Twintig minuten werden er twaalf. Veel meer moeite deden ze niet.
Danielle trok haar verkreukelde jurk weer aan zonder bh en zonder string. De dunne stof viel anders dan eerder die avond. Eén bandje wilde niet goed op haar schouder blijven zitten en toen ze zich voor de spiegel vooroverboog om haar haar enigszins fatsoenlijk te krijgen, zakte de hals gevaarlijk ver omlaag. Ze trok hem terug en keek naar zichzelf.
Rode mond. Warrig haar. Een donkere zuigzoen hoog op haar borst.
Kansloos.
Naast haar stond Marieke er nauwelijks beter bij. Kort zwart jurkje, blote benen, eveneens geen ondergoed. Haar haar zag eruit alsof iemand er veel te lang zijn handen doorheen had gehaald. Aan de zijkant van haar jurk zat een klein opgedroogd vlekje dat ze met een natte vinger probeerde weg te wrijven en daardoor alleen maar groter maakte.
“Nou ja,” zei Marieke. “Dan moeten ze maar niet zo goed kijken.”
Danielle bekeek haar via de spiegel. “Je ziet eruit alsof je net enorm goede seks hebt gehad.”
Marieke trok haar wenkbrauwen op. “Dat heb ik ook.”
Ze begonnen allebei te lachen.
Daniel stond achter hen in een witte hotelbadjas. Hij had kennelijk besloten dat aankleden voor een paar verdiepingen overdreven was. De ceintuur zat losjes rond zijn middel en bij iedere beweging weken de twee helften een stukje uiteen.
Marieke draaide zich om en liet haar blik zakken.
“Volgens mij heeft hij daaronder helemaal niks aan.”
“I know.”
“I can hear you,” zei Daniel.
“Mooi.”
Marieke liep naar hem toe en pakte zijn ceintuur vast. “Dit is echt een heel slecht idee.”
“Waarschijnlijk,” zei Danielle.
“En?”
Danielle keek naar haar, naar Daniel en vervolgens naar zichzelf in de spiegel.
“Kom.”
In de lift stond Daniel tussen hen in, Marieke links en Danielle rechts. Bij de derde verdieping keek Marieke naar hem, bij de vierde naar Danielle en vervolgens speelde ze opnieuw met de ceintuur van zijn badjas. Daniel pakte haar pols. “Behave.” Marieke keek hem aan. “Bit late for that.”
Toen de lift afremde, liet ze hem los. De badjas schoof daarbij verder open dan Daniel kennelijk verwachtte. Marieke keek automatisch omlaag en daarna naar Danielle.
“Jezus.”
Daniel trok de stof lachend weer dicht.
“Misschien,” zei Danielle, “moet je die ceintuur toch maar gebruiken.”
“Nu ineens preuts?” vroeg Marieke.
“Ik denk meer aan de andere hotelgasten.”
De lift gaf een zachte ping. De deuren schoven open en warme avondlucht, muziek en stemmen stroomden naar binnen. Marrakech lag onder hen als een zee van geel en rood licht.
Daniel liep als eerste naar buiten, Marieke vlak achter hem. Danielle trok nog één keer haar jurk recht en volgde.
Na vier passen voelde ze het.
Warmte.
Ze wist onmiddellijk wat het was.
Ze vertraagde, klemde haar benen instinctief iets dichter tegen elkaar en voelde vocht langs de binnenkant van haar dij zakken. Kamer 418 kwam letterlijk met haar mee naar boven.
“Fuck.”
Marieke draaide zich om. Eén blik op Danielles gezicht was voldoende. Haar ogen zakten naar haar benen en daarna weer omhoog.
“Niet lachen.”
“Ik lach niet.”
“Je grijnst.”
Danielle pakte zo onopvallend mogelijk de zoom van haar jurk en depte ermee langs de binnenkant van haar dij voordat het verder naar beneden kon lopen. Aan de binnenkant van de stof bleef een vochtige, witachtige veeg achter. Ze voelde nog iets zakken en ving ook dat met de jurk op.
Marieke boog zich naar haar toe. “Kamer 418 komt je achterna.”
“Hou je bek.”
Nu moesten ze allebei lachen.
Danielle liet de jurk weer zakken en liep verder.
