Op dat moment kwam Carlos de garderobe in lopen. Zijn kaak viel open. “Krijg nou wat… Zijn jullie allemaal van de blauwe knoop of…?” Wilma zei droogjes: “Nee hoor. Nou ja, wellicht zitten er links of rechts wat blauwe knoopjes aan onze jurken, maar het grootste deel is blauwe stof, Carlos.” Hij keek haar aan. “Oké… Ik hoor dat je weer bijdehandjes hebt gegeten, Wilma? Naar binnen jullie. Slap kletsen doe je maar in je eigen tijd, niet op mijn dansvloer. Húp!”
Ik leverde Mocca af bij barkeepster Gerda en hevig kwispelend liet de hond merken dat hij dat prima vond. “Heb je vergeten om voor Mocca ook een vlinderdas te kopen, Kees?” “Ik heb niks vergeten, Gerda. De dames hebben zich tegen de garderobes aan bemoeid. Zowel van de heren als de dames. Blijf ik verre van. Dat kan mijn lompe, technische brein niet aan.” Ze schudde haar hoofd. “Ik begrijp niet dat je het uithoud met zo’n baas, mooie hond…”
Van achter de bar zei Hans, de andere barkeeper vlakweg: “Dat zal wel met Joline te maken hebben, Gerda. Tenminste… Als ik een reu was, zou ik het wel weten. Kees nam ik dan wel op de koop toe.” Ik keek even naar hem. “En jij wilt in het nieuwe jaar in mijn team stage komen lopen, meneer van Dalen? Ga zo door en je stage zal hevig, maar ook bijzonder kort zijn.” Hij grinnikte. “Ik heb er zin in, Kees.”

We liepen naar binnen en Juanita knipperde ook even met haar ogen. “Als dat de dresscode is binnen jullie bedrijf… Volgens mij moet het dan diep in de rode cijfers zitten. Al die kerels voeren geen spat uit en kijken alleen maar naar hun vrouwelijke collega’s. Prachtig, meiden!” Een applausje klonk van de andere dansers. Carlos nam de zaak weer over. “Dames, heren… Vanavond is het de laatste les voor de feestdagen. En aangezien er zo links en rechts wel een feestje gevierd gaat worden, wilden we jullie daarop voorbereiden door vanavond alleen maar klassieke dansen te draaien. Dan gaan jullie ten minste niet als een gieter af op een nieuwjaarsreceptie of zo. We beginnen rustig met de Kaiserwals van Strauss. Geniet ervan. En oh ja: tijdens alle dansen mag je elkaar aftikken. Goed voor de afwisseling, zeg maar.”
Ik keek Joline aan. “Zullen we elkaar dan nu alvast een afscheidszoentje geven? Want jij word de hele avond door andere kerels ten dans gevraagd, mooie meid.” Ze glimlachte. “Ik weet er in ieder geval al eentje. Mijn kleine broertje Ton. Die wil vast nog wel een keertje met zijn ‘verkering’ dansen, net als op het propodeusefeest. Maar eerst: jij, lekkere piraat van me.” En eenmaal in mijn armen zwierend fluisterde ze: “En vooruit, ik ben soepel vandaag: je mag ook met Irene dansen. Ze heeft nu geen korfbaljurkje aan.” Ik gniffelde. “Da’s waar. Maar onze receptioniste ziet er wel bijzonder representatief uit, vanavond.” Ze keek me met een broeierige blik aan. “Denk er aan, piraat…” Ik knipoogde.
De eerste wals dansten we samen, toen werd Joline afgetikt door inderdaad: Ton. “Mag ik deze fraaie studente even van u overnemen, majoor?” Ik keek hem even aan. “Doe normaal, eikel. De rangen laat je maar op het exercitieveld achter. Als jij met je lieve zusje wil dansen, ontferm ik me wel over mijn lieve zusje.” Clara gleed in mijn armen. “Hé knappe broer van ons…” “Hoi, mooie zus. Jullie zien er fantastisch uit, Claar.” Ze lachte. “Mel en ik zijn even wezen shoppen, deze week. Gelukkig hadden ze twee jurken in onze maat. Alleen moest ik wat knoopjes op strategische plaatsen iets beter vastnaaien. Mijn voorgevel is nét iets uitgebreider dan die van Mel en één knoopje sneuvelde meteen al.” “Dat doe je toch niet zelf? Dan huur je Ton toch in, die kan dat veel beter.” Ze humde. “Vast. Met z’n militaire, legergroene ijzergaren zeker. Dat ziet er niet uit!” Ik trok een gezicht. “Misschien niet, maar naaien kan hij waarschijnlijk prima…” Een boze blik uit twee groene ogen was mijn beloning. “Daar ga ik niet over uitweiden, broertje. Als je bijzonderheden wil weten kun je wellicht eens informeren bij Ton z’n buurvrouw.” Ik schoot in de lach. “Oh ja… Die jullie ervan betichtte tot de volgende ochtend vroeg… Ja, dat lijkt me wel een interessant gesprekje worden, zussie.” Ze bromde. Laag en gemeen.
Maar het dansen met haar was heerlijk. Zo langzamerhand waren Claar en Mel enerzijds en ik anderzijds ook goed op elkaar ingespeeld en wisten we wat we wél en wat we niet goed konden uitvoeren. En ondanks dat we elkaar nog regelmatig plaagden, wisten we van elkaar dat we alles tegen elkaar konden zeggen… En plotseling, midden in de dans, kuste ik haar op haar wang. “Ik hou van je, mooie zus.” Ze keek me aan. Verwonderd. “Vanwaar deze plotselinge liefdesbetuiging, Kees?” “Gewoon, omdat ik het nodig vond om je dat te zeggen, Claar. Jij en Mel zijn me de afgelopen tijd héél lief geworden. Meer dan ik tien jaar geleden ooit had kunnen denken.” Ze glimlachte. “Hetzelfde hier, Kees. Wij houden ook van onze grote broer.” Toen giebelde ze, en fluisterde in mijn oor: “Maar sommige fysieke aspecten blijven gereserveerd voor een zekere luitenant en een maritiem techneut, als je het niet erg vind.” Ik keek haar aan. “Nee, dat vind ik niet erg, schat. Dat gun ik jullie van harte en ik hoop dat jullie ervan genieten. Maar…” Ze keek afwachtend en ik vervolgde na een kleine pauze: “…dat ga ik nog wel een keertje navragen bij de buurvrouw van Ton.”
