Iris belde vrijdag om vijf uur aan.

Niet om zeven, zoals afgesproken. Om vijf.

Marie deed open. Ze had een theedoek over haar schouder en bloem op haar onderarm, en ze zag meteen dat Iris de hele week aan deze deur had gedacht.

"Ik ben te vroeg," zei Iris.

"Twee uur," zei Marie.

"Ik weet het." Iris hield een fles wijn omhoog, als een excuus. "Ik zat op kantoor naar een dossier te kijken. Een voogdijzaak. Drieëntachtig pagina's. Ik heb er niet één van gelezen."

Marie nam de fles aan. Haar vingers raakten die van Iris. Even maar.

Ze weet het, dacht Marie. Thomas heeft het haar gevraagd. Ze weet dat ik het ben.

Iris keek haar aan. Niet zoals bij het ontbijt, dankbaar en verlegen. Anders. Alsof ze Marie voor het eerst helemaal zag, van haar blote voeten op de tegels tot de bloem op haar arm.

"Jij bent het," zei Iris zacht. "Die gezien wil hebben."

Marie bloosde niet. Ze had erop geoefend.

"Ik ben degene die wil kijken," zei ze. "Gezien worden, dat bent u."

Iris opende haar mond. Sloot hem weer.

Achter haar, in de hal, klonk het lachje van Elena.

* * *

Ze zaten op het terras, de twee vrouwen, in de schaduw van de magnolia. De tuin rook naar gemaaid gras en naar de rozen die Thomas elk voorjaar te hard snoeide. De airco was eindelijk gerepareerd. Binnen was het koel. Buiten hing de warmte van de dag nog tussen de muren van de villa.

Marie bracht ijsthee. Ze zette de glazen neer en bleef staan.

"Blijf maar," zei Elena. "Dit gaat ook over jou."

Marie ging op de rand van de lage muur zitten. Handen in haar schoot.

"Thomas heeft je een bericht gestuurd," zei Elena tegen Iris.

"Ja."

"Dat had hij niet mogen doen."

"Nee?"

"Nee." Elena glimlachte. "Hij is ongeduldig. Dat is zijn enige zonde, en hij pleegt hem met overgave. Ik wilde het je zelf vragen. Recht in je gezicht. Zodat ik kan zien wat je antwoord is, en niet alleen kan lezen wat je typt."

Iris draaide haar glas rond. Het ijs tikte.

"Vraag het dan."

Elena leunde naar voren.

"Marie wil kijken. Vanavond. Een stoel in de hoek van de slaapkamer. Ze raakt je niet aan. Ze zegt niets, tenzij jij dat wilt. En als je nee zegt, gaat ze naar beneden en maakt ze ons morgen croissants, en niemand zal er ooit nog over beginnen."

"Nooit," zei Marie.

Iris keek van Elena naar Marie. Naar haar handen. Naar haar mond.

Het was lang stil. Een merel zong ergens in de heg.

"Twintig jaar," zei Iris toen, "heb ik me omgekleed in de badkamer. Met de deur op slot. Twintig jaar het licht uit. Hij heeft me nooit bloot gezien met de lampen aan. Niet één keer."

Niemand zei iets.

"En vorige week," ging Iris verder, en haar stem trilde, "lag ik daarboven met alle lampen aan, en Thomas zei ik zie je, en ik dacht dat ik doodging. En ik ging niet dood."

Ze zette haar glas neer.

"Ja," zei ze.

Ze klonk verbaasd. Alsof iemand anders het had gezegd.

"Ja," zei ze nog eens. Nu harder. "Ik wil het."

Ze zei ja, dacht Marie. Ze zei het twee keer.

* * *

Thomas kwam om zeven uur thuis. Hij hing zijn colbert aan de kapstok, keek naar de drie vrouwen in de keuken en bleef in de deuropening staan.

"Ik voel me," zei hij, "als een man die een vergadering binnenloopt waarvan iedereen de agenda al kent behalve hij."

"Je kent de agenda," zei Elena. "Jij hebt hem verstuurd."

"Ah." Hij keek naar Iris. "Ze heeft het je verteld."

