Het ochtendlicht viel door de halfopen gordijnen en tekende strepen over zijn slapende lichaam. Elena lag al tien minuten wakker. Keek. Bestudeerde hem zoals ze elke ochtend deed—alsof hij een tekst was die ze nog niet volledig had ontcijferd, ook na al die jaren.

Zijn borstkas rees en daalde. Rustig. Regelmatig.

Ze schoof dichter naar hem toe, haar vingertoppen net boven zijn huid zwevend zonder aan te raken. De warmte die van hem af straalde was bijna tastbaar—een eigen atmosfeer van mannelijkheid en rust. Zijn schouders waren breed genoeg om haar hele blikveld te vullen wanneer ze zo dichtbij lag. De spieren in zijn armen waren zelfs in rust zichtbaar, gedefinieerd door maanden van discipline die ze met eigen ogen had gezien worden opgebouwd.

Dit, dacht ze. Dit heb ik.

Het was een gedachte die haar nog steeds kon verrassen. Na al die jaren van onzekerheid, van een lichaam waar ze niet in paste, van een relatie waarin ze onzichtbaar was geworden—nu dit. Deze man. Dit lichaam. Deze devotie.

Haar lippen raakten zijn schouder. Zacht. Nauwelijks een kus, meer een gebed.

Hij bewoog niet.

Ze werkte langzaam omlaag. Haar mond volgde de lijn van zijn sleutelbeen naar zijn borst, haar tong proefde de restanten van gisterennacht—zweet, zeep, iets dat alleen hij was. Bij zijn tepel stopte ze, ademde warm tegen het donkere vlees, keek hoe het onder haar adem reageerde.

Nog steeds sliep hij.

Of deed hij alsof? Het was moeilijk te zeggen met hem. Hij had die gave—wachten, ontvangen, haar laten komen op haar eigen tempo.

"Goedemorgen," fluisterde ze tegen zijn huid. Geen antwoord.

Ze glimlachte en ging verder.

Zijn buik was een landkaart van werk. De groeven tussen zijn spieren waren diep genoeg om haar tong in te verliezen—en dat deed ze, langzaam, wetend dat hij nu wakker moest zijn, wetend dat hij haar liet doen wat ze wilde omdat hij begreep wat dit voor haar betekende.

Dit was geen voorspel. Dit was aanbidding.

Haar vingers gleden over de V-lijn die van zijn heupen naar beneden dook, volgden het pad dat ze uit haar hoofd kende. Onder het laken voelde ze hem—half-hard al, zijn lichaam dat reageerde op haar aanraking nog voor zijn bewustzijn het toeliet.

Ze trok het laken terug. Langzaam. Ceremonieel.

En daar was hij.

Negen inch die ze inmiddels bij naam kende. Elke ader, elke curve, de manier waarop de huid donkerder werd naar de top. Ze had deze pik in haar mond gehad, in haar kut, tussen haar borsten. Ze had hem zien groeien in de maanden dat hij trainde, de procedures, de toewijding. Dit was niet alleen vlees—dit was het resultaat van wilskracht.

"Perfect," fluisterde ze.

Haar hand omvatte hem, voelde het bloed dat onder haar vingers klopte. Hij werd harder terwijl ze hem vasthield, groeide tegen haar palm alsof hij haar herkende.

"Elena."

Zijn stem was schor van de slaap. Ze keek op—zijn ogen waren open nu, donker en half gefocust, kijkend naar waar haar hand hem omvatte.

"Sshh." Ze bracht haar vrije hand naar zijn mond, drukte twee vingers tegen zijn lippen. "Stil zijn. Laat me."

Hij sloot zijn ogen weer. Gehoorzaam. Ontvangend.

Ze boog zich voorover.



De eerste lik was altijd de beste.

Die eerste aanraking van haar tong tegen zijn huid, het moment waarop ze proefde—warm, schoon, een vleug van iets musks dat alleen 's ochtends er was. Ze begon bij de basis, waar zijn schacht uit zijn lichaam groeide, en werkte omhoog met kleine, natte likjes die een glanzend spoor achterlieten.