Ik zag dat ze twijfelde tussen een smerige opmerking of lachen. Het laatste won het, gelukkig. “Soms… Soms blijf jij een enorme pestkop, Kees. En nu geen flauwe grappen meer: concentreer je op de dans met je liefste zusje.” En daar genoten we samen van. Aan het einde van de dans gaf ik haar een handkus. “Dank je wel, schoonheid. Het was heerlijk om weer eens met jou te dansen.” Ze knipoogde en verdween meteen in de armen van Gerben. Over haar schouder zei ze: “Zo. Ik ga even een van jouw piraten uithoren. Misschien krijg ik nog wat recente zonden van je te horen, Kees.” Gerben gniffelde. “Ik weet niet of één wals daar genoeg voor is, Melissa.” Ik corrigeerde hem niet; Claar kennende zou ze wel eens flink misbruik kunnen maken van Gerben z’n vergissing. Lachen…

Twee dansen volgden waarbij ik danste met dames die niet tot onze vriendengroep behoorden. Geen gesprekjes dus, maar opletten! Bij een volgende dans werd ik niet ‘gevraagd’, dus liep ik naar de kant; er was even geen dame ‘vrij’. Ook niet erg. Ik ging wat in de schaduw staan en bekeek de dansvloer. Joline danste met Rogier en moest hem zo te zien nogal coachen. Niet zo gek natuurlijk; Rogier was nog vrij nieuw op dansgebied. Maar met Joline als coach ging het best aardig, zag ik wel. Fred danste met Wilma en voor de zoveelste keer verwonderde ik me dat die grote beer en zijn best wel forse echtgenote zo moeiteloos en sierlijk over de dansvloer gleden. Ja, ‘gleden’. Een ander woord had ik er niet voor. Even moest ik grinniken. Ruim tweehonderd kilo sierlijkheid… Als je tegen hen aan klapte, lag je waarschijnlijk meteen op de grond met een forse botbreuk… Maar Fred hield het goed in de gaten en leidde Wilma ogenschijnlijk moeiteloos door de zaal. Nou ja, hij had natuurlijk wel goed overzicht, met z’n twee meter tien lengte…
Angelique leidde Henry. Ook die had soms nog wat coaching nodig, maar redde zich nu aardig. Ton danste met Melissa en die hadden beiden lol om iets of iemand, dat was duidelijk te zien. Joline en Rogier kwamen weer langs... Mel had me een paar weken terug eens toevertrouwd dat ze Rogier een hele fijne vent vond. “Niet zo leuk als Rob, Kees, maar… Gewoon iemand waar je op kunt bouwen. Geen bullshit, geen macho, maar ‘what you see is what you get’. En volgens Rob een vakman.” Als Rob dat zei… Dat was een enorm compliment voor zijn doen.
Rob was best kritisch op zijn collega’s. Zelfs op zijn teamgenoten; ik had, toen ik op een gegeven moment langs de ruimte van Maritiem liep, gehoord hoe hij een van zijn collega’s ongezouten uitfoeterde. Wie het was, wist ik niet en dat boeide me ook niet, maar het slachtoffer kreeg redelijk de wind van voren. Oei… En een uurtje later, in de pauze, zaten alle vier de leden van Team Maritiem geintjes met elkaar te maken. Dat kon hij dus ook: iemand uitfoeteren en daarna: “Zand er over. Ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.” Zo deed ik het ook als het nodig was en dat beviel uitstekend…

“Wat sta jij hier te muurbloemen, Kees?” De stem van Irene klonk achter me. “Ik sta mezelf te zijn, Ireen. Pilaar.” Ze keek niet-begrijpend. “Wát?” “Ik sta pilaar te zijn. Het verschil tussen mij en m'n zussen. Als zij een ruimte binnenkomen, worden er nogal wat nekken verrekt om hem goed te bekijken. Als ik een ruimte binnenkom kan ik doorgaan voor een pilaar. Ja, hij is nuttig, maar hij valt nooit op.” Grinnikend voegde ik er aan toe: "" Totdat je er tegenaan klapt, dat doet serieus pijn..."
Ze snoof. “Dat zal dan een vergelijking zijn van een paar jaar geleden, denk ik. Dat is nu wel anders. Ik herinner me de dag nog toen jij en Fred de hal van ‘Token Design’ binnen liepen. Eerst keek ik naar Fred, maar toen jij je mond opendeed tegen Luna van den Akker dacht ik meteen: ‘Oei… die moet je niet tegen je hebben, want dan heb je een probleem!’ Ik gniffelde. “Zie je wel? Had ik toch gelijk, Irene. Je eigen woorden: ‘Eerst keek ik naar Fred’. En pas toen Kees begon te kletsen, viel hij op. En die lieve Luna klapte tegen Kees aan, en daar heeft ze nu nog steeds spijt van...” Irene zuchtte. “Dát is meteen het irritante aan jou. Je weet het altijd zo te draaien dat je gelijk krijgt…” Ik knipoogde. “Over draaien gesproken: mag ik de volgende dans van je? Van Joline mocht het; je hebt nu geen korfbaljurkje aan.” Ze proestte het uit. “Heeft Jolien je zó onder de duim, Kees?” Ik knikte met een sip gezicht. “Strenge meesteres. Ook thuis.” “Ik geloof er geen biet van, Kees. Jullie zijn…” Ze zocht naar woorden. “… Nou ja, jullie zijn een twee-éénheid.” “En je wilt niet weten hoe blij ik daarmee ben, Irene. Joline heeft me bevrijd van de bijnaam ‘klassenerd’. Want dat was ik op de middelbare school. Altijd met m’n kop in de boeken, niet meedoen aan het sociale leven in de klas en doodsbenauwd voor meisjes. Die waren eng. Kwamen van Venus. Spraken een andere, onbegrijpelijke taal.”
