Ik had de Fiat een week eerder gekocht. Tweedehands, technisch prima, motor liep perfect. Alleen de kleur was fel geel. Schreeuwerig geel. Claudia noemde hem later het paaskuiken. Die bijnaam paste.

Toen ik haar ophaalde, bleef ze in de deuropening staan. Keek naar de auto, schudde haar hoofd en zei: “Oh, ik zie dat jij het bent, anders was ik weer naar binnen gegaan. Hoe heb je dit kunnen kopen?”

“Hij rijdt en is technisch goed,” antwoordde ik. “De kleur boeit me niet.”

Ze stapte in. “Best knus zo.”

We gingen naar de bioscoop. Sciencefictionfilm. We hadden een love-seat en zaten lekker dicht op elkaar. Mijn hand op haar bovenbeen werd meteen teruggedrukt. “Niet hier. Iedereen ziet het.” In de pauze probeerde ik het bij de jassen. Ze duwde me lachend weg toen er iemand uit het toilet kwam.

Na de film reed ik de stad uit. Halverwege stelde ik voor om te kijken of er al ijs lag op het meertje in het bos. “Ik heb daar vroeger geschaatst.”

Claudia keek me aan en ik denk dat ze de boodschap begreep. “Oké. Waarom niet.”

De parkeerplaats was niet leeg. Een paar auto’s, beslagen ruiten, bij één brandde de binnenverlichting. Claudia vroeg zacht: “Wat doen die mensen hier?”

“Geen idee.”

Ik parkeerde het paaskuiken wat aan de kant bij de ingang. Claudia bewoog onrustig op haar stoel.

“Ik moet al een tijdje plassen. Nu echt heel erg.”

Ze opende het portier, hurkte naast de auto, deed haar rokje omhoog en schoof haar slip opzij. Ze begon meteen met maximale druk. Ik hoorde het in het gras en zag de damp opstijgen.

Toen kwam er een auto de hoek om.

Koplampen. Fel en wit schenen op haar. Alsof iemand een schijnwerper had aangezet. Claudia zat gevangen in het licht. De straal bleef komen; ze kon hem niet meer inhouden. Haar slip moest ze opzij houden om niet nat te worden. De auto remde af, stuurde terug in haar richting en stopte. De felle koplampen bleven vol op haar gericht.

Ze verstarde, verblind, en keek naar beneden naar de straal die maar bleef lopen. Pas toen haar blaas leeg was, schoof ze haar slip terug zonder iets af te vegen, trok haar rokje omlaag en stapte haastig in.

De auto bleef nog een paar seconden hangen, reed toen langzaam door en parkeerde een stuk verderop tussen de bomen.

Claudia trok het portier hard dicht. Ze keek me met een rood hoofd boos aan.

“Je deed niets!”

“Wat had ik dan moeten doen?”

“Iets! De claxon indrukken! Schreeuwen! Wegrijden!”

Ik keek haar aan. “De claxon? Terwijl jij daar gehurkt zat te plassen? Wilde je nog meer aandacht trekken?”

Ze staarde me even aan. Toen zakte de boosheid een beetje. Ze lachte zenuwachtig. “Oké. Belachelijk antwoord. Maar jij keek er ook gewoon naar.”

“Ik was net zo verrast, maar vond het wel leuk om te zien gebeuren.”

Er viel een stilte. Buiten was het weer donker. Claudia keek naar haar handen.

“Het was best eng,” zei ze uiteindelijk. “Maar ik merkte ook iets anders. Ik werd er nat van. Van die lampen. Van die stilstaande auto met onbekenden die keken. Voor hen leek ik wel zo’n konijn dat in de koplampen blijft staren en niet vlucht. Ik voelde hoe mijn slip al klam was terwijl ik nog zat te plassen. Alsof die ogen me belemmerden om te stoppen.”

Ik zei niks. Mijn lul werd hard in mijn nauwe broek. Claudia merkte het. Haar hand bleef een moment boven mijn kruis hangen, aarzelde, en legde zich er toen toch op.

“Ik weet niet of ik dit wil,” fluisterde ze. “Maar ik voel het wel. Ik voel hoe nat ik ben. En ik denk aan die lampen die op mijn kut schenen terwijl ik gehurkt zat te plassen.”

We schoven de stoelen zo ver mogelijk naar achteren. De handrem zat in de weg; ik zette de auto in de eerste versnelling zodat we meer ruimte hadden. Koude lucht kwam door de halfopen ramen naar binnen, vermengd met de geur van nat gras en aarde. Ik stootte met mijn elleboog tegen het stuur. Een kort claxongetik. We lachten zacht, allebei zenuwachtig.