Ze wist niet dat iemand haar nog niet had gezien.
Maar Daniel en Marieke wel.
Peter zat al bijna twintig minuten aan de tafel van haar vriendinnen. Hij had champagne besteld en zich de verrassing veel anders voorgesteld. Het idee was pas die middag ontstaan en juist daarom had het goed gevoeld: Danielle vijftig, Marrakech, weekend met haar vriendinnen, en thuis de afgelopen tijd gesprekken die soms nergens leken te komen en soms verder gingen dan ze in jaren waren gekomen.
Hij had geprobeerd haar ruimte te geven. Werkelijk geprobeerd. Niet alles onmiddellijk begrijpen, niet alles oplossen, niet van iedere twijfel iets maken wat tegen hem gericht was.
Misschien was dit zijn manier geweest om haar te laten zien dat hij haar nog steeds kon verrassen.
De vriendinnen hadden hem met grote ogen ontvangen en daarna enthousiast gelachen. Natuurlijk mocht hij blijven zitten. Daan en Marieke waren even naar hun kamer, hadden ze gezegd.
“Die komen zo wel.”
Peter had champagne besteld.
Toen gingen de liftdeuren open.
Een onbekende man kwam naar buiten.
Peter keek vooral omdat een witte hotelbadjas op een rooftopbar nogal uit de toon viel. De man was ergens midden veertig, misschien iets ouder. Donker haar. Blote benen. Ontspannen houding.
Daarna kwam Marieke.
Peter kende haar goed genoeg om onmiddellijk te zien dat er iets anders was. Niet dronken. Niet moe.
Verfrommeld.
Haar zwarte jurk zat gekreukt rond haar middel en borsten, haar haar wild, haar wangen rood. De dunne stof liet weinig twijfel bestaan over het ontbreken van een bh.
Peter moest onwillekeurig glimlachen.
Zo, Mariek.
Ze zag eruit alsof ze rechtstreeks uit bed kwam. Niet na slapen.
Na seks.
Goede seks ook, dacht hij voordat hij zichzelf erop kon betrappen.
Heel goede seks.
Een van de vriendinnen had het kennelijk eveneens gezien. Ze boog zich naar haar buurvrouw en fluisterde iets achter haar hand. De ander keek naar Marieke, daarna naar Daniel en haar ogen werden groter.
Toen trok Marieke aan de ceintuur van Daniels badjas.
De stof viel open. Deze keer ver genoeg.
Peter zag hem.
Niet een schaduw of een glimp waarover je later kon twijfelen. De badjas stond een paar tellen werkelijk open en Daniel stond er naakt onder.
Peters blik bleef automatisch hangen.
Zijn hoofd deed iets merkwaardigs en buitengewoon mannelijks voordat hij er zelf iets van kon vinden: vergelijken.
Hij wist van zichzelf dat hij iets boven gemiddeld zat. Hij had daar nooit veel onzekerheid over gehad. Maar wat hij nu zag, behoorde tot een andere categorie. De verhoudingen, de zwaarte ervan, zelfs in rust. Zijn hoofd maakte ongevraagd een schatting en verwierp die meteen als belachelijk.
Dit soort afmetingen zag hij normaal alleen op een scherm.
Soms met Danielle naast zich. Een pornofilm als voorspel. Samen kijken, commentaar geven, lachen, opgewonden raken. Mannen die om precies deze reden gecast waren.
Die associatie gaf hem onverwacht een kronkel in zijn buik. Niet omdat er iets gebeurde. Nog niet.
Maar omdat hij ineens aan Danielle dacht terwijl hij naar Daniels naakte lichaam keek.
Een van de vrouwen aan tafel fluisterde: “Holy shit.”
De vriendin naast haar hield haar hand voor haar mond. “Zag jij dat?”
“Ja.” “Dat meen je toch niet.”
Ze giechelden als pubers.
Peter keek nog steeds.
Daniel merkte het uiteindelijk en wilde zijn badjas dichttrekken, maar Marieke was sneller. Ze had inmiddels gezien dat haar vriendinnen keken en in plaats van geschrokken afstand te nemen, verscheen er een ondeugende glimlach op haar gezicht.
“Marieke…” siste iemand aan tafel. Marieke lachte. En kon het niet laten.