Ze keek me ongelovig aan. “Maak dat de kat wijs, Kees. Jij bent best wel goed in het inschatten van mensen. En of dat een man of een vrouw is, maakt niet uit. Met een geintje of een strakke opmerking weet jij iedereen voor je te winnen…” Ze giebelde. “Nou ja, Luna van den Akker even niet…” Ik schoot ook in de lach. “Die had het ook niet verdiend, Ireen. Maar denk er aan: Joline heeft me ‘ontdooit’. Voor de tijd dat ik een relatie met haar had, leefde ik, volgens mijn zussen dan, in slechts drie werelden: techniek, hardlopen en klassieke muziek.” “Ja, dat hardlopen en die techniek begrijp ik wel”, mopperde ze. “Maar die klassieke muziek? Vertel eens…” “Je weet dat ik bugel speel hé?” Ze knikte. “Vaag heb ik bij DT op donderdagmiddag wel eens iets gehoord, een paar maanden terug. Fred gaf toen meteen commentaar. ‘Idioot! Ik draai die toeter nog eens om je nek!’[/b[] of zoiets.
Ik knikte. “Precies. Maar vroeger hield ik al van klassieke muziek. De enige popgroepen die ik kon waarderen waren Queen en ELO. Omdat die nogal wat klassieke accoorden in hun muziek verwerkten. Voor de rest leefde ik voor Bach, Purchell en Händel. En in mijn jeugd kreeg ik bugelles. Ik wilde persé niet op zo’n ‘jankdoos’ als mijn zussen spelen; zij spelen beiden viool. Ik vond dat niks, en zei noemden mijn bugelspel ‘macho getoeter’. Sinds een aantal jaren spelen we soms samen, met mijn ouders: mijn moeder speelt prachtig piano, mijn vader chello. En samen klinkt dat best wel aardig, ondanks dat ik me een beetje moet inhouden met de bugel.”
“Snap ik”, klonk het droogjes naast me. “En sinds ruim een jaar heb ik les van Greet Zwart, de 'opperwachtmeester' waar we het soms over hebben. Een conservatorium geschoolde organiste en bugeliste. Een schat van een vrouw, ook lid van onze vriendengroep, samen met haar vriendin Anita. Ze gaan op oudjaarsdag trouwen, maar dat terzijde. Greet heeft mijn bugelspel binnen een jaar op een hoog niveau gebracht. Elke week kon ik breed lachend terug van twee uur les van haar. En ze is streng, veeleisend, maar recht-voor-z’n-raap. Ze zou een nicht van Miranda kunnen zijn, zo’n type is het. Maar een schat van een mens en niet onbelangrijk: ze is ook militair. We zijn samen in Bosnië geweest: dezelfde tijd, we zijn elkaar daar nooit tegen gekomen, maar het schept wel een band. Ik was daar infanterist, chauffeur van een pantservoertuig; zij was chauffeur op een ‘dobbelsteen’, een militaire ambulance. En beiden hebben we daar dingen gezien die in Nederland onmogelijk lijken te zijn.
En ja, ze is mijn docente, maar tevens een meer dan goeie vriendin van ons. En Anita, haar partner, is verpleegkundige: ook een schat van een vrouw. En ze zijn samen ook lid van ons vriendengroepje. En dat ze lesbisch zijn? Zelfs Margot en Charlotte hebben daar absoluut geen moeite mee, ondanks hun orthodoxe achtergrond. Zoals Lot het een tijd geleden zei: “We zien liefde tussen die twee, Kees. Liefde met een hele grote hoofdletter L. En ze heeft gelijk.” Even was het stil.
“Wauwww…” klonk er naast me. “In ons dorp worden in sommige kringen homo’s en lesbiënnes ook uitgekotst, Kees. Mijn ouders doen daar niet aan mee, maar ik weet zeker dat als ik met een vrouwelijke partner thuis zou komen, ze daar heel veel moeite mee zouden hebben…” Ik knikte. “Jullie dorp valt ook onder de Bijbelbelt, Irene. Net als Groot-Ammers, het geboortedorp van Lot en Mar. Ook zwaar conservatief. Of het Christelijk is? Ik heb redenen om daar aan te twijfelen; hun 'opvoeders' zitten niet voor niets een aantal jaren in de gevangenis.” Irene knikte nadenkend en het was even stil tussen ons. De laatste akkoorden van de wals weerklonken en ik pakte haar hand.
“Mag ik dan nu deze dans u, mevrouw?” “Als u mij een beetje kunt leiden, meneer… Graag.” Een handkus volgde en we liepen de dansvloer op. Irene danste weliswaar minder geroutineerd als de rest van ons clubje, maar wel gracieus. Heel af en toe moest ik haar door de stapjes heen leiden, maar ze voelde de muziek goed aan en dat is de helft van de dans. Kletsen konden we nu niet; ze was geconcentreerd bezig. Joline danste nu met Henry en dat zag er goed uit. We passeerden Fred en Marije; op het oog een onmogelijk koppel, maar ze hadden plezier met elkaar. Na zes minuten was de wals ten einde en Carlos kondigde meteen de pauze aan, dus ik leidde Irene richting onze, ondertussen vaste, tafel. Ton inventariseerde de drankwensen en Irene wipte meteen overeind. “Ik help je wel even, Ton.” Samen liepen ze naar het buffet om even later terug te keren met twee bladen met glazen. Toen iedereen zijn of haar drankje voor zich had, stond Fred op en keek rond. “Jongens… en meiden: op een hopelijk ongestoorde vakantie, fijne kerstdagen en een toekomstig jaar wat net zo mooi mag zijn als het jaar wat nu bijna achter ons ligt. Proost!”

