De eerste stap

"Als je het niet leuk vindt, kunnen we er beter meteen mee stoppen en hoeven we ze niet te zien," drong mijn man voor de zoveelste keer aan. We lagen in bed na een aangename, maar enigszins onbevredigende vrijpartij op zondagavond. "Het gaat goed, maar we mogen het niet als vanzelfsprekend beschouwen," vervolgde hij. "Je zei zelf dat je klaar was om iets spannends te proberen, toch? Je was het ermee eens dat we wel wat frisse lucht in ons seksleven konden gebruiken, nietwaar?" 'Ik denk het wel,' antwoordde ik aarzelend. "Goed! Laten we het gewoon eens proberen en kijken hoe het gaat," drong Paul aan.

Het was het weekend voordat de gebeurtenissen in dit verhaal zich afspeelden en ik lag in de half duisternis van onze slaapkamer te fronsen. Met mijn veertig jaar was ik een jaar jonger dan Paul, mijn aantrekkelijke echtgenoot en de vader van onze twee jonge kinderen, die net van mijn bezwete lichaam was gerold en naast me op het verfrommelde laken lag. 'We mogen de vaart er niet uit nemen, hè?' vervolgde hij, terwijl hij me een kus op mijn wang gaf en over mijn buik begon te strelen. 'Nu we zo ver zijn gekomen, willen we toch niet terugvallen in die saaie, sleur van vroeger?' Ik zuchtte berustend. "Ik heb gezegd dat ik het ga proberen en dat meen ik. Verwacht alleen niet dat ik er net zo enthousiast over ben als jij; het is ten slotte jouw fantasie, niet de mijne. En ik beloof ook niet dat ik er iets mee ga doen, oké?" "Geweldig," grijnsde mijn man terwijl hij achterover leunde en het nachtlampje uitdeed. "Je zult het fantastisch vinden, Ellen. Dat weet ik zeker!"

Paul en ik waren al bijna twintig jaar samen en vijftien jaar getrouwd. In de beginjaren van onze relatie, toen we nog avontuurlijker waren, was ons seksleven wild, fantasierijk en zeer frequent. Jarenlang hadden we geëxperimenteerd met standjes, locaties en zelfs een paar plezierige perversies, maar toen de kinderen kwamen en mijn leven begonnen te beheersen, toen ik vermoeider raakte en mijn figuur zijn jeugdige, door de sportschool getrainde vorm verloor, nam ook mijn avontuurlijke geest geleidelijk af. Uiteindelijk waren we, zoals zoveel echtparen, in een saaie, avontuurloze routine beland die geen van ons beiden bevredigde en daardoor grotendeels zijn aantrekkingskracht had verloren.

Naarmate de frequentie en intensiteit van onze seks afnamen, leek Paul zich te storten op allerlei mannelijke bezigheden: klussen, auto-onderhoud, teamsporten, naar voetbalwedstrijden gaan en veel 's avonds laat werken, allemaal activiteiten die hij zonder mij deed. Daardoor kreeg ik het gevoel dat hij zijn interesse in mij had verloor, dat hij me niet langer interessant of aantrekkelijk vond. Dit vertraagde en bracht ons toch al matige seksleven volledig tot stilstand. Ik voelde me onbemind en ongewenst door mijn man; hij voelde zich seksueel in de steek gelaten door mij.

Het was het recept voor een crisis en begon al snel onze relatie te beïnvloeden. Natuurlijk weet ik dat de meeste stellen zoiets wel eens meemaken, maar op dat moment voelde het alsof mijn wereld begon in te storten. Er waren lange stiltes, af en toe ruzies en jaloezie aan beide kanten, totdat we na een bijzonder bittere en venijnige ruzie – gelukkig niet waar de kinderen bij waren – waarin hij me een ijskoude trut noemde en ik hem ervan beschuldigde een affaire te hebben met een collega, besloten het advies uit zoveel vrouwenbladen op te volgen en een relatietherapeut te bezoeken. Ik moet zeggen, die vrouw was een genie; aan het einde van de allereerste sessie had ze het probleem al in twee zinnen samengevat. 'Mannen hebben seks nodig om zich geliefd te voelen. Vrouwen hebben liefde nodig om seks te hebben.'