"Ze heeft me verteld dat je ongeduldig bent."

"Laster." Hij liep naar het aanrecht, stal een radijsje van Marie's snijplank en kuste Elena in haar nek. "Ik ben niet ongeduldig. Ik ben efficiënt."

Iris lachte. Hetzelfde verraste geluid als bij het ontbijt.

Marie zei niets. Ze sneed de radijsjes. Haar mes ging rustig, regelmatig, en alleen zij wist hoeveel moeite dat kostte.

Ze aten in de keuken, aan het lange eiken blad, met de tuindeuren open. Niemand at veel.

* * *

De slaapkamer lag aan de tuinkant. Hoog plafond. Ramen tot bijna aan de vloer, de gordijnen half dicht, zodat het avondlicht er in lange gouden banen doorheen viel. Het grote bed. Wit linnen.

En in de hoek, bij het raam, een fauteuil van groen fluweel.

Elena had hem daar die middag zelf neergezet. Niet ver van het bed. Twee meter, misschien. Dichtbij genoeg om alles te zien.

Marie ging zitten. Ze droeg een katoenen jurkje, lichtblauw, met knoopjes van boven tot onder. Ze legde haar handen op de leuningen. Het fluweel was koel.

"Je handen waar je ze wilt," zei Elena. "Maar nog niet ertussen. Nog niet. Wacht op mij."

Marie knikte.

Elena knipte de lampen aan. Alle lampen. De leesspot boven het bed, de schemerlamp op de ladekast, de kroon aan het plafond. Het avondlicht en het lamplicht liepen in elkaar over tot er in de kamer geen enkele schaduw meer was om in weg te kruipen.

Iris stond midden in de kamer. In een zwarte zijden blouse en een rok tot over de knie. Ze stond rechtop, met haar schouders strak en haar handen samen voor haar buik.

"Thomas," zei Elena. "Kleed haar uit. Hier." Ze wees naar de vloer, vlak voor de fauteuil. "Zodat Marie het ziet."

* * *

Thomas trok eerst zijn eigen overhemd uit.

Hij deed het zonder haast. Dertig jaar hardlopen, de gewichten in de kelder, elke ochtend weer. Marie had zijn lichaam honderd keer gehoord en nooit zo gezien, van dichtbij, in dit licht. De brede borst, het grijze haar erop. De buik die strak was voor een man van zijn leeftijd, en die hij nog steeds elke ochtend in de spiegel controleerde.

Thomas keek over Iris' schouder naar de hoek.

"Goedenavond, Marie," zei hij plechtig.

"Goedenavond, professor."

"Ik wil even zeggen dat ik dit normaal gesproken niet doe met publiek."

"U doet het al maanden met publiek," zei Marie. "U wist het alleen niet."

Even was het stil.

Toen lachte Elena zo hard dat ze op de rand van het bed moest gaan zitten. Thomas grinnikte en hield zijn handen omhoog, overgave. En Iris lachte mee tot de tranen in haar ogen stonden.

De spanning brak. Iets anders kwam ervoor in de plaats. Iets warms. Iets zwaars.

Thomas leidde Iris aan haar hand naar de fauteuil. Zette haar neer, met haar rug naar zijn borst, haar gezicht naar Marie. Zo dichtbij dat Marie haar parfum rook. En daaronder iets anders. Iets wat al warm werd.

Hij maakte het bovenste knoopje van haar blouse los.

Iris' hand schoot omhoog. Lag over haar borst, plat, de vingers gespreid.

"Het licht," zei ze.

"Blijft aan," zei Thomas in haar oor.

"Ik weet het." Iris lachte, gespannen. "Ik weet het. Het is een reflex. Twintig jaar."

Ze liet haar hand zakken.

Hij werkte langzaam. Eén knoopje. Een kus in haar nek. Het volgende knoopje. Een kus op haar schouder, waar de zijde wegviel. Marie zag de kippenvel opkomen op Iris' armen, ondanks de warmte.

De blouse gleed op de grond.

Toen de beha. Hij haakte hem los met één hand, zonder te kijken, en trok de bandjes heel langzaam van haar schouders. Iris' borsten vielen vrij.