Ze pakte Daniel nog één keer vast, openlijk genoeg om iedere twijfel over de intimiteit tussen hen weg te nemen, keek uitdagend naar haar vriendinnen en liet hem daarna pas los.
“Jezus, Mariek,” fluisterde een van hen.
Een ander boog zich naar voren. “Wat hééft zij uitgespookt?”
Peter voelde opnieuw die vreemde kronkel in zijn buik. Hij kende Marieke als keurige getrouwde vrouw, als vriendin van zijn vrouw, als iemand bij wie je op een verjaardag aan tafel zat. Deze Marieke kende hij niet.
En blijkbaar had zij vanavond weinig last gehad van het feit dat ze getrouwd was.
Hij grijnsde bijna. Toen verscheen Danielle achter haar.
Het eerste wat hij voelde was vreugde.
Automatisch. Daar was ze. Zijn vrouw.
Vijftig. Mooi.
Daarna keek hij beter.
Zijn glimlach verdween.
Haar haar. Haar mond. Haar jurk.
Dezelfde verkreukeling. Geen bh.
Peter wist precies hoe haar borsten onder kleding vielen wanneer ze er wel een droeg en hoe wanneer niet. Dit was zonder. Het bandje van haar jurk gleed terwijl ze liep van haar schouder. Danielle merkte het niet onmiddellijk.
De hals zakte mee.
Heel even zag hij meer dan de bedoeling was. Een deel van haar borstje. En haar tepel. Donkerder dan normaal. Gezwollen. De huid eromheen rood.
Danielle trok de jurk haastig omhoog.
Toen zag hij de donkere plek hoger op haar borst. Een zuigzoen.
De glimlach was nu volledig verdwenen.
Peter keek naar Marieke. Naar Daniel.
Naar de badjas waaronder hij zojuist had gezien wat voor lichaam de man had.
Terug naar zijn vrouw. Een gedachte schoot door zijn hoofd die hij onmiddellijk weg wilde hebben.
Heeft zij hem ook gezien?
Daarachter kwam vrijwel meteen een veel ergere. Natuurlijk had ze hem gezien. Kijk naar haar.
Danielle bleef enkele passen achter. Ze keek plotseling naar beneden en pakte de zoom van haar jurk. Peter zag haar een vreemd, haastig deppend gebaar langs de binnenkant van haar bovenbeen maken. Marieke keek ernaar, zei iets en Danielle gaf haar een por.
Ze lachten. Een klein moment.
Misschien had hij er normaal niets achter gezocht.
Maar niet na Marieke. Niet na Daniel.
Niet na wat hij onder die badjas had gezien.
Zijn blik ging van Danielle naar Marieke. Van Marieke naar Daniel. Terug naar Danielle.
Peter keek naar de champagnefles op tafel en naar de twee glazen die hij speciaal voor hen had laten neerzetten.
Toen opnieuw naar zijn vrouw. Eén plus één bleef twee.
Alleen stonden hier inmiddels verdomme drie mensen.
Danielle had hem nog altijd niet gezien.
Ze zag alleen haar vriendinnen. De blikken waren onbetaalbaar. Eén bracht langzaam haar glas naar haar mond, een ander keek openlijk naar Daniels badjas, daarna naar Marieke en vervolgens naar haar.
“Niet vragen,” zei Danielle terwijl ze dichterbij kwam.
“Dat was ik absoluut niet van plan.” “Leugenaar.”
Daniel ging achter Marieke staan. Zij voelde hem kennelijk naderen, want zonder om te kijken pakte ze opnieuw de ceintuur van zijn badjas.
“Mariek, gedraag je,” zei Danielle lachend. “Dat station zijn we gepasseerd.”
Danielle wilde gaan zitten.
Toen zag ze dat er iemand naast haar lege stoel zat. Een man.
Heel even registreerde haar hoofd alleen losse dingen. Een bekend overhemd. Handen die ze kende. Het horloge dat ze zelf honderden keren had gezien.
Twee champagneglazen. Daarna keek hij op.
Peter.
Alles in haar stopte. Niet langzaam. In één klap.
“Peter?”
Haar stem klonk zo vreemd dat Marieke onmiddellijk Daniels badjas losliet.
Peter stond op. Hij glimlachte niet.