Droogjes kwam het commentaar van Wilma. “Hé Fredje… Ik ga niet nóg een keer met je trouwen, hoor. Weet je nog hoe duur die suites waren in kasteel Doorwerth?” “Niet miepen, kleintje”, kwam meteen het antwoord. “Je hebt daar tot half vijf ’s ochtends nogal hevig van genoten. Als je de uren die je bij bewustzijn was deelt over de prijs van die suite, was het per uur dat je wakker was een stuk goedkoper dan wanneer we in een vestiging van van de Valk om één uur ’s nachts in slaap waren gedonderd. Als econome zou jij dat toch moeten weten…” Er klonken wat afkeurende geluiden om ons heen.
Wilma zuchtte diep en keek Joline aan. “Soms hé…” Joline giebelde. “Jullie hebben die suites betaald, dus ik kan nu geen gemiddelde prijs per uur dat wij bij bewustzijn waren, berekenen schat. Maar Kees en ik hebben het tot ongeveer één uur volgehouden, daarna waren we bewusteloos. Dus die suite van ons zal per uur dat we nog wél bij bewustzijn waren, waarschijnlijk duurder uitgevallen zijn. Sorry daarvoor.”
Margot zei met een nogal serieus gezicht: “En wij sliepen in eenzelfde soort kamer als de kersverse echtelieden. Natuurlijk netjes met de handjes boven het dekbed, dus verhoudingsgewijs was onze kamer het duurste…” Ik voelde een voetje op de mijne; Joline waarschuwde me dat ik nu geen gevatte opmerking moest maken. Ik keek wel uit… Wél zag ik de ogen van Charlotte héél even ondeugend oplichten, toen keek ze weer redelijk neutraal. De ondeugden… Claar en Mel wisselden ook een blik van verstandhouding; die hadden het ook door.
Fred keek naar Angelique en Henry. “Eén goede raad, An: je huwelijksnacht niét in kasteel Doorwerth doorbrengen. Veel te duur.” Henry gniffelde. “Nou… als wij elkaar wakker houden tot half zes, is het per uur best te betalen, hoorde ik net.” Angelique mopperde: “Tot half zes? En wat denkt meneer Claassen tot die tijd te gaan doen? Scrabble, Risken of pokeren?” “Nou An… Met strippoker kun je de tijd prima doorkomen hoor!” Wilma grinnikte, maar dat was snel afgelopen. Angelique bitste: “Ja, jullie misschien… Fred en jij hebben wat meer te strippen dan Henry en ik. Met onze respectievelijke één meter vijfenzestig en één meter vijfenvijftig…” Het was een seconde stil, tot Fred verbluft zei: “Nou moe…” Daarna was het pandemonium van lachsalvo’s. Wilma stond op en gaf Angelique een zoen. “Jij mag blijven!”
Juanita had al een minuutje naast de tafel gestaan, glas in haar handen en vrolijk meelachend met de grappen, maar nu kwam ze in beweging. “Willen de dames en heren zich gaan klaarmaken voor het tweede uurtje? Strippokeren doe je maar thuis, niet hier. Carlos en ik runnen een nette dansschool…” Grinnikend stonden we op. “Zeker, nette dansmevrouw…” De bas van Fred dreunde door de ruimte.

In de danszaal werd ik ‘geclaimd’ door de dame die een aantal maanden terug zuur had gereageerd op onze vriendengroep, maar een paar weken later bakzeil had gehaald. Die danste overigens best prettig. Daarna weer met Joline, toen met weer iemand anders, gevolgd door nog een dame die niet van onze vriendengroep was. De dans daarna werd ik door Marije aangeklampt. “Kees… Wil je met me dansen?” Ik hoorde de intro van ‘An die schöne Blaue Donau’ al, en ik knikte. “Graag, Marije. Coach me maar.” Ze lachte. “Dat hoef ik niet meer, Kees. Althans niet met ballroom. Met Latin… Ik weet niet hoe je verbeterd bent, de laatste weken. En nu dansen!” Met een wals was het inderdaad wat makkelijker om met haar te dansen; het lengteverschil hinderde nu niet zo. En ik kon ontspannen dansen en daardoor lekker met haar kletsen.
“Hoe bevalt die andere dansschool, Marije?” Ze trok een gezicht. “Streng. Lang niet zo gezellig als hier. Twee docenten, beide mannen, die volgens mij dineren met héle zure augurken. Elk piepklein foutje wat je maakt wordt meteen uitvergroot. Ja, ik heb er veel geleerd, maar in het nieuwe jaar kom ik weer hier dansen, Kees. Hier heb ik lol, daar moest ik presteren. Maar goed, het heeft ons wel een zilveren beker opgeleverd tijdens het Nationaal Kampioenschap Latin.” “Gefeliciteerd, meid. En je danspartner natuurlijk ook. Komt die ook mee?” Ze schudde haar hoofd. “Nee. Hij wil van dansen z’n beroep maken en gaat dus verder. Ik heb die ambitie niet; ik wil verder in mijn eigen vak: mode. Dansen als beroep is een héle instabiele basis om in levensonderhoud te voorzien; daar heb ik geen zin in.
Op school kreeg ik van mijn mentor de raad om me te specialiseren in de ‘aparte maten’. Mode voor dames die net zo groot zijn als Angelique of ik of net zo klein als Wilma. Dat is een ondergeschoven kindje; in modeland is het bijna verplicht om als vrouw maatje 36-met-pijn te hebben. Dáár is alles op ingericht.” Ik knikte langzaam. “Ja… En die mannequins op de catwalk hebben volgens mij inderdaad chronisch pijn. Ze kijken ten minste alsof ze een week niet gegeten hebben, zo sacherijnig.” “Bij een aantal is dat ook zo. Alles om maar in de gunst te komen van de grote ontwerpers. Desnoods door een week te vasten. Je wil niet weten wat een drama’s zich onder de mannequins afspelen.
Kijk, een meid als Doutzen Croes hoeft er niet veel voor te doen om er topfit uit te zien. Die meid hééft het gewoon en doet ook veel aan sport. Die gaat het nog ver schoppen in de modewereld. Of in de film wellicht. Maar de laag er onder, modellen die het nét niet zijn… Die moeten keihard werken om in de spotlights te komen. En ja, desnoods met een week vasten.” Ze keek grimmig. “En dáár wil ik dus aan gaan werken. Zorgen dat vrouwen die géén maatje 36 hebben, ook goed gekleed er uit kunnen zien.”