Volgens de therapeut gaf ik Paul het gevoel dat hij minder man was door hem seksueel af te wijzen. Veel mannen in dezelfde situatie zouden zich tot andere vrouwen wenden om hun zelfvertrouwen terug te winnen. Paul verzekerde me dat hij dat nog niet had gedaan en ik geloofde hem; in plaats daarvan was hij onbewust gedreven om zijn mannelijkheid op andere manieren te bevestigen, vandaar al die stereotype mannelijke activiteiten die hij was gaan ondernemen.

In mijn geval was de therapeut van mening dat mijn verminderde libido waarschijnlijk was begonnen met een sterke ontevredenheid over mijn eigen lichaam na de bevalling. Omdat ik me onaantrekkelijk voelde, kon ik niet geloven dat iemand anders me aantrekkelijk of interessant vond. Dit werd nog versterkt doordat ik Pauls toegenomen interesse in 'mannelijke' dingen interpreteerde als een gebrek aan interesse in mij. Ik vermoedde zelfs dat zijn late avondwerk een dekmantel was voor een affaire, wat mijn interesse in seks nog verder had doen afnemen.

Bovendien was ze ervan overtuigd dat ik de nieuwe verantwoordelijkheden die kinderen met zich meebrengen, had verwerkt door mijn controlerende kant de overhand te laten nemen. Daardoor kon ik niets meer doen waarbij ik mezelf moest laten gaan of de controle moest verliezen; iets wat in ons seksleven vroeger juist volop aanwezig was. Hoe meer Paul wilde dat ik losliet, hoe minder geneigd ik was het te doen. Hoe minder ik het deed, hoe meer hij het van me wilde. Een vicieuze cirkel; pijnlijk voorspelbaar!

Het slechte nieuws was dat, hoewel we nog steeds van elkaar hielden, ons disfunctionele seksleven een serieuze bedreiging vormde voor ons huwelijk. Het goede nieuws was dat we voorheen erg goed op elkaar waren in bed en zeer seksueel actief waren. Bovendien waren we tot dan toe allebei niet ontrouw geweest en hadden we tijdig hulp gezocht om daar iets aan te doen. Als we ons seksleven nieuw leven inblazen, zou Paul zich meer geliefd voelen en meer tijd met me willen doorbrengen; ik zou me aantrekkelijker voelen en meer tijd met hem willen doorbrengen. We zouden onze vicieuze cirkel in een positieve kunnen veranderen – als we het maar goed aanpakken.

De therapeut had vervolgens een aantal intieme activiteiten voorgesteld die wellicht zouden helpen, en met enige tegenzin van mijn kant waren we begonnen ze uit te proberen. Met twee bijna-tieners in huis was het moeilijk om in ons drukke leven tijd voor elkaar te maken, maar met een beetje hulp van de therapeut bij het plannen van onze tijd en veel oppas van mijn ouders, lukte het ons om minstens twee sessies per week vrij te maken om te proberen ons seksleven en onze relatie te redden. Het was aanvankelijk erg onwennig en onnatuurlijk, maar het begon te werken!

Na een paar maanden en een trage start, probeerden we alles wat de therapeut had voorgesteld: alle denkbare soorten sexy ondergoed (waardoor ik me ook echt sexy voelde); seks in de doggy-style (oké, maar een beetje onwaardig en dierlijk voor mij); cunnilingus (een heel fijn gevoel, maar het voelde 'vies' en maakte me erg bewust van wat de bevalling met mijn 'daar beneden' had gedaan) en seksspeeltjes (een beetje koud en berekenend, maar werkten uitzonderlijk goed op mijn lichaam, zo niet op mijn geest).

