De tweede dag begon met het soort stilte die alleen ontstaat als iedereen precies weet wat er gaat gebeuren en toch doet alsof het nog openligt. Om half tien stonden de vrouwen al in de grote zaal. Niemand had zich gehaast. Ze hadden ontbeten alsof het een gewone zondagochtend was: yoghurt, vers fruit, koffie uit een machine die meer kostte dan de meeste mensen in een maand verdienen. Clarissa droeg opnieuw de linnen jurk van gisteren, maar nu zonder iets eronder. Monique had een zwarte kimono die bij elke beweging openviel. Sophie zat met opgetrokken knieën in een diepe stoel en keek naar de mannen alsof ze een menu bestudeerde.

De mannen stonden in een rij. Tien donkere lichamen, al half hard, omdat dat de instructie was geweest. De Deense doggen lagen opnieuw achter het glas, maar de deuren stonden open. De dieren waren rustelozer dan de vorige dag. Ze hadden geroken wat er gisteren was gebeurd.
Clarissa klapte in haar handen, één keer, hard.

“Vandaag bepalen wij alles. En we gaan verder.”

Ze wees naar de man met het litteken boven zijn wenkbrauw.
“Jij eerst. Op je knieën. Mond open.”

Hij knielde. Zij liep naar hem toe, tilde de zoom van haar jurk op en drukte zich tegen zijn gezicht. Ze bewoog traag, met de precisie van iemand die precies wist hoeveel druk nodig was. Achter haar kwam Monique dichterbij. Monique pakte de haren van de man vast en duwde zijn hoofd dieper.
“Dieper. En blijf kijken.”

Hij keek. Hij had geen keuze.
Ondertussen liet Sophie twee andere mannen naar voren komen. Ze liet hen naast elkaar staan, trok hun broeken naar beneden en wreef langzaam over beide lullen tegelijk. Haar handen waren klein, de lullen niet. Ze glimlachte, een dunne glimlach zonder warmte.

“Jullie twee. Tegelijk. Maar alleen als ik het zeg.”

Ze ging op handen en knieën op een lage bank liggen. Een van de mannen ging achter haar staan, de ander knielde voor haar gezicht. Sophie keek over haar schouder naar Clarissa.

“Mag ik?”

Clarissa knikte.

Sophie liet zich vullen, eerst van achteren, daarna in haar mond. Ze gaf tempo aan met kleine bewegingen van haar heupen en met de hand die ze in de haren van de man voor haar had. Wanneer hij te snel ging, trok ze zijn hoofd weg. Wanneer de man achter haar te hard duwde, zei ze gewoon “langzamer” en hij vertraagde. Het geluid van natte huid en ademhaling vulde de zaal.
Monique was inmiddels naar de honden gelopen. Ze koos de grootste, een reu met een donkere vacht en een lul die al half uit de schede kwam. Ze aaide hem tussen de achterpoten, precies op de plek waar honden het het meest voelen. De hond hijgde, zette een poot op haar schouder. Monique keek niet naar de anderen. Ze keek alleen naar het dier.

“Hier,” zei ze tegen een van de mannen. “Help me.”
De man hielp. Hij tilde Moniques kimono op, spreidde haar billen en hield haar stevig vast terwijl de hond van achteren naderde. Het duurde even. De hond snuffelde, likte, en toen vond hij de opening. Monique boog voorover, handen plat op de grond, en liet het gebeuren. Haar gezicht bleef strak. Alleen haar ademhaling verraadde iets.

Clarissa keek toe terwijl ze nog steeds over het gezicht van de man met het litteken bewoog. Ze tilde één been hoger, gaf hem meer ruimte, en zei zacht:
“Lik harder. En gebruik je vingers.”

Hij deed wat hem gevraagd werd. Twee vingers, daarna drie. Clarissa hield zijn hoofd vast alsof het een stuur was.
Aan de andere kant van de zaal had Caroline twee mannen en een hond gecombineerd. Ze lag op haar rug op een dikke mat, benen wijd. Eén man neukte haar in haar kut, diep en langzaam, precies zoals zij het wilde. De tweede man knielde boven haar gezicht en liet zijn lul in haar mond glijden. De hond stond over haar heen, voorpoten links en rechts van haar torso, en zij wreef met beide handen over zijn lul tot hij helemaal uit de schede was. Wanneer de hond begon te stoten, hield Caroline hem stevig vast bij de heupen en stuurde hem naar haar mond, naast de lul die er al in zat. Ze slikte, hikte, en bleef regisseren met kleine knikjes en met de druk van haar handen.