Haar slip was nat. Ik trok die opzij. Ze rook naar seks en naar de plas van zojuist, een vieze, geile geur. Haar schaamlippen waren glad en warm en gleden open onder mijn vingers. Ik ging met twee vingers in haar terwijl zij mijn broek openmaakte. Buiten stond een silhouet bij de bomen. Eén man. Hij had zijn hand in zijn broek; ik zag duidelijk hoe hij zich langzaam aftrok terwijl hij naar ons keek.

Claudia zag hem ook. Haar ademhaling veranderde, maar ze spreidde haar benen zo ver mogelijk in de krappe ruimte.

“Hij kijkt,” fluisterde ze. “Hij staat zich af te trekken. Ik zie het gebeuren. En ik word er geiler van. Vies. Eng. Maar mijn kut is gevoelig en klopt ervan.”

“Ja. Lekker laten kijken.”

Ik duwde naar binnen. De Fiat was te klein. Mijn knieën botsten tegen het dashboard, haar hoofd tegen de steun. En toen we begonnen te bewegen, begon de vering te kraken. Luid, ritmisch, onmiskenbaar het geluid van neuken. Elke stoot liet de auto licht wiegen en de oude vering klaagde mee. In de stille bosnacht klonk het harder dan we wilden.

Claudia keek me aan, half geschokt, half lachend van zenuwen. “De hele parkeerplaats hoort dit.”

“Ik weet het.”

Ik neukte haar dieper, langzamer, voelde hoe ze om me heen klemde. De man bij de bomen bleef staan. Intussen had hij zijn broek tot over zijn enkels geschoven; zijn hand bewoog sneller. Claudia’s hand gleed tussen ons in. Ze wreef over haar kittelaar terwijl ze bleef kijken naar de rukker die naar ons keek. Haar vingers waren nat van zichzelf.

“Ik vind dit vies,” ademde ze. “Die man die zich aftrekt terwijl jij in me zit. En toch… ik voel hoe ik opensta. Hoe mijn kut hem voelt. Hoe ik bijna kom alleen al omdat hij kijkt. Ik wil dat hij ziet hoe ik klaarkom met jouw lul in me.”

Ze kwam met een trillende, onderdrukte zucht. Haar nagels in mijn rug, haar binnenste samentrekkend in golven. Ik voelde het, bleef diep in haar en volgde kort daarna. Mijn sperma vulde haar, warm en veel. Toen ik me terugtrok, voelde ik het meteen naar buiten lopen, over haar schaamlippen, tegen de doorweekte stof van haar slip.

Claudia schoof haar slip terug. Een streepje sperma gleed langs de zwarte skai-bekleding. Ze keek ernaar, raakte het even aan met haar vingertop.

“Het loopt al uit,” fluisterde ze. “Ik voel het tussen mijn benen. Warm. En ik weet dat hij het misschien gezien heeft. Dat maakt het erger. En beter.”

We trokken onze kleren recht in stilte. De vering was opgehouden met kraken. Buiten was de man verdwenen. Ik startte de motor. Het paaskuiken bromde luid.

We reden de parkeerplaats af. Claudia zat met haar handen in haar schoot. Na een tiental meters keek ze door de voorruit naar de auto van de koplampen, die verderop nog steeds geparkeerd stond, nu met de deuren half open. Er zaten wel vier of vijf mensen in. Toen we langzaam voorbijreden, toeterde de auto een paar keer en knipperde met de lichten. Een duidelijk gedag.

Claudia slikte. “Ze hebben alles gezien. En ze zwaaien nog.”

“Ja.”

Meer zeiden we niet. We reden de normale weg op, tussen gewone auto’s. Af en toe schoof ze heen en weer op de stoel. Ik voelde de warmte van haar been tegen het mijne. De geur van seks hing nog in de kleine, gele auto, vermengd met de dennenluchtverfrisser aan de binnenspiegel.

Het paaskuiken reed verder door de novembernacht. Opvallend geel. En vanbinnen nog een beetje warm van wat er net was gebeurd. Claudia fluisterde vlak voor we de stad bereikten, bijna voor zichzelf:

“Ik voel je sperma nog in mijn slip. Het is klam en blijft eruit komen. En ik blijf denken aan die lampen. En aan die man. En aan die auto die toeterde. Ik ben nog nat.”