Liederlijke meiden (2)

F*/M*

Corry Hartong

Toen ze met mij bezig waren had ik, naast de pijn, vooral geleden aan schaamte, maar toen ik door die tuin liep terwijl ze mij van boven nog lachend nakeken, kwam er woede in me op. Razende woede. Mijn achterdeur zat natuurlijk op slot, dus ik moest ook nog eens een ruit forceren om binnen te komen. Ik zocht meteen mijn laptop op en startte een zoektocht op Google. Ja, ik ben aardig bij de tijd, al zeg ik het zelf. Op mijn knieën, want mijn billen brandden te veel om erop te kunnen zitten.

Al in een kwartier had ik vastgesteld dat een eerste aanhouding voor voyeurisme door de Officier van Justitie zelf wordt afgedaan met hooguit een boete. Omdat ik een ander dan een seksueel belang had –aantonen dat ze zich schuldig maakten aan openbare schennis van de eerbaarheid- mogelijk niet eens een boete.

Ik sliep bijna niet.

De volgende morgen wachtte ik tot ik hen allebei zag vertrekken, Linka op de fiets en Sita in de auto. Ook de benedenbuurvrouw ging naar haar werk. Meteen keerde ik door de tuinen naar het huis terug. Ik had natuurlijk nog een sleutel van de achterdeur. Ik sloop naar boven. Hoewel ik wist dat er niemand thuis was, was het toch heel erg spannend. Op Linka’s verdieping vond ik de tablet waarmee ze gisteren opnamen had gemaakt, en haar laptop. Het bleek dat die opnamen ook al op haar laptop stonden, mogelijk ging dat automatisch.

De schaamte vlamde weer op toen ik de opname zag, en zelfs de pijn werd weer heviger, maar de woede overheerste nog steeds. Ik laadde de opname op een USB-stick en wiste die daarna, zowel op de laptop als op de tablet. Daarna deed ik hetzelfde met alle eerdere opnamen die die liederlijke meiden van hun eigen uitspattingen hadden gemaakt. Tussendoor bekeek ik nog een paar fragmenten die ik niet zelf had opgenomen. Daar werd ik toch nog zo geil van dat ik…nou ja, zoals ik al zei, ik ben ook maar een mens.

Daarna naar de verdieping van Sita. Die had geen opnamen van mij. De opnamen die ze van Linka en haar zelf had wiste ik ook.

Tenslotte ging ik bij beide dames hun kledingkasten bekijken. Ik nam de dingen mee die ze mij hadden aangetrokken, kousen, de bh, de jarretelgordel. En nog een heel mooi korset, dat ik, met de kousen, meteen aantrok toen ik thuiskwam.

Ik kon niet wachten tot het avond werd. Linka was de eerste die thuiskwam. Ik belde haar meteen op.

-Met Ot, ja, meneer Ot voor jou. Ik moet eens een serieus gesprek met jou hebben, meisje. Wat jullie gisteravond hebben uitgevreten, kan helemaal niet. Chantage, aanranding en verkrachting. Daar ga je jaren voor de bak in. En ik kan het bewijzen.

-Maar Otje, je hebt helemaal spontaan en vrijwillig meegewerkt.

-Vertel dat maar aan de politie. Het is nu mijn beurt. Ik ga jullie aangeven, tenzij jullie heel braaf zijn en alles doen wat ik zeg.

-Chantage dus. Maar Otje, dan vertellen wij natuurlijk dat jij een voyeur bent.

-Doe dat vooral, daar bevestig je mee dat jullie mij chanteerden. Dat gluren van mij stelt trouwens juridisch weinig of niets voor.

Daar werd ze even stil van.

-Juist, ik begrijp het. En dan ga jij nu ons natuurlijk op onze arme bipsjes slaan en al die andere nare dingen met ons doen die wij gisteren met jou gedaan hebben?

-Precies. En misschien nog wel meer. Ik begin met jou, want jij bent de ergste. Over een half uur sta je naakt aan mijn voordeur. Zorg dat je die paddle en die cane bij je hebt. Tot zo, kreng.

Daarmee hing ik op. Op dat moment zag ik ook Sita thuiskomen. Die twee hadden wel wat te bespreken! Zouden ze nog iets kunnen verzinnen om zich er onder uit te draaien?

Daar ging de telefoon. Sita.

-Meneer Ot, wij hebben vastgesteld dat u alweer twee strafbare feiten hebt gepleegd. Insluiping en diefstal.