Danielle keek naar het tweede champagneglas.
En begreep. Hij was voor haar gekomen.
Naar Marrakech. Als verrassing.
Net vijftig. Hun huwelijk. Alles waar ze de laatste tijd over hadden gesproken. Zijn pogingen haar beter te begrijpen, haar ruimte te geven, minder snel te oordelen en niet alles onmiddellijk als bedreiging te zien.
Misschien had hij gedacht dat dit precies het gebaar was waarmee hij haar kon laten zien dat hij haar nog steeds zag.
En zij stond voor hem zonder ondergoed in een verkreukelde jurk, met de sporen van een andere man nog op en in haar lichaam. Naast haar stond haar beste vriendin er nauwelijks beter bij. Achter hen Daniel, in een badjas.
Peter keek naar Daniel. Naar Marieke. Toen naar Danielle.
Lang. Te lang.
Zijn blik bleef een fractie hangen bij haar borst. Danielle herinnerde zich ineens het afzakkende bandje. De zuigzoen.
Ze voelde opnieuw warmte tussen haar benen. Alsof haar eigen lichaam besloot dat er nog niet genoeg bewijs was.
“Wie is dat?” vroeg Peter.
Niemand antwoordde snel genoeg.
“Peter…”
“Wie is dat?”
“Daniel.”
“Dat vroeg ik niet.”
De tafel werd doodstil. Zelfs Marieke zei niets meer. Peter wees naar Daniel.
“Kom jij uit zijn kamer?”
Bood deze vraag een ontsnapping??
Ontkennen. Nuanceren. Zeggen dat het ingewikkelder was. Dat hij het verkeerd zag. Dat ze alleen iets hadden gedronken. Dat ze moesten praten.
Danielle voelde bijna lichamelijk hoe gemakkelijk het zou zijn.
En hoorde zichzelf vervolgens zeggen:
“Ja.”
Peter keek haar aan alsof ze hem had geslagen.
Marieke bewoog. “Peter, misschien moeten we—”
“Jij niet.”
Het kwam er zo hard uit dat Marieke onmiddellijk verstijfde.
Peter keek naar haar. Naar haar jurk. Naar de badjas. Naar de hand waarmee ze Daniel enkele ogenblikken geleden nog had aangeraakt.
Toen terug naar Danielle.
Er kwam een nieuw besef in zijn gezicht.
“Jij ook?”
Marieke slikte. “Peter…” “Jij. Ook?”
Ze zei niets.
Dat was antwoord genoeg.
Peter pakte zijn glas maar zette het onmiddellijk weer neer omdat zijn hand te hard trilde. “Dus ik vlieg hierheen omdat ik dacht…” Hij stopte. Danielle voelde haar keel dichttrekken. “Ik dacht dat ik iets voor óns deed.”
“Dat weet ik.”
“Nee.” Hij schudde zijn hoofd. “Dat wist je niet. Je wist niet eens dat ik hier was.”
“Zo bedoel ik het niet.”
“Hoe bedoel je het dan?”
Zijn stem werd harder. Mensen aan andere tafels begonnen om te kijken.
“Peter, alsjeblieft.”
“Alsjeblieft wat? Zachter praten? Zodat niemand ziet wat ik blijkbaar als enige niet mocht zien?”
Daniel zette voorzichtig een stap naar voren. “Maybe I should leave.”
Peter draaide zijn hoofd naar hem.
“You should do absolutely nothing.”
Daniel stopte.
Geen macho-gedoe. Geen twee mannen die elkaar naar de keel vlogen. Daarvoor was wat hier gebeurde veel te echt.
Peter keek opnieuw naar Danielle.
“Was dit één keer?”
Opnieuw een uitgang.
Vrijdagavond. Die eerste aanrakingen. Kamer 418. De middag. De filmpjes. De foto’s. Marieke. Vanavond.
“Nee.”
Peter sloot zijn ogen.
Heel even.
Toen hij ze weer opende, zag Danielle iets wat ze liever niet had gezien.
Geen razernij. Verdriet. “Hoe lang?”
“Niet lang.” “Wat betekent dat?”
“Hier. Marrakech.”
