“Weet je zeker dat dit het is?” vroeg ze.
Alex knikte. Hij wist het zeker. Het adres had hij drie keer gecontroleerd, de straatnaam in zijn telefoon laten branden tot de letters in zijn netvlies stonden. De uitnodiging was via via gekomen, een screenshot in een groepsapp die hij eigenlijk niet had moeten openen. Een feest, had iemand gezegd. Een feest voor mensen die wisten wat ze wilden.
“Het is hier,” zei hij.
Zijn stem klonk lager dan hij bedoelde, alsof de ruimte het geluid naar beneden drukte. Sabrina beet op haar onderlip. Haar vlechtjes, twee strakke rode strengen die over haar schouders vielen, glansden in het licht van de tl-buis boven de trap. Ze had ze vanochtend nog opnieuw gevlochten, voor de spiegel in haar slaapkamer, terwijl Alex op haar bed had gelegen en naar het plafond had gestaard.
“We kunnen nog terug,” zei ze.
Alex voelde de woorden door zijn maag snijden. Hij draaide zich naar haar toe, legde zijn vrije hand tegen haar wang. Haar huid was zacht, warmer dan haar vingers. Ze leunde erin, heel even, alsof ze zich wilde verbergen in zijn handpalm.
“We doen dit samen,” zei hij. “Alleen als jij het wilt.”
Ze keek hem aan. De baslijn boven hen stopte, begon opnieuw, een ritme dat door de vloer kroop. Sabrina’s ademhaling versnelde. Toen knikte ze, één keer, kort.
“Samen,” herhaalde ze.
De trap was smal en steil, de treden bedekt met versleten vloerbedekking die ooit rood was geweest. Alex ging voorop, Sabrina’s hand nog steeds in de zijne. Bij elke stap werd de muziek luider, een dreunende elektronische beat die zich vermengde met stemmen. Veel stemmen. Mannenstemmen, door elkaar heen, lachend, pratend, schreeuwend boven de muziek uit.
Bovenaan de trap stond een man. Hij was groot, breed, met een kaal hoofd en een baard die tot op zijn borst hing. Zijn T-shirt spande om zijn buik, een stevige bierbuik die over zijn riem puilde. Hij hield een plastic bekertje vast en keek hen aan met een blik die Alex niet kon plaatsen.
“Nieuw?” vroeg de man.
Alex knikte. “We zijn uitgenodigd.”
De man lachte, een diepe, rochelende lach die uit zijn buik leek te komen. Hij gebaarde met zijn bekertje naar de deur achter zich.
“Iedereen is hier uitgenodigd,” zei hij. “Kom binnen. Het is al bezig.”
De deur zwaaide open.
De kamer was groot, veel groter dan Alex had verwacht. Het plafond hing laag, bedekt met geluiddempende panelen die ooit wit waren geweest maar nu vaalgeel zagen. Langs de muren stonden banken en stoelen, versleten meubels die willekeurig door elkaar stonden. In het midden van de ruimte, onder een stel felle lampen, stond een bed. Een groot bed, met een metalen frame en een matras dat eruitzag alsof het al veel had meegemaakt. De lakens waren kreukelig, hier en daar verkleurd.
En overal mannen.
Tientallen mannen.
Alex liet zijn blik door de kamer gaan en probeerde te tellen, maar hij raakte de tel kwijt bij dertig. Ze stonden in groepjes, zaten op de banken, leunden tegen de muren. Sommigen hadden een biertje in de hand, anderen een sterke drank in een plastic bekertje. Er waren jonge mannen, nauwelijks ouder dan Alex zelf, met strakke lichamen en zelfverzekerde blikken. Er waren oude mannen, grijs en gerimpeld, met dunne benen en dikke buiken. Er waren gespierde mannen met brede schouders en opgepompte armen, en magere mannen met ingevallen wangen en uitstekende sleutelbeenderen. Zwarte mannen, blanke mannen, mannen met een huid als koffie met melk. Mannen in spijkerbroeken, mannen in trainingsbroeken, mannen in pakken die hier rechtstreeks vanaf kantoor leken te zijn gekomen.
En ze keken.
Allemaal.
Alex voelde hun blikken over zich heen glijden, over Sabrina, over hun gezichten, hun lichamen. Het was alsof de lucht dikker werd, alsof de muziek zachter klonk en het geluid van ademhaling luider. Sabrina kneep in zijn hand.