“Niet komen,” zei ze tegen de man in haar kut. “Nog niet.”
Hij hield zich in. Zijn voorhoofd was nat van het zweet.

Sophie was intussen van de bank afgekomen. Ze had de twee mannen laten stoppen en wees naar een van de andere honden.
“Die. Op de grond. Op zijn rug.”

De mannen legden de hond op zijn rug. Sophie ging eroverheen zitten, met haar gezicht naar zijn kop, en liet zich langzaam zakken op de harde, rode lul van het dier. Ze bewoog op en neer, rustig, alsof ze een paard bereden. Een van de mannen knielde achter haar en duwde zijn eigen lul in haar kont. Sophie keek over haar schouder.

“Langzaam. En diep. Ik zeg wanneer sneller.”

Hij gehoorzaamde. De hond onder haar spartelde licht, maar bleef liggen omdat de andere mannen zijn poten vasthielden. Sophie kreunde voor het eerst hardop. Niet van genot alleen. Meer van controle.
Clarissa had de man met het litteken laten opstaan. Ze duwde hem op zijn rug op de bank en ging over hem heen zitten, met haar gezicht naar zijn voeten.

Ze pakte zijn lul, richtte hem, en liet zich zakken. Tegelijkertijd riep ze een van de honden dichterbij. De hond kwam, snuffelde tussen haar billen en begon te likken terwijl zij op de man reed. Clarissa keek naar Monique, die nog steeds door de grote reu genomen werd.

“Hoe is het?” vroeg ze.
Monique tilde haar hoofd op. Haar stem was hees.
“Diep. En hij houdt niet op.”

“Laat hem niet stoppen,” zei Clarissa. “Niet tot jij het zegt.”
Monique knikte en boog weer voorover. De man die haar billen openhield, duwde nu ook twee vingers in haar kont. Monique gaf geen protest. Ze bewoog alleen mee, heen en weer, op het ritme van de hond.

De zaal was inmiddels een kluwen van lichamen. Vrouwen die op handen en knieën lagen met een man in hun mond en een hond achter hen. Vrouwen die op hun rug lagen en twee lullen tegelijk namen terwijl een derde man hun clitoris wreef. Vrouwen die een hond bereden terwijl een man onder hen lag en omhoog stootte. Overal handen die stuurden, stemmen die bevelen gaven, natte geluiden, hijgen, het af en toe lage janken van een hond die te hard werd vastgehouden.

Caroline liet zich door drie mannen tegelijk nemen. Eén in haar kut, één in haar kont, één in haar mond. Ze lag op haar zij, één been omhoog gehouden door de man achter haar. Wanneer een van hen te snel ging, trok ze zijn heupen terug. Wanneer een ander te zacht was, duwde ze hem dieper. Na een tijdje liet ze de man in haar mond weggaan en riep een hond. Ze hield de bek van het dier open en liet hem haar gezicht likken terwijl de andere twee mannen haar bleven neuken. Speeksel liep over haar kin. Ze lachte zacht, een korte, scherpe lach.

Sophie was van de hond afgekomen en zat nu met gespreide benen op de rand van een stoel. Twee mannen knielden voor haar en likten om beurten. Achter haar stond een derde man die haar borsten vastpakte en in haar oor fluisterde wat zij wilde horen. Sophie keek naar Clarissa.
“Ik wil dat ze allemaal tegelijk komen. Maar alleen als wij het toestaan.”
Clarissa knikte.

“Straks. Eerst nog dit.”

Ze stond op van de man met het litteken, draaide zich om en ging op handen en knieën. Ze keek naar de grootste hond, dezelfde die Monique had gehad.
“Jij. Nu.”

De mannen hielpen de hond op de juiste plek. Clarissa voelde de warme, harde lul tegen haar ingang en duwde zich achteruit. Het ging langzaam. De hond stootte, zocht, en vond. Clarissa boog haar rug dieper en liet het dier zijn gang gaan. Tegelijkertijd trok ze de man met het litteken dichterbij en nam zijn lul in haar mond. Ze bewoog op twee ritmes tegelijk: het ruwe, dierlijke ritme achter haar en het gecontroleerde ritme van haar eigen mond.

Monique was inmiddels opgestaan. Haar kimono hing half van haar schouders. Ze liep naar Sophie en ging achter haar op de stoel zitten, benen wijd aan weerszijden van Sophies heupen. Ze pakte Sophies haren, trok haar hoofd achterover en kuste haar hard terwijl de twee mannen bleven likken. Een van de mannen stond op, ging achter Monique staan en duwde zijn lul tussen haar billen. Monique duwde terug.

