De telefoon bleef even stil nadat de foto weg was. Twee blauwe vinkjes, Mariekes kin op haar schouder, hun blote borsten nog warm tegen elkaar. In de kamer rook het naar hen allebei: huid, wijn en dat zoete zoute dat een kutje achterlaat als het net klaargekomen is.
Toen kwam er geen zin.
Een foto.
Zijn hand om zijn pik, hard, de eikel donker en nat. Dezelfde pik die Marieke een minuut geleden stil op het scherm had zien staan en die nu zichtbaar op hen reageerde. Daaronder, in het Engels:
Who is she.
En meteen daarna:
Don’t explain. Bring her. Room 418. I want both of you, and I want you wet when you knock.
Marieke las het over haar schouder en zei een hele tijd niets. Haar tepel stond hard tegen Danielles rug. Haar hand gleed over Danielles buik, lager, en twee vingers gleden meteen in het nat, alsof ze het antwoord liever voelde dan hoorde.
“Is hij in het echt zo dik als op die foto?”
“Dikker,” zei Danielle. “Heter ook.”
Ze had hem die middag in haar kutje gehad tot ze hem achterin voelde zitten, en alleen het hardop zeggen daarvan liet haar opnieuw samentrekken om Mariekes vingers. Marieke lachte zacht tegen haar schouder. Geen grap, eerder het geluid van iemand die het besluit eigenlijk al genomen had en het alleen nog even wilde horen.
Dan gingen zíj naar hem toe. Niet hij hierheen. Hij zou door de hal en langs de binnenplaats moeten, terwijl de anderen daar waarschijnlijk bleven zitten tot ze omvielen. Zij konden naar boven lopen alsof ze iets vergeten waren.
Marieke kuste Danielle onder haar oor, waar de huid warm was van hun seks. Ze wilde hem zien, zei ze. In het echt. Wilde weten of hij werkelijk zo groot was als hij op de beelden leek en, na een korte stilte, of ze hem aankon. Danielle moest erbij blijven als ze dat uitzocht. Dit was niet iets wat ze morgen aan de ontbijttafel wilde uitleggen aan de vrouw die altijd eerst nadacht.
Danielle draaide zich om. Mariekes mond was nog rood, haar adem rook naar wijn en naar haar, en tussen haar benen glom haar huid in het lamplicht.
Er was een uitgang. Die was er de hele avond geweest. Thuis zouden ze hem allebei zonder nadenken hebben genomen: jurk recht, telefoon weg, naar beneden en vragen of iemand nog een glas wilde. Terug naar vertrouwd terrein, voordat nieuwsgierigheid de kans kreeg om verlangen te worden.
Danielle kende die beweging maar al te goed. Eerst voelen, dan nadenken, vervolgens nog wat langer nadenken en uiteindelijk meestal kiezen voor wat verstandig, veilig en uitlegbaar was. Niet omdat die Danielle gespeeld was. Ze was echt. Alleen begon ze dit weekend te ontdekken dat ze niet de enige Danielle was.
Ze keek naar Marieke: rode mond van het zoenen, warrig haar, blote borsten en tussen haar benen nog zichtbaar de sporen van wat ze samen hadden gedaan. Ook dát was echt. Haar eigen geilheid was echt. Haar nieuwsgierigheid naar wat er achter de deur van kamer 418 kon gebeuren ook.
Voor het eerst voelde ze niet onmiddellijk de behoefte om te bepalen welke van die twee versies de juiste was.
Ze trok haar jurk van de stoel en stapte erin zonder string, zonder bh. De dunne stof gleed rechtstreeks over haar huid.
“Geen ondergoed,” zei ze.
Marieke keek naar haar.
“Als we op de gang alsnog gaan twijfelen, hebben we in ieder geval minder om weer uit te trekken.”
Marieke deed hetzelfde. Kort zwart jurkje, blote benen, haar met haar vingers naar achteren. In de spiegel stonden twee getrouwde vrouwen die net met elkaar hadden geneukt en nu op weg waren naar een man.
Heel even verscheen Peter in Danielles hoofd.
Niet boos.
Dat was bijna erger.