Zwaar. Vol. Ze hingen, en ze hingen mooi, laag op haar ribben, met grote donkere tepels die al stijf stonden. Over de bovenkant en langs de zijkanten liepen de fijne zilveren lijnen, en in het lamplicht glansden ze.

Marie kon haar ogen er niet van afhouden.

Ze is prachtig, dacht Marie. Waarom heeft niemand haar dat ooit gezegd?

En Iris' arm kwam terug. Over haar borsten. Half. Alsof hij het zelf besloot.

Marie zag het.

Ze laat alles zien, dacht Marie. Behalve dat.

Thomas legde zijn handen niet op de arm. Hij liet hem liggen. Hij knielde achter haar en ritste de rok open, en liet hem over haar heupen zakken. Daarna het slipje. Zwart. Kant. Hij rolde het af over haar billen, over haar dijen, over haar knieën, en Iris stapte eruit, en Marie zag dat er een draad tussen het kant en haar kut hing die pas brak toen het slipje bij haar enkels was.

Iris zag dat Marie het zag.

Ze kreunde zacht. Van schaamte, dacht Marie eerst. Maar toen deed Iris haar voeten een stukje uit elkaar.

Niet veel. Een hand breed.

Genoeg.

Het donkere haar, kort geknipt. De volle, donkere lippen die al een beetje openvielen. Die glans. Ze was nat. Ze was zo nat dat het in het licht aan de binnenkant van haar dijen stond.

Voor mij, dacht Marie, en ze voelde het tot in haar buik. Niet alleen voor hem. Ook voor mij.

Haar handen klemden zich om de leuningen. Onder haar jurk voelde ze haar eigen slipje doorweken.

Thomas kwam om haar heen en knielde voor haar, met zijn rug naar Marie, zodat Marie over zijn schouder alles kon zien.

"Laat me haar laten zien," zei hij tegen Elena.

"Laat haar zien," zei Elena.

Hij begon bij haar voeten. Kuste haar wreef. Haar enkel. De binnenkant van haar knie. Hij likte omhoog langs haar dij, door het natte spoor dat daar liep, en stopte vlak voor haar kut. Ademde erover. Ging verder naar haar heup. Naar de zachte plooi van haar buik, die hij kuste alsof het het mooiste deel van haar was.

"Hier," zei hij, en hij kuste het. "Hier heb je twintig jaar je buik ingehouden. Dat hoeft niet meer."

Iris snikte één keer.

Hij kwam omhoog. Zijn lippen bij haar arm, die nog over haar borsten lag. Hij kuste haar pols. Haar vingers. Elke vinger apart. Hij trok de arm niet weg. Hij kuste er langs, naar de onderkant van haar borst, waar het zware vlees op haar ribben rustte, en likte de zilveren lijn die daar begon, helemaal, tot onder haar arm.

"Elke centimeter," zei hij. "Ook deze."

Hij aanbidt haar, dacht Marie. Waar ik bij zit. En zij laat het toe.

Ze voelde het in haar tepels, die schuurden tegen het katoen. In haar kut, die tegen niets aan klopte. Ze wilde opstaan. Ze bleef zitten.

* * *

Toen deed Thomas zijn broek uit.

Marie hield haar adem in.

Ze had het geweten. Ze had het gehoord, door de vloer, in Iris' kreten. Maar weten was iets anders dan zien. Zijn pik hing zwaar tussen zijn dijen, halfstijf al, dik als haar pols, en terwijl ze keek kwam hij omhoog. Langzaam. Stoot voor stoot met zijn hartslag. Tot hij recht vooruit stond, lang, met een dikke ader langs de onderkant en een glans die donker en strak was en al vochtig aan de top.

Mijn god, dacht Marie. Dat ging in haar. Vorige week. Dat allemaal.

Elena kwam naast hem staan. Ze nam hem in haar hand en woog hem. Ze keek Marie aan.

"Kijk goed," zei ze. "Dit is waar je naar luisterde."

En ze knielde.

