Er waren drie maanden verstreken. De zomer was voorbij, wat Mandy erg jammer vond. Ondanks dat er drie hittegolven waren geweest, had Mandy genoten van het warme weer. Alles liever dan de ijskoude dagen in de winter, zei ze altijd.
Jenna’s appartement was verrassend snel verkocht en ze was binnen een maand de stad uit. Van Nick wisten we dat Jenna inderdaad in Friesland woonde. Daar waren we erg blij mee, maar Mandy bleef de eerste weken toch voorzichtig. Ik daarentegen kon het makkelijker loslaten. Toen er twee maanden zonder incidenten waren verstreken, kon Mandy eindelijk ontspannen. Ik had het niet tegen haar gezegd, bang dat ze weer alert zou worden.
In de drie maanden gebeurde er vrij weinig spannends. Isabel had haar eerste verjaardag gevierd en dat was altijd speciaal. Haar broertje Alex, eigenlijk haar halfbroertje, maar we noemden hem gewoon een broertje, groeide als kool. Alex was nog geen één jaar oud, maar ik vermoedde dat hij een knappe jongen zou kunnen worden. Dat vermoedden onze vrienden ook. Anna reageerde grijnzend dat het logisch was omdat zijn moeder natuurlijk knap was.

De zwangerschap bij Elise en Kelly begon zichtbaar te worden, vooral bij Kelly. Haar borsten waren een maatje groter geworden en ik kon het natuurlijk niet laten om haar te plagen. Ze nam het allemaal met een glimlach aan, want ze was dankbaar dat ze zwanger was. Het geslacht van beide kinderen was bekendgemaakt. Elise en Kelly kregen allebei een dochter. De uitgerekende datums van hun kinderen scheelden slechts vier weken van elkaar.
Elise zou rond 10 februari bevallen. Het beloofde een drukke maand te worden voor het gezin van Bram en Elise, want ze waren allebei ook jarig in februari. Alleen hun zoon Tom was op 1 mei jarig.
De uitgerekende datum voor Kelly was 10 maart, en dat was mijn verjaardag. Anna’s zoon was op 15 maart jarig, ook een drukke maand. Eigenlijk was ik er wel blij mee. Dan was ik al die feestjes vanaf. Kelly en Elise deden alles samen tijdens de zwangerschap. Kelly kreeg iets meer aandacht omdat het voor haar de eerste keer was. Elise vond het allemaal best en vond het gezellig om het samen met haar te doen.
Stijn, de zoon van Nick en Kelly, was enorm trots dat hij straks een zusje kreeg. Hij kon haast niet wachten. Hij aaide regelmatig over de groeiende buik van Kelly en praatte wat tegen zijn zusje. Dat was altijd grappig om te zien.

Maar voor Stijn wachtte er iets bijzonders. In december werd hij vier jaar en dat betekende dat hij naar de basisschool mocht gaan. Nick en Kelly hadden samen met de school besloten dat Stijn per 1 november een paar ochtenden per week naar school zou gaan om alvast even te wennen. Stijn vond het heel spannend, maar was wel erg blij met zijn nieuwe rugzakje.
Hij ging straks naar de school die hier in de buurt stond. Dat was dezelfde school die Mandy en ik in gedachten hadden voor onze dochters. Het bleek dat Anna, Lotte, Elise en Bram hetzelfde idee hadden. Het betekende dat al onze kinderen naar dezelfde basisschool zouden gaan. Lekker makkelijk, had ik grappend gezegd.

Het was begin oktober en het weer was nog aangenaam. Omdat Elise en Kelly straks niet konden werken vanwege hun zwangerschapsverlof, moesten er vervangers worden gezocht. Ze hadden besloten om tijdelijke invalkrachten in te huren. Maar het was lastiger dan ze hadden gedacht om die te vinden. Elise had contact opgenomen met haar oude baas en hij bood aan om een collega van hem aan hen uit te lenen voor twee maanden. Het was ook een oude collega van Elise en het kon dus leuk worden. Maar we hadden echter nog een vervanger nodig en die konden we niet zo snel vinden.
Irene stelde voor om een stagiaire aan te nemen. Het schooljaar was net begonnen en er zouden vast studenten zijn die een stageplek zochten. Dat vonden we een goed idee. Nog geen week later had een studente ons benaderd voor een stageplek. We maakten een afspraak voor een gesprek en dat zou vandaag plaatsvinden. Tot mijn verrassing vroeg Elise of ik erbij wilde zijn. Irene en Kelly moesten in de kapsalon werken. Ik vroeg me af waarom ik erbij moest zijn. Elise legde uit dat ze mijn mensenkennis wel kon gebruiken om tijdens het gesprek te kijken of de studente betrouwbaar was en goed bij ons zou passen.