-Hoe wil je dat bewijzen?

-Nou, het betekent dat u in elk geval niets hebt aan het videomateriaal dat u ongetwijfeld hebt meegenomen. Want daar kunt u alleen door diefstal aan gekomen zijn.

-Nee hoor. Je vergeet dat je verzuimd hebt je tablet te beveiligen. Ik kan daar alles afhalen wat ik wil.

Dat was bluf natuurlijk. Ik had inderdaad wel gezien dat haar netwerk niet beveiligd was, maar ik zou geen idee hebben hoe je dat feit kon gebruiken om een computer te hacken. Maar Sita kennelijk ook niet. Ze sloot abrupt de verbinding af.

En twintig minuten later ging inderdaad de bel! Ik wachtte natuurlijk ook een paar minuten voor ik open ging doen. Ik deed de deur maar op een kiertje open want ik wilde niet dat toevallige voorbijgangers mij konden zien, in mijn rode korset met zwarte kousen, en mijn mannelijk lid in volle glorie voor me uit. Linka zag me ook niet meteen, want tot mijn verbazing was ze schichtig aan het rondkijken, haar handen op haar venusheuvel. En toen ze me zag schrok ze. Dat deed me veel genoegen.

-Nou Otje, je laat geen twijfel bestaan over je bedoelingen. Maar wat staat mijn korset je prachtig.

-Nog steeds brutaal, Linka? Dat slaan we er wel uit hoor, kindlief.

Ik liet haar binnenkomen en voor me uit de trap oplopen. Elk spoor van gêne was alweer verdwenen, ze liep heupwiegend naar boven.

Ik sloot de badkamerdeur achter ons af. Ik liet haar in mijn bad stappen, pakte de douchekop en draaide kraan open. De koude kraan natuurlijk! Linka gilde het uit en wist niet hoe snel ze uit dat bad moest springen. Maar ik richtte gewoon die douche op haar en, hoe ze ook rondrende door de badkamer, ze kon aan die straal niet ontsnappen. Ze gilde aan één stuk door.

Ik zette de kraan uit.

-Ja, nu is mijn hele vloer nat. Dat moet je straks allemaal opdweilen. Op je knieën natuurlijk, met je bips omhoog!

Ik liet haar weer in het bad stappen, pakte een stuk zeep en begon haar met mijn handen in te smeren. Wat een genot om dat wulpse lijf overal te bevoelen, haar tepels om te draaien, klapjes op haar billen te geven. Ik duwde mijn middelvinger in haar kontgaatje, en mijn wijsvinger in haar kut, op zoek naar haar clitoris.

-Dat is verkrachting wat je nu doet.

-Misschien. De echte verkrachting komt nog wel hoor.

Ik moest even ophouden omdat ik anders spontaan zou ejaculeren. Ik pakte een harde borstel en wreef daarmee over haar hele lijf, speciaal weer haar tepels, haar kut en haar bilnaad. Zo hard mogelijk, ze vond het zichtbaar onaangenaam. En ten slotte spoelde ik haar nog eens met dat koude water af. Ze bleef ditmaal hijgend in het bad staan.

Ik nam haar nu weer mee naar beneden en gaf haar bevel op haar handen en knieën op de keukentafel plaats te nemen.

-Hoofd omlaag, benen uiteen, bips omhoog.

-O, de paddle natuurlijk. Je bent niet erg origineel, Otje.

-Nog steeds brutaal. Nu krijg je 60 klappen in plaats van 50. Je gaat ze tellen, en zegt na elke klap: “Slaag voor sletjes”. Dat is wel origineel, nietwaar?

Linka deed geen enkele moeite om haar gegil te onderdrukken en kronkelde ook steeds heen en weer, maar ze zorgde wel dat ze haar tekstje netjes opzei.

Toen we aan de 60 kwamen nam ik haar mee naar mijn slaapkamer waar ik haar in dezelfde houding op mijn bed liet zitten, alleen met haar billen nog verder naar achteren. Ik was van plan haar van achteren te nemen, dat heb ik nog nooit bij een vrouw gedaan. Maar helaas, juist op het moment dat ik mijn penis tegen haar schaamlippen aandrukte verdween mijn erectie. Daar moest die rotgriet ook nog hartelijk om lachen.

-Wacht maar, Otje, ik help je wel.

