot. Dat was haar regel. Alleen keek Tom nu zo naar Lotte. Niet als naar een lichaam op een dansvloer. Sophie slikte. Haar lijf zei ja tegen de handen om haar heen. Sergio, Mateo, Juan, de blikken van de anderen. Ze genoot ervan. Bij het zien van Tom met Lotte zei haar gevoel iets anders. Smaller. Jaloerser dan ze mocht zijn. Zij vond Tom leuk. Meer dan leuk. En daarom sneed die lach: omdat hij Lotte aankeek zoals hij haar aankeek. Hij deed niets verkeerds. Geen hand onder stof zoals haar metgezellen nu. Alleen een dans. Veel minder dan zij nu. Toch voelde het alsof dat stukje van hen ineens ook van iemand anders was. Ze bleef kijken. Niet wegkijken. Ze maakte er geen scène van. Hij deed niets verkeerds. De regel klopte. En toch deed het zeer. 

Mateo schoof langzaam het lapje stof opzij. Zijn vinger vond haar, nat, open, en gleed langzaam naar binnen. Sophie hapte naar adem. Het gevoel was diep genoeg om alles even weg te vegen: Tom, Lotte, de regel. Alleen die vinger, die haar van binnen opende, die precies dat deed waar ze al de hele avond om vroeg. Ze genoot ervan. Intens. Haar benen gingen wijder, haar kut zoog om hem heen, een hese klank ontsnapte haar. 

Niet nu. 

Niet hier. 

Misschien straks. 

Ze pakte Mateo’s pols. Niet hard. Duidelijk. Hield hem stil, nog in haar, een tel, alsof ze het gevoel wilde meenemen — en trok hem toen terug. “Dit is even genoeg,” fluisterde ze.  “Voor nu.” Sergio’s hand lag nog op haar tiet. ze leidde die naar haar heupen en trok haar overhemd weer voor haar borsten. De stof plakte. De vinger was weg. De natheid niet. De beat ging door. Lotte draaide in Toms armen. Body to body. Gekleed, ja. Maar zo minimaal dat het toch vuil leek. Toms hand zakte in haar zij. Sophie stond stil tussen de drie mannen. Alleen de natheid herinnerde haar aan het eerdere gevoel van vrijheid. In haar hoofd gleed die vinger nog een keer dieper — op hetzelfde moment dat Tom Lotte dichter tegen zich aantrok. Ergens in dat alles bleef die ene gedachte hangen, stoer en klein tegelijk: Doe wat je wilt, Tom. Maar kijk niet zo naar haar. Juan voelde het aan haar. Ze had het spel met hen even stopgezet. Sergio zei iets tegen Mateo en Sophie lachte automatisch mee. Haar lach kwam te laat. Haar ogen bleven bij Tom. Dichterbij dan daarnet. Hij deed het niet zo openlijk als zij hier had gedaan. Maar toch. Zijn blik naar haar. Naar Lotte. Tom zag dat bij Sophie haar glimlach langzaam wegzakte. “Alles goed?” vroeg Juan. “Ja.” zei ze kort. Hij volgde haar blik. Pakte het glas van Mateo, liet haar de rest leegdrinken, zette het weg. “Je bent ineens stil.” Sophie keek hem aan. “Ik ga zo weer dansen.” Juan keek haar aan. Ook hij keek naar de overkant. Toms schouder raakte die van Lotte. De spanning onder Sophie’s ribben werd strak. “Wil je weg Sophie?” ze schudde haar hoofd “Nee.” zei ze kortaf. “Wil je dat Lotte weggaat?” Ze keek hem scherp aan. “Dat is niet hetzelfde.” “Nee,” zei Juan. “Dat is het niet.” Voor het eerst deze vakantie zat zij niet meer bovenop haar spel. “Hij mag doen wat hij wil,” zei ze. Stoer. Te stoer. “Vind je dat echt, Sophie” zei Juan. “Ja want ik mag het ook.” ze keek Juan aan met een mix van ondeugd maar ook pijn. “Dat weet ik. Ik heb het gevoeld.” Juan glimlachte “Dus?” kaatste Sophie. “Dus je zegt het nu alsof ik je gevoel moet redden?” Juan knikte naar Lotte, zonder partij te kiezen. “Ik ga haar niet zeggen dat ze moet stoppen. Lotte is mijn partner. Zij wil dit leven. Ik ook. Jij wilt het ook, Soof. Dat sleep je al de hele vakantie met je mee.” Sophie kruiste haar armen. “Ik ben niet jaloers." Hij haalde zijn schouders op. “Rechten of geen rechten. Het gaat er niet om of je het mag voelen. Het gaat erom dat hij iets voor je betekent. Anders keek je niet zo.” Sophie zuchtte: "Tom lachte naar Lotte. Klein. Oprecht. Hun lach. Maar hij is belangrijk voor me,” zei Sophie. Juan knikte en zei: “Hij is geen bezit. Deze vrije manier van leven is mooi als je het aan kan. Het vraagt alleen dat je soms iets ziet wat zeer doet — en het toch laat gebeuren. Dat is de prijs.” Hij keek haar indringend aan. Sophie slikte. “Ik wil niet dat hij toestemming van mij nodig heeft.” Ze keek even weg. “Zeg dat dan.” zei Juan. “En ik wil niet dat hij denkt dat het me niks doet.” weer keek Sophie weg. Ze schaamde zich. “Dat ook,” zei Juan. “Makkelijk, als jij het zegt.” Zuchtte Sophie. “Niet makkelijk,” zei Juan. “Wel het enige dat dit niet kapot maakt." Zijn stem bleef rustig. “Vrijheid is geen onverschilligheid. Jij ontdekt dat nu.” Over Lotte’s schouder zocht Tom Sophie’s blik. Zij keek niet weg. Ze tilde haar hand een stuk, alsof ze proostte. Hij gaf een kleine glimlach terug. Geen scene. Geen verbod. Alleen: ik zie je. Juan boog iets naar haar toe. “Wil je naar hem toe?” Haar mondhoek trok. “Nee. Nu nog niet,” zei Sophie. “Eerst moet ik weten of ik iets wil zeggen. Of alleen wil dat hij voelt dat ik iets voel.” Juan glimlachte “Gevaarlijk verschil,” zei hij. “Daarom dans ik liever.” Zei Sophie. Juan reageerde gelijk en stak zijn hand uit. Zij pakte die. Een laatste blik naar Tom en Lotte. Daarna verdween ze in de muziek. Stoer genoeg om Tom alles te gunnen. Eerlijk genoeg om te weten dat het rot voelde.