Ik was in het kantoor aan het werk. Elise zou mij ophalen zodra Claire, de studente, er was. Ze kwam stipt op tijd en we gingen in de kantine aan tafel zitten. Claire was een vrij lange dame met bruine, golvende haren. Het maakte haar gezicht heel knap, zeker met haar opvallende ogen. Haar lichaam was ‘normaal’ te noemen, met gezonde, kleine rondingen. Haar knappe gezicht trok al snel mijn aandacht, zeker wanneer ze vriendelijk glimlachte. Ze stelde zich beleefd voor. De eerste indruk was goed. We gingen zitten en Elise zorgde voor drinken. Daarna stelde Elise praktische vragen.

Claire was net negentien geworden en woonde nog bij haar ouders in Zeist. Ze had haar vmbo-diploma gehaald. Ze wist vanaf haar veertiende al dat ze kapster wilde worden. Haar droom was om hairstylist te worden en voor bekende mensen te werken, zoals artiesten of belangrijke zakenmensen. Eerst moest ze de kappersopleiding volgen en daarna kon ze zich verder specialiseren in hairstyling. Elise zei dat ze hier op het juiste adres was. Er kwamen soms klanten die ingewikkelde kapsels wilden en Irene en Elise konden haar daar goed bij helpen. Ik vulde aan dat ze hier ook gewoon geld kon verdienen. Daar was Claire blij mee en ze vertelde wat meer over zichzelf. Het was een gezellig gesprek en er was meteen een klik. Elise was tevreden en ik zag het ook wel zitten. Claire had tijdens het hele gesprek keurig langzaam gepraat, zodat ik alles goed kon volgen.

Elise stond op. ‘’Ik zal je een rondleiding geven. Ik weet niet of je weet dat er hier twee bedrijven zijn. Onze kapsalon en de kledingwinkel hiernaast. Onze vrienden werken hier.’’
Claire knikte. ‘’Ja, ik heb op internet informatie gezocht. Ik vind het heel bijzonder dat jullie dit doen.’’
Elise glimlachte. ‘’Het idee was van Danny. Irene en ik hadden moeite om een geschikt pand te vinden voor onze kapsalon. Mandy en Lotte, onze vriendinnen, hadden al een kleinere kledingwinkel, maar ze wilden een grotere hebben. Hier zat eerst Scapino, maar die ging naar een andere plek en Danny kreeg een geweldig idee om twee bedrijven in één pand te vestigen. Maar kom, ik laat je eerst onze kapsalon zien.’’
Ik liep met hen mee. Claire maakte een kort praatje met Irene en Kelly. Elise vertelde hoe het hier allemaal werkte.
‘’En ik word jouw eerste slachtoffer,’’ zei ik grijnzend.
Claire trok haar wenkbrauw op. ‘’Hoe bedoel je?’’
‘’Je mag mij als eerste knippen.’’
Claire lachte. ‘’Als ik dat verpest, krijg ik zeker geen stageplek?’’
Ze had gevoel voor humor. Dat was mooi. ‘’Je snapt het,’’ zei ik met een knipoog.
‘’Oh ja, ik was je vergeten te vertellen, Claire,’’ kwam Elise tussen ons in. ‘’Danny is hier de vervelendste. Hou er rekening mee.’’
‘’Dat valt wel mee hoor,’’ zei de klant die door Irene geknipt werd.
Ik boog. ‘’Eindelijk iemand die het snapt.’’

Lachend gingen we naar de kledingwinkel. Anna was momenteel bezig met een klant en Sofie was achter de balie.
‘’Sofie, dat is Claire, de stagiaire bij de kapsalon,’’ zei Elise.
Sofie hief haar hoofd op en haar ogen kruisten onmiddellijk die van Claire. Ze verstijfden allebei. Zelfs ik, met mijn slechte ogen, zag het meteen.
‘’Wat is er?’’ vroeg Elise nieuwsgierig.
Eerst reageerden Claire en Sofie niet. Ze bleven elkaar aankijken. Ik vermoedde dat ze elkaar kenden.
‘’Eh,’’ zei Sofie aarzelend. ‘’We kenden elkaar van de middelbare school.’’
Ik keek de dames beurtelings aan. ‘’Ik geloof dat jullie elkaar niet mogen, klopt dat?’’
Ze reageerden opnieuw niet, maar Sofie knikte als antwoord.
Uiteindelijk herpakte Claire zich professioneel. ‘’Ik wil het graag uitleggen.’’