Ze nam hem in haar mond zoals ze het in de ochtenden deed die Marie alleen van geluid kende. Eerst alleen haar tong. Brede, natte halen van zijn ballen tot de top. Ze likte de druppel van zijn glans en liet hem op haar tong liggen, zodat Marie hem zag glanzen. Daarna sloot ze haar lippen om de kop en zoog. Haar wangen holden. Er kwam een nat, zuigend geluid uit haar mond dat Marie tot in haar buik voelde.

Ze nam hem dieper. En dieper. Tot hij tegen de achterkant van haar keel stootte en haar ogen gingen tranen en ze nog een centimeter nam, ademend door haar neus.

Iris stond ernaast en keek. Haar arm over haar borsten. Haar andere hand, zag Marie, kroop langzaam naar beneden. Bleef op haar buik liggen. Ging niet verder.

Elena liet hem los. Een draad speeksel spande van haar onderlip naar zijn glans en brak. Ze kuste de punt.

"Hij is klaar voor je," zei ze tegen Iris. "Maar jij bent eerst."

* * *

Iris ging op haar rug liggen, aan de kant van het bed die het dichtst bij de fauteuil was. Elena legde een kussen onder haar billen. Zo lag Iris' kut op de hoogte van Marie's ogen. Open. In het volle licht.

Haar arm weer over haar borsten. Haar benen dicht.

Thomas knielde op de grond tussen haar knieën. Hij duwde ze niet open. Hij legde alleen zijn handen erop en wachtte.

Iris liet ze vallen.

Ze geeft zich, dacht Marie. Gewoon zo. Aan hem. Aan mij.

Thomas boog zich voorover en ademde over haar heen. Alleen adem. Warm. Iris' buik trok samen.

Toen zijn tong.

Plat. Breed. Langzaam van onder naar boven, door haar hele spleet, tot aan haar clit. Iris kreunde. Een laag, verrast geluid dat Marie nog nooit van haar had gehoord, niet door de vloer. Hij deed het nog eens. Nog langzamer. Hij spreidde haar lippen met twee duimen open, zodat Marie het roze binnenste zag, glanzend, kloppend, en hij likte haar daar, in het midden, en stak zijn tong in haar.

Het geluid. Nat. Smakkend. Schaamteloos.

"Thomas," zei Iris. "O god. Thomas."

Hij zoog haar clit tussen zijn lippen. Liet hem los. Zoog weer. Elena kwam naast Iris liggen en streelde haar haar, haar wang, haar hals, en fluisterde: "Laat het maar horen. Hier hoef je niet stil te zijn."

Thomas tilde zijn hoofd een centimeter op, net genoeg om te praten, en Iris kreunde om het gemis. "Je bent zo mooi hier," zei hij tegen haar dijen. "Je bent gezwollen en je glanst en je smaakt naar jezelf. Ik wil hier blijven tot je niet meer weet hoe je heet." Toen ging zijn mond terug, langzamer dan daarnet, en liet haar wachten op de plek waar ze hem wilde.

In de fauteuil voelde Marie haar eigen slip doortrekken. Haar clit klopte op het ritme van zijn tong, alsof hij haar likte en niet Iris. Ze drukte haar dijen tegen elkaar en dat maakte het erger.

Iris liet het horen.

Haar heupen kwamen van het kussen. Haar hand lag in Thomas' grijze haar. Hij schoof twee vingers in haar, langzaam, krulde ze, en Iris schreeuwde half. Haar sappen liepen over zijn hand, over zijn kin, in het linnen.

Ik ruik haar, dacht Marie. Van hier af. Ik ruik haar.

Ze zat stil. Ze zat zo stil dat haar dijen trilden van de moeite. Haar kut klopte tegen het doorweekte katoen. Elke keer dat Iris kreunde, trok er iets samen diep in haar, en ze had nog niet één keer zichzelf aangeraakt.

Wacht op mij, had Elena gezegd.

Marie wachtte. Het was het moeilijkste wat ze ooit had gedaan.

* * *

Thomas kwam overeind. Zijn mond en zijn kin glansden van Iris. Hij likte zijn lippen af en grijnsde naar de hoek.

"Het is een vak," zei hij tegen Marie. "Net als croissants."