“Alex,” fluisterde ze.
“Ik weet het,” zei hij.
Een man kwam naar hen toe. Hij was van middelbare leeftijd, met kortgeknipt grijs haar en een gezicht vol diepe lijnen. Hij droeg een donker overhemd met de mouwen opgerold, en zijn handen waren groot en ruw. Hij glimlachte, maar de glimlach bereikte zijn ogen niet helemaal.
“Welkom,” zei hij. “Ik ben Erik. Ik regel hier de boel.”
Alex schudde zijn hand. De greep was stevig, de huid droog en warm.
“Alex,” zei hij. “En dit is Sabrina.”
Erik keek naar Sabrina, zijn blik gleed over haar gezicht, haar vlechtjes, haar lichaam. Ze droeg een eenvoudig jurkje, lichtblauw, dat tot halverwege haar dijen viel. Alex zag haar schouders iets optrekken, alsof ze zich kleiner wilde maken.
“Mooi,” zei Erik. “Heel mooi. Jullie weten hoe het hier werkt?”
Alex schudde zijn hoofd. “Niet precies.”
Erik gebaarde naar een tafel in de hoek van de kamer. Er stonden flessen op, veel flessen, en stapels plastic bekertjes.
“Eerst drinken,” zei hij. “Daarna zien we wel. Geen verplichtingen, geen druk. Maar als je hier bent, wil je meestal wel.”
Hij knipoogde. Alex voelde zijn maag samentrekken.
Ze liepen naar de tafel. De mannen maakten ruimte voor hen, maar hun blikken bleven. Alex hoorde gefluister, zag hoofden die naar elkaar toe bogen. Hij probeerde het te negeren, richtte zijn aandacht op de flessen. Wodka, voornamelijk. Goedkope merken, grote flessen met blauwe en rode etiketten. Er stond ook een pak jus d’orange, halfleeg, en een paar flessen cola.
“Wodka met jus,” zei Erik, die achter hen was komen staan. “Veel wodka, beetje jus. Voor de smaak.”
Hij pakte twee bekertjes en schonk in. Alex zag hoe de wodka in een dikke straal uit de fles kwam, hoe het bekertje zich vulde tot net onder de rand. Erik voegde een scheutje jus toe, nauwelijks genoeg om de kleur te veranderen.
“Proost,” zei hij.
Alex nam het bekertje aan. De wodka rook scherp, bijtend. Hij keek naar Sabrina, die haar bekertje met twee handen vasthield alsof het elk moment kon breken.
“We hoeven niet,” zei hij zacht.
Sabrina schudde haar hoofd. “Ik wil wel.”
Ze bracht het bekertje naar haar lippen en dronk. Alex zag haar gezicht vertrekken, haar keel bewegen terwijl ze slikte. Toen ze het bekertje liet zakken, stonden er tranen in haar ogen.
“Lekker,” zei ze, met een stem die ruw klonk.
Alex dronk ook. De wodka brandde in zijn keel, in zijn borst, in zijn maag. Hij proefde de jus nauwelijks, alleen een vage zoetheid die de scherpte niet kon maskeren. Hij slikte en voelde de warmte zich door zijn lichaam verspreiden.
Erik schonk meteen bij.
“Nog één,” zei hij. “Je moet het voelen werken.”
Ze dronken. En nog eens. En nog eens. De tijd begon te vervagen, de muziek werd een deken van geluid die alles dempte. Alex voelde de alcohol door zijn aderen stromen, zijn ledematen zwaar maken, zijn gedachten vertragen. Sabrina leunde tegen hem aan, haar wang tegen zijn schouder, haar adem warm door de stof van zijn shirt.
“Gaat het?” vroeg hij.
Ze knikte. Haar ogen waren glazig, haar wangen rood. Haar vlechtjes hingen slap over haar schouders, een paar losse plukken haar plakten tegen haar voorhoofd.
“Ik voel me... licht,” zei ze.
Alex lachte. Hij voelde zich ook licht, alsof hij elk moment kon opstijgen, alsof de zwaartekracht hem niet meer vasthield. De mannen om hen heen waren vager geworden, gezichten zonder duidelijke trekken, stemmen die door elkaar liepen.
Erik dook weer op. Zijn gezicht was scherp, zijn ogen helder. Hij had niet gedronken, besefte Alex vaag.