Dat deden we in de kantine. Claire en Sofie gingen tegenover elkaar zitten, alsof ze niet naast elkaar wilden zitten.
‘’Ik zal eerlijk zijn,’’ kwam Claire ter zake. ‘’Als jullie mij na mijn verhaal niet meer willen, dan begrijp ik het. Sofie en ik zaten inderdaad op dezelfde school. Sofie was twee klassen hoger dan ik. Ze was niet populair op school, maar ik dus wel. Ik was zo’n…’’ Ze aarzelde even. ‘’Een bitch-type. Ik heb een paar leerlingen gepest. Sofie was er eentje van. Ze had vroeger last van puistjes op haar gezicht en ik vond het toen grappig. Maar…’’
Tot onze verrassing stond Claire op, liep om de tafel heen en ging naast Sofie zitten, die ineenkromp. Claire pakte voorzichtig haar handen vast. ‘’Sofie, ik wil mijn verontschuldigingen aanbieden voor mijn gedrag op de middelbare school. Ik schaam me voor wat ik allemaal heb gedaan. Als ik er nu aan terugdenk, snap ik echt helemaal niet waarom ik het deed. Het spijt me echt, Sofie. Als je liever niet wilt dat ik hier stage kom lopen, dan zoek ik wel een andere plek.’’
Sofie verroerde zich een ogenblik niet, maar glimlachte voorzichtig. ‘’Excuses aanvaard. Zo erg heb je mij ook weer niet gepest. We mochten elkaar gewoon niet. Maar nu zijn we volwassen. Je kunt hier gewoon komen werken. Ik heb er geen problemen mee.’’
Claire was zichtbaar opgelucht en keek ons vragend aan.
‘’Dat was netjes van je, Claire. Vroeger heb ik ook dingen gedaan waarvan ik achteraf denk: waarom heb ik dat in godsnaam gedaan? Maar goed, als jonge puber ga je gekke dingen doen. Je mag hier gewoon stage lopen,’’ glimlachte Elise.
‘’Maar ik ga je wel plagen,’’ zei ik grijnzend.
De dames lachten. Claire keek Sofie aan. ‘’Ik moet wel zeggen dat je erg veranderd bent. Ik wil je niet beledigen door te zeggen dat je vroeger lelijk was, maar ik moet zeggen dat je er nu erg goed uitziet.’’
Sofie kreeg een rood hoofd. ‘’Jij mag er ook wezen,’’ mompelde ze onhandig.
Claire glimlachte. ‘’Trouwens, je was plotseling verdwenen van school.’’
Sofie knikte. ‘’Lang verhaal. Ik vertel het je wel een andere keer.’’
Claire knikte begrijpend. ‘’Ik wil niet opdringerig zijn, maar mag ik je een keer uitnodigen om uit eten te gaan? Om goed te maken wat ik je heb aangedaan?’’
‘’Je hoeft het niet goed te maken, Claire, maar het lijkt me wel leuk,’’ antwoordde Sofie.

De deur ging open en Anna kwam binnenlopen. Claire kon nu met haar kennismaken. Ik kon zien dat Claire Anna bekeek en het kon waarderen wat ze zag. Ik grijnsde breed. Anna was netjes gekleed, maar zag er toch sexy uit. Er verscheen een bekende glimlach op het gezicht van Anna, maar ze stelde zich beleefd voor en vroeg of alles hier in orde was. Ze had gezien hoe Claire en Sofie reageerden toen ze elkaar zagen. Elise antwoordde dat alles weer goed was en nam Claire daarna mee naar het atelier om kennis te maken met Mandy en Lotte. Ik bleef achter met Sofie en keek haar vragend aan.
Ze schudde haar hoofd. ‘’Het stelt eigenlijk niets voor. We mochten elkaar toen gewoon niet. Dat is alles. We waren pubers.’’
Ik knikte. ‘’Maar mocht er iets gebeuren, laat het me weten.’’
‘’Of mij,’’ vulde Anna aan.
Sofie glimlachte. ‘’Dank jullie wel. Het gaat helemaal goed komen. We zijn volwassen genoeg.’’
‘’Weet je het heel zeker?’’ vroeg ik plagend.
Ik kreeg een harde stomp van haar. ‘’Eikel.’’
Anna sloeg haar arm over haar schouders heen en samen liepen ze naar de winkel. ‘’Inderdaad een eikel.’’

Een paar kilometer verderop zat Bram aan het werk met zijn partner op het politiebureau toen er een collega bij hen kwam staan.
‘’Bram? Je kent Sofie Hilverst toch?’’
Hij keek op. ‘’Ja, zeker. Hoezo?’’
De collega gaf de papieren aan Bram en hij las ze vlug door. Zijn ogen werden groot toen hij de collega aankeek.
‘’Wil je dit doen? Omdat je haar kent, lijkt het mij het beste dat jij deze zaak doet,’’ zei de collega.
‘’Heel graag, ik regel het wel. Bedankt,’’ antwoordde Bram.
Bram besprak dit met zijn partner en ze kwamen tot de conclusie dat ze de zaak waar ze mee bezig waren morgen zouden hervatten. Zijn partner richtte zich op de andere zaak, terwijl Bram de papieren nog een keer goed doorlas. Daarna belde hij Sofie op. Het duurde even, maar ze nam op.
‘’Hallo, met Sofie Hilverst.’’
‘’Hallo Sofie, met Bram. Ik heb belangrijk nieuws over jouw zaak. Dat wil ik persoonlijk met je bespreken. Wanneer kan ik langskomen? Je hoeft niet hier op het bureau te komen.’’
Het was even stil aan de andere kant van de lijn. ‘’Ik ben nog aan het werk. Ik ben vanavond thuis bij mijn ouders. Ik weet niet hoe lang je vandaag werkt. Maar is dat… echt belangrijk?’’
‘’Ja, heel belangrijk. Je wilt dit horen. Ik kan vanavond zeker langskomen. Hoe laat?’’ vroeg Bram rustig. Hij wist dat Sofie dit moeilijk vond.
Opnieuw was het even stil. Bram gaf haar de tijd om na te denken.
‘’Bram, is het mogelijk dat je rond sluitingstijd bij Twins komt? Ik bel mijn ouders wel of ze hierheen willen komen.’’
Bram glimlachte in gedachten. Sofie wilde Lotte graag erbij hebben, wist hij.
‘’Natuurlijk, dat is helemaal geen probleem. Dan zie ik je vanmiddag.’’
‘’Oké, tot vanmiddag,’’ klonk het wat aarzelend.