"U laat de boter smelten," zei Marie. Haar stem was niet helemaal van haarzelf.

"Dat," zei hij, "is precies de bedoeling."

Hij nam zijn pik in zijn hand en zette de dikke kop tegen Iris' opening. Hij wreef hem op en neer, door haar natheid, over haar clit, terug naar beneden. Iris tilde haar hoofd op om te kijken. Marie keek ook. Hoe hij tegen haar aanlag, zo dik dat het onmogelijk leek.

"Elena," zei Iris zwak. "Ik weet niet of — vorige week was ik — hij is zo —"

"Je kunt het," zei Elena. Ze legde haar hand op Iris' onderbuik. "Je hebt het al gedaan. Adem uit. Laat die pik binnen. Helemaal."

Iris ademde uit.

Hij duwde.

De kop gleed erin. Iris' mond viel open. Er kwam geen geluid uit. Alleen haar adem, die brak. Marie zag hoe haar lippen zich om hem heen strekten, strak, glanzend, wit bijna aan de randen. Hij wachtte. Trok een klein stukje terug. Duwde weer. Een centimeter. Nog een.

"Kijk," zei Elena zacht, en het was niet duidelijk tegen wie. "Kijk hoe ze hem neemt."

Centimeter voor centimeter verdween hij in haar. Marie zag het gebeuren, van zo dichtbij dat ze de ader zag verdwijnen, en de glans op zijn schacht die Iris' natheid was, en hoe Iris' buik even omhoog bolde boven haar schaamhaar. Toen was hij helemaal in haar. Zijn ballen tegen haar billen.

Iris maakte een geluid dat geen woord was.

"Vol," fluisterde ze toen. "Hij is zo groot. Ik ben zo vol van je pik."

"Ik weet het," zei Thomas. Zijn stem was schor. "Ik voel je. Je bent zo warm, Iris. Zo zacht."

Marie's handen lagen nog op de leuningen. Ze kneep er zo hard in dat haar knokkels wit werden.

* * *

Hij neukte haar langzaam. Diep. Hij trok zich bijna helemaal terug, zodat Marie zijn hele lengte zag glanzen, wit en romig van haar, en duwde hem dan weer in tot de wortel. Elke stoot eindigde met een nat geluid en een klein geluid van Iris, hoog, verrast, alsof elke keer de eerste keer was.

Na een tijd draaide Elena Iris om. Op handen en knieën. Haar gezicht naar de fauteuil. Haar zware borsten hingen onder haar en zwaaiden bij elke stoot, en ze kon er geen arm voor houden, want ze had haar armen nodig om niet om te vallen.

Thomas pakte haar heupen en ging weer in haar. Harder nu. Het geluid van zijn dijen tegen haar billen vulde de kamer. Klets. Klets. Klets. Iris' billen golfden ervan. Haar borsten sloegen tegen elkaar.

Ze tilde haar hoofd op.

Haar ogen vonden die van Marie. Een meter weg. Bleven daar.

Thomas stootte. Iris kreunde, haar ogen nog steeds op Marie.

"Marie," zei ze. Hees.

"Ja."

"Ik wil dat je kijkt."

Marie kon niet ademen.

"Ik kijk," fluisterde ze.

"Nee." Iris' stem brak op de volgende stoot. "Niet zo. Echt. Ik wil dat je alles ziet. Hoe hij in me gaat. Hoe ik eruitzie. Mijn tieten. Mijn kut om zijn pik. Ik wil — ah — ik wil dat je het ziet."

Thomas vertraagde. Trok haar billen open met zijn duimen. Marie boog zich naar voren in de fauteuil om het te zien, zonder dat ze het wilde, zonder dat ze het kon tegenhouden.

Iris huilde.

Er liepen tranen over haar wangen, op het linnen. Maar haar ogen bleven open. Op Marie. Haar mond open. Haar billen kwamen hem tegemoet.

Ze verbergt niks, dacht Marie. Niks meer.

* * *

Elena keek over haar schouder naar de hoek.

Ze knikte.

Eén keer. Klein.