“Klaar?” vroeg Erik.
Alex keek naar Sabrina. Ze keek terug, haar groene ogen wijd en donker. Er was iets in haar blik, iets dat Alex niet kon lezen. Angst? Opwinding? Verlangen?
“Ja,” zei ze.
Het bed was dichterbij dan Alex had gedacht. Of misschien hadden ze gelopen zonder dat hij het merkte. Plotseling stond hij naast het matras, keek hij naar de kreukelige lakens, de verkleurde vlekken. De lampen boven het bed brandden fel, verblindend. De mannen stonden in een kring om hen heen, een muur van lichamen die geen ontsnapping bood.
Sabrina ging op het bed zitten. Haar jurkje kroop omhoog, onthulde haar dijen, de bleke huid die glansde in het licht. Ze keek naar Alex, stak haar hand uit.
“Kom,” zei ze.
Alex ging naast haar zitten. Het matras veerde onder zijn gewicht. Hij voelde de ogen van de mannen op hen rusten, tientallen blikken die zich in zijn huid boorden. Zijn hart klopte in zijn keel, zijn ademhaling was oppervlakkig en snel.
“We kunnen nog stoppen,” zei hij.
Sabrina schudde haar hoofd. “Nee. Ik wil dit. Wij willen dit.”
Ze legde haar hand op zijn dij. Haar vingers waren warm, trilden licht. Alex keek naar haar gezicht, naar de vastberadenheid in haar ogen, en hij voelde iets in zichzelf kantelen. De angst zakte weg, maakte plaats voor iets anders. Iets hongerigs.
“Oké,” zei hij.
De eerste man stapte naar voren. Het was de kale man van de trap, zijn bierbuik zwaar onder zijn T-shirt. Hij had zijn riem al losgemaakt, zijn broek open. Zijn pik hing halfstijf tussen zijn benen, dik en roze.
“Ik begin wel,” zei hij.
Sabrina keek naar hem op. Haar lippen weken uiteen. Ze knikte.
De man ging voor haar staan, greep zijn pik vast en bracht hem naar haar mond. Sabrina opende haar lippen en nam hem naar binnen. Alex zag haar wangen uitzetten, haar ogen sluiten. De man kreunde, legde zijn hand op haar achterhoofd, duwde haar dieper. Sabrina kokhalsde, herstelde zich, begon te zuigen.
Alex voelde een hand op zijn schouder. Hij draaide zich om. Een andere man stond achter hem, jonger, met een gladgeschoren gezicht en een gespierd bovenlijf. Hij had zijn broek al uitgetrokken, zijn pik stond recht omhoog, lang en dun.
“Jij ook,” zei de man.
Alex slikte. Zijn mond was droog, ondanks de wodka. Hij keek naar Sabrina, die nog steeds de kale man pijpte, haar hoofd op en neer bewegend, haar vlechtjes dansend op haar rug. Toen draaide hij zich terug naar de jongere man en knikte.
Hij opende zijn mond.
De pik gleed naar binnen, vulde zijn mond met de smaak van zout en huid. Alex kokhalsde, zijn ogen traanden, maar hij dwong zichzelf te ontspannen. De man duwde dieper, zijn handen in Alex’ haar, zijn heupen stotend in een regelmatig ritme. Alex ademde door zijn neus, probeerde het ritme te volgen, zijn kaak te ontspannen.
Om hem heen kwamen meer mannen in beweging. Handen trokken aan zijn kleren, aan Sabrina’s jurkje. Stof scheurde, knopen sprongen los. Binnen enkele minuten lagen ze naakt op het bed, hun lichamen blootgesteld aan de felle lampen en de hongerige blikken.
Sabrina werd op haar rug gedraaid. Een man met een dikke buik en harige borst ging tussen haar benen liggen, duwde haar dijen uit elkaar. Alex zag zijn pik tegen haar kut duwen, zag hoe hij naar binnen gleed. Sabrina kreunde, haar rug kromde zich, haar handen grepen de lakens vast.
“God,” hijgde ze.
De man begon te stoten, hard en diep, zijn buik klapte tegen haar dijen. Sabrina’s borsten stuiterden bij elke stoot, haar vlechtjes lagen als rode slangen om haar hoofd. Haar mond hing open, haar ogen waren gesloten, haar gezicht vertrokken in een mengeling van pijn en genot.