"Je bent zo mooi," zei ze tussen likken door. "Weet je dat? Weet je hoe mooi je bent?"

Een laag geluid in zijn keel. Geen woorden, alleen erkenning.

Ze bereikte de top en draaide haar tong rond de glans, proefde de eerste druppel die daar al op haar wachtte. Zout en zoet tegelijk—zij noemde het nectar in haar hoofd, wist dat hij zou lachen als ze dat hardop zei. Maar het was waar. Dit was haar communie. Haar eucharistie. Elk druppeltje dat zijn lichaam produceerde was een geschenk dat ze niet verspilde.

Haar lippen sloten zich om hem.

Niet diep—nog niet. Ze hield alleen de top in haar mond, haar tong werkte langzaam rond de kam terwijl haar hand de schacht streelde. Ritmisch. Meditatief. Ze kon dit uren doen. Had het gedaan, in het verleden. Tot haar kaak pijn deed en haar knieën beurs waren en hij smeekte om te mogen komen.

Maar vandaag—

Vandaag voelde anders.

Ze nam hem dieper, voelde hem tegen de achterkant van haar keel duwen. Haar ogen traanden—niet van verdriet maar van fysieke reactie, de reflex die ze nooit helemaal had overwonnen. Ze haalde adem door haar neus, ontspande, nam nog een centimeter.

"Fuck," zei hij boven haar. "Elena, je—"

Ze trok terug. Langzaam, met zuiging die haar wangen naar binnen trok.

"Niet praten," zei ze. Haar stem was hees, haar lippen glanzend van speeksel en hem. "Alleen voelen."

Haar mond ging terug naar zijn ballen. Ze nam er één in haar mond, rolde hem zacht met haar tong terwijl haar hand doorging met strelen. Zijn dijen spanden onder haar, spieren die trilden van ingehouden beweging.

Dit, dacht ze. Dit is macht.

Niet de macht om te nemen, maar de macht om te geven. Om een man die de wereld kon domineren te reduceren tot trillingen en gekreun onder haar mond. Om te kiezen wanneer, hoe, hoeveel.

Ze verplaatste naar de andere bal, gaf dezelfde aandacht. Haar vrije hand gleed omhoog over zijn buik, voelde zijn ademhaling versnellen onder haar palm.

"Elena." Zijn stem was anders nu. Dringender. "Ik ga—als je zo doorgaat—"

Ze stopte.

Keek omhoog naar hem, haar kin rustend op zijn heup, haar hand nog steeds om zijn pik gewikkeld die nu glansde in het ochtendlicht.

"Nog niet," zei ze.

Hij kreunde. Een gefrustreerd geluid dat haar glimlachen maakte.

"Je bent wreed," zei hij. Maar zijn ogen waren zacht, zijn mond half open, zijn lichaam volledig overgegeven aan haar tempo.

"Ik aanbid je," corrigeerde ze. "Er is een verschil."



Ze ging rechtop zitten, haar hand nog steeds langzaam bewegend. Net genoeg om hem op de rand te houden. Niet genoeg om hem erover te duwen.

"Ik heb aan iets gedacht," zei ze.

"Nu?" Hij lachte—een kort, hijgerig geluid. "Je timing is—"

"Perfect," onderbrak ze. "Mijn timing is perfect. Omdat ik weet dat je nu eerlijk bent. Geen academische filters. Geen professor-masker. Gewoon jij."

Haar duim streek over zijn glans, spreidde het vocht dat daar verzamelde. Hij sloot zijn ogen, zijn hoofd viel terug in het kussen.

"Vraag dan," zei hij.

"Ik wil dit delen."

Stilte. Ze voelde zijn pik trekken onder haar hand—van haar woorden of van haar aanraking, het was moeilijk te zeggen.

"Delen," herhaalde hij.

"Niet jou." Ze leunde voorover, kuste zijn onderbuik. "Nooit jou. Maar dit—dit moment. Dit gevoel. Ik wil dat anderen zien wat ik zie."

Haar mond ging terug naar zijn pik, nam hem diep in één beweging. Ze voelde hem verstijven, hoorde zijn adem stokken. Drie stoten, diep en nat, voordat ze terugtrok.