In het atelier staarde Sofie naar haar telefoon. Lotte rolde met haar bureaustoel naar haar toe en legde haar hand op het been van Sofie.
‘’Het was Bram. Hij heeft nieuws over mijn zaak. Ik heb gezegd dat hij straks hierheen komt. Is dat goed?’’
Lotte glimlachte lief. ‘’Dat heb ik gehoord en natuurlijk is het geen probleem. Bel je ouders even en vraag ze ook gelijk of ze mee willen eten, want we eten vandaag hier.’’
Sofie knikte en belde haar ouders. Ze konden rond half zes komen en wilden graag mee eten.
De rest van de dag was Sofie opvallend zwijgzaam. Van Lotte kreeg ik te horen waarom. Lotte had Sofie naar de winkel gestuurd om de klanten te helpen, zodat ze wat afleiding had. Hier in het atelier kon ze zich niet concentreren. Dat hielp, want ze werd wat vrolijker. Maar toen de winkel dicht was, was ze behoorlijk gespannen. Lotte had haar meegenomen naar de kantine terwijl de rest aan het afsluiten was. Kelly was meteen vertrokken omdat ze uit eten ging met Nick en hun ouders. Toen ik klaar was met mijn administratiewerk, kwamen de ouders van Sofie. Ze complimenteerden Lotte met de heerlijke geuren die in de kantine hingen.

Om kwart voor zes schoven we allemaal aan tafel en wachtten op Bram, die elk moment kon komen. Lotte was net klaar met koken toen hij kwam. Hij begroette de ouders van Sofie en haarzelf vriendelijk en ging aan tafel zitten. Lotte draaide zich om.
‘’Sofie, wil je het nieuws gelijk horen of wil je eerst eten?’’
Ze aarzelde. ‘’Ik heb eigenlijk helemaal geen honger, maar het eten is al klaar, toch?’’
Lotte zette de deksels op de pannen en zette het vuur laag. ‘’Opgelost,’’ zei ze glimlachend en ging naast Sofie zitten. Aan de andere kant zat Inge.
‘’Oké,’’ begon Bram gelijk, om haar niet langer in spanning te houden. ‘’Deze week is er een melding binnengekomen over een lichaam dat in een vervallen gebouw was gevonden. Er was duidelijk sprake van een misdrijf en we vermoeden dat er mogelijk een criminele organisatie bij betrokken was. Tijdens het onderzoek hebben we DNA veiliggesteld en dat is vervolgens door het systeem gehaald. Daarbij kwam een match naar voren.’’
Hij zweeg even en keek Sofie rustig aan. ‘’Die match heeft te maken met jouw zaak.’’
Sofie verstijfde. ‘’Met mijn zaak?’’
Bram knikte langzaam. ‘’Ja. We zijn daardoor bij een persoon uitgekomen die we verder zijn gaan onderzoeken. Ik wil je nu nog niet te veel vertellen voordat je weet om wie het gaat. Maar ik heb hier een foto van hem bij me. Wil je hem zien? Om even te bevestigen of hij het inderdaad is?’’
Sofie aarzelde lang. ‘’Ik zou hem onmiddellijk herkennen als ik hem zie. Maar ik weet niet of ik dat kan, want ik wil hem nooit meer zien.’’
Bram knikte begripvol. ‘’Dat snap ik. Je hoeft de foto ook niet te zien. Wat ik je wel kan vertellen, is dat er inderdaad een DNA-match is met de dader die jou dit heeft aangedaan. En hij is inmiddels overleden.’’
‘’Sofie,’’ zei ik zacht. ‘’Ik zou de foto wel bekijken. Ik weet dat je dit liever niet wilt en dat begrijp ik heel goed. Maar dan heb je wel de bevestiging dat hij echt dood is.’’
Sofie knikte langzaam, maar bleef twijfelen.
Lotte legde haar hand liefdevol op haar been. ‘’Soof, ik zou het doen. Toen Danny hoorde dat zijn ontvoerder overleden was, had hij de hele nacht klem gezopen van blijdschap.’’
Sofie moest zachtjes lachen en keek haar moeder vragend aan. Inge knikte haar bemoedigend toe. ‘’Je staat er niet alleen voor. We zijn er allemaal voor je.’’