Peter die juist zijn best deed haar te begrijpen. Haar ruimte probeerde te geven. Voor zijn doen opvallend begripvol was.
Niet omdat Marieke haar meenam. Niet omdat Daniel haar had bevolen naar kamer 418 te komen. Niet omdat Joep haar toestemming had gegeven.
Omdat zij wilde weten wat er achter die deur zou gebeuren.
De gang was leeg en koel onder hun blote voeten. Beneden, uit de binnentuin, kwam gelach, glas tegen glas, iemand die riep om nog een fles. Mariekes vingers zaten verstrengeld met de hare. Bij de trap naar 418 hoorden ze stappen. Niet van beneden.
Van boven.
Ze doken de nis in bij de linnenkast. Mariekes rug tegen de deur, Danielle tegen Marieke, jurken te dun om iets te verbergen. Een van de anderen bleef halverwege de trap staan en riep naar beneden dat ze haar oplader ging halen en dat niemand haar wijn mocht opdrinken. Ze liep zo dicht langs de nis dat Danielle de wijn in haar adem rook en daaronder haar parfum, het veilige soort parfum dat Danielle zelf ook droeg wanneer ze Peter gedag kuste.
Danielle hield haar adem in. Mariekes hart bonkte tegen haar borst. Erger was hoe nat ze was, hoe de jurk tussen haar benen schoof toen Marieke haar dij iets optilde om haar dichterbij te trekken en hoe luid haar eigen adem ineens klonk in die kleine ruimte.
Toen de stappen verdwenen, fluisterde Marieke dat ze het geweten zou hebben.
“Jij ruikt naar seks.”
“Jij ook.”
“Dan hoeft hij straks niet te raden.”
Twee brave vrouwen, dacht Danielle terwijl ze de trap opliepen met blote kontjes onder hun jurk.
Ze glimlachte om het woord braaf.
Misschien was dat precies wat er begon te verschuiven. Niet omdat ze ineens niet meer verantwoordelijk was, maar omdat ze ophield braaf en goed als hetzelfde te beschouwen.
Voor 418 stond de deur op een kier.
Danielle duwde hem open.
De kamer rook naar Daniel: zeep, warm zweet en die zwaardere lucht van een man die opgewonden was en niet van plan was dat nog te verbergen. Hij stond naakt, hard, precies zoals op de foto en tegelijkertijd anders omdat een foto niet naar je kijkt en niet warm is wanneer je er dichtbij komt. Zijn pik stond schuin omhoog, dik, de eikel nat, een ader zichtbaar onder de huid.
Hij keek eerst naar Danielle.
Toen naar Marieke.
“Close the door.”
Marieke deed het.
Het slot klikte. Een klein, hard geluid waarna het gelach beneden ineens veel verder weg leek.
Ze bleef staan, jurk nog aan, en keek. Niet beleefd. Ze keek naar zijn pik zoals je kijkt naar iets wat je wilt onthouden. Daniel liet haar. Hij streelde zichzelf langzaam, zijn duim over de eikel, en er welde een nieuwe druppel op die in het lamplicht glom.
“You’re the one from the photo. The tits against hers.”
Marieke verstond genoeg.
“Take the dress off.”
Danielle had gedacht dat ze misschien zou moeten vertalen, of dat Marieke — de vrouw die op schoolavonden altijd het verstandige woord deed — even naar haar zou kijken.
Marieke trok haar jurkje over haar hoofd en liet het vallen.
Naakt.
Zachter dan Danielle, zware borsten, harde tepels, glad, en tussen haar benen een glans die Danielle inmiddels kende van haar eigen vingers.
Ze liep naar Daniel toe.
Haar hand verving de zijne.
Haar vingers sloten niet helemaal om hem.
“Daan,” zei ze zonder haar blik van hem af te halen. “Je hebt niet overdreven.”
Daniel ademde scherper toen Marieke hem begon aan te raken. Danielle zag hoe haar vriendin haar nieuwsgierigheid niet meer probeerde te verbergen. De afstand tussen kijken en doen bleek bij haar ineens net zo klein als dit weekend bij Danielle.
En dat wond Danielle bijna meer op dan Daniel zelf.
Marieke zakte voor hem neer.