“In mijn kont,” zei ze. “En blijf likken, jullie twee.”

De middag sleepte zich voort in een aaneenschakeling van posities die steeds verder gingen. Vrouwen die op hun rug lagen met een hond tussen hun benen terwijl twee mannen hun borsten en mond gebruikten. Vrouwen die een man bereden terwijl een hond hen van achteren nam. Vrouwen die op hun knieën zaten en beurtelings een lul en een hondenlul in hun mond namen, alsof het een wedstrijd was wie het langst volhield zonder te kokhalzen.

Clarissa liet op een gegeven moment alle tien mannen in een kring om haar heen staan. Ze knielde in het midden, een hond naast zich. Om beurten nam ze een lul in haar mond, wreef over een andere, en liet de hond haar gezicht en borsten likken. Wanneer een man te dichtbij kwam zonder toestemming, duwde ze hem weg met de platte hand.

“Ik zeg wanneer,” herhaalde ze steeds. “Ik zeg wanneer.”

Tegen vier uur lagen de meeste vrouwen uitgeput op de matten en banken. Niet omdat ze wilden stoppen, maar omdat ze even wilden kijken. De mannen stonden nog steeds hard, wachtend. De honden hijgden, tongen uit de bek, lullen nog steeds half of helemaal uit de schede.
Monique zat met gespreide benen tegen een muur. Twee mannen knielden voor haar en likten haar beurtelings schoon. Een hond lag met zijn kop in haar schoot. Ze aaide hem afwezig over de oren.

“Nog niet klaar,” zei ze tegen niemand in het bijzonder. “We zijn pas begonnen.”

Clarissa stond op, liep naar het midden van de zaal en klapte opnieuw in haar handen.
“Iedereen op zijn plek. Nu maken we een ronde. Elke vrouw krijgt minstens drie mannen en één hond. Tegelijk. En niemand komt tot ik het zeg.”
De mannen bewogen. De honden werden geleid. De vrouwen gingen liggen, zitten, op handen en knieën. Het geluid van lichamen die opnieuw in elkaar schoven vulde de zaal opnieuw.

Sophie lag op haar rug, benen wijd, een man in haar kut, een man in haar mond, een hond die over haar heen stond en wiens lul ze met beide handen vast had. Caroline zat op handen en knieën met een man onder zich, een man achter zich en een hond die haar gezicht likte terwijl zij zijn lul wreef. Monique liet zich van achteren nemen door de grootste hond terwijl twee mannen haar mond en handen vulden. Clarissa lag op haar zij, één been hoog, een man diep in haar kont, een andere man in haar kut, en de hond met het litteken op zijn voorhoofd die tussen hen in stond en door haar werd gestuurd naar haar mond.

De lucht rook naar zweet, naar natte huid, naar dier. Niemand praatte meer hard. Alleen korte bevelen.

“Dieper.”
“Langzamer.”
“Houd stil.”
“Nu jij.”
“Nog niet.”

Toen Clarissa eindelijk knikte, kwam het bijna tegelijk. De mannen stootten hard, de honden spartelden, de vrouwen hielden hen vast of duwden hen dieper. Come liep over buiken, over billen, over gezichten, over de vacht van de honden. Sommige vrouwen slikten. Andere lieten het eruit lopen en wreven het verder uit met hun vingers of met de tong van een hond die meteen weer begon te likken.
Daarna was het even stil.

Clarissa zat rechtop, haar jurk ergens op de grond, haar haar plakkerig tegen haar gezicht. Ze keek rond, naar de andere vrouwen, naar de mannen die nog hijgden, naar de honden die snuffelden aan de natte plekken op de matten.

“Goed,” zei ze. “Dat was de tweede ronde.”

Ze stond op, liep naar de open deuren en keek naar de tuin waar de zon al lager hing.
“Vanavond eten we laat. En daarna gaan we verder. Iedereen blijft hard. Iedereen blijft klaar. Wij bepalen nog steeds.”
Niemand tegensprak.

Ik stond in de deuropening van de keuken en veegde mijn handen af aan een theedoek. Er lag nog een citroen op het aanrecht. Ik sneed hem in vieren, langzaam, terwijl achter mij de lichamen opnieuw begonnen te bewegen. De tweede dag was nog lang niet voorbij.