Sofie haalde diep adem en keek Bram aan. ‘’De man op de foto die je mij wilt laten zien, is echt overleden?’’
Hij knikte. ‘’Ja, honderd procent.’’
Ze sloot haar ogen en knikte een keer. ‘’Doe maar.’’
Hij haalde de foto tussen de papieren vandaan en legde hem voor haar op tafel.
Lotte en Inge hielden Sofies handen vast. Sofie opende langzaam haar ogen en keek een paar seconden naar de kale man met een lange baard op de foto. Daarna kneep ze haar ogen onmiddellijk dicht. Ze ademde moeilijk, alsof ze geen lucht meer kreeg. Bram haalde de foto vlug weg. Dikke tranen stroomden over de wangen van Sofie. ‘’Het is hem. Geen twijfel mogelijk.’’
Ze begon harder te huilen en Inge sloeg haar armen om haar heen.

Ik had een brok in mijn keel toen ik de foto zag. De man was afschuwelijk om te zien. Vooral erg angstaanjagend. Hoe kon hij dat arme, onschuldige meisje dit aandoen? Volgens mij had hij helemaal geen gevoel. Ik merkte dat ik boos werd op die man. Maar hij was er niet meer. En dat leek Sofie nog niet te beseffen.
Ik stond op en tikte op de schouder van Lotte, die het meteen begreep en op plek plek ging zitten. ‘’Sofie?’’ vroeg ik zacht.
Sofie maakte zich los van haar moeder, veegde haar tranen weg en keek me aan. Ik slikte even toen ik haar blik zag. ‘’Lieve Sofie, het was dapper wat je deed, maar je moet weten dat hij dood is. Hartstikke dood. Je hebt nu geen reden meer om bang te zijn of steeds over je schouder te kijken of hij je niet volgt. Hij is van de aardbodem verdwenen. Hij zit nu waarschijnlijk lekker in de hel te branden.’’
Ze knipperde met haar ogen. Het leek alsof het besef eindelijk tot haar doordrong. Langzaam maar zeker verscheen er een glimlach op haar gezicht. ‘’Je hebt gelijk, Danny.’’
Ik zag dat ze zich inhield. Ik knikte haar bemoedigend toe.
‘’Ja,’’ zei ze iets luider. ‘’Hij is er niet meer.’’
Ik knikte steeds enthousiaster.
Toen schreeuwde ze het uit van blijdschap. ‘’HIJ IS DOOD! HART-STIK-KE DOOD!’’ Al haar angst, spanning en stress kwamen eruit. Ze ging helemaal door de dolle heen. Ze sprong overeind en ik trok de stoel snel weg, wetende dat ze de ruimte nodig had om al haar energie kwijt te raken. Ze stampte van blijdschap op de vloer. Het gezelschap keek geamuseerd toe.

Ik glimlachte breed. Dat beeld herinnerde ik me maar al te goed. Ik wist precies hoe ze zich voelde. Ik was heel benieuwd wat ze vanavond ging doen. Het was vrijdagavond. Het zou me niet verwonderen als ze vanavond op stap wilde gaan.
Anna leek dezelfde gedachte te hebben. ‘’Nou Sofie,’’ zei ze breed grijnzend. ‘’Heb je zin om vanavond de stad in te gaan? Wij, alle meiden, gaan met je mee en Danny en Bram kunnen op onze kinderen passen. Neem je vriendinnen ook mee.’’
Sofie keek haar met een stralende glimlach aan. ‘’Ja! Daar heb ik nou echt zin in! Dat gaan we doen!’’
We moesten hartelijk om haar enthousiasme lachen.
‘’Ja hoor, en ik moet zeker op de kindjes passen?’’ mopperde ik somber.
Sofie giechelde luid. ‘’Je mag best mee, hoor!’’
Ik schudde mijn hoofd. ‘’Nee, het wordt een leuke meidenavond voor jullie. Geniet ervan. Laat je lekker gaan.’’ Ik vertelde haar maar niet dat ze zich de volgende dag waarschijnlijk minder leuk zou voelen met een dikke kater.