Ze knielde voor me neer en nam mijn penis in haar mond. Ze was daar kennelijk erg goed in, de slet, want in no time was mijn erectie terug. Ik wilde nu doorgaan met mijn oorspronkelijke plan en tot mijn verrassing werkte Linka daar volledig aan mee. Ze ging op haar knieën op mijn bed zitten, duwde haar hoofd in de kussens, stak haar bips omhoog en spreidde haar benen. Ze hielp me zelfs met haar rechterhand om mijn penis bij haar naar binnen te brengen.

Maar zodra ik was geëxplodeerd sprong ze onmiddellijk overeind. Ze rende langs me heen, de trap af, naar de achterdeur. Ik begreep al wat ze ging doen. En, inderdaad, even later hoorde ik ook de stem van Sita op de trap. Die was nota bene in een badpak gekleed.

-Ha, die Otje. Dat was niet zo slim hoor, om je kwakje in Linka’s kut te deponeren. Wij gaan nu meteen naar de Spoedeisende Hulp en die schrapen er wel wat van je sperma uit. Doorslaggevend bewijs voor verkrachting.

Linka kwam naar me toe en gaf me twee harde klappen, op elke wang één. De meiden draaiden mijn armen op mijn rug, en Sita maakte die daar met handboeien aan elkaar vast. Ik probeerde mij wel te verzetten, maar kon niet tegen hen samen op. Zoals ik al verwachtte gingen ze nu meteen naar mijn werkkamer. Ik liep achter hen aan en vervloekte mijn stomheid dat ik die USB-stick daar gewoon had laten liggen.

-Waarom is mijn sperma een bewijs van verkrachting? Iedereen kan zien dat Linka een geil loeder is.

-Ze zullen daar ook zien dat Linka’s billen nogal toegetakeld zijn. Wij zeggen dat jij dat hebt gedaan omdat ze de huur niet kon betalen, wat trouwens nog waar is ook. En dat je haar, toen ze naakt op je bed lag met haar billen omhoog, onverhoeds hebt verkracht.

Ze gingen nu door mijn laptop te onderzoeken. Veel porno natuurlijk, ik ben ook maar een mens, en ik kijk graag naar naakte tienermeisjes, dat zal ik niet ontkennen. Een paar waren blijkbaar aan de jonge kant, maar gelukkig geen enkele die evident te jong was.

“Geen probleem”, zei Linka, “verkrachting is goed genoeg. Bedankt voor de USB-stick. En dan nu: op naar de Spoedeisende Hulp. Ik hoop dat er een knap jong doktertje in mijn kut komt kijken. Dag Otje, je hoort nog van ons.”

Dat was al binnen het uur. Ja, dat sperma was gevonden en werd bewaard. En nu gingen ze dus aangifte doen van verkrachting. Tenzij…

Ik kreeg een spontane huilbui.

Daar zitten we nu, in het vervallen vakantiehuisje in Brabant van de ouders van Linka. Prachtig weer maar we blijven nog even binnen, want Otje moet weer eens naakt bij ons aanbellen. Het is zaterdagmorgen, negen uur. Precies op tijd komt hij aanrijden, naakt in zijn auto. Hij stapt voorzichtig uit en kijkt tegen de auto aangedrukt om zich heen. Dan een sprintje naar het hekje van onze tuin, en even later gaat de bel.

We laten hem een hele poos wachten, dat is inmiddels traditie. Dan ga ik hem opendoen.

-Ach gut, sta je daar alweer met je handen voor je piemel? Daar hebben we allang kennis meegemaakt hoor. Daarom sta je daar trouwens. Hoe voel je je nu, Otje, zo in je nakende niksie in de grote wijde wereld, terwijl je weet dat je al heel gauw weer op je bips zult krijgen? Of begint het al te wennen?

Maar eerst heb ik nog een opdracht voor je. Hier heb je een aardappelschilmesje. Als je terugloopt naar het hekje en het pad oversteekt, zie je daar aan de overkant een pad het bos inlopen. Jij gaat in dat bos voor Sita 20 jonge berkentakken opzoeken. Je weet toch wel hoe een berkenboom er uitziet? Met zo’n witte stam. Alleen takken van jonge boompjes, als ze groter zijn kom je er trouwens moeilijk bij. Rechte takken, de zijtakken halen we er later wel af. Hier heb ik er een als voorbeeld, zie je meteen hoe lang ze moeten zijn. Enig idee waar die takken voor bedoeld zijn?

Hij knikte zonder iets te zeggen.

