Elena belde ze om zeven uur 's ochtends.

Ze zei bij alle drie hetzelfde, met een stem die geen tegenspraak duldde: "Kom. Nu. Hij heeft jullie nodig, en hij gaat het niet vragen."

Iris kwam met nat haar en een zachte bh onder haar trui. Sofia kwam op de fiets door de decemberkou, met stijve rode vingers die ze in de gang onder de warme kraan hield tot ze weer voelde. Marie was al beneden en zette koffie die niemand dronk.

Thomas zat boven op de rand van het bed, in een T-shirt, met het device eronder. Hij keek op toen ze binnenkwamen, alle vier, en zijn gezicht deed iets wat Sofia nooit eerder had gezien. Het viel open en ging meteen weer dicht.

"Ik wist niet dat ze jullie had gebeld," zei hij.

"Daarom belde ik," zei Elena.

Ze stond voor hem in een zwarte jurk, de sleutel zichtbaar tussen haar borsten. Geen kat-glimlach vandaag.

"Gisteren zeiden we te weinig," zei ze. "Vandaag zeggen we het. Niemand lacht. Niemand meet. Niemand bewijst iets. Jullie handen en jullie monden, en hij mag niet komen. Niet als straf. Zodat hij hoort dat dit niet om zijn zaad gaat."

"Elena," zei hij.

"Je mag nee zeggen."

Hij keek naar hen. Iris met haar armen langs haar lijf. Sofia met haar fietshelm nog in haar hand. Marie in de deur met een theedoek over haar schouder, zoals altijd.

"Ik zeg geen nee," zei hij zacht.

Ze kleedden hem uit. Marie trok het T-shirt over zijn hoofd en kuste zijn sleutelbeen. Iris knoopte zijn broek open met vingers die in rechtszalen nooit trilden en hier ook niet. Elena gaf de sleutel aan Sofia.

"Jij," zei ze.

Sofia draaide hem om. Klik. Het staal ging open.

Hij was zacht. Rood aan de randen, waar de kooi had gedrukt. Groot en zwaar en hulpeloos op zijn dij. Niemand keek weg.

"Ga liggen," zei Elena.

Hij ging liggen, met zijn handpalmen open op het laken. Het winterlicht viel op zijn buik. De kamer was koud aan de randen en warm in het midden, waar zij stonden. Iemand had het raam op een kier gezet en je rook de natte tuin, en de koffie van beneden die niemand dronk. Elena trok de gordijnen half dicht. Daarna was het stil, op hun ademhaling na, en het zachte tikken van de verwarming onder het raam.

* * *

Marie begon. Ze spuugde in haar hand, een klein, vies geluid, en wreef het over hem uit, langzaam, van zijn ballen tot de kop.

"Zo," zei ze. "Eerst warm worden. Net als boter."

Hij groeide onder haar hand. Niet steenhard. Wel dikker, zwaarder, warm. Iris kwam naast hem liggen en legde zijn hand op haar borst, op de roze littekens.

"Ik kijk naar je," zei ze. "Ook zo. Ook zonder metaal."

Hij sloot zijn ogen. Ze waren nat.

"Niet dicht," zei Iris. "Je zei dat tegen mij, in juli. Nu zeg ik het tegen jou."

Hij deed ze open.

Sofia knielde aan het voeteneind en kuste de binnenkant van zijn dijen, eerst de ene, dan de andere, waar de huid zacht was en het grijze haar dun. Ze nam zijn ballen in haar hand en hield ze alleen vast.

"Ze zijn zwaar," zei ze. Nuchter, zacht. "Elf weken zwaar."

"Twaalf," zei hij.

"Ik rond af naar beneden. Dat mag bij mij."

Hij lachte. Kort, nat, maar het was een lach. Elena hoorde hem en haar schouders zakten een centimeter.

Ze nam het van Marie over. Haar hand kende hem. Ze streelde hem tot hij hard was, harder dan hij in dagen was geweest, zo zwaar dat hij over zijn buik tot voorbij zijn navel lag. Toen bracht ze hem naar de rand. Langzaam. Eén keer. Ze stopte.

Twee keer. Marie's tong op zijn ballen, Iris' mond in zijn hals, Sofia's handen om de wortel. Ze stopte.

Bij de derde keer greep hij het laken zo hard dat zijn knokkels wit werden. "Alsjeblieft," zei hij.

"Nee," zei Elena. "Kijk naar me."

Hij keek. Tranen liepen langs zijn slapen in zijn haar.