Later op de avond maakte Mandy zich klaar voor een gezellige avond in de stad. Ik kon zien dat ze enorm veel zin had. Het was ook alweer lang geleden dat ze op stap was geweest. Ik zou straks naar Bram gaan om op al onze kinderen te passen. Toen Mandy klaar was, keek ik mijn ogen uit. ‘’Wauw! Wat zie je er geweldig uit! Je gaat zeker een leuke vent scoren vanavond!’’
Ze trok haar wenkbrauw op. ‘’Een vent scoren? Ik ben getrouwd, hoor!’’
Ik lachte. ‘’Ik weet het, maar je mag best met mannen flirten hoor, of zoenen.’’
Ze liep op me af, sloeg haar armen om mijn middel en keek me indringend aan. ‘’Zoenen? Nee, dat ga ik niet doen. Ik zorg dat mijn trouwring goed zichtbaar blijft, zodat ze weten dat ik gelukkig getrouwd ben met de geweldigste man van de hele wereld.’’
Ik knuffelde haar innig. Ze rook heerlijk. ‘’Geniet gewoon van je avond. Je mag best losgaan.’’
‘’En dan morgen een dikke kater? Nee, dank je. Het wordt zeker een gezellige avond, maar ik doe rustig aan met alcohol. Ik ben niet meer de jongste,’’ zei Mandy. Ze merkte mijn ondeugende blik onmiddellijk op. ‘’Ja, ja, dat zie je aan mijn hangende tieten, zeker? Smeerlap.’’
Ik grinnikte. ‘’Je kent mij veel te goed. Maar schatje, ik zie dat je heel veel zin hebt vanavond. Waarom ga je dan niet vaker op stap? Ik weet dat je het voor mij en de kinderen doet. Maar je vindt stappen toch altijd leuk.’’
Ze keek me lief aan. ‘’Ik weet het, maar ik vind het ook heel fijn om bij jou en onze kinderen te zijn. Bovendien hebben we een aardig druk leven met onze vrienden en kinderen. Ik heb er niet altijd de energie voor om te gaan stappen. En ik zou het ook niet meer leuk vinden als ik vaak op stap zou gaan. Af en toe is het heel leuk, maar regelmatig? Nee, dat hoeft van mij niet meer. Ik ben heel gelukkig met jou en onze kinderen.’’
Ik drukte haar zachtjes tegen me aan en streelde haar heerlijke billen over de stof van haar jurkje. ‘’Daar ben ik blij om te horen, Mandy. Als ik eerlijk mag zijn, wil ik je elke minuut bij me hebben.’’
Ze giechelde. ‘’Niet elke seconde?’’
‘’Dat zou ik wel willen, maar jij waarschijnlijk niet, zeker als ik moet schijten,’’ zei ik grijnzend.
Ze duwde me van zich af. ‘’Gadver, waarom moet je deze romantische sfeer altijd verpesten?’’
Ik grinnikte. ‘’Omdat je nu moet gaan. Het is tijd.’’
Hoofdschuddend pakte ze haar tasje en liep naar de deur. Voordat ze naar buiten ging, gaf ze me een luchtkusje.

Mandy fietste met Anna en Lotte naar het centrum. Elise had besloten om niet mee te gaan omdat ze naar de discotheek gingen. Daar aangekomen maakte Mandy kennis met drie vriendinnen van Sofie en begroette ze Inge, die verrassend genoeg ook mee was gegaan. In eerste instantie wilde ze niet mee, maar Sofie had erop gestaan dat ze meeging omdat haar moeder de grootste steun voor haar was geweest tijdens haar moeilijke periode.
Ze gingen de discotheek binnen. De harde muziek knalde door de ruimte. Mandy moest even slikken. Het was alweer een tijdje geleden dat ze hier was geweest. Aan de blik van Lotte te zien, moest zij ook even wennen aan het kabaal. Alleen Anna had er geen moeite mee. Ze had een grote glimlach op haar gezicht. Uiteraard was ze heel sexy gekleed. Al snel merkte ze de blikken van verschillende mannen op. Een geile milf, dacht Mandy gniffelend.

Ze zochten een leuke plek bij een tafeltje. Het was nog rustig, maar over een uur zou het anders worden, wist Mandy. Ze bestelden een drankje. Sofie hief haar glas op. ‘’Nou, op de klootzak die in de hel brandt!’’
Dat zei Danny ook toen, dacht Mandy lachend terwijl ze vrolijk proostten met de anderen. Sofie goot haar drankje in één keer leeg en bestelde nog een glaasje. Hierna deed Sofie gelukkig wat rustiger aan met drinken. Het was heel gezellig rond de tafel.
Ondertussen stroomden de mensen binnen, waardoor het steeds drukker werd.
Anna stond even later op. ‘’Showtime!’’ zei ze grijnzend. Ze trok Sofie overeind en nam haar mee naar de dansvloer. Sofies vriendinnen volgden hen met veel gelach.

Mandy en Lotte bleven achter bij Inge. Mandy zag hoe Sofie heerlijk losging op de dansvloer en Anna vrolijk meedeed. Het verbaasde haar niet dat een paar mannen op Anna afstapten voor een dansje. Ze wimpelde de mannen weg en danste vrolijk verder met Sofie en haar vriendinnen.
‘’Heerlijk dat ze helemaal los kan gaan,’’ mompelde Lotte tevreden.
Inge beaamde het. ‘’Dat kun je wel zeggen. Ik kan me niet herinneren wanneer ze echt helemaal ontspannen is geweest. Ze heeft dit echt verdiend. Ze heeft het ongelooflijk zwaar gehad.’’
‘’Zeker weten,’’ zei Mandy. ‘’Dit doet me echt aan Danny denken. Sofie reageert precies hetzelfde als Danny toen. Ik vrees dat je morgen met een chagrijnige Sofie te maken krijgt.’’
Inge lachte. ‘’Daar neem ik dan maar genoegen mee. Door haar traumatische ervaring is Sofie nauwelijks op stap geweest. Ze durfde toen niet, ondanks dat haar vriendinnen hadden beloofd om haar in de gaten te houden. Het bleef moeilijk voor haar. Ze was altijd bang dat die engerd plotseling zou opduiken. Maar door de therapie van Vera ging het allemaal steeds beter.’’ Inge keek Mandy aan. ‘’Ik schaam me nog steeds dat ik zo fel reageerde op je man toen hij voorstelde om een andere therapeut voor Sofie te nemen.’’
Mandy glimlachte geruststellend. ‘’Danny neemt je niks kwalijk. Hij weet dat je het beste wilt voor je dochter. Je kon niet weten wat Jenna haar allemaal aandeed. Maar het is verleden tijd. Het gaat helemaal goed met Sofie. Kijk eens hoe lekker ze bezig is met Anna.’’
Inge lachte. ‘’Ja, ik zie het. Ik moet wel zeggen dat Anna een hele mooie vrouw is.’’
Lotte grinnikte. ‘’En dat weet ze zelf heel goed.’’
‘’Ik ben stiekem wel blij dat Anna haar beschermt,’’ zei Inge. ‘’Ze houdt de mannen bij Sofie weg.’’