Sommige ideeën waren jammerlijk mislukt. Zelfs halfdronken kon ik mezelf er niet toe zetten om de penis van mijn man te zuigen tot hij klaarkwam, hoe hard hij ook probeerde me over te halen. Vroeger deed ik dat altijd als ik ongesteld was, maar nu werd ik al misselijk bij de gedachte aan sperma in mijn mond. Hoe goed mijn man zich er ook door voelde en hoe goed mijn lichaam er ook op reageerde, orale seks gaf me het gevoel dat ik een hoer was.

Maar deze minpunten waren van ondergeschikt belang; toen de avontuurlijke geest van ons liefdesleven terugkeerde, voelden we beiden de passie in ons huwelijk weer opbloeien en bleef onze liefde voor elkaar even sterk als altijd. Dus met de voortdurende aanmoediging van de therapeut hielden we vol totdat we uiteindelijk een vaste basis van seksuele activiteiten vonden die een zeer positief effect hadden op zowel mijn libido als dat van Paul.

Er bestond geen enkele twijfel over wat mijn man, met wie ik al vijftien jaar getrouwd was, het meest opwond. Hoezeer hij het ook probeerde weg te lachen, het was overduidelijk dat van alle dingen die we hadden geprobeerd, het uitleven van fantasieën hem verreweg het meest opwond. Fantasieën en rollenspellen waren ideeën die onze therapeut het meest had aangeraden, en ik moet bekennen dat ze voor ons beiden goed hadden gewerkt. Om eerlijk te zijn, hadden ze een krachtig effect op me, vooral in combinatie met mijn eigen favoriete fantasie. Soms vertelden we elkaar gewoon onze geheime verlangens. Andere keren deden we alsof we iemand anders waren en speelden we onze rollen in bed na. Een paar keer deden we alsof we vreemden waren die elkaar voor het eerst in een bar of hotel ontmoetten, en praatten we met elkaar over onze partners alsof die ergens anders waren. We boekten twee keer een hotelkamer en zetten de fantasie de hele nacht voort, waarbij we elkaar met een passie bevredigden die ons deed denken aan onze eerste weken samen, en elkaar de hele nacht bij onze verzonnen namen noemden.

Ik genoot zeker van deze avonturen, maar de opwinding die ze bij mijn man teweegbrachten was werkelijk overweldigend. Het was ook een beetje verontrustend, vooral omdat de fantasieën die hem het meest opwonden altijd draaiden om partnerruil of swingen. Sterker nog, in korte tijd domineerden Pauls swingfantasieën ons seksleven. En hoe meer swingfantasieën we uitspeelden, hoe opwindender we ze allebei vonden. En hoe meer we allebei opgewonden raakten, hoe levendiger en realistischer ze werden. We hadden dus ontdekt wat Paul het meest opwond. En ik?

Ik weet zeker dat een psycholoog het zou kunnen uitleggen, maar de waarheid overviel me volledig. Ik zou dit zelfs de therapeut nooit vertellen, maar de dingen die voor mij het beste hadden gewerkt, hadden allemaal met pijn te maken. Het was een schok om te ontdekken, maar ik kon niet ontkennen dat ik van pijn hield. Nou ja, in ieder geval hield ik ervan om gekwetst te worden door iemand van wie ik wist dat die mij nooit pijn zou doen. En als we een scenario zouden kunnen vinden waarin Pauls liefde voor fantasieën samengaat met mijn liefde voor pijn, des te beter!

Hoe we hier achter kwamen? Nou, zoals zo vaak, begon het per ongeluk. Paul en ik hadden ruzie in onze slaapkamer; het stelde niets voor en was zelfs voor ons onbenullig, maar geen van ons beiden wilde toegeven en zijn excuses aanbieden. Ik had besloten de ruzie te beëindigen door boos naar beneden te lopen en had net mijn zogenaamde snoeiharde afscheidszin uitgesproken over zijn recente seksuele prestaties, voordat ik de slaapkamer uitliep en de deur dichtknalde.