Danielle bleef nog een tel staan met haar jurk aan. Het geluid was het eerste wat haar bereikte. Nat. Lippen die zich om de eikel sloten, een zacht zuigen, Daniels adem die brak, het beddengoed dat ritselde toen hij zijn gewicht verplaatste. Marieke nam hem dieper, haar hand om wat niet in haar mond paste, haar wangen hol, en toen ze terugtrok hing er een draad speeksel van haar lip naar zijn pik. Ze likte hem van zijn ballen omhoog.
Danielle hoorde haar neus dicht bij zijn huid, de korte inademing van iemand die wilde weten hoe een man rook als hij geil was.
“Kom hier,” zei Marieke, haar mond glanzend. “Ik wil dat je ziet hoe dik hij is als ik hem in mijn mond heb. En ik wil jouw kutje op mijn vingers terwijl ik dit doe.”
Danielle liet de jurk vallen.
Ze was nat tot op haar dijen, nog gevoelig van die middag en van Marieke, en de lucht van haar eigen kutje kwam omhoog toen ze haar benen spreidde. Daniel nam haar tepel in zijn mond zonder te vragen, zoog, warm en hard, terwijl zijn vrije hand haar kutje vond. Twee vingers, meteen, tot de knokkels. Het geluid was luid in de stille kamer, een zuigen dat niets te raden overliet. Hij kromde ze.
Danielle greep zijn schouder, rook zijn hals — zweet, zeep, man — en keek omlaag naar Mariekes lippen om zijn pik, naar hoe wijd haar mond moest, naar het speeksel dat langs zijn schacht naar zijn ballen liep. Haar kutje trok samen om zijn vingers.
Jaloers op die mond.
En tegelijk trots, op een manier die thuis nergens bij hoorde: dit was haar vriendin, de vrouw met wie ze boodschappen deed, en die zat op haar knieën met een pik in haar mond alsof ze nooit iets anders was geweest.
“Bed,” zei Daniel. “Both of you. I want to fuck her while you stay with her. She tells me if I’m too much.”
Marieke liet hem uit haar mond glijden. Ze stond op en kuste Danielle, tong en al, zodat Danielle hem proefde: zout, huid, het voorvocht, en daaronder Marieke zelf.
“Niet te veel,” zei Marieke zacht, alleen voor haar. “Ik wil hem. Helemaal. Als het te veel is, zeg ik het. Tot die tijd hou je me niet tegen omdat je me kent als iemand die dit niet doet.”
Danielle knikte.
Ze kende haar als de vrouw die op een verjaardag het gesprek redde.
Dit was óók Marieke.
Marieke ging op haar rug liggen, knieën uit elkaar. De kamer rook nu naar hen drieën. Danielle kroop naast haar, kuste haar, nam een borst in haar hand, voelde hoe zwaar die was en hoe hard de tepel tegen haar palm. Daniel knielde tussen Mariekes benen.
Hij keek.
Marieke pakte Danielles hand.
“Slow,” zei ze duidelijk. Daarna, met een korte glimlach: “And then don’t be slow.”
Daniel wachtte.
Dat vond Danielle belangrijker dan ze vooraf had kunnen bedenken.
Marieke kreeg precies dezelfde uitgang die zijzelf dit weekend al zo vaak had gekregen. Een mogelijkheid om alsnog te zeggen dat nieuwsgierigheid voldoende was geweest.
Ze keek naar Danielle.
Danielle deed niets.
Geen knikje. Geen aanmoediging.
Dit moest van Marieke zijn.
Marieke ademde diep in.
“More.”
Vanaf dat moment was de twijfel weg.
Danielle bleef bij haar mond, bij haar borsten, bij haar lichaam. Ze voelde hoe de voorzichtigheid uit Mariekes adem verdween en hoe nieuwsgierigheid veranderde in honger. De vrouw onder haar was nog steeds Marieke, dezelfde vrouw die morgen waarschijnlijk vroeg wakker werd en wilde weten waar ze koffie konden halen.
Maar ook deze vrouw.
Dat besef kwam harder binnen dan Danielle had verwacht.
Niet dat brave vrouwen eigenlijk helemaal niet braaf waren.