Alex wilde naar haar kijken, maar een hand draaide zijn hoofd terug. De jonge man voor hem had zijn pik uit Alex’ mond getrokken en duwde hem nu naar voren, tot Alex op handen en knieën zat. Hij voelde vingers tussen zijn billen, koud en nat van spuug of glijmiddel, hij kon het niet zien.
“Ontspan,” zei een stem achter hem.
Alex probeerde het. Hij ademde uit, liet zijn schouders zakken. De vingers drongen naar binnen, één, toen twee, strekten hem op. Het deed pijn, een scherpe, brandende pijn die door zijn onderlichaam trok. Hij kreunde, beet op zijn lip.
Toen kwam de pik.
Dik, hard, onverbiddelijk. Hij drong naar binnen, centimeter voor centimeter, en Alex voelde zich openscheuren. Hij schreeuwde, een rauwe kreet die verloren ging in de muziek. De man achter hem wachtte even, liet hem wennen, en begon toen te stoten.
Het ritme was meedogenloos. Alex werd naar voren geduwd bij elke stoot, zijn gezicht in het matras, zijn vingers klauwden in de lakens. De pijn vermengde zich met iets anders, iets dat door zijn lichaam golfde als de wodka eerder had gedaan. Hij hoorde Sabrina kreunen, hoorde de mannen om hen heen praten, lachen, aanmoedigen.
“Neuk haar harder.”
“Kijk naar die kont.”
“Die twee zijn gemaakt voor dit.”
Alex opende zijn ogen en zag Sabrina. Ze lag nog steeds op haar rug, maar nu stond er een andere man over haar heen, een zwarte man met een enorme pik die hij in haar kut stootte. Sabrina’s benen lagen over zijn schouders, haar tenen gekruld, haar mond wijd open. Een derde man zat naast haar hoofd, voerde zijn pik tussen haar lippen, liet haar hem pijpen terwijl ze geneukt werd.
Haar ogen vonden de zijne.
Er was iets in haar blik, iets dat door de waas van alcohol en lust heen sneed. Ze keken elkaar aan terwijl ze genomen werden, terwijl hun lichamen gebruikt werden door vreemde mannen, en Alex voelde een verbinding die sterker was dan alles wat hij ooit had gevoeld.
“Ik hou van je,” vormden haar lippen, rond de pik in haar mond.
Alex knikte. Hij kon niet praten, zijn keel zat vol, maar hij hoopte dat ze het begreep.
De man in zijn kont kwam klaar. Alex voelde de warmte zich door hem verspreiden, een pulserende golf die hem vulde. De man trok zich terug, en meteen nam een ander zijn plaats in. Deze was dikker, harder, en Alex kreunde toen hij naar binnen gleed.
Sabrina werd omgedraaid. Op haar buik, haar kont omhoog. Een man met een enorme bierbuik ging achter haar zitten, spreidde haar billen en duwde zijn pik in haar kont. Sabrina schreeuwde, haar vingers klauwden in het matras, haar gezicht vertrok. Maar ze duwde terug, haar heupen naar achteren, haar kont tegen zijn buik.
“Ja,” hijgde ze. “Ja, neuk me.”
De man lachte, een diepe, grommende lach, en begon te stoten. Zijn handen grepen haar heupen, zijn vingers drukten in haar vlees. Een andere man ging voor haar liggen, duwde zijn pik in haar kut. Sabrina werd van twee kanten genomen, haar lichaam schokte tussen hen in, haar vlechtjes sloegen tegen haar rug.
Alex werd op zijn rug gedraaid. Een man met een baard en een gespierd lichaam ging over hem heen zitten, duwde zijn pik in Alex’ mond. Alex zoog, zijn ogen dicht, zijn handen op de heupen van de man. Hij proefde zweet en huid, voelde de pik diep in zijn keel stoten.
De tijd verloor alle betekenis.
Het ene moment liep over in het andere, een aaneenschakeling van lichamen en pikken en handen en monden. Alex raakte de 1tel kwijt van hoeveel mannen hem hadden geneukt, hoeveel pikken hij had gepijpt, hoeveel zaad hij had geslikt. Zijn kaak deed pijn, zijn kont brandde, zijn knieën waren geschaafd van het matras. Maar hij stopte niet. Hij wilde niet stoppen.