“Nou dame, jij bent een dansende reclame voor je eigen droom. Ja, je bent een klein opdondertje, maar je ziet er prachtig uit vandaag.” Ze bloosde. “Dank je wel. En deze jurk is een eigen ontwerp en heb ik ook zelf in elkaar gezet.” Ik hield haar even op afstand. “Dan heb je eer van je werk, Marije. Meer zeg ik er niet over: je bent prachtig zo.” Ze lachte, haar mooie gebit bloot. “Dankjewel, Kees.”

Aan het einde van de dans gaf ik haar een handkus en daarna werd ze meteen afgetikt door Melissa. Marije ging met Gerben dansen. Oei Gerben… daar ga je een zware kluif aan krijgen! Melissa zag me lachen en gleed in mijn armen. “En waarom grijns jij zo gemeen, broertje?” “Omdat Gerben nu door Marije op sleeptouw wordt genomen en ja, dat mag je letterlijk nemen.” Ze knikte. “Ik heb ‘m al een beetje voorbereid en warmgedraaid, hoor. Maar nu even lekker met mijn grote broer dansen!” De muziek was nu rustig; het was een van de onbekende walsen van vader Strauss.
Melissa keek ondeugend. “Net als in Wageningen, ruim een jaar terug, Kees. Volg mijn heupen.” Ze trok me tegen zich aan en rustig draaiden we de vloer over. “Oh, Mel… Claar heeft zich net voor jou uitgegeven, richting Gerben. Dat je maar weet.” Ze haalde haar schouders op. “Doet ze vaker, Kees. En ik heb het afgeleerd om haar puin te ruimen. Als de aanstaande mevrouw Clara Boogers – Jonkman als de aanstaande mevrouw Melissa Boogers – Jonkman door het leven wenst te gaan, moet ze nog wat harder studeren. Ik sta momenteel 0,8 punten op haar voor; mijn gemiddelde studieresultaat is 8,9.”
Ik hield even in. “Zóóó… Dat moet gevierd worden, zusje! En dat na jullie geslampamper in het eerste jaar? Netjes!” Mel giebelde. “Robbie heeft daar een fors aandeel in geleverd. Zijn motto is thuis: ‘Eerst werken, dan feestvieren’. En voor hem is dat inderdaad werken; zaken uitwerken, soms ook tekenen, voor mij is dat studeren. En geloof het of niet: we doen dat naast elkaar in onze studeerkamer. En het gebeurt regelmatig dat een van ons zich uitrekt en zegt: ‘Ik ben zover, schat’ en dat de ander dan zegt: ‘Ik nog niet. Een half uurtje geduld a.u.b.’ Soms irritant, maar als we in uiteindelijk bed liggen, liggen we daar zonder gewetensbezwaar. Heerlijk!”
Ik bromde: “Jaja… En dan is de beer los natuurlijk. Ik ken jou een beetje, zussie. Rugby op bed, net als op die camping in Normandië.” Ze giebelde. Ook deze dans kwam tot zijn einde en ik leidde Melissa naar Rob. “Hier, ouwe oliestoker. Je eigen meissie weer terug. Dank voor het lenen.” Hij grinnikte. “Wil jij je over Charlotte ontfermen?” “Als zij dat ook wil… Lot?” Die zei met een stalen gezicht: “Ja, ik wil.”
“Die tekst mag je voor Rogier reserveren, Lotje. Zal hij wel op prijs stellen, denk ik.” Ze gleed in mijn armen. “Even kalm aan, Kees. Rob heeft het tempo er behoorlijk in zitten, zelfs bij zo’n rustige dans als zojuist.” Ze keek me plagend aan. “Even uithijgen bij een houten Klaas der eerste klasse. Ook wel eens prettig.” Ik keek boos. “Zeg mevrouw Boogman… Je kunt ook te ver gaan hé?” Ze legde haar hoofd op mijn schouder. “Ik meen het, Kees. Even geen spectaculaire moves nu. Gewoon lekker rustig dansen.” “Oké Lot.”
En dat deden we dus ook; rustig leidde ik haar de zaal door, een beetje aan de kant blijvend, zodat we wat ruimte hadden. Aan het einde van de dans keek ze me aan. “Dank je wel, Kees. Even lekker kunnen ontspannen. Ik ga Rogier eens opzoeken voor de laatste dans.” “En ik Jolien, schat.” Ze knipoogde en ik keek de zaal rond. Wáár… Aha, daar was Joline. Ze liep mijn kant al uit. Carlos zei: “Heeft iedereen een danspartner? Mooi, want de laatste dans van het jaar is een bijzondere...”

De muziek startte en we hoorden het getrommelde intro van… jawel: de Radetskimars. Joline keek me waarschuwend aan. “Je houd je in, macho, denk eraan!” “Zeker schat. Ik ben een nette jongen, schat.” Gedurende de dans vingen we af en toe een al dan niet gesmoord ‘AU!’ op. “Sommige heren houden zich niet in, Jolien… Mag ik dan…” Een geheven hand hielp me herinneren dat het nu niet veilig was om in Joline d’r billen te knijpen. En na de laatste noot kuste ze me. “Lief dat je je beheerst hebt, Kees.” Ik knipoogde. “Het zou té makkelijk geweest zijn, schat. Dank je wel voor deze mooie dans. Ik heb weer van je genoten.” Ze pakte mijn hand. “Kom. Nog even wat drinken en dan jagen we de hele logeermeute naar huis. Lekker even dollen met elkaar, zonder vreemde oogjes er bij.” Henry en Angelique betaalden nu de drankjes en weer hielp Irene om de bladen van de bar naar onze tafel te brengen.
Ik viste Mocca op. Gerda wees. “Ik begin Mocca steeds meer te mogen, Kees. Wat een heerlijk beest.” Ik knikte. “Dat is hij zeker. Maar over een paar weken gaat hij bij ons weg, Gerda. Dan gaat hij de daadwerkelijke opleiding in. In Herpen.” Ze keek sip en aaide Mocca nog een keer. “Ik zal je missen mooie hond…” Een lik over haar hand was de reactie. “Ik zal het zeggen als Mocca voor de laatste keer meekomt, Gerda. Zorg maar voor voldoende papieren zakdoekjes, die zullen bij ons op het bedrijf ook hard nodig zijn.”