Mandy zag dat Inge gelijk had, al dacht ze dat de meeste mannen voor Anna gingen. Ze hoorde Lotte aan Inge vragen: ‘’Sofie heeft het nooit verteld, maar gaat ze weleens om met jongens of mannen?’’
Inge’s blik werd ernstig. ‘’Nee, helaas niet. Eerlijk gezegd ben ik bang dat dat voorlopig zo zal blijven. Alleen haar vader, een paar familieleden en Danny vertrouwt Sofie volledig.’’
‘’Dat is jammer, maar heel begrijpelijk,’’ mompelde Lotte terwijl ze genietend naar de wild dansende Sofie keek.

Mandy zag dat Inge een paar keer aarzelend naar Lotte keek, alsof ze iets wilde vragen maar niet goed durfde.
‘’Inge, je kunt Lotte alles vragen,’’ fluisterde Mandy in Inge’s oor.
Ze glimlachte dankbaar, maar schudde haar hoofd.
‘’Wat?’’ vroeg Lotte nieuwsgierig.
‘’Volgens mij wilde Inge je iets vragen, maar durft ze niet zo goed,’’ zei Mandy.
Ze had gelijk, want Inge’s wangen werden rood.
Lotte legde haar hand liefdevol op Inge’s arm. ‘’Je kunt mij alles vragen.’’
Ze knikte. ‘’Ik weet het, maar laat maar zitten.’’ Ze probeerde zichzelf te redden door haar glas te pakken en een slok te nemen.

Mandy en Lotte keken elkaar aan en begrepen elkaar zonder iets te zeggen. Lotte draaide zich half naar Inge toe. ‘’Als het over Sofie gaat en ik ergens mee kan helpen, zou ik het graag willen horen.’’
Inge besefte dat ze hier niet meer onderuit kon komen en slaakte een zucht. ‘’Dat weet ik, Lotte. Maar dit is gênant. Laten we dit alsjeblieft vergeten?’’
Lotte keek haar strak maar kalm en vriendelijk aan. ‘’Ik kan wel een beetje raden waar het over gaat, dus ik zal niet raar opkijken.’’
Inge nam opnieuw een flinke slok van haar wijn, in de hoop dat het haar wat losser zou maken. ‘’Nou,’’ begon ze met een zucht. ‘’Zoals je weet is Sofie heel gehecht aan jou. Ze voelt zich heel veilig bij jou, net als bij jullie vrienden trouwens. Maar jij bent een bijzonder geval voor Sofie. Aangezien je met Anna bent…’’ Inge zweeg even, duidelijk worstelend om de juiste woorden te vinden. ‘’Eigenlijk moet Anna hier ook bij zijn.’’
Lotte glimlachte met een ondeugende blik in haar ogen. ‘’Ze is voorlopig druk bezig. Ik zal het aan haar doorgeven. Daar hoef je je geen zorgen over te maken.’’
Inge schudde haar hoofd. ‘’Ik denk dat je niet begrijpt wat ik bedoel, Lotte.’’
‘’Oh, dat begrijp ik zeker wel. Anna gaat zelfs vaker vreemd dan ik.’’
Inge’s ogen werden groot. ‘’Wat?’’
Mandy lachte om haar verbaasde blik. ‘’Heel vaak met mijn man.’’
Nu werden Inge’s ogen echt gigantisch groot. ‘’Wat? Met Danny?’’
Lotte legde haar hand op Inge’s arm om haar aandacht te krijgen. ‘’Lieve Inge, kijk maar goed naar Anna. Zoals je ziet is ze een behoorlijk sexy vrouw. Kijk eens hoeveel aandacht ze krijgt van mannen en zelfs van vrouwen. Anna houdt ook erg van seks en ik kan haar niet alles geven waar ze naar verlangt. Danny en Anna zijn elkaars beste vrienden en hebben een speciale band met elkaar. Danny houdt ook van seks en hij is vooral gek op grote borsten. Het verbaast mij en Mandy dan ook niet dat Danny Anna een aantrekkelijke vrouw vindt. Dus het ‘probleempje’ van Anna was snel opgelost,’’ zei Lotte met een grote glimlach.
Inge was even sprakeloos. ‘’Wauw, dat zag ik niet aankomen. En dat jullie hier geen moeite mee hebben, daar heb ik veel bewondering voor.’’
‘’Het is ook een beetje in ons eigen belang,’’ zei Mandy met een vette knipoog naar Lotte.
Inge keek geschokt van Mandy naar Lotte en weer terug. ‘’Jullie?’’ Het werd duidelijk iets te veel voor haar, want ze dronk haar glas in één keer leeg.