Marie's hand ging naar de knoopjes van haar jurk. Ze maakte de onderste drie los. Haar vingers trilden nu wel. Ze schoof haar doorweekte slipje opzij en raakte zichzelf aan, en ze was zo nat dat ze er bijna om moest lachen. Haar vingers gleden er zonder enige weerstand in.

Ze deed het open. Benen uit elkaar, één voet op de rand van de fauteuil. Zodat Iris het ook kon zien.

Iris wilde.

Ze keek naar Marie's vingers. Hoe ze in en uit gingen, glanzend. Hoe Marie haar clit omcirkelde met haar duim. Marie keek naar Thomas in Iris. Elena keek naar allebei, en haar glimlach was die van een vrouw die precies had gekregen wat ze had bedacht.

"Laat haar terugkijken," zei Elena tegen Thomas.

Hij trok zich terug. Iris kreunde om het lege. Hij draaide haar weer op haar rug, aan de rand van het bed, en ging staand tussen haar benen weer in haar, in één lange stoot. Iris' hoofd hing over de rand. Ondersteboven keek ze naar Marie.

En haar arm gleed van haar borsten.

Een paar seconden. Ze lag daar, helemaal open, haar borsten in het volle licht, zwaar opzij gezakt, de zilveren lijnen glanzend, de tepels hard en donker, en Thomas boog zich voorover en nam er een in zijn mond. Zoog. Iris schreeuwde.

Toen kwam de arm weer terug. Maar Marie had het gezien, die paar seconden.

Ze is mooi, dacht Marie. Ze moet het weten. Iemand moet het haar laten weten.

"Kijk haar aan," zei Elena zacht tegen Iris. "Kijk hoe ze om jou klaarkomt."

Iris kwam als eerste. Hij voelde het aankomen, zijn handen vast om haar heupen, en zei haar naam, twee keer, zacht.

Haar rug boog. Haar handen grepen het laken. Haar kut klemde om hem heen, zo hard dat Thomas hijgde, en een warme golf van haar natheid liep langs zijn pik naar buiten, over zijn ballen, in het linnen. Haar ogen bleven open, op Marie, en dat was het moment dat Marie over de rand ging, met haar hoofd tegen het groene fluweel en drie vingers diep in zichzelf en een geluid dat ze nog nooit had gemaakt. Niet in haar kamer. Niet met haar hand tegen haar mond.

Hier mocht het.

* * *

Thomas hield het nog een minuut vol. Iris lag nog na te trillen, en hij bewoog in haar, langzaam, diep, en Marie zag aan zijn gezicht dat het niet langer ging.

Hij voelde haar om zich heen nakloppen, heet en glad, en zijn ballen trokken zich samen tot het pijn deed. De druk zat onderin zijn buik. Hij stootte nog. Sneller nu. Haar borsten deinden onder hem. Haar mond stond open. Ze tilde haar hoofd op van de rand en keek hem aan.

"In me," zei ze. "Kom in me. Ik wil het."

Daar ging het. Geen terug meer.

"Iris," zei hij. Dat was alles.

Hij duwde zich tot het einde in haar en bleef daar, trillend, over haar heen gebogen. Marie zag zijn ballen optrekken, zag de spieren in zijn billen spannen, keer op keer, vijf, zes, zeven keer, en wist wat er gebeurde, diep in Iris. Warm. Veel.

Iris lachte door haar tranen heen. "Ik voel het," fluisterde ze. "Ik voel je in me komen. Zoveel. Hou hem erin."

Zo bleven ze liggen. Ademend.

Toen trok hij zich langzaam terug. Zijn pik gleed uit haar, nog half stijf, glanzend, druipend. En achter hem aan kwam het. Een dikke witte druppel die uit haar opening welde. Toen meer. Het liep traag naar beneden, langs haar bilnaad, naar het laken.

Elena was er al.

Ze schoof op haar knieën tussen Iris' benen en ving het op met haar tong voordat het het linnen raakte. Ze likte het van onder naar boven terug, door Iris' spleet. Toen legde ze haar mond over Iris' opening en zoog. Zacht. Grondig. Iris rilde en lachte en huilde tegelijk en legde haar hand op Elena's hoofd.