Ze zuchtte en ging weer aan het werk; de volgende dorstige klant stond te wachten. Dat zou nog wat worden als Mocca écht weg ging… Een kwartiertje later namen we afscheid van Carlos en Juanita en reden naar huis. Joline schonk wat te drinken in, ik sneed wat bloemkoolroosjes en paprika als hapjes en maakte pasteitjes. Ditmaal kwam de vulling uit 2 blikjes; ik had er alleen wat extra kruiden en een beetje ketjap bij gedaan. Het werd wel op prijs gesteld; de pasteitjes waren snel verdwenen, de overige hapjes ook wel. Fred had natuurlijk weer niet genoeg, maar daar wist Joline wel wat op. Die verdween naar de keuken en kwam even later terug met twee volkorenboterhammen met kaas. “Hier, vreetbaal. Je doet het er maar mee; Kees gaat écht niet nog een blik pasteivulling opentrekken, ben jij gek…” “Die bruid met die witte schoentjes kent je ondertussen best aardig, Fredje”, lachte Wilma. Hij bromde wat en we lachten hem uit. Maar ondertussen verdwenen de twee boterhammen bliksemsnel. “Zo. Ik kan weer even tegen…” zei hij, terwijl hij de laatste kruimels van zijn broek veegde.
[b]“Fréd! Dat doe je toch niet? Gewoon die kruimels op de grond strooien…” Wilma keek boos. “Mocca is er best blij mee, schat. Kijk eens?” En inderdaad: onder Fred z’n stoel was een bruine Labrador aan het speuren naar broodkruimels. “Het arme beest krijgt hier waarschijnlijk veel te weinig te eten. Bij DT zit hij tijdens de lunch om onverklaarbare redenen ook altijd bij mij in de buurt… Daarna is de vloer brandschoon, hoor.” Wilma keek Joline aan, die haalde haar schouders op. “Soms heb zelfs ik hem niet in de hand, schat.” “Haal Kees er dan maar bij. Die kan mijn echtgenoot wel laten dimmen.” Fred keek gespeeld wanhopig. “Nee! Dat niet! Kan ik wéér een week niet zitten!” Ik gniffelde. “Gelukkig draag ik niet zo vaak meer gevechtslaarzen, makker. Nou ja… Volgende week weer wel. Twee dagen. En we liggen op de schietbaan, dus wie weet…”
“Je laat het maar mooi uit je hersens, lulhannes. Jij ligt op de baan voor de Colt, ik op de baan voor de MAG. En ik hoop Jolanda als HSI te hebben en jij de een of andere sacherijnige sergeant-majoor met een zeiksnor.” De rest kende het verhaal van Fred z’n blunder op de schietbaan wel, alleen Irene niet. Die zat appelig te kijken en Fred praatte haar even bij. Toen lachte ze. “Had ik wel willen zien… Fred die door een woedende Kees onder z’n dikke reet getrapt wordt…”
Wilma kwam langzaam overeind. “Kijk jij een beetje uit, korfbaldametje? Mijn echtgenoot heeft geen, ik herhaal: géén ‘dikke reet’. Zijn achterwerk is, net als de rest van zijn body behoorlijk gespierd, that’s all. En ik inspecteer dat op regelmatige basis, denk er goed aan!” Irene bloosde even. “Die inspecties van jou wil ik even niét voor me zien, Wilma. Dit in tegenstelling tot de trappen van Kees.” Fred gromde: “Je fantaseert er maar over, mevrouw van den Hurk.” “En graag in je eigen bedje”, vulde ik gemeen aan, wat me een doordringende blik van Joline kostte. “Kijk jij een beetje uit Kees? En Fred ook wel? Jullie zitten onze lieve receptioniste nogal behoorlijk te plagen. Als haar direct leidinggevende vind ik daar wat van!”

Rogier maakt een einde aan dit twijfelachtige verhaal. “Dus als ik het goed begrijp liggen jullie volgende week weer op de schietbaan?” Fred knikte. “Ons bataljon houdt selectiewedstrijden voor de schietwedstrijd van het OOCL, de naasthogere eenheid. En aangezien wij tijdens een dagje schieten een beetje indruk maakten op de HSI, de Hoofd Schietinstructeur, vroeg men of wij mee wilden schieten; ik op de mitrailleur, want toen ik in Afghanistan rondliep wás ik mitrailleurschutter; Kees op de Colt, het standaardgeweer. En speciaal voor Kees probeert de HSI ook een Accuracy, een scherpschuttersgeweer te ritselen, zodat hij kan laten zien of hij die kunst ook nog machtig is. Twee dagen lekker schieten. Geen gezeik aan je kop, alleen maar concentratie of je die schijf wel raakt. En ’s avonds natuurlijk slap ouwehoeren met elkaar…”
“Ja, bij dat laatste heb ik wel beeld’, vulde Gerben droogjes aan. “En de volgende dag koppijn van de drank natuurlijk.” Ik schudde mijn hoofd. “Néé Gerben. Natuurlijk wordt het ‘s avonds gezellig, maar net als met de combinatie autorijden en drank: vanaf tien uur voor aanvang schieten wordt er door ons geen alcohol meer genuttigd. En het eerste schot is om 08:30, dus tel uit je winst. Bovendien gaan je prestaties gierend omlaag als je een houten kop hebt.” Even liet ik een stilte vallen, toen vervolgde ik: “Dat geldt overigens niet alleen voor schieten. Ik waarschuw jullie maar alvast…” Ik wees op de diverse glazen met wijn, Jägermeister of Baco.