Lotte gaf Inge de tijd om bij te komen van alles wat ze had gehoord. ‘’Dus, wat wilde je aan mij vragen? Vertrouw me, Anna vindt dit goed.’’
Inge staarde naar haar lege glas. ‘’Nou… mijn man en ik vermoeden dat Sofie misschien lesbisch wordt. Het is niet dat wij daar iets op tegen hebben, integendeel. Daar zouden we juist blij mee zijn. Het zou misschien goed voor Sofie zijn. Maar het is haar eigen beslissing. We maken ons alleen zorgen over de intimiteit. Seks… hoort nu eenmaal bij het leven.’’ Inge hakkelde even en keek Mandy en Lotte onderzoekend aan om te zien of ze haar niet raar vonden. Dat was niet het geval. Ze keek voorzichtig naar Lotte. ‘’Aangezien je getrouwd bent met Anna en Sofie jou heel graag mag, dacht ik… dat jij… misschien…’’ Inge schudde heftig haar hoofd.

‘’Een handje helpen?’’ maakte Lotte haar zin kalm af.
Inge’s wangen werden gloeirood. ‘’Eh… ja. Ik weet het. Het is stom.’’
Lotte legde haar het zwijgen op door haar hand op Inge’s arm te leggen. ‘’Het is geen vreemde vraag. Integendeel, het is logisch dat je daarover nadenkt.’’ Lotte keek naar de dansvloer, waar Sofie met een grote glimlach met haar vriendinnen danste. ‘’Ik zal eens kijken wat ik kan doen, Inge. Ik bespreek dit met Anna. Ik weet zeker dat ze het ook goed vindt. Maar het is aan Sofie. Als ze het niet wil, doen we niets. Ik zal Sofie een keer uitnodigen om een nachtje bij ons te logeren. Misschien kunnen we dan over seks praten. Maar ik beloof niets.’’
Inge’s blik was zichtbaar opgelucht, maar ze schaamde zich ook een beetje.
‘’Inge,’’ zei Mandy. ‘’Ik weet hoe je je voelt. Maar je bent een hele goede moeder voor Sofie. Je wilt het beste voor haar. Daar hoef je je niet voor te schamen.’’
Eindelijk glimlachte Inge dankbaar. ‘’Dank jullie wel. Jullie zijn lieve mensen.’’

Plotseling keek Mandy ondeugend naar Lotte, die het onmiddellijk doorhad en moest lachen. Ze stonden tegelijkertijd op en trokken de verraste Inge overeind. Ze leidden haar naar de dansvloer. Inge stond tussen Mandy en Lotte in en voelde zich behoorlijk ongemakkelijk.
‘’Kom, Inge,’’ lachte Mandy bemoedigend terwijl ze haar heupen wiegde. ‘’Niet te veel nadenken. Laat je even gaan. Dat heb je ook verdiend.’’
Lotte legde haar handen op de brede heupen van Inge en hielp haar met bewegen. Eerst ging het behoorlijk stroef, maar uiteindelijk liet Inge zich gaan en danste ze vrolijk met Mandy en Lotte.
‘’Oh my god, mam! Je danst ook!’’ schreeuwde Sofie door de herrie heen.
Inge lachte schaapachtig. ‘’Dat is hun schuld!’’
Lotte stond ineens voor de neus van Sofie en keek haar ondeugend aan.
‘’Lotte!’’ riep Sofie blij uit. Ze was duidelijk aangeschoten. Ze trok Lotte stevig tegen zich aan en danste vrolijk met haar.
Mandy keek geamuseerd toe. Misschien had Inge gelijk. Het was duidelijk dat Sofie genoot van het lichaam van Lotte dat tegen haar aan drukte. Maar Mandy richtte haar aandacht weer op Inge. Ze pakte Inge’s handen en legde die op haar wiegende heupen. Door de discolampen zag Mandy dat Inge’s wangen rood waren geworden. Ze glimlachte geruststellend en drukte haar lichaam zachtjes tegen het hare aan. Ze zei in Inge’s oor: ‘’Als ik te ver ga, moet je het maar zeggen.’’
Inge glimlachte ongemakkelijk, maar liet haar niet los. Mandy kon zien dat Inge het stiekem wel fijn vond. Plotseling moest ze aan Danny denken. Als hij dit gezien zou hebben, was hij vast jaloers geweest. Ze lachte luid om haar eigen gedachte.
Zo verliep een fantastische avond voor de dames…