-Fijn zo. Intelligente man. O ja, dat bos is natuurlijk niet van ons, daar kun je mensen tegenkomen, dus kijk een beetje uit. En dan nu maar hup met de beentjes.

We keken hem na, hoe hij weer voorzichtig het pad afkeek, naar links en naar rechts, voor hij overstak. We zagen hem nog een eindje het bospad oplopen, telkens achteromkijkend. Maar algauw was hij uit het zicht verdwenen.

Na een dik half uur kwam hij terug. Weer aanbellen, weer wachten. Hij had precies 20 berkentakken afgesneden, allemaal van het goede formaat. Ja, je kon Otje om een boodschap sturen. We lieten hem in de tuin de zijtakken er af snijden en de blaadjes er af trekken. Daarna bond ik de takken aan elkaar met drie ijzerdraadjes, maar zo dat ze boven toch nog flink uit elkaar liepen.

-Ga dan nu maar op je buikje op de tuintafel liggen, dan kun je meteen kennismaken met het effect van berkentakken op een blote bips.

Ik gaf hem slechts drie klappen, want ik had goede reden om zijn billen nog even een beetje te sparen. Dat viel nog niet mee, de eerste klap ontlokte hem al een luide gil, en na de derde kon hij al niet op zijn buik blijven liggen.

Ja, we hadden vandaag grote plannen met Otje! Linka’s ouders hadden een oude eenpersoons-sjees die achter het huis in een sjofele wagenschuur stond. Een half uur later stond die op het pad voor het huis, met Linka erin en Otje tussen de bomen. Dat had heel wat overredingskracht gekost om hem zover te krijgen. Hij droeg een frygische muts met pluim die zijn gezicht grotendeels bedekte, maar niet zijn ogen. En verder een vleeskleurige slip die haast niet van ‘echt’ te onderscheiden was, maar ons toch tegen politie-ingrijpen moest beschermen. Die slip zat heel erg strak; het was een heel gehijs geweest hem die überhaupt aan te trekken. Zijn billen waren er prominent in zichtbaar, en ook de contouren van zijn piemel en balletjes waren goed te ontwaren. Hopelijk was het toch genoeg.

In de sjees zat Linka, in een zwarte rijbroek, haar borsten bloot. Ze had een lange rijzweep met negen strengen in haar hand, die ze voortdurend in de lucht liet knallen, en ook een enkele keer over Otjes rug Ik liep naast de sjees, met in mijn ene hand een tas met de spullen die we straks nodig zouden hebben, en in mijn andere hand een paardenzweepje, waarmee ik Otje zo nodig ook aan kon sporen. Hij had al zijn kracht nodig om die sjees in beweging te houden.

Naarmate we dichter bij het dorp kwamen, kwamen we steeds meer mensen tegen, fietsers, voetgangers en een enkele automobilist. Iedereen reageerde, met toeteren, bellen of opmerkingen. Velen stopten, en een toenemend aantal ging met ons mee het dorp in. Het was al een hele stoet toen we op de markt arriveerden.

Daar was de wekelijkse markt net begonnen, dus het bekijks nam nu snel toe. Maar voor het voormalige raadhuisje was het helemaal druk. Want Linka had de vrouwenvereniging van het dorp ingelicht, die een nogal uitgesproken feministisch karakter scheen te hebben. Er stonden zo’n dertig vrouwen die Otje met een spreekkoor onthaalden.

-Viezerik, viezerik, viezerik!

Ik haalde Otje tussen de bomen van de sjees vandaan, en met ons drieën beklommen we het bordes van het raadhuisje. Ik riep een paar keer “Silenzio” met mijn volste basstem. Het spreekkoor stopte en daardoor viel een stilte waarin ik meteen het woord kon nemen.

-Dames en heren, maar toch vooral dames. Deze man hier hebben wij vanmorgen vroeg in het bos bij ons huisje naakt aangetroffen terwijl hij met zijn piemel speelde. Een potloodventer dus, al zou je dat nu niet zeggen. (Hier streek ik even over de voorzijde van zijn slip.) Hij had wel pech dat hij ons trof want we hebben hem meteen ingerekend. Dan lever je hem toch af bij de politie, zult u zeggen. Maar dan krijgt hij alleen maar een taakstrafje en staat hij volgende week alweer ergens anders in het bos. Of in een ander bos. Daarom zijn wij hier om hem zelf te straffen. Okay?

Algemene instemming, applaus en gejoel.

-Draai je om, vent. Ga met je handen tegen die voordeur staan.

