"Wat een kind, hè?" zei Nellie daarop. "We zijn trots op haar."

Ik wilde even tegenwerpen dat Carola niet bepaald een 'kind' meer was, maar ja, Nellie was haar moeder. Voor haar zou Carola altijd het kind blijven. "Snap ik. Ze is geweldig."

Nellie keek me even aan. "Bastiaan en ik hopen dat jij serieus met haar bent, David. We hebben maar één kind en daar zijn we heel zuinig op. We weten dat ze smoorverliefd op je is, en we willen voorkomen dat haar hart gebroken wordt. Ze kan heel luidruchtig en wild overkomen, maar ze is van binnen heel kwetsbaar."

Ik ging op een keukenstoel zitten, en zij deed dat ook. "Geloof me. Dat weet ik. Ik ken haar ondertussen behoorlijk goed. Carola is een goudstuk en zo behandel ik haar ook. Ik heb tegen haar gezegd dat ze altijd welkom is bij me, onder welke omstandigheden ook. Als ze ooit iemand anders tegen het lijf loopt dan zal ik dat accepteren." Ik keek haar even aan. "En eerlijk gezegd hoop ik dat dat niet gebeurt, want ze heeft mijn hart gestolen, Nellie, maar er kan van alles gebeuren. Dat weten we allebei."

Ze knikte. "Dank je. Dat moest ik even horen. Bastiaan ook, maar die moet het van mij horen. Hij is soms zo onzeker."

Na een kort kijkje bij de oven ging ik weer zitten, en kwam meteen weer overeind toen ik buiten gegil hoorde. Nellie stond ook op en we keken de tuin in. Carola en een aantal van haar schoolvrienden hadden ergens grote water-pistolen, nerf-guns, vandaan gehaald. Iedereen die in de buurt was, werd niet ontzien. Verschillende van hen waren al half doorweekt.

"Dus dat zat er in die grote tassen," zei Nellie. Dat maakte het voor mij duidelijk waar die dingen vandaan waren gekomen.

"Carola is aan het verliezen." Ik zag dat zij het middelpunt van al het water was, misschien omdat ze jarig was. "Ik zal maar even… o nee."

"Even wat?" vroeg Nellie.

"Ik wilde een handdoek gaan halen, maar die liggen thuis." Even voelde ik me stom, maar zij klopte op mijn arm.

"Je zorgt echt voor haar. Ik haal er wel een." Ze was snel terug en drukte mij de handdoek in handen. Met een knipoog zei ze: "Die komt straks wel naar binnen hollen." Daarop ging zij weer naar de andere gasten, ervoor zorgend dat ze niet in het waterige spervuur terecht kwam.

Een paar minuten later kwam Carola inderdaad naar de keuken. Ze droop alsof ze door eenzelfde stortbui had gelopen als die eerste avond dat ze bij mij aan de deur had gestaan. "Ik ben nat," verklaarde ze ten overvloede.

Ik droogde haar gezicht af, en haar haren zo goed mogelijk. "Jezus, je bent echt zeiknat."

"Uh-huh. Ik moet even naar boven hoor, wat anders aantrekken." Ze keek me aan. "Ga je even mee?"

Ik keek naar de timer op de oven. "Graag, maar niet lang. Anders gaat je bakwerk eraan."

*

Carola sleurde me bijna mee de trap op. Eenmaal in haar kamer duwde ze de deur dicht en gooide zich tegen me aan. "Ik moet je hebben, David, al is het maar heel even. Ik ben van binnen nog natter dan van buiten." Na een harde zoen deed ze haar natte kleren uit en ging op haar rug op het bed liggen, haar benen wijd.

Ik duwde mijn broek omlaag naar mijn knieën. Meer tijd nam ik niet, en verder hoefde ook niet.

"Ohmygod, ja," kreunde ze toen ik in haar drong. Ze was echt nat, en klaar voor een snelle maar stevige neukbeurt. "Dat is het cadeau waar ik op wachtte," zei ze terwijl ik in haar beukte. Ze keek me strak aan, wat het voor mij nog geiler maakte. "Nog even, David, nog even…"

Ze kwam binnen de kortste keren klaar. Dat had ik niet verwacht, maar het was niet de eerste keer dat ze zonder extra stimulatie een orgasme had. "Spuit op me," zei ze toen ik uit haar gleed. "Voor mijn verjaardag…"

Ik trok me af en al mijn zaad landde op haar buik en borsten. Ze keek er verlekkerd naar en wreef het langzaam over haar huid. Daarna kwam ze overeind en zocht snel wat andere kleren uit om aan te doen.

"Denk je dat je pik snel genoeg slap is om weer beneden te komen?" vroeg Carola terwijl ze die even vastpakte.

