Terwijl Leen en Thomas ontwaken in de koelte van de jungle, brandt de ochtendzon aan de kust al genadeloos op het houten dak van de Zen & Soul Shala van Resort El Dorado. Het open paviljoen staat op houten palen aan de rand van het strand. Volgens de brochure die Kathleen bij het ontbijt op tafel smeet, is het Ayurvedic Sound Bath de ultieme manier om "energetische blokkades los te trillen en de groepsharmonie te herstellen". In werkelijkheid hangt er onder het rieten dak een verstikkende walm van goedkope sandelhout wierook, die een bijtende strijd voert met de zwavelachtige geur van rottend zeewier dat in dikke, bruine plakken in de branding drijft.

Kathleen loopt voorop in een gloednieuw, hagelwit linnen yoga-ensemble. Ze heeft vannacht amper twee uur geslapen nadat Kristof de verbinding verbrak, en haar kaakspieren staan zo strak dat ze er hoofdpijn van heeft. Ze weigert echter toe te geven dat ze de controle kwijt is. Als Leen denkt dat ze hun vakantie kan verzieken door met Thomas vandoor te gaan, dan zullen ze hier ter plekke bewijzen hoe verbonden, verlicht en bovenal geheeld ze zonder haar zijn. En vanavond gaat ze echt op zoek naar een man om mee naar haar kamer te nemen. Ze mag ten slotte haar eigen doel van deze reis niet voorbij laten gaan.

Achter haar sjokt Maria over het hete houten vlonderpad. Door de vochtige zeedamp die onder het dak van de shala blijft hangen, heeft Maria’s gezicht een alarmerende transformatie ondergaan. De dikke laag witte Flammazine die ze vanochtend op haar wangen heeft gesmeerd, is door de hitte gaan smelten en vormt nu glimmende, parelende kraters boven op een ondergrond die de kleur heeft van een overrijpe vleestomaat. Haar lippen zijn gezwollen en bij elke stap die ze zet, lijkt het alsof haar hoofd op het punt staat om met een vochtige knal uit elkaar te spatten.

Wanneer ze hun yogamatjes uitrollen, stopt een pezig Duits echtpaar in identieke beige linnen broeken hun rek- en strekoefeningen. De vrouw staart met onverholen afgrijzen naar Maria’s glimmende, blaarvormige voorhoofd. "Mein Gott, Dieter," fluistert de vrouw net iets te hard, terwijl ze haar matje met twee schokkerige bewegingen een halve meter naar links trekt. "Schau mal. Ist das ansteckend? Sieht aus wie Tropenfieber." Maria trekt de klep van haar rieten zonnehoed met een ruk omlaag. "Ik versta gewoon Duits, hoor, trut," sist ze tussen haar gezwollen lippen door. "Het is een exclusieve detox-peeling."

"Negeren, Maria," commandeert Kathleen op gedempte, dwingende toon. Ze smeert nog snel een royale laag Golden Goddess Shimmer Oil over haar onderarmen en handen, zodat haar huid straks mooi glanst in het zonlicht.

Vooraan op het podium, op een verbleