Hendrik-jan reed die ochtend met de oude bestelwagen van de parochie over de modderige weg naar de kleine boerderij van Marianne. De lucht rook naar natte aarde, mest en herfst. Hij voelde zijn lul al halfhard in zijn broek bij de gedachte aan wat komen ging.

Marianne, tweeënveertig, dikke zeug van een vrouw, met die zware, hangende tieten die altijd over haar buik leken te rollen en die brede, zachte kont die trilde bij elke stap.

Ze had gisteren in de biechtstoel gezeten, snikkend over haar eenzaamheid, over de lege nachten op de boerderij, over de zondige dromen waarin dieren haar vulden. Hij had haar de absolutie gegeven en beloofd dat hij de volgende dag zou komen voor een grondige reiniging.

Ze stond hem op te wachten bij de schuur, in een oude jurk die strak om haar volle lichaam zat. Haar dikke dijen wreven tegen elkaar toen ze naar hem toe liep. “Pastoor,” zei ze hees, “ik heb me al bijna uitgekleed. Alleen dit nog.”

Ze trok de jurk over haar hoofd. Haar zware, hangende borsten kwamen tevoorschijn, de tepels dik en bruin, de huid eronder gevlekt en zacht. Haar buik was rond en vol, haar schaamhaar een dikke, natte bos. Tussen haar benen glom het al.

Hendrik-jan knikte tevreden. “Goed zo, kind. De Heer houdt van een willig lichaam. Kom.”

Hij leidde haar de schuur in. Het paard stond in zijn box, een groot, gespierd beest met een glanzende vacht en een zware, hangende zak. De geur van hooi, mest en dierlijke hitte vulde de lucht. Hendrik-jan deed de box open, greep het paard bij de teugel en leidde het naar het midden van de schuur. Het beest stampte onrustig met zijn hoeven.

“Op je knieën,” beval hij. “Voor het heilige werk.”

Marianne zakte gehoorzaam door haar dikke knieën in het stro. Haar zware tieten hingen naar voren, bijna tot aan de grond. Hendrik-jan greep de schede van het paard, trok de zachte huid naar achteren en liet de zware, donkere lul tevoorschijn komen.

De schacht was dik en grijsachtig, warm onder zijn hand, en aan het uiteinde zwol de eikel al zichtbaar, breed en donker, met de dunne, uitstekende urethra die als een vinger vooruitstak. Geen roze kop zoals bij een man, maar een zware, dierlijke vorm die hoorde bij het beest.

“Ruk hem,” beval Hendrik-jan. “Langzaam. Voel hoe zwaar hij is. Hoe anders dan een man.”

Marianne sloot haar dikke vingers om de groeiende schacht. Ze trok de huid soepel op en neer. Het paard hinnikte zacht toen de lul verder uit de schede gleed, langer en dikker wordend. De eikel zwol verder, werd breder en zachter, de donkere huid glom van het vocht dat al vrijkwam.

Marianne wreef steviger, beide handen nu, haar adem zwaar. Hendrik-jan stond ernaast, zijn eigen broek open, zijn grijze, dikke pik al steenhard in zijn hand. Hij keek toe hoe de paardenlul steeds imposanter werd: de schacht dik als zijn pols, de eikel die zich wijd openvouwde, de urethra die nog verder naar voren stak.

“Nu pijpen,” gromde hij. “Mond open. Neem die dikke, donkere kop. Slik wat je kunt.”

Marianne boog voorover. Haar dikke lippen sloten zich om de gezwollen eikel. Ze zoog, haar tong die over de warme, donkere huid gleed, over de uitstekende urethra, speeksel dat al langs haar kin droop. Het paard stampte, duwde naar voren, en een deel van de dikke schacht gleed dieper haar mond in.

Ze kokhalsde, tranen in haar ogen, maar ze bleef zuigen, haar handen die de rest van de zware lul stevig bleven wrijven. De eikel vulde haar hele gehemelte, warm en zacht en heel anders dan enig mensenlichaam.

Hendrik-jan trok sneller aan zijn eigen lul, de geur van paard, hooi, natte kut en zijn eigen voorvocht vermengde zich in de warme lucht van de schuur.

“Dieper,” beval hij. “Neem meer van die heilige, dikke paardenlul. Reinig je keel ermee.”

Marianne boog verder, slikte nog een stuk van de schacht naar binnen. Haar keel bolde, speeksel en slijm droop in lange draden op haar hangende tieten. Het paard hinnikte luider, de eikel die nu helemaal gezwollen in haar mond lag, de urethra die tegen haar verhemelte drukte. Hendrik-jan voelde de lust als een hete golf door zijn ballen trekken.

Hij stapte dichterbij, greep Marianne bij haar dikke haar en trok haar mond van de paardenlul af. Een lange sliert speeksel bleef hangen tussen haar lippen en de donkere, glimmende eikel.

“Nu mijn beurt,” snauwde hij. “Mond open. Tong uit.”

Hij duwde zijn dikke, grijze pik tussen haar lippen en begon hard te neuken. Haar keel was al wijd en slap van het paard, warm en nat en ontvankelijk. Hij stootte diep, zijn ballen die tegen haar kin klapten, terwijl het paard ongeduldig met zijn zware, volledig ontblootte lul naast hen hing — de eikel nu helemaal open en gezwollen, druipend van vocht, de urethra lang en bloot.

Hendrik-jan keek naar beneden, naar haar volle, rode mond die om zijn lul gespannen stond, naar de dikke tieten die heen en weer bungelden, naar de imposante paardenlul die nog steeds in haar hand lag, donker en zwaar en kloppend.

Hij neukte haar mond tot hij voelde dat hij niet meer kon houden. Met een diepe, dierlijke brul kwam hij. Dikke stralen heilig zaad spoot hij diep in haar keel, stoot na stoot, tot ze bijna stikte en het sperma langs haar mondhoeken naar buiten droop.

Hij hield haar hoofd vast, duwde nog dieper, en bleef spuiten tot zijn ballen leeg waren. Toen trok hij zich terug. Een dikke sliert zaad hing tussen zijn eikel en haar lippen, viel op haar kin en droop verder op haar tieten.

Marianne hijgde, slikte, likte haar lippen schoon. Hendrik-jan veegde zijn nog halfharde lul af langs haar wang en keek naar het paard, dat ongeduldig stampte met zijn zware, volledig geërigeerde pik — de eikel breed en donker, de urethra die nog steeds vooruitstak.

“Nog niet klaar,” zei hij hees. “Het beest moet ook. Ruk verder. Pijp hem leeg. Neem die dikke, donkere paardeneikel weer in je mond. De reiniging is pas compleet als je alles hebt geslikt wat hij je geeft.”

Marianne boog zich weer naar voren, nam de gezwollen eikel opnieuw tussen haar lippen en begon te zuigen, haar handen die stevig over de dikke schacht wreven. Hendrik-jan ging achter haar staan, keek toe hoe haar dikke kont wijd openstond, de natte spleet die glom tussen haar dijen, en voelde zijn lul alweer langzaam hard worden. Buiten scheen de zon over de modderige wei.

Binnen rook het naar mest, speeksel, zaad en zonde. En de pastoor glimlachte, tevreden, terwijl hij wachtte tot het paard zou komen.