"Als je dat blijft doen, dan lukt dat beslist niet, seksmonster," zei ik. Met wat moeite borg ik het dikke gebeuren op en hoopte maar dat dat niet te zichtbaar zou zijn.

Ze grijnsde toen ze de slaapkamerdeur openmaakte. "Kom. Kijken of de taartjes al verbrand zijn."

*

Dat waren ze niet. We hadden zelfs nog een paar minuten over.

"O, ben je daar eindelijk," zei Bastiaan, die net in de keuken stond.

"Ik moest wat droogs aandoen," zei Carola. "En David heeft geholpen iets uit te zoeken."

"Ja, ja…" Haar vader zuchtte even. "Schiet maar op. Oom Bertus en tante Sien staan op het punt te vertrekken, dus ga ze even gedag zeggen."

"Maar mijn taartjes…" Carola keek naar de oven, die net aankondigde dat de tijd verstreken was.

"Regel ik wel," zei ik. "Ga maar gauw."

"Uh-huh." Ze gaf me snel een kus op de wang en liep toen snel naar buiten. Bastiaan keek me nog even aan en ging toen achter zijn dochter aan.

Ik haalde de bakplaat uit de oven en zette die op een rooster, waar het spul af kon koelen. Had hij de bult in mijn broek gezien? Hij had er in elk geval niets over gezegd, maar die laatste blik van hem kon van alles betekenen.

Carola was snel genoeg terug en ze was heel blij toen ze zag hoe haar baksel eruit zag. "Goed geworden, toch?" vroeg ze me hoopvol.

"Ze zien er prima uit, en ik ben zeker dat ze ook lekker zijn."

"Auw!" Bijna verbrandde ze een paar vingers aan een van de taartjes. "Waarom moet dat spul uit een oven toch altijd zo heet zijn…"

"Oppassen met je vingers, juffrouw," zei ik. "Die heb je nog nodig voor andere dingen."

"Ja. Om met jou en mij te spelen." Ze grinnikte.

"Ik dacht meer aan een kappersschaar, maar je hebt wel gelijk." Van buiten klonk gelach, dus stuurde ik haar weer naar buiten om bij haar visite te zien.

"Eerst nog een kus," eiste ze. Daar had ik geen moeite mee, en mijn handen belandden vanzelf op haar billen. Ondanks de rok die ze aanhad waren die prima te voelen, en het feit dat er geen slipje onder zat - en dat voelde ik ook - maakte het net even spannender.

Ik keek haar na toen ze de keuken uitliep. Wat een meid was het toch. En zeventien. Net iets dichter bij de achttien, wat toch een magisch getal was. Zeker nu, hier, in de keuken van haar ouderlijk huis.

Na een paar minuten kwam Carola weer binnen. Ze keek niet zo vrolijk.

"Hé, wat is er?" vroeg ik.

"Ik ben stom geweest."

"Hoe dat zo?"

Ze zuchtte. "Een paar mensen hebben gezien hoe ik je net kuste. En die begonnen vragen te stellen, over of je mijn vriendje bent en zo."

Oeps. Dat was niet helemaal de bedoeling. "En wat heb je gezegd?" Opeens was de sfeer in de keuken heel gespannen.

Carola keek me aan. "Ik heb ja gezegd. Eerlijk is eerlijk, en jij bent mijn vriendje. Toch?"

"Beslist." Ik pakte haar handen vast waarmee ze aan haar rok stond te friemelen. "En als jij dat hebt gezegd, moeten we dat laten zien. Toch?"

"Meen je dat?" Een beetje van haar bedruktheid verdween.

"Antonia weet het al. Wij schamen ons er niet voor. Je ouders vinden het goed. En de rest van de wereld zoekt dan maar uit wat ze met de wetenschap doen," zei ik. "Ik dring je geen beslissing op, Carola. Ik houd van je. Dat weet je." Ik zag hoe de spanning uit haar schouders wegtrok.

"Uh-huh." Ze glimlachte, heel verlegen. "Dat weet ik en dat vind ik fijn. Ehm… wil je met me mee naar buiten gaan?" Ze keek omlaag. "Hand in hand?"

"Doen we." Ik haakte een vinger onder haar kin en tilde haar gezicht omhoog. "Kus. Dan gaan we. En laat ze maar kijken."

Ze gaf me een kus. Toen liepen we naar buiten, de tuin in, waar veel afwachtende gezichten op ons wachtten.

Prompt viel er een stilte die bijna te snijden was. Ik keek naar Carola, die net op dat moment ook naar mij keek. Ik knipoogde. "Nou. Daar zijn we dan," zei ik. "Heeft iemand vragen? En laten we niet te moeilijk doen, alsjeblieft, het is ten slotte Carola's verjaardag."