"Elena. Elena, jezus."

Elena zoog alles uit haar wat ze kon vinden. Ze likte haar schoon zoals ze het vorige week van Iris' buik had gelikt.

Maar dit keer slikte ze het niet door.

Ze kwam overeind. Stond op. Liep op blote voeten door de kamer, met haar lippen op elkaar, naar de hoek. Naar de fauteuil.

Ze knielde voor Marie.

En opende haar mond.

Marie zag het. Wit en dik op haar tong. Glanzend in het lamplicht. Zijn zaad en Iris' sappen samen, een plasje in het kuiltje van Elena's tong, dat een beetje trilde met haar adem.

Heilig, had Elena vorige week gezegd. Marie had het door de vloer gehoord. Nu zag ze het. Ze rook het.

Ze boog zich naar voren. Haar lippen gingen open.

Elena schudde haar hoofd. Heel licht. Sloot haar mond. Slikte. Marie zag haar keel bewegen.

"Vandaag alleen kijken," zei ze. "Dat was de afspraak."

"Ja," fluisterde Marie.

Volgende keer, dacht ze. Volgende keer wil ik het proeven.

Elena glimlachte, alsof ze het gehoord had.

Toen boog ze zich naar voren en kuste Marie. Kort. Op haar mond. Zacht. Haar lippen waren schoon en warm, maar Marie rook wat erachter zat. Zout. Zoet. Van iemand anders. Nog niet voor haar. Toen was het voorbij.

* * *

Later lag Iris tussen Thomas en Elena in, onder het witte laken, met haar hoofd op zijn borst. Haar arm lag niet over haar borsten. Hij lag over Thomas.

Marie stond op uit de fauteuil. Knoopte haar jurk dicht.

"Marie," zei Iris.

Marie bleef staan.

"Dank je." Iris' ogen waren rood. En helder. "Dat je keek."

"Dank u," zei Marie. "Dat ik mocht."

Thomas tilde zijn hoofd een paar centimeter van het kussen.

"Marie. Ik moet je iets vragen. Als professor."

"Ja?"

"Op een schaal van één tot tien. Hoe was het, van daaruit?"

Marie dacht er serieus over na.

"Het licht was goed," zei ze. "De stoel was goed. Het programma was wat kort."

Thomas liet zijn hoofd terugvallen.

"Ze geeft me een zes," zei hij tegen het plafond.

"Een acht," zei Marie. "Voor de inzet."

Ze liep naar de deur, en achter zich hoorde ze Elena lachen, en Iris, en Thomas die mompelde dat hij zich nog nooit zo beoordeeld had gevoeld, zelfs niet bij zijn promotie.

Op de gang bleef Marie staan. Haar rug tegen de muur. Haar lippen tintelden nog.

Ze ging niet naar haar kamer. Ze bleef in het donker van de gang staan en likte haar lippen, langzaam, van de ene mondhoek naar de andere, tot er niets meer van Elena's kus over was dan de herinnering.

Toen pas ging ze naar boven, en liet haar deur voor het eerst die zomer op een kier.

* * *

En jij?

Welk moment liet jou niet meer los? Iris die het twee keer zei, ja, op het terras? Iris die met tranen in haar ogen "Ik wil dat je kijkt" zei? Of Elena die voor de fauteuil knielde, haar mond opende... en hem weer sloot?

Eén vraag maar, en je mag kiezen: had jij liever in die groene fauteuil gezeten, of op dat witte laken, met alle lampen aan?

Laat je fantasie de vrije loop. Er bestaat hier geen te ver en geen te gek. Wat jou die avond in die kamer door je hoofd zou gaan, mag je hier gewoon opschrijven.

Eén zin is genoeg. De reacties staan open; wil je het liever onder vier ogen, dan is het nachtegaal.schrijft@gmail.com. Je leest het goed: achter Vera zit een man, en hij heeft dit hoofdstuk vaker herlezen dan hij zou willen toegeven.

En alvast één zin uit het volgende deel: "Tante Iris," zei Sofia, "wie heeft er in je nek gebeten?"

— Vera Nachtegaal