Paul had echter andere plannen. Tot op de dag van vandaag kan hij niet verklaren wat hem bezielde, maar voordat ik de slaapkamerdeur kon bereiken, had hij me gegrepen, over zijn knie gegooid, mijn rok omhooggetrokken, mijn slip naar beneden getrokken en me een dozijn harde, stevige klappen op mijn billen gegeven met de platte hand. Na amper een half dozijn van die slagen op mijn blote billen wist ik al dat we de juiste plek hadden geraakt! Het effect op mijn opwinding was onmiddellijk en ongelooflijk; tegen de tijd dat hij de laatste klap had gegeven, was ik bijna in de ban van de hitte! Zodra hij me losliet, vloog ik op hem af, trok praktisch de kleren van mijn man van zijn lijf, gooide die van hem op de slaapkamervloer en besteeg hem terwijl hij daar lag. Het orgasme dat daarop volgde was ronduit van wereldklasse.

De geest was nu echt uit de fles. Vanaf die avond begonnen we te experimenteren; aan mijn haar trekken, me met een paddle op mijn billen slaan of, het allerbeste, in mijn tepels knijpen. Dit alles maakte me enorm opgewonden, maar bracht me ook in een vicieuze cirkel van opwinding: Hoe groter de pijn, hoe groter de opwinding die ik voelde. Hoe groter mijn opwinding, hoe intenser en sneller het orgasme dat daarop volgde. Hoe intenser het orgasme dat ik beleefde, hoe meer ik verlangde naar een nóg intensere. Hoe meer ik naar een orgasme verlangde, hoe meer pijn ik kon verdragen. Ik begon te geloven dat ik alleen nog maar wat meer pijn nodig had om het ultieme hoogtepunt te bereiken; wat hardere klappen, een wat stevigere beet of kneep in mijn tepels; wat meer ongemak tussen mijn benen. Ik had er zelfs erotische dromen over; dat er in mijn tepels gebeten werd; misschien zelfs dat mijn vulva gegeseld werd, maar ik hield ze voor mezelf, omdat ik zelfs mijn man niet de hele waarheid durfde te vertellen uit angst om voor slet uitgemaakt te worden.

En zo keerde mijn libido terug, net zo sterk als het ooit was geweest. Daardoor steeg dat van mijn man ook enorm en bloeide ons seksleven maandenlang op. We waren meer dan eens bijna betrapt door onze kinderen, maar dat maakte het alleen maar spannender. Maar zo'n intense emotie kon niet eeuwig duren. Zoals met zoveel dingen in het leven, ontdekten we na verloop van tijd dat nieuwigheid van korte duur is en een sterke behoefte aan voortdurende vernieuwing oproept. Net zoals mijn eigen verlangen naar lichte pijn steeds extremer werd, duurde het niet lang voordat zelfs onze fantasieën over partnerruil een beetje routine werden en Paul in ieder geval vond dat we de grenzen verder moesten verleggen. We varieerden de scenario's door te doen alsof we andere mensen waren - politieagenten, dokters, bouwvakkers, onze vrienden, beroemdheden - zelfs grote zwarte mannen met enorme penissen. We probeerden rollenspellen in bars of hotellounges, wat me soms enorm opwond en een tijdje goed werkte, maar al snel werd duidelijk dat zelfs dit mijn man niet meer bevredigde.

Ik had het eerder moeten zien; ik had moeten beseffen wat er vervolgens door zijn hoofd zou gaan, maar helaas was ik te laat om het idee te voorkomen voordat het te laat was. Enkele maanden later, en met een overweldigende onvermijdelijkheid die ik had moeten voorzien, stelde mijn liefdevolle echtgenoot op een zondagavond, toen we in bed lagen, aarzelend voor om een van onze fantasieën in de praktijk te brengen. Paul wilde dat we het swingen eens in het echt zouden gaan uitproberen. Ik was op dat moment aan het bijkomen van een behoorlijk intens orgasme, dus ik kon niet helder nadenken. Aanvankelijk dacht ik dat het gewoon een fantasiespelletje was dat hij nog aan het spelen was, maar hij bleef aandringen totdat ik uiteindelijk besefte dat hij het bloedserieus meende.