“We doen morgen wel een procesevaluatie van de nacht, Kees. En de resultaten geven we door aan Ingrid, dan kan ze die verwerken in haar kwaliteitszorgsysteem.” Margot giebelde en Joline schudde haar hoofd. “Niks ervan. Dan denkt Ingrid helemaal dat Veldhoven een voorstad is van Sodom of Ghomorra… Ben jij gek. Iedereen: maak je glas leeg, we gaan slapen! Ik heb het wel een beetje gehad vandaag; eerst jezelf naar 10 meter omhoog hijsen aan handgrepen die zelfs voor mijn poezelige handjes te klein zijn, dan een preek van Theo, dan nog eentje, maar dan van Jan van Weert en als piece de resistance nog even twee uur Strauss, gevolgd door pasteitjes, bruin brood voor Fred en een borrel? Welke gek is daar verantwoordelijk voor?” “Daar ben je mee getrouwd, mevrouw-en-let-nu-goed-op-Jonkman-Boogers! Eigen schuld!” Gerben keek waarschuwend.
“Nou ja, voor dat klimpartijtje wél”, gaf ik toe, “maar voor die preken van Theo en Jan niet, voor die twee uur Strauss: daar heeft ze zelf voor gekozen, de pasteitjes heb ik gemaakt, het brood van Fred heeft ze weer zelf gesmeerd en die borrel heeft ze ook deels zelf ingeschonken. En dat allemaal omdat ze ‘ja!’ zei op een onwillekeurig vraagje van mij, toen ze in een ouwe slobbertrui en nogal versleten spijkerbroek in Normandië voor een camper zat… Kortom: eigen schuld en als je zwanger bent: dikke bult, schat.”
Ze keek me venijnig aan. “Je vergeet wat, Kees. Dat zachtgele strand op de Seychellen, met die picknickmand met allemaal lekkere hapjes en drankjes. Zonder dat: geen zwangerschap, denk daar goed aan!” Het gezelschap keek vragend en ik wees. “Ja, leg jij het maar uit, schat. Ik doe het niet, want dan krijg ik weer iets tegen m’n hoofd.” Ze keek nu verachtelijk. “Lafaard… Nou ja. Kees en ik hebben afgesproken dan, mochten we serieuze pogingen doen om kinderen te verwekken, dat we dat doen op een goudgeel strand op de Ceychellen. Met inderdaad een picknickmand met allemaal lekkere dingen en een fles hele dure wijn. Dat is meteen de reden waarom wij twee drielingen ter wereld brengen: dat scheelt Kees een aantal keren tickets kopen voor zo’n reis. Typisch Hollands: wél het onderste uit de kan willen hebben, maar het mag niks kosten… Knieperd.” Ze verhief haar stem. “En nu naar bed! Wie slaapt waar?”
Fred begon met “Als Kees en ik nu eens op dat lekkere bed van jullie…” Verder kwam hij niet. “Niks ervan Fredje. We hebben matjes en slaapzakken bij ons. Geen mitrailleur, maar je went er maar aan. Wij slapen wel in de voorste logeerkamer, Jolien.” “En wij in de achterste!” Margot was sneller dan Lot. Irene keek naar Mocca. “Kom jij bij mij in de logeerkamer, mooie hond?” Mocca kwispelde even en legde zijn kop op Irene’s knie. “Goed zo kerel… Maken wij het ook gezellig.”
“Ehhh… Irene: Mocca moet wel als maagd naar Herpen gaan. Staat in de kleine lettertjes.” Joline giebelde. “Laat die twee, schat. Mocca is prima in staat om voor zichzelf op te komen. Wij gaan gebruik maken van dat lekkere bed in onze slaapkamer. Morgen ruimen we de rotzooi hier wel op; ik ben ook wel een beetje duf. Welterusten allemaal, morgen ontbijten vanaf 09:00.” We gaven elkaar een knuffel of een por op de schouder, daarna verdween iedereen richting de diverse slaapgelegenheden. “Jullie kunnen onze badkamer wel gebruiken, Lot”, zei Joline. “Anders wordt het wel érg druk in de logeer-badkamer. Wij wachten dan wel even.” Lot knikte. “Zul je je inhouden als ik in mijn bijna naakte lichaam dan door jullie slaapkamer paradeer, Joline?”
Rogier klonk plagend en Joline zei: “Ik heb vergelijkingsmateriaal, Rogier. Daar ga je het van verliezen, ondanks dat je best een leuke knul bent.” Lot trok hem de badkamer in. “Mee jij. Mijn chef een beetje lopen verleiden? Ben je niet goed bij je hoofd of zo?” Ik keek Joline aan. “Het was weer gezellig, schat. Lekker gedanst en gekletst. Even ontspannen met elkaar.” Joline omhelsde me en duwde me op bed. “Ja. Heerlijk. Kan ik vreselijk van genieten, Kees. En nu ga ik van jou genieten, lekkere vent. Lot en Rogier kijken maar even de andere kant op als ze langslopen.” Ze kroop bovenop me en kuste me intiem, tong over tong…
“Jolientje… Waar is dat o zo preutse meisje gebleven?” Ze giebelde. “Weet ik niet, Kees. En het zal me een biet zijn; ik wil met je vrijen. Veel te lang geleden, schatje.” De deur van de badkamer ging open. “Jullie kunnen je gang gaan, Jolie… Ohhh, sorry, wij lopen snel door!” “Wij gaan nu al onze gang, Lot”, antwoordde Joline. “Stoor je niet aan ons en welterusten!” “Sterkte, Kees”, hoorde ik Rogier zeggen en Joline grinnikte. Toen ging de slaapkamerdeur dicht en keek Joline me aan, pretlichtjes in haar ogen.