Ik haalde nu de roede van berkentakken uit mijn tasje en gaf die aan Linka. Die stelde zich in postuur achter hem op, haalde flink uit en sloeg hem zo hard ze kon op zijn billen. Hij stootte een kreet uit, sprong overeind en begon rond te dansen met zijn handen op zijn billen.

Groot enthousiasme bij het publiek. Meteen kwamen er een paar potige vrouwen van de vrouwenvereniging het bordes op, die Otje bij zijn armen grepen, zijn hoofd naar beneden duwden en hem in gebogen stand op zijn plaats hielden. Linka begon hem weer te slaan, nu wat zachter. Hij jammerde luid maar slaagde er niet meer in te ontsnappen.

Zo kreeg hij twintig klappen, terwijl hij aan één stuk door gilde.

-Draai je nu om, kerel, en zeg “Ik zal het nooit meer doen”.

De vrouwen draaiden Otje om maar bleven zijn armen vasthouden. Hij mompelde wat onverstaanbaars.

-Dat is niet goed genoeg. Draai je maar weer om voor nog meer klappen.

“Broek uit”, riep iemand uit het publiek. Anderen namen dit over, zodat er opnieuw een spreekkoor ontstond.

-Broek uit, broek uit, broek uit!

Ik trok tot algemene vreugde Otjes slipje op zijn dijen. De beide vrouwen draaiden hem weer om, zodat iedereen zijn dieprode billen te zien kreeg. Applaus.

Ik pakte nu een smalle mattenklopper uit mijn tas, waarmee ik Otje een tweede ronde van klappen gaf. Ik trok zijn muts tot boven zijn mond, en gaf hem bevel de klappen te tellen en na iedere klap “Dank u wel” te zeggen.

-Harder, harder, zo kunnen de mensen het niet horen.

Een gevolg van deze actie was dat het wat stiller werd op het marktplein, zodat je ook de klappen duidelijk kon horen. Dat werden er weer twintig. Otje werd weer omgedraaid en zei nu luid en duidelijk: “Ik zal het nooit meer doen”. Ik trok, vanwege de aanwezige minderjarigen en angst voor de politie, zijn slipje tot boven zijn geslachtsdelen, maar liet zijn billen bloot. Daarna richtte ik me tot de menigte:

“Zijn we tevreden?”

De hele menigte: “Nee!”

-Je hoort het, vent. We zijn nog niet klaar met jou. Klim over het hek van het bordes, en ga er op je buik op hangen. Dan kunnen de mensen je bips beter zien en kun je ook niet weglopen.

Dat weigerde hij natuurlijk, en het werd voor ons vieren een heel gesjor om hem in die positie te krijgen, waarbij ook zijn slipje weer naar beneden schoof. Linka nam nu het laatste instrument uit onze tas, een badborstel. Ze boog zich over het hek om Otje daarmee te kunnen slaan.

“Wacht even”, klonk een stem van beneden. Uit het groepje verenigingsleden kwam een struise vrouw naar voren die een lange hele lange, maar dunne zweep in haar handen had. Een sjambok, hoorden we later. “O ja”, zei Linka, “dat is nog veel beter”.

Terwijl we met ons vieren Otje op zijn plaats hielden om te voorkomen dat hij zich naar beneden zou laten glijden, gaf de vrouw hem de eerste klap over zijn rug en zijn billen. Hij schreeuwde nog harder dan hij eerder had gedaan en trappelde met zijn benen uit alle macht, tot groot vermaak van het publiek. De vrouw zei tegen hem dat hij dertig klappen zou krijgen, dat hij de klappen weer moest tellen, en na elke klap “Ik ben een smeerpijp” moest zeggen.

-Veel harder. Dat hoort niemand zo. Deze klap telt niet mee.

Ik was bang dat zijn billen zouden gaan bloeden, maar zo hard sloeg de vrouw gelukkig niet, en toen er bij de vier-en-twintigste klap toch bloed verscheen was ze zo wijs om op te houden. We lieten met ons vieren Otje los, zodat hij zich naar beneden kon laten glijden. Gelukkig vingen de vrouwen van de vereniging hem op, waarbij ze hem en passant wel van zijn slip ontdeden, en hem overal knepen, maar vooral in zijn tepels, zijn piemel en zijn balletjes.

Dat werd een hele optocht, terug naar ons huis, ditmaal met een volledig naakte Otje voor de sjees. De politie liet zich niet zien.