Hij keek naar Daniel. “Dus terwijl ik thuis zat te denken dat ik je ruimte gaf om met je vriendinnen weg te zijn, was jij hiermee bezig?”
Danielle antwoordde niet.
“En zij?”
Zijn blik ging naar Marieke.
“Hebben jullie met z’n drieën…”
Hij maakte de zin niet af.
Dat hoefde niet.
Marieke verstijfde naast haar en Peter zag het.
Weer die rekensom. Weer het antwoord voordat iemand het gaf.
Hij liep twee stappen achteruit.
“Jezus Christus.”
Voor het eerst brak zijn stem.
Danielle wilde naar hem toe, maar Peter stak onmiddellijk zijn hand op.
Peter keek haar aan en ineens stonden de tranen in zijn ogen. “Ik heb werkelijk mijn best gedaan, Daan.”
Geen Danielle.
Daan.
Juist daardoor kwam het harder binnen.
“Ik weet het.”
“Blijkbaar niet.”
“Ik weet het wél.”
“Dan maakt dat het alleen maar erger.”
Daar had ze niets tegenin te brengen.
Peter keek naar de champagne en daarna weer naar haar. “Vijftig. Ik dacht: laat ik iets doen wat ze nooit verwacht.”
Hij lachte, maar het geluid brak halverwege.
“Nou. Gefeliciteerd. Dat is gelukt.”
De roes van kamer 418 was verdwenen. Niet omdat die ineens niet echt meer was. Dat was misschien juist het ergste.
Ze had ervan genoten. Ze had gekozen.
Ze had Daniel gewild. Ze had Marieke gewild. Ze had geweten dat Peter bestond terwijl ze het deed.
Autonomie veranderde achteraf niets in een ongeluk.
Peter keek haar nog één keer aan.
“Was je gelukkig?”
De vraag kwam zo onverwacht dat ze niet onmiddellijk begreep wat hij bedoelde.
“Wat?”
“Daar.” Hij wees richting de lift. “Met hem. Met haar. Was je gelukkig?”
Danielle slikte.
Ze kon opnieuw liegen.
“Op dat moment?”
Peter knikte.
“Ja.”
Het woord was nauwelijks hoorbaar.
Maar het vernietigde iets.
Peter keek weg. Een traan liep over zijn wang en hij veegde hem woest weg.
“Dank je.”
Danielle wist niet waarvoor. Voor haar eerlijkheid misschien. Of juist omdat hij nu niets meer hoefde te raden.
“Ik ga naar beneden.”
“Peter, wacht.”
“Nee.”
“We moeten praten.”
“Ja. Morgen.”
Hij bleef nog een paar seconden staan en keek haar toen recht aan.
“En als ik morgenochtend nog hetzelfde voel als nu, praten we daarna thuis alleen nog over hoe we uit elkaar gaan.”
Daar was het. Geen dreigement. Geen theatrale ik wil scheiden. Bijna erger.
Een conclusie.
Peter draaide zich om. Danielle deed één stap achter hem aan en stopte zelf. Voor het eerst die avond omdat zij begreep dat een grens van iemand anders niet minder werkelijk werd doordat zij hem niet wilde.
De liftdeuren gingen open.
Peter stapte erin.
Hij keek niet meer naar haar.
De deuren sloten.
Niemand aan tafel zei iets. Daniel stond nog steeds in zijn witte badjas. Marieke stond naast haar in haar verkreukelde zwarte jurk. Danielle voelde plotseling hoe belachelijk bloot ze onder haar eigen jurk was. Marrakech schitterde onder hen alsof er helemaal niets was gebeurd.
Dat had ze gedaan. Alle drie. Veel verder dan ze donderdag ooit had kunnen vermoeden.
Nu begreep ze iets wat Joep waarschijnlijk nooit in die drie woorden had bedoeld, maar wat er wel bij hoorde. Vrijheid betekende dat zij haar eigen keuzes mocht maken. Niet dat Peter verplicht was ermee te kunnen leven.
Ze pakte Mariekes hand niet. Ze zocht Daniel niet op. Dit deel was van haar. Haar verlangen was van haar geweest, haar keuze ook, en dus deze consequentie eveneens.
Voor het eerst sinds donderdag verlangde ze niet naar méér Daan.
Nessya (31)
Yainora (54)
Mandelien (66)