Dat mensen verschillende waarheden tegelijk konden bevatten.
Marieke kon getrouwd zijn en dit willen.
Danielle kon van Peter houden en Daniel begeren.
Ze kon naar een vrouw verlangen zonder dat haar verlangen naar mannen daarmee een vergissing werd.
Ze kon bijna tien jaar een verbinding met Joep hebben die vrijwel niemand werkelijk begreep en daarnaast nog steeds delen van zichzelf ontdekken die zelfs hij nooit had gezien.
Ze kon verstandig zijn en geil.
Geen van die dingen maakte het andere automatisch onwaar.
Toen Marieke uiteindelijk trillend tegen haar aan lag, buiten adem en met een glimlach die Danielle nog nooit bij haar had gezien, keek Daniel naar Danielle.
“Your turn.”
Danielle keek naar hem.
Daar was opnieuw die keuze.
Ze kon zeggen dat dit genoeg was. Niemand zou haar laf vinden. Niemand hoefde zelfs te weten dat ze hier geweest was.
Maar haar lichaam wilde hem al voordat haar gedachten klaar waren.
En ditmaal verborg ze zich daar niet achter.
“I want you.”
Dat was misschien de ongemakkelijkste eerlijkheid van het hele weekend.
Niet het gebeurde.
Niet ik liet me meeslepen.
Ik wil jou.
Danielle duwde hem op zijn rug. Ze wilde hem in zich, niet alleen omdat Marieke hem net had gehad, al zat die jaloezie er, scherp en zoet, maar omdat haar kutje leeg trok van het kijken en omdat ze wilde dat Marieke haar nu rook en hoorde zoals zij Marieke net had geroken.
Ze ging over hem heen, nam zijn pik in haar hand — warm, glad van Marieke, de geur van haar vriendin aan haar vingers — en liet zich zakken.
Hij gleed in haar met één haal. Herkenning, geen verrassing, en toch anders: dik, heet, tot achterin, maar glibberig van een ander kutje, zodat ze hem dieper voelde dan die middag en er een geluid uit haar kwam dat ze niet probeerde klein te houden.
Marieke kwam overeind, nog na hijgend, en ging achter haar zitten. Borsten tegen Danielles rug, zwaar, tepels hard, haar huid plakkerig van zweet, haar mond bij Danielles oor.
“Rij hem,” zei ze. “Ik wil horen hoe je klinkt als je niet de vrouw bent die iedereen kent. Ik heb het op dat filmpje gehoord. Ik wil het nu, met mijn handen op je, zodat ik weet dat het echt is.”
Danielle bewoog. Eerst rollend, haar clitje tegen zijn buik, toen op en neer. Het geluid was nat en luid, haar kutje om hem, Mariekes nattigheid en de hare door elkaar, een zuigen telkens als ze bijna van hem af kwam en zich weer liet zakken. Zijn handen lagen op haar heupen. Mariekes handen omvatten haar borsten, duimen op haar tepels, en daarna gleed één hand naar beneden, vingers op haar clitje, precies zoals ze inmiddels wist dat Danielle het wilde.
Daniel stootte omhoog wanneer zij naar beneden kwam.
Dieper.
Danielle hoorde zichzelf. Hees, Nederlands en Engels door elkaar, vies en ongefilterd. Dat ze hem wilde. Dat Marieke niet moest stoppen. Beneden lachte iemand en het geluid kwam door het raam naar binnen.
Dat maakte alles echter.
Daar zaten de vrouwen met wie ze morgen zou ontbijten.
Hier zat Daniels pik in haar kutje terwijl haar beste vriendin haar clitje wreef en in haar oor zei dat ze mooi klonk.
Niet netjes.
Mooi.
Danielle voelde haar lichaam zich steeds verder aanspannen. Het orgasme bouwde zich tegelijk op vanuit haar clitje en vanuit de plek waar Daniel haar vulde. Ze probeerde het niet tegen te houden. Niet stiller te worden. Niet na te denken over hoe ze eruitzag of klonk.
Marieke voelde het eerder dan zijzelf.
“Laat maar gaan.”