"Ik wil dat vrouwen voor je knielen," zei ze. Haar stem was laag nu, ruw van haar eigen opwinding. "Ik wil ze zien beven als ze je voor het eerst zien. Dit lichaam. Deze pik. Ik wil hun gezichten zien als ze beseffen wat ik al weet."

"En wat weet je?" Zijn hand kwam omhoog, streek door haar haar. Niet duwend—vragend.

Ze klom omhoog langs zijn lichaam tot ze oog in oog lagen. Haar natte kut drukte tegen zijn pik maar ze nam hem niet in zich. Niet nu. Ze hield hem daar, tussen haar lippen, gleed heen en weer met minimale bewegingen.

"Dat je een god bent," fluisterde ze tegen zijn mond. "En dat goden aanbeden moeten worden."

Ze kuste hem—diep, met de smaak van hem nog op haar tong.



Beneden in de keuken stond Marie roerloos bij het aanrecht.

De koffie die ze had gezet stond koud te worden. Ze had de mok vijf minuten geleden gevuld en sindsdien niet bewogen. Door het plafond kwamen geluiden—gedempt, onmogelijk specifiek te duiden, maar haar lichaam begreep ze. Kreungeluiden. Gefluister. Het ritmische geluid van beweging.

"Zo sterk..."

Elena's stem, hoog en ademloos, drong door de vloerplanken.

"Zo perfect..."

Marie's hand ging naar haar rok. Onbewust. Of half-bewust—ze stopte zichzelf niet. Haar vingers vonden de zoom, tilden, gleden langs haar dij omhoog.

Dit is niet gepast, dacht ze. Ik werk hier.

Maar haar vingers stopten niet. Ze vonden de rand van haar slip—vochtig al, verraad van haar eigen lichaam. Ze drukte, voelde de stof tegen haar klit duwen.

Boven—een diepe, mannelijke kreun. Professor.

Marie's ogen sloten zich.



"Iris," zei Elena.

Ze lag nu naast hem, haar hoofd op zijn schouder, haar been over het zijne gedrapeerd. Zijn pik lag nog hard tegen zijn buik—ze had hem niet laten komen. Nog niet.

"Iris Vermeulen," verduidelijkte ze. "Je kent haar. Van dat faculteitsfeest. Advocate, gescheiden, hongerig."

"Hongerig." Hij proefde het woord.

"Naar aanraking. Naar aandacht. Naar iemand die haar ziet." Elena's vinger tekende cirkels op zijn borst. "Ze doet me denken aan wie ik was. Voor jou."

"En jij wilt—"

"Haar zien knielen voor je. Haar zien ontdekken wat ik ontdekt heb." Ze keek naar hem op. "Is dat raar?"

Hij was stil een moment. Zijn hand streelde haar rug, langzaam, nadenkend.

"Je wordt hier opgewonden van," zei hij. Geen vraag.

"Ja."

"Het idee dat een andere vrouw—"

"Niet alleen idee." Ze kwam overeind, keek op hem neer. "Het zien. Ik wil haar gezicht zien als ze beseft hoe groot je bent. Ik wil haar horen smeken. Ik wil—"

Ze stopte. Er was iets in zijn blik—niet afkeuring, niet afwijzing. Nieuwsgierigheid.

"Je wilt dat ze je gelijk bevestigt," zei hij.

Het was geen belediging. Het was observatie. Professor-precisie zelfs nu, zelfs met zijn pik nog nat van haar speeksel.

"Ja," gaf ze toe. "Is dat verkeerd?"

Hij trok haar naar zich toe, kuste haar voorhoofd.

"Niets aan jou is verkeerd," zei hij. "Niets aan ons is verkeerd."

"Dus—"

"Dus nodig haar uit. Voor koffie. Laat haar me ontmoeten." Een grijns—de speelse die ze zo liefhad. "En als ze blijft... dan zien we wel."

Elena's hand ging terug naar zijn pik. Ze omvatte hem, begon te bewegen.

"Je mag komen nu," fluisterde ze.