"Je kunt dit," zei ze. "Je kunt zacht zijn en groot zijn en geliefd zijn zonder te spuiten. Wij gaan nergens heen."

Ze bracht hem er nog één keer. Zijn rug kwam los van het matras, zijn hielen drukten in het laken, en het zweet stond in de holte van zijn hals. Zijn pik klopte in haar hand. Op dat randje boog ze zich over hem heen, haar mond bij zijn oor, en zei het.

"Ik hou van je."

Ze liet hem niet komen.

Hij huilde met geluid. Zijn borst schokte. Zijn pik klopte nog in haar hand en er welde één heldere druppel op, en verder niets. Elena likte eerst zijn tranen, zout, en toen die druppel, en zei niets meer.

Marie huilde ook, en lachte erdoorheen, en veegde haar neus aan haar theedoek. Sofia legde haar voorhoofd tegen zijn knie. Iris kuste zijn knokkels, één voor één.

"Ik wilde stoppen," zei hij toen hij weer kon praten. "Met alles."

"Ik weet het," zei Elena.

"Ik wil het niet meer."

"Stoppen?"

"Nee." Hij slikte. "Alleen zijn."

Buiten sneeuwde het. De eerste sneeuw van het jaar, dun, die niet bleef liggen en toch genoeg was.

Hij keek naar het plafond. "Als ik weer een rariteit word in mijn hoofd," zei hij, "zeggen jullie dan mijn naam? Niet het getal. Niet het slot. Mijn naam."

"Thomas," zei Elena.

"Thomas," zei Iris.

"Thomas," zei Sofia.

Marie aarzelde. "Professor," zei ze. "En Thomas."

Hij lachte, nat. "Dat zijn er vijf. Ik ben rijk."

* * *

Een uur later, toen de thee op het nachtkastje koud was geworden, zei Sofia: "Mag ik iets proberen?"

Elena keek op van zijn borst. "Wat?"

"Ik wil zien hoeveel we samen kunnen hebben. Niet om hem te laten komen. Gewoon. Ik wil hem helemaal bedekt zien. Met ons."

Thomas lachte zacht, en het deed geen pijn meer. "Een wetenschappelijk experiment."

"Statistiek," zei Sofia. "N is vier."

Ze gingen om hem heen liggen, elk bij een ander stuk van hem. Sofia bij zijn dijen, met haar wang tegen de lange spier aan de voorkant. Iris op zijn borst. Marie bij zijn heup, haar lippen op het bot. Elena bij zijn gezicht. En tussen hen in lag zijn pik over zijn buik, zo lang dat hij onder al hun monden door liep, van Sofia's kin tot Iris' borst.

"Hij raakt ons allemaal tegelijk," zei Sofia. Ze klonk eerbiedig. "Kijk."

"Ik kijk," zei Thomas. Zijn stem brak.

"Monden," zei Elena.

Iris boog als eerste. Ze nam de kop tussen haar lippen, voorzichtig met haar nieuwe borsten die tegen zijn buik drukten. Marie likte de schacht vanaf zijn heup, lang en plat, van de wortel naar Iris' mond toe. Sofia boog naar beneden en nam een bal in haar mond, toen de andere. Elena kuste hem op zijn mond en zei tegen zijn lippen: "Kijk naar beneden. Kijk wat je bent."

Hij keek. Vier vrouwen over zijn hele lijf, monden op zijn dijen, zijn borst, zijn heup, zijn mond, en er was nog steeds meer van hem dan van hen.

"Ik wil hem zo graag in me," zei Marie, met haar tong tegen zijn huid. "Niet vandaag. Ik weet het. Maar ik wil het. Ik wil dat u het weet."

"Ik ook," zei Iris, met de kop nog half in haar mond. Het klonk vies en lief tegelijk.

"Ik ook," zei Sofia. "Elke centimeter die erin past. En dan nog één."

Hij werd harder. Dikker onder hun handen. Ze voelden het allemaal tegelijk en Sofia lachte hardop van verbazing.

"Niet komen," zei Elena.

"Ik weet het."

"Ik hou van je," zei ze.

"Ik weet het," zei hij, en dit keer was het geen paniek. Het was een feit.

Ze hielden hem tot hij trilde en lieten hem toen los, alle vier tegelijk, als een groet. Hij lag te hijgen in het winterlicht. Zijn pik lag zwaar en nat op zijn buik, tot voorbij zijn navel, en klopte nog na.

"N is vier," zei Sofia. "Conclusie: te weinig."

Thomas lachte tot hij huilde, en huilde tot hij weer lachte, en niemand ging weg.