Sabrina was overal. Hij zag haar onder een man, boven een man, tussen twee mannen. Haar rode vlechtjes waren losgeraakt, haar haar hing in slierten om haar gezicht. Haar huid glansde van het zweet, haar lippen waren gezwollen, haar ogen halfgesloten. Ze kreunde, schreeuwde, smeekte om meer.
En de mannen gaven haar meer.
Uren later — drie uur, had iemand gezegd, maar Alex had geen idee — lagen ze naast elkaar op het bed. De mannen stonden om hen heen, hun pikken in hun handen, hun gezichten rood en bezweet. Alex voelde het zaad uit zijn kont lekken, proefde het in zijn mond, voelde het plakken op zijn huid. Sabrina lag naast hem, haar benen gespreid, haar kut rood en gezwollen, zaad dat uit haar liep en zich vermengde met het zweet op haar dijen.
“Nu,” zei Erik. “Allemaal.”
De mannen kwamen dichterbij. Alex zag hun pikken, hard en glanzend, gericht op hem en Sabrina. Hij begreep wat er ging gebeuren. Hij pakte Sabrina’s hand vast, hun vingers verstrengelden zich, plakkerig van het zaad en het zweet.
“Samen,” fluisterde hij.
“Samen,” herhaalde ze.
De eerste straal trof Sabrina’s gezicht. Dik, wit, warm. Ze knipperde, maar sloot haar ogen niet. Een tweede straal landde op haar borsten, een derde op haar buik. Alex voelde zaad op zijn eigen gezicht spatten, op zijn borst, zijn benen. De mannen kreunden, hun handen bewogen snel over hun pikken, hun heupen stotend in de lucht.
Het was een regen van sperma.
Alex hield zijn ogen halfopen, keek door zijn wimpers naar de mannen die boven hem stonden, hun gezichten vertrokken in extase, hun pikken spuitend als fonteinen. Het zaad was overal: op zijn gezicht, in zijn haar, in zijn oren, op zijn lippen. Hij proefde het, zout en bitter, en slikte zonder na te denken.
Sabrina lag naast hem, haar lichaam bedekt met een laag wit. Haar vlechtjes plakten aan haar schouders, haar gezicht was nauwelijks zichtbaar onder het zaad. Haar borsten glansden, haar buik was een plas, haar billen dropen. Ze ademde zwaar, haar borst ging op en neer, haar vingers klemden zich om de zijne.
De mannen bleven komen. De ene na de andere, hun zaad mengde zich met wat er al lag. Alex voelde het gewicht van de lagen, de warmte die langzaam afkoelde, de plakkerigheid die zijn huid strak trok. Hij hoorde de mannen lachen, praten, elkaar feliciteren.
“Dat was verdomd goed.”
“Die twee zijn niet normaal.”
“Volgende keer weer.”
Toen was het voorbij.
De mannen trokken zich terug, hun pikken slap en nat. Sommigen klopten Alex op zijn schouder, anderen aaiden over Sabrina’s haar. Erik stond bij het hoofdeinde, keek op hen neer met een tevreden glimlach.
“Mooi,” zei hij. “Heel mooi. Jullie zijn welkom om te blijven.”
Hij gebaarde naar een deur aan de andere kant van de kamer.
“De douches zijn daar. Handdoeken ook.”
De mannen liepen weg. Alex hoorde hun voetstappen, hun stemmen, het geluid van water dat begon te stromen. Hij hoorde kleding ritselen, ritsen die dichtgingen, gespen die vastklikten. De muziek was zachter gezet, een lage dreun die op de achtergrond bleef.
Alex bleef liggen.
Hij kon zich niet bewegen. Zijn lichaam was leeg, uitgeput, alsof alle energie uit hem was gezogen. Zijn kont deed pijn, zijn kaak was stijf, zijn huid brandde waar het zaad opdroogde. Maar hij voelde ook iets anders. Iets dat diep vanbinnen gloeide, een warmte die niets met de alcohol te maken had.
Hij draaide zijn hoofd naar Sabrina.
Ze lag naast hem, haar gezicht naar hem toegekeerd. Door de waas van sperma op haar huid kon hij haar ogen zien, groen en helder, gericht op de zijne. Haar lippen weken uiteen, alsof ze iets wilde zeggen, maar er kwam geen geluid.
Alex keek naar haar. Naar het zaad dat op haar wangen droogde, in haar wimpers plakte, op haar lippen lag. Naar haar borsten, bedekt met witte strepen die langzaam naar beneden dropen. Naar haar buik, haar dijen, haar kut, alles ondergespoten, alles gebruikt.
Hij voelde zijn eigen gezicht, de strakheid van het opgedroogde zaad, de korstjes in zijn haar. Hij proefde het nog steeds, zout en bitter, op zijn tong, in zijn keel.
De douches ruisten in de verte. Stemmen klonken, mannen die elkaar gedag zeiden, afspraken maakten, lachten. De deur ging open en dicht, open en dicht. De kamer werd leger, stiller.
Sabrina kneep in zijn hand.
“Alex,” fluisterde ze.
Haar stem was schor, nauwelijks hoorbaar. Alex draaide zich iets naar haar toe, voelde het zaad tussen hun lichamen plakken.
“Ja,” zei hij.
Ze zweeg even. Haar ogen zochten de zijne, alsof ze daar een antwoord hoopte te vinden.
“Was dit wat we wilden?” vroeg ze.
Alex keek naar haar. Naar het zaad op haar gezicht, de rode haren die eronderuit piepten, de sproeten die verdwenen onder het wit. Naar haar ogen, die hem aankeken met een mengeling van uitputting, verwarring en iets dat hij niet kon benoemen.
Hij dacht aan de trap, aan haar hand in de zijne, aan haar woorden: we kunnen nog terug. Hij dacht aan de wodka, de brand in zijn keel, de lichtheid in zijn hoofd. Hij dacht aan de mannen, aan hun pikken, hun handen, hun zaad. Hij dacht aan Sabrina’s kreunen, haar schreeuwen, haar smeekbeden om meer.
Hij dacht aan hoe ze naar hem had gekeken terwijl ze geneukt werd, en hoe hij naar haar had gekeken.
“Ik weet het niet,” zei hij.
Sabrina knikte langzaam. Haar ogen gleden weg, naar het plafond, naar de lampen die nog steeds brandden. Het zaad op haar gezicht was bijna droog, een strak masker dat barstte wanneer ze haar wenkbrauwen bewoog.
“Ik ook niet,” zei ze.
De douches bleven ruisen. De laatste mannen verlieten de kamer, hun voetstappen stierven weg in de gang. De deur viel dicht, en toen was het stil, op het zachte geluid van stromend water na.
Alex bleef naar Sabrina kijken. Naar haar gezicht, haar ogen, haar lippen. Naar het zaad dat haar huid bedekte als een tweede huid. Naar haar hand in de zijne, plakkerig en warm.
Hij wist niet wat hij voelde. Hij wist niet wat hij moest zeggen. Hij wist alleen dat hij hier lag, met haar, en dat niets meer hetzelfde zou zijn.
“Sabrina,” zei hij.
Ze keek naar hem terug.
“Ja?”
Hij opende zijn mond, maar de woorden kwamen niet. Hij slikte, proefde het zaad opnieuw, en kneep in haar hand.
“We zijn er nog,” zei hij ten slotte.
Sabrina’s lippen krulden, heel licht, bijna onzichtbaar onder het opgedroogde sperma.
“Ja,” zei ze. “We zijn er nog.”
De lampen boven het bed zoemden zacht. Ergens in de verte stopte het water. De stilte sloot zich om hen heen als een deken, zwaar en warm, en Alex bleef liggen, zijn hand in de hare, zijn ogen op haar gezicht, terwijl de wereld om hen heen langzaam weer vorm begon te krijgen.
Ze hadden gedoucht en waren weer schoon en fris, al zat de alcohol nog in hun bloed, maar schoon en fris verlieten ze het pand en liepen richting hun huis, een beleving rijker en een nacht die ze nog lang zouden herinneren.
Thuis kropen ze in bed, schoon en naakt, knuffelden maar neukten niet, dat hadden ze al genoeg gedaan vannacht, zoenend en knuffelend vielen ze in slaap.
De andere ochtend lagen ze in elkaars armen, Sabrina keek naar Alex en vroeg: “wil je dit vaker doen?”
Alex keek haar aan en antwoorde : “Wat wil jij?” Ze antwoorde zachtjes: “We hebben het overleefd, we kunnen dit vaker doen.”
Alex wist genoeg, Sabrina wilde dit, ze had toch genoten van het Bukake feest.
Introduce_ (35)
Mileeny (28)
Hellopsi (52)
PamelaDP (39)