Mijn man, met wie ik vijftien jaar getrouwd was en de vader van mijn kinderen, wilde me echt inruilen voor een andere vrouw. Oké, het zou maar voor één avond zijn! Oké, ik zou er een andere man voor terugkrijgen, maar zelfs dan was het een heel grote stap voor een voorheen trouwe vrouw om over na te denken, zelfs al was ze nog steeds in een roes na het orgasme.

Het zegt wel iets over de kracht van die fantasieën dat ik er überhaupt over heb nagedacht. Het zegt veel over de overredingskracht van mijn man dat ik, na drie volle maanden van aanhoudende, openlijke en heimelijke overreding, schoorvoetend had ingestemd om er wat meer over te weten te komen. Het zegt des te meer over mijn eigen zwakte dat ik, een paar weken later en na urenlang internetonderzoek, met tegenzin instemde met een ontmoeting met een stel dat hij via een swingers-website had gevonden, 'gewoon om te kijken of we het met elkaar konden vinden en wat meer te leren over de hele scene'.

Ik had duidelijk gemaakt dat ik niets van plan was wanneer we elkaar ontmoetten, dat het slechts een verkenningsmissie was en dat mijn ondergoed stevig op zijn plek zou blijven. Maar de verrukking op het gezicht van mijn man was verontrustend. Het zal geen verrassing zijn dat ik, met nog maar een paar dagen te gaan voordat we onze potentiële tijdelijke geliefden zouden ontmoeten, koudwatervrees kreeg. Mijn man had blijkbaar geen enkele bedenking en was eraan gewend geraakt om me voortdurend gerust te stellen, zoals ons gesprek die zondagavond - de laatste voor onze geplande 'date' - duidelijk aantoonde.

Ik zuchtte. 'Vertel me er nog eens over,' vroeg ik, terwijl ik naar het plafond van de slaapkamer staarde. Ik durfde mijn man niet aan te kijken, maar hoopte dat zijn woorden me in ieder geval een beetje de geruststelling zouden geven die ik nodig had. "Zoals ik al zei, het is echt een leuk stel. Ik heb contact met ze opgenomen via een van de swingersclub die ik online vond. Ze weten dat het onze eerste keer is; de vrouw was ontzettend vriendelijk en begripvol. Ze klonken heel aardig, Ellen." 'Ik weet het nog steeds niet zeker,' mompelde ik. 'Wat weet je dan wel?' Paul zuchtte "zoals ik je vorige week en de week daarvoor al vertelde, komen ze uit Amsterdam, maar ze hebben een huisje aan de kust in een leuke badplaats. Ze vertelde me dat ze daar vaker speciale vrienden ontmoeten." Hij kwam op zijn elleboog omhoog om me in de ogen te kijken. "Het is maar een uurtje rijden, Ellen. We gaan ze alleen ontmoeten voor een etentje; je hoeft niet met hem naar bed als je dat niet wilt, echt waar. Als je nee zegt, is het nee! Maar misschien wil je geen 'nee' zeggen als we ze ontmoeten. Wat heb je te verliezen?"

Ik kon aan een heleboel dingen denken die we zouden kunnen verliezen als het mis zou gaan: vertrouwen, trouw, onschuld, ons huwelijk, misschien zelfs onze relatie met onze kinderen als het echt heel erg mis zou gaan, maar ik zei niets. "Vergeet niet, het is ten slotte maar seks," voegde hij eraan toe, in wat hij overduidelijk als een krachtig argument in zijn voordeel beschouwde. "Zelfs als we met hen naar bed gaan, is het maar voor één nacht. Het is niet alsof een van ons een affaire begint. Het zal onze relatie niet bedreigen." Ik wist dondersgoed dat mijn man geen idee had of dit waar was. En hij wist dondersgoed dat ik dat wist.

Maar ik maakte geen bezwaar. Inmiddels had Pauls idee me lang niet meer zo afgestoten als ik hem wilde laten geloven. Die fantasieën over partnerruil hadden ook voor een groot deel hun effect op mij gehad, maar mijn fantasieën waren niet de wilde orgieën en avonden met meerdere partners die de verbeelding van mijn man beheersten. Nee, mijn grootste fantasie was om één minnaar te hebben die net zoveel aandacht aan mijn behoeften zou besteden als Paul gewoonlijk aan die van hemzelf. En als die ene minnaar ook nog eens gezegend was met een flinke penis, dan des te beter!