* * *

Daarna waste Elena hem. Met een warme doek en een kom water die Marie naar boven had gebracht. Langzaam: zijn buik waar het speeksel was opgedroogd, de rode plekken van het staal, onder zijn ballen, langs de schacht, die zwaar en half hard in haar hand lag.

"Dit is niet om je op te winden," zei ze.

"Het werkt toch."

"Dat is jouw probleem," zei Elena. "Ik ben aan het schoonmaken."

Iris droogde hem af. Sofia en Marie trokken het onderlaken onder hem vandaan en legden een schoon laken neer, met hem er nog op, zoals verpleegsters doen. Marie had het in Manilla geleerd, bij haar oma. Het laken was koel en rook naar de wasmachine.

Thomas lag erbij en liet het gebeuren. Vier vrouwen die hem omdraaiden en terugdraaiden. Hij voelde zich geen ding. Hij voelde zich een man die werd verzorgd, en hij merkte dat hij dat nooit had toegestaan, niet één keer in zesenvijftig jaar.

"Slaap," zei Elena, en trok het schone laken over hem heen.

Hij sliep binnen een minuut.

* * *

Terwijl hij boven sliep, zaten de drie vrouwen aan de keukentafel. Elena was bij hem gebleven.

Marie had koffie gezet die niemand dronk en croissants van gisteren opgewarmd die iedereen at. Sofia zat op het aanrecht, met haar koude voeten tegen de kastjes. Iris had haar handen om een mok en keek naar het raam.

"Ik dacht dat hij wegging," zei ze. "Gisteren. Toen hij aan de telefoon niks zei. Ik dacht: nu gaat hij weg, en dan is het mijn schuld, omdat ik met mijn nieuwe tieten in het midden wilde staan en hij in die stoel zat."

"Het is niet jouw schuld," zei Marie.

"Dat weet ik. Ik denk het toch."

"Denk het dan maar," zei Marie. "Maar zeg het niet tegen hem. Hij heeft genoeg aan zijn eigen schuld. Hij heeft er een hele kast van."

Sofia lachte, kort. Toen werd ze serieus. "Ik vond hem mooier vandaag," zei ze. "Is dat raar? Toen hij huilde. Toen hij niet kon. Hij was nog nooit zo..." Ze zocht een woord. "Echt. Ik wilde hem nog meer."

"Dat is niet raar," zei Iris.

"Het is een beetje raar," zei Marie. "Maar het is van ons soort raar."

Ze aten. Buiten sneeuwde het nog steeds, dun.

"Ik wil hem straks," zei Sofia met haar mond vol. "Niet nu. Als hij weer vrij is. Ik wil dat hij zich geen moment meer een ding voelt. Ik wil dat hij voelt dat hij ons gek maakt. Dat hij te groot is en dat we hem toch allemaal willen. Elke keer."

Marie zette haar mok neer. "Ik heb een lintmeter," zei ze. "En een lijst."

"Een lijst?"

"Van wat ik wil proberen. Met die pik." Ze zei het zonder te blozen. "Nummer één is het aanrecht. Nummer twee is ook het aanrecht. Daarna wordt het creatief."

Iris lachte zo hard dat ze koffie morste. Sofia stak haar hand op voor een high five en Marie gaf hem, droog, zonder op te kijken.

Boven kraakte het bed. Ze hielden alle drie hun adem in. Toen niets meer. Hij sliep door.

"Hij hoorde ons," zei Iris.

"Mooi," zei Marie. "Dan weet hij het."

* * *

Elena lag de hele tijd naast hem. Ze sliep niet. Ze keek.

Toen hij wakker werd, lag haar hand op zijn borst en haar oog op zijn gezicht.

"Hoe lang kijk je al?"

"Twee uur," zei ze. "Je snurkt als een tractor. Ik hou van je."

Hij lachte. Toen werd hij stil. "Ik schaamde me," zei hij. "Gisteren. Niet voor het niet kunnen. Voor de stoel. Dat ik daar zat en dat jullie zo mooi waren en dat ik dacht: ze hebben me niet nodig. Ze hebben alleen... dat."

"Dat," zei Elena, en ze legde haar hand op zijn pik, zwaar onder het laken, "is van jou. En wij willen het. Maar we hebben jou nodig om het te dragen. Zonder jou is het een getal op een lintmeter."

"Een groot getal."

"Een belachelijk getal." Ze kneep. Hij kreunde. "Maar ik heb dertig jaar met jou geslapen voordat er een getal was. Ik weet nog hoe je ruikt als je slaapt. Ik weet nog hoe je je tanden poetst. Ik weet dat je huilt bij Bach en liegt dat het hooikoorts is."