Carola kneep even in mijn hand. "Als iemand het hier niet mee eens is, kun je gewoon gaan hoor. Dat snap ik wel. Snappen wij wel."

De stilte bleef even hangen. Toen stond Antonia op en kwam op ons af. "Gefeliciteerd, Krool!" Ze gaf Carola een knuffel, en toen kreeg ik er ook een van haar. "Ik ben blij voor jullie."

Ergens begon iemand te klappen. Het bleek een van Carola's schoolvrienden te zijn. Meer en meer mensen stonden op en kwamen naar ons toe om ons te feliciteren. Twee ooms en een tante bleven zitten, maar ze vertrokken niet. Die waren duidelijk nog bezig om over de verrassing heen te komen.

Een schoolkameraad van Carola keek haar een tijd aan zonder een woord te zeggen. Eindelijk deed hij zijn mond open. "Dit zuigt wel, weet je dat?"

"Hoezo?" Carola was verbaasd.

De jongeman werd knalrood en keek mij even aan. "Ik loop al een hele tijd naar je te kijken op school. En nou weet ik dat ik te lang gewacht heb je te vragen…"

Carola gaf hem een snelle knuffel. "Jammer voor je, maar… ik heb al iemand."

"Ja. Ehm. Nou. Succes." De knul wist duidelijk niet wat hij verder kon zeggen. Hij draaide zich om en liep weg.

Tegen de tijd dat iedereen ons had gezien en gesproken, waarbij een oom wel wat wrevel had geuit over onze relatie, waren de taartjes afgekoeld, en liet ik de eer aan Carola om die uit te delen. Het waren er ruim voldoende gelukkig.

We zaten in de tuin, bij alle gasten, en ik zag hoe Carola's ouders in een verhit gesprek waren met de twee ooms en de tante die ons niet gefeliciteerd hadden. Vooral Nellie maakte zich nogal druk, en ik hoopte dat er niets aan de hand was.

*

Langzaam begon het bezoek na een tijdje afscheid te nemen. Twee mensen vroegen het recept van de hartige taartjes, en Carola beloofde dat door te sturen, en uiteindelijk waren we alleen over. Carola, haar ouders en ik.

Bastiaan verdween naar binnen, om op te ruimen, zei hij. Het was mij al lang duidelijk dat hij tijd nodig had om te verwerken wat er met de ooms en de tante besproken was, maar Nellie had daar geen last van. Die was blij dat het allemaal zo goed was gegaan, dat het leuk was geweest, en ze verteld hoe fijn ze het vond dat iedereen goed had gereageerd.

"Behalve oom Rob, oom Jan en tante Dien," zei Carola.

"Die vonden het moeilijk," zei Nellie. "Wat je nooit hebt geweten is, dat die drie samen wonen. Jan en Dien wilden ooit trouwen, maar Rob wilde ook met Dien trouwen. Dat kan natuurlijk niet, dus hebben ze besloten met z'n drieën samen te wonen."

Carola keek haar moeder met grote ogen aan. "Echt?"

"Echt, meisje." Nellie wist zelfs dat de drie regelmatig seks hadden met elkaar. "En door hun relatie, die niet zo gewoon is, vonden ze het moeilijk om met jullie te praten. Ik probeerde hen te overtuigen dat er niets aan de hand was, maar ze wilden niet."

"Wat lief dat ze wel zijn gebleven," zei Carola, terwijl ze op mijn schoot ging zitten. "Vind je niet erg hè, mam?"

"Natuurlijk niet." Nellie knipoogde. "Als jullie willen blijven eten, er is genoeg, maar ik snap het wel als jullie naar hiernaast willen gaan."

Carola keek me aan. "Wat doen we?"

"Jij bent jarig. Jij mag het zeggen."

"Dan blijven we eten." Carola gaf mij een knuffel, en daarna kreeg haar moeder er een.

*

Het was aardig laat geworden. 's Avonds waren er nog wat mensen op visite gekomen voor Carola. Die hoefden niets van ons te weten, wat het bezoek een stuk eenvoudiger maakte. Het moment waarop Carola en ik onze relatie openbaar hadden gemaakt, die middag, was nog wel steeds iets dat in mijn hoofd speelde. Ook in Carola's hoofd, dat bleek wel toen we 'naar huis' gingen.

Ik duwde de voordeur dicht en toen ik me naar haar draaide, liet ze zich bijna tegen me aan vallen.

"Poe hé. Wat een dag," zei ze. "Vanmiddag. Ik had de zenuwen tot in mijn tenen, weet je dat?"

"Helemaal. Het was nogal wat met al die mensen." Ik sloeg mijn armen om haar heen. "Maar nu zijn we thuis. Alleen. Wil je al naar bed of nog even zitten?"