Om die reden had ik hem, hoewel lang niet zo overtuigd als mijn man, laten denken dat zijn volharding mijn weerstand geleidelijk had doen smelten. De blik van ongeloof en blijdschap op Pauls gezicht toen ik uiteindelijk instemde, was bijna komisch. De avond kwam nu echt in zicht. Hoewel ik niet zou zeggen dat ik ernaar uitkeek, voelde ik me in ieder geval niet meer zo doodsbang. Maar of ik de moed zou hebben om mijn grootste fantasie werkelijkheid te laten worden en daadwerkelijk met een vreemde naar bed te gaan, was een heel andere kwestie. Dus ik hield mijn opties open. Omdat Paul mijn aanhoudende twijfel aanvoelde, had hij het gesprek de hele week voortgezet. 'Hij is echt knap; je hebt de foto's gezien. Zijn vrouw zegt dat hij goed bedeeld is,' vervolgde mijn man, terwijl hij me zo diep in de ogen keek dat ik me schaamde. Hoewel Pauls vertrouwde instrument zeker niet klein was, waren grotere penissen een gemeenschappelijk kenmerk in onze beider fantasieën.

"Ik neem aan dat ze ook behoorlijk goed bedeeld is?" vroeg ik cynisch, terwijl ik mijn handen voor mijn minuscule borsten hield. 'Ze heeft inderdaad erg grote borsten,' bekende hij. 'Maar ze is niet zo lang of zo slank als jij,' voegde hij er haastig aan toe. Ik zuchtte. Paul had altijd al een voorkeur gehad voor grote borsten. Die van mij waren zo klein dat ik eigenlijk geen bh nodig had, zelfs niet na twee kinderen borstvoeding te hebben gegeven. Ze waren bijna onzichtbaar als ik mijn armen omhoog deed. Zelfs tijdens het geven van borstvoeding droeg ik alleen een bh om te voorkomen dat er melk door mijn kleding heen lekte. Als jonge vrouw had ik er vaak over nagedacht om ze operatief te laten vergroten, maar het leek Paul toen niet zo veel uit te maken als nu blijkbaar wel.

'Je hoeft niets te doen wat je niet wilt. Hij heeft beloofd de avond helemaal voor jou te maken; jij krijgt wat jij wilt. En als je er helemaal geen zin in hebt, eten we gewoon verder en gaan we meteen naar huis,' zei hij met een gemaakte glimlach en wachtte op mijn reactie. Ik zuchtte en vroeg me af hoeveel andere vrouwen in het hele land door hun echtgenoten werden gevraagd om seks te hebben met vreemde mannen zodat zij met andere vrouwen konden slapen. 'Nou ja, ik neem aan dat ik me kan terugtrekken als ik dat wil...', zei ik uiteindelijk. "Meen je dat? Ga je het echt nog steeds doen?" Paul kon zijn geluk nauwelijks geloven. "Ik ga wel met ze mee uit eten," zei ik nadrukkelijk. "Ellen, dat is geweldig..." "MAAR!" onderbrak ik hem abrupt. "Ik zeg niet dat ik nog iets meer ga doen, begrepen?" "Natuurlijk! Ik begrijp het helemaal. Het is jouw keuze!"

Hij liet zich achterover op zijn kussen vallen met een brede glimlach, als een kat die de room heeft gekregen. Een paar minuten later sliep hij al. "Zo, dat had ik beloofd. Daar was geen ontkomen meer aan, meid!" Ik heb de halve nacht wakker gelegen en me afgevraagd waar ik in hemelsnaam aan begonnen was. Iets doen waar ik eigenlijk niet van hield.

Een nieuw verhaal, een bekend thema; gaat het wat worden of niet? Wil je reageren, laat een reactie achter.