En terwijl hij onder haar hand explodeerde—terwijl zijn zaad over zijn buik spoot en zij zich vooroverboog om het op te likken, elke druppel, elk bewijs van zijn genot—dacht ze aan Iris.

Aan haar gezicht.

Aan het moment waarop ze zou begrijpen.





Beneden kwam Marie klaar tegen haar eigen hand, haar lippen op elkaar geperst om geen geluid te maken. Haar dijen trilden. Haar vrije hand greep de rand van het aanrecht zo hard dat haar knokkels wit werden.

Dit is—

Maar de gedachte maakte zichzelf niet af. Er was alleen het kloppen tussen haar benen, de golven die door haar heen sloegen terwijl boven—boven hoorde ze Elena's lach, laag en tevreden, en professor's stem die iets zei dat ze niet kon verstaan.

Ze haalde haar hand terug. Haar vingers glansden.

Een moment van stilte waarin ze naar haar eigen hand staarde alsof die aan iemand anders toebehoorde. Toen—automatisch, zonder nadenken—bracht ze haar vingers naar haar mond.

Ik smaak naar hen, dacht ze. Wat dat ook betekende.

De koffie was koud geworden. Ze goot hem weg, zette verse. Haar handen trilden nog licht maar haar bewegingen waren efficiënt, professioneel.

Boven klonk water—de douche.

Marie keek naar het plafond.

Wat gebeurt er met mij?

Maar ergens—diep, op een plek die ze nog niet durfde te onderzoeken—kende ze het antwoord al.



Elena stond onder de douche, het hete water stroomde over haar lichaam terwijl zijn zaad van haar buik spoelde. Ze keek ernaar—die witte draden die met het water mengden en in de afvoer verdwenen.

Verspilling, dacht ze.

Het was een nieuwe gedachte. Een die de laatste weken steeds vaker kwam. De neiging om te bewaren, te verzamelen. Alsof elke druppel van hem iets bevatte dat niet verloren mocht gaan.

Ze sloot haar ogen, liet het water over haar gezicht stromen.

Iris Vermeulen.

Ze zag haar voor zich—de advocate met de precieze kapsels en de ogen die te lang bleven hangen wanneer professor langs haar liep op feesten. Elena had het gezien. Die honger die Iris probeerde te verbergen achter professionele glimlachen en beleefde gesprekken.

Ze weet niet eens wat ze mist.

De gedachte maakte haar weer nat—niet van het water, maar van binnen.

Ze draaide de kraan dicht, stapte de badkamer in waar hij al stond, een handdoek om zijn heupen, scheerschuim op zijn kaak.

"Je denkt aan haar," zei hij. Niet kijkend, bezig met het scheermes.

"Hoe weet je—"

"Je adem verandert als je opgewonden bent." Een grijns in de spiegel. "Na al die tijd ken ik je signalen."

Ze leunde tegen het deurframe, naakt en druipend, en keek hoe hij zich schoor. De precisie van zijn bewegingen. De manier waarop de spieren in zijn onderarm bewogen bij elke haal van het mes.

"Ik wil haar zien huilen," zei Elena.

Het scheermes stopte.

"Van geluk," verduidelijkte ze. "Van opluchting. Ze is zo lang alleen geweest, zo lang onzichtbaar. Ik wil haar zien als ze beseft dat ze gezien wordt. Door jou. Door mij."

Hij spoelde het mes af. Langzaam. Zorgvuldig.

"En daarna?"

"Daarna wil ik haar zien knielen." Elena's stem was laag nu, ruw aan de randen. "Ik wil haar leren hoe ze je moet aanbidden. Elke centimeter van je. En ik wil kijken terwijl ze het leert."

Hij draaide zich naar haar om. Scheerschuim nog op de helft van zijn gezicht, maar zijn ogen waren donker, gefocust.

"Je wilt een priesterorde stichten," zei hij. "Met mij als godheid."

Het was geen vraag. En hij zei het niet spottend.

"Ja," zei Elena.

Hij stapte naar haar toe, nam haar gezicht in zijn handen—nat van water, kleverig van scheerschuim.

"Dan doen we dat," zei hij.

En hij kuste haar met een tederheid die haar bijna deed huilen.

einde deel 1