Danielle kwam hard. Haar kutje klemde zich ritmisch om Daniel, haar lichaam schokte en ze drukte haar mond tegen Mariekes arm om het geluid niet door de gang te laten gaan. Daniel hield het niet veel langer. Zijn handen groeven in haar heupen, hij trok haar diep op zich en bleef daar.
Ze voelde hem klaarkomen.
De eerste hete stoot diep in haar, daarna nog een, zijn pik die pulseerde terwijl zijn adem brak. Danielle kneep bewust om hem heen.
Ze wilde dit.
Dat besef was inmiddels bijna belangrijker geworden dan wat er lichamelijk gebeurde.
Marieke hield haar vast en keek over haar schouder naar beneden. Danielle voelde haar adem tegen haar nek, haar borsten tegen haar rug en Daniels lichaam onder haar.
Drie lichamen.
Drie keuzes.
Geen ervan was haar zomaar overkomen.
Ze bleven nog even zo zitten tot Daniel zachter werd en uit haar gleed. Daarna voelde Danielle de warmte tussen haar benen. Zijn zaad vermengd met haar eigen nattigheid, over haar dij. De geur kende ze inmiddels van die middag, maar met Marieke erbij voelde zelfs die anders.
Marieke keek naar haar.
“Ik dacht dat ik je kende.”
Danielle lachte schor. “Dat doe je ook.”
“Nee. Ik kende een deel.”
Dat kwam binnen.
Niet omdat Marieke daarmee zei dat de Danielle van thuis onecht was.
Juist omdat ze inmiddels allebei beter wisten.
“Misschien geldt dat andersom ook,” zei Danielle.
Marieke glimlachte.
Haar telefoon begon te zoemen.
Eén keer.
Nog eens.
Daarna achter elkaar.
Het groepsgesprek.
Daniel viste de telefoon tussen hun kleding vandaan en hield het scherm omhoog.
Waar blijven jullie?
Nog een bericht.
We zitten op het dak.
En daarna:
Daan, je telefoon doet het hoor. Ik zie dat je online bent 😂
Een paar seconden zei niemand iets.
Beneden zaten drie vrouwen wijn te drinken.
Straks zou Danielle haar jurk aantrekken. Marieke ook. Ze zouden door dezelfde gang teruglopen, waarschijnlijk even in een spiegel kijken of hun haar enigszins normaal zat en vervolgens aanschuiven alsof ze alleen iets op hun kamer waren gaan halen.
Iemand zou haar een glas wijn geven.
Iemand zou vragen waar ze zo lang waren gebleven.
Danielle zou een antwoord verzinnen.
Dat kon ze.
De oude Danielle was ten slotte niet verdwenen.
Ze keek naar Marieke.
Ook die leek ineens te begrijpen wat het verschil was.
Over een halfuur zouden ze weer tussen hun vriendinnen zitten als twee vrouwen die iedereen dacht te kennen.
Maar Danielle wist inmiddels iets wat ze donderdag nog niet wist.
Daan verdween niet meer wanneer Danielle haar jurk aantrok.
Ze was niet ontstaan in Marrakesh. Daniel had haar niet gemaakt. Marieke evenmin. Zelfs Joep, die haar bijna tien jaar had gespiegeld, geprikkeld en uitgedaagd, had haar niet gemaakt.
Ze was er altijd al geweest.
Misschien was dat uiteindelijk wat meer Daan zijn betekende.
Niet alles doen wat in haar opkwam.
Niet stoppen met nadenken.
Maar ophouden delen van zichzelf pas werkelijk te laten bestaan wanneer iemand anders ze goedkeurde.
Danielle pakte haar telefoon uit Daniels hand en typte:
We komen eraan. Geef ons twintig minuten.
Marieke las mee.
“Twintig?”
Danielle keek haar aan.
Daar was die blik weer. Vrij, vrouwelijk, nieuwsgierig, seksueel.
Niet omdat ze geen gevolgen meer kende.
Juist omdat ze inmiddels wist dat die gevolgen van háár waren.
Ze legde haar telefoon weg.
“Minstens.”
Beneden verscheen vrijwel onmiddellijk een reactie.
Schoonloed (40)
Chjaklien (28)
Mirrorlove (34)