"Het is hooikoorts."

"In december."

Hij trok haar boven op zich. Ze lag met haar hele gewicht op hem, zijn pik tussen haar dijen, te groot om te negeren en ze negeerden hem toch. Ze kusten. Lang. Zonder doel.

"Ik hou van je," zei hij tegen haar mond. "Niet als protocol. Niet als dank je. Gewoon."

"Ik weet het," zei ze. "Zeg het nog eens."

Hij zei het nog eens. En nog eens. Tot het geen woorden meer waren maar adem.

* * *

Na de koffie ging Sofia als eerste weer naar boven. Ze deed het zachtjes, op sokken.

Elena keek op van zijn borst. Sofia gebaarde: mag ik? Elena knikte en ging naar de badkamer, en liet de deur open.

Thomas was wakker. Hij keek naar Sofia, die op de rand van het bed ging zitten met haar handen tussen haar knieën.

"Ik wil iets zeggen," zei ze. "Het is niet geil. Het is ook geen grap. Dat vind ik moeilijk, want meestal is het een van de twee bij mij."

"Zeg het maar."

"Op de campus," zei Sofia, "toen ik je zag met je hand op Iris' rug, dacht ik dat je een soort god was. Groot. Zeker. Iemand die nooit twijfelt." Ze keek naar zijn hand op het laken. "Gisteren zat je in die stoel en ik zag dat je twijfelde. En vandaag lag je te huilen. En ik vind je nu leuker."

"Leuker."

"Eerlijker," zei ze. "Leuker is een slecht woord. Ik ben moe."

Hij pakte haar hand. Hij zei niets.

"Ik wil nog steeds alles," zei Sofia. "Elke centimeter die past, en dan nog één. Dat is niet veranderd. Maar ik wil het van jou. Niet van de man op de campus. Die bestaat niet."

"Hij bestond een beetje."

"Hij had betere sokken," gaf Sofia toe.

Thomas lachte zo hard dat Elena uit de badkamer riep of alles goed was.

"Ze heeft het over mijn sokken," riep hij terug.

"Dan is alles goed," zei Elena.

Sofia boog zich voorover en kuste zijn hand, op de knokkels, zoals Iris dat die ochtend had gedaan. Toen stond ze op. "Ik ga terug naar beneden. Iris wil ook. Ze staat al tien minuten met twee mokken in de gang te doen alsof ze niet wil."

"Zeg maar dat ze mag komen," zei Thomas.

"Ze weet het," zei Sofia. "Ze wil het alleen gevraagd worden. Ze is advocaat."

Ze ging, en Elena ging weer naast hem liggen, en even later hoorden ze Iris de trap op komen, langzaam, met iets wat tikte. Twee mokken tegen elkaar.

* * *

Iris kwam boven met twee mokken en zag hen liggen. Ze bleef in de deur staan.

"Ik stoor," zei ze.

"Je stoort nooit," zei Elena, en rolde van hem af om plaats te maken.

Iris zette de mokken neer en kroop aan zijn andere kant. Ze keek naar het laken, naar de vorm eronder, en trok het langzaam weg. Hij lag half hard op zijn buik. De rode afdrukken van het staal waren bijna weg.

"Mag ik?" vroeg ze. "Niet om je te laten komen. Ik weet het. Ik wil alleen..." Ze maakte haar zin niet af. Ze boog zich voorover en legde haar borsten om hem heen.

Het paste niet. Natuurlijk paste het niet. De kop stak tot aan haar kin en de wortel lag ver onder haar ribben. Ze lachte erom, nat en zacht.

"Gisteren mocht ik het niet," zei ze. "Door het metaal. Nu wel."

Ze bewoog. Langzaam. Haar littekens streken langs zijn schacht. Hij keek naar haar gezicht, niet naar haar borsten, en ze zag dat hij keek, en haar ogen liepen vol.

"Je bent zo groot," fluisterde ze. "Ik word er gek van. Ik word er nat van als ik eraan denk op mijn werk. In de rechtszaal. Bij een voogdijzaak. Dat is toch niet normaal."

"Nee," zei Thomas.

"Het is heerlijk," zei ze.

Elena keek toe met haar kin op haar hand. Toen Thomas' adem begon te haperen, legde ze één vinger op Iris' schouder. Iris stopte meteen. Ze kuste de kop, één keer, en legde haar wang op zijn buik.

"Straks," zei ze tegen zijn huid. "Als je vrij bent. Dan los ik in wat ik in de logeerkamer heb beloofd. Je weet nog wat."