"Even zitten," zei ze, dus gingen we naar de huiskamer, waar zij op mijn schoot ging zitten. "Ik vind dit fijn, zo." Haar hoofd lag op mijn schouder. Mijn hand lag op haar knie en schoof langzaam onder haar rok. "Dat is ook fijn, zo."

"Dat weet ik." Mijn hand gleed langzaam over haar bovenbeen, naar haar heup, en daarvandaan naar haar bil. Daar liet ik mijn hand even liggen.

"Jij maakt mij zo geil als boter," fluisterde ze. Ik herinnerde haar eraan dat dat niet moeilijk was. Meestal was ze al halverwege. Zij was het daar niet mee eens.

Rustig kneep ik een beetje in haar bil. Ze steunde zachtjes en trok haar been een beetje op, waardoor ik iets verder kon reiken. Ze was nat tussen haar benen. Ook geen verrassing. Langzaam liet ik mijn vingers langs de vochtige spleet glijden, heel langzaam.

"Je maakt me gek," kreunde Carola. "Niet stoppen."

Ik grinnikte en genoot van haar reactie. Mijn pik was al zo hard als een boomstam en drukte door mijn broek heen tegen haar aan. Ik voelde elke kleine beweging die ze maakte.

Kalm vingerde ik door. Ze werd steeds natter en onrustiger. Ze hijgde en deed haar best om haar shirt uit te krijgen zonder mij los te laten. Dat faalde natuurlijk grandioos.

"Ik moet je hebben," fluisterde Carola. "Echt. Ik wil niet meer wachten. Als je me nu niet neukt dan ga ik schreeuwen."

Ik trok mijn hand terug, waarna zij opstond en snel shirt en rok uittrok. Het duurde niet lang voor ik ook alles uit had gedaan, en tegen die tijd was zij op de bank gaan liggen, een been tegen de rugleuning, het andere met de voet op de grond. Zonder een woord ging ik op haar liggen en mijn pik gleed zowat vanzelf in haar. Haar poes verwelkomde me, en ze zuchtte.

"Eindelijk. Dat van vanmiddag was veel te kort."

Ik bewoog langzaam in haar terwijl ik naar haar gezicht keek. "Klopt. Een mooie meid als jij verdient meer. Langer."

Ze keek me even strak aan. "Mooie meid? Vind je me mooi, David?"

"Dat vind ik, en ik meen dat." Ik boog voorover en zoog even aan een van haar tepels. Toen kuste ik haar. "Jij bent een lekker seksmonster. Mijn seksmonster."

Ze straalde. "Alleen het jouwe, hè?"

Ik stootte iets harder, iets sneller. "Alleen het mijne, Carola. Ik geniet van jou. Van seks met jou, praten met jou. Gaan fietsen met jou."

"En als ik je haren knip en mijn tieten tegen je aanduw," zei ze met een grijns. "O ja, lekker zo…"

We hadden niet veel langer nodig om klaar te komen, en weer was het zowat tegelijk. Dat leek wel steeds vaker te gebeuren. Ik zag even sterretjes terwijl ik me in haar leegspoot, en zij kreunde erop los terwijl ze haar benen om mij heen klemde.

"Blijf in me, David. Lekker. Zo diep als je kunt. Ik wil je nog even voelen hierbinnen en op me."

En dus bleven we nog een tijdje op de bank liggen, tot het echt te koud begon te worden.

We gingen douchen en doken het bed in.

Ik deed niet meteen het licht uit. Ik wilde haar nog even zien.

"Is er iets?" vroeg ze.

"Ja. Jij bent er. Ik kijk graag naar je." Daarna kuste ik haar.

"Weet je," zei ze daarna, "ik dacht vandaag nog even aan die avond dat het zo regende en onweerde. Dat de andere buren niet thuis waren en dat ik bang was toen ik hier aanbelde."

Ik trok haar warme lijf tegen me aan. "Dat herinner ik me ook nog. Als de dag van gisteren."

Even was ze stil. "Nu ben ik eigenlijk wel blij dat ik zo bang ben voor onweer. Anders zou dit nooit gebeurd zijn." Ze klemde zich aan me vast. "En dat zou ik echt heel erg vinden."

Even legde ik een hand op haar wang. "Ik ook, Carola. Ik ook."

Ze gaf me een lange kus. Toen gaapte ze enorm. "Ik denk dat ik een beetje moe ben."

"Dan doen we het licht uit en gaan we lekker slapen."

Carola knikte en draaide zich om, zodat ze bij het lampje kon komen. Daarna schoof ze achteruit, tegen me aan. Met haar hoofd op mijn arm en mijn andere arm om haar heen zuchtte ze. "Weltruste…"

"Truste, lieverd."