“Nu heeft Rogier er ook beeld bij wat een zwaar leven jij in feite hebt, Kees.” Ik knikte. “Zeker weten. Rond de zeventig charmante kilo’s, die nu op me liggen.” “Blij toe dat je mijn gewicht nu eindelijk goed inschat, lekkere lover.” Ze kwam overeind. “Maak mijn rits eens los, Kees.” Ik gehoorzaamde en haar ‘propodeusejurk’ gleed ruisend van haar af. En zoals gewoonlijk keek ik bewonderend naar mijn vrouw. Een kort, wit onderjurkje aan, een prachtig figuur, heerlijk gezicht en haar eindeloos lange benen in nylon… Ze kroop weer naast me. “Jij ook uitkleden, Kees. Daar kan ik van genieten. Mijn mooie vent.” Ik gehoorzaamde. Het jasje had ik al uitgedaan toen we naar binnen liepen. De vlinderdas af, overhemd uit, schoenen, sokken en broek uit… Toen trok Joline me naar zich toe. “Vrij met me, schatje. Je zag er zo mooi uit vanavond… Lekker ontspannen. Het viel Henry ook al op, die zei op een gegeven moment: “Kees is wel in z’n element, vanavond.” Je liep een groot deel van de avond met een glimlach op je gezicht. En dat gebeurt niet zo vaak.”
Ze kuste me. En niet zachtjes: haar tong gleed in mijn mond en deed daar lekkere dingen, haar warme lichaam kroelde tegen me aan. “Jolien… Wat je doet is heerlijk schat, maar je gaat wel heel snel zo…” “Voel me, schatje… Voel mijn borsten eens… en lekker tussen mijn benen…” Ze hijgde toen ik zachtjes in een tepel kneep. “Lekker…” Toen pakte ze mijn hand en legde die tussen haar benen. In mijn oor hoorde ik: “Streel me daar, Kees… Je lekkere hand op mijn poesje… Je maakt me zo geil… Lekker hard over mijn kutje voelen, dan kom ik lekker klaar, schatje…” Mijn hand gleed tussen haar benen en ze tilde haar heupen op om me beter te voelen. En in mijn oor hoorde ik: “Lekker vrijen, Kees… Ik wil nu klaarkomen, schat. Voelen dat jij me bevredigd… Ahhh… Het gaat komen, Kees… Nu hard… Betast me, schatje! Alles is voor jou…” Ze spreidde haar benen en ik streelde haar nu hard, over haar panty en haar slipje. “Je word al lekker nat, geile vrouw van me. En je tepels zijn keihard, die wil ik proeven…” Ze kreunde en trok haar onderjurkje wat omlaag. “Bijt er in… lekker! Jaaahhh….” Toen ik in haar tepel beet, kwam ze trillend klaar: haar onderlichaam schokte, haar slipje en panty werden nat en ze hijgde alsof ze een marathon gelopen had. Ik bleef haar strelen tot haar passie wat gezakt was en haar hand me voorzichtig wegduwde, tussen haar benen vandaan. Joline keek me aan. “Heerlijk, Kees. Wat kun jij dit meisje laten genieten… Hier heb ik naar verlangd, toen we dansten… En nu jij, lekkere vent. Of ben jij ook al… Nee dus.” Ze voelde even aan mijn paal, keek me toen lief aan.
“Wat wil jij nu, schat?” “Jou lekker over je mooie pantybenen voelen, geile meid. En tegen je aan klaarkomen, lekker tegen dat gladde jurkje van je spuiten. Heerlijk geil om jouw lingerie tegen me aan te voelen… Zó sexy.” Ze glimlachte. “Dat vind ik ook. Kom maar lekker bij Jolientje, schat. Morgenavond doen we het wat uitgebreider; nu lekker klaarkomen en dan in slaap donderen.” Ze rolde tegen me aan en wreef zich tegen me aan. Ik betastte haar natte slipje zachtjes. “Je bent zo heerlijk nat, Jolien… Geil…”
Haar hand gleed in haar slipje om er even daarna weer uit te komen. “Hier, proef maar. Lekker vers meisjesgeil, rechtstreeks uit de bron…” Ik likte haar vocht van haar vingers: zoet en zoutig wisselden elkaar af en ik voelde de opwinding razendsnel toenemen. “Toe maar, Kees… Lekker klaarkomen tegen me aan. Voel mijn benen maar… Jij mag mijn lekkere sexy benen helemaal voelen… En mijn natte slipje en panty… Komt door jou, schatje… Nu lekker klaarkomen. En morgen mag je me weer tussen mijn lange benen likken… Lekker proeven als ik bovenop jou klaarkom… Lekker in je mond klaarkomen, voelen hoe jij mijn kutje lekker uitlikt… Ahhh, Kees, ik kom wéér! Samen, schat, nú lekker samen klaarkomen! Spuit tegen me aan…Voel mijn natte poesje… Komt allemaal door jou, schat!”
Ze kuste me nu veeleisend; toen haar tong in mijn mond gleed was ik verloren. Die heerlijke tong van haar, haar geur, het gevoel van haar warme, natte poesje onder mijn hand… Ik kwam schokkend klaar, tegen Joline d’r buik aan. “Ik voel je, Kees… Is het lekker?” Even was ik niet in staat te antwoorden, toen zei ik: “Lekker? Schat, dit is heerlijk… Samen genieten van elkaar… Dank je wel. Je bent zo sexy…” Even lagen we uit te hijgen, toen voelde ik haar giebelen. “Binnenpretjes, mevrouw?” “Ja meneer. Als u zo tegen mijn buikje spuit, word ik nooit zwanger. Het moet er in, heeft de dokter me ooit eens vertelt.” “Dan doen we dat morgen eens. Als al die logé’s zijn opgedonderd. Lekker lang van elkaar genieten, met als apotheose Kees die in jouw buikje spuit. Dat strand en die drank denk je er maar bij.”
En zucht kwam als antwoord en meteen daarna een handdoekje. “Ik had wel gelijk… Je bent een vreselijke krent, Kees Jonkman. Poets jezelf en mij een beetje schoon; morgenochtend om half acht loopt de wekker af en gaan we eerst douchen. Anders krijgen we onbeleefde vragen.” Joline trok haar lingerie uit en een schoon slipje en een nachtpon aan. En ik een schone boxer. “Lekker slapen, mooie vent?” Ik knikte. “Zeker weten, prachtige sexy vrouw. En morgenavond…” “Morgenavond ben ik helemaal van jou, Kees. Beloofd. Welterusten, lekkere vent.” Een lief zoentje volgde, toen lagen we, helemaal ontspannen onder het dekbed. En het duurde niet lang of ik voelde me wegzakken…