"Ik beloof het," zei hij.

"Dat is een contract," zei Iris. "Ik ben advocaat. Ik hou je eraan."

"Hoe lang loopt dat contract?" vroeg hij.

"Levenslang," zei Iris.

Elena lachte in het kussen. Thomas ook. Iris legde haar hoofd op zijn buik, naast de zware lijn van hem, en luisterde naar zijn hart dat langzamer ging dan gisteren. Veel langzamer. Ze telde mee tot ze in slaap viel.

Elena keek naar hen allebei, naar Iris' wang op zijn buik en zijn hand in haar haar, en dacht dat ze dit wilde onthouden: niet het getal, niet het gewicht, maar dit. Twee mensen die eindelijk sliepen zonder bang te zijn. Ze trok het laken over hen heen en bleef wakker.

Beneden rammelde Marie met pannen, expres hard, zodat iedereen wist dat er eten kwam. Niemand stond op. Ook dat was goed.

* * *

Tegen de middag kwam Marie boven met verse koffie en ging op de grond zitten, met haar rug tegen het bed. Ze droeg geen plug vandaag. Voor het eerst in weken had ze er niet aan gedacht.

Thomas' hand hing van het bed en vond haar knot. Hij liet zijn vingers daar liggen.

"Jij ook," mompelde hij. "Ik hou ook van jou. Dat wilde ik zeggen."

Marie bleef stil zitten.

"Via croissants," zei hij. "Via de risotto. Via speeksel op metaal. Via blijven."

"Professor," zei Marie. Haar stem was niet helemaal droog. "Eet eerst. Hou daarna."

"Dat is geen antwoord."

"Dat is mijn antwoord." Ze legde haar hand even op de zijne, in haar haar, en haalde hem er toen weg en legde hem terug op het bed. "Ik werk hier," zei ze. "Ik hou ook van u. Ik zeg het alleen in boter."

* * *

Na de lunch belde Elena de arts. Niet voor een noodgeval. Voor eerlijkheid.

Ze zette hem op de luidspreker. Thomas zat naast haar op het bed met zijn hand in de hare, Sofia aan zijn andere kant.

"Hij is gecrasht," zei Elena. "En weer opgevangen. Ik wil weten wat we nu doen."

De arts was rustig. Nog één week, zei hij. Dan was de kuur klaar en mocht het slot er voorgoed af. Daarna drie weken rust, zonder slot en zonder randjes, en dan mocht alles. Losser zetten mocht, als het knelde.

"Hoor je dat?" zei Elena toen ze ophing. "Eén week."

Thomas knikte. Ze pakte het device. Ze zette het een stand losser en keek hem aan.

"Alleen als jij knikt," zei ze.

Hij knikte. Sofia legde haar hand op zijn buik terwijl Elena het slotje dichtklikte.

"Nog één week," zei Elena. "Dan gaat het eraf en blijft het eraf. En dan draait Sofia de sleutel."

Sofia keek naar het slotje alsof ze er al een datum op schreef.

"Volgende week dinsdag," zei ze. "Om zeven uur. Ik zet een wekker."

Thomas keek naar het slot, en toen naar de drie vrouwen in de kamer, en toen naar het raam, waar de sneeuw inmiddels regen was geworden.

"Eén week," zei hij. "Dat is zeven dagen. Dat is niks. Ik heb twaalf weken gedaan."

"Elf," zei Sofia.

"Je zei dat je naar beneden afrondde."

"Niet meer," zei Sofia. "Vanaf nu rond ik naar boven af. Bij alles wat met jou te maken heeft."

Elena lachte, voor het eerst die dag echt, met haar hoofd achterover. Het was de dinsdag voor Kerst. Beneden zei Marie er niets over. Ze schreef wel iets op het briefje op de koelkast, onder Blijf = ja. In haar strakke handschrift, iets kleiner dan de rest: Nog 7 dagen. En daaronder, nog kleiner, alsof ze zich er een beetje voor schaamde: Daarna het aanrecht.

* * *

En jij?

Kies. Wat zou jij hebben gefluisterd, op dat randje? "Ik hou van je"? Of iets anders, iets wat alleen jij durft te zeggen als iemand trilt onder je handen?

Dit was het midden, het punt waarop het had kunnen breken. Waar stond jij? Laat het achter in de reacties of in mijn inbox: nachtegaal.schrijft@gmail.com. Achter Vera zit een man die weet hoe het is om ik hou van je te zeggen op een moment dat er niets anders kan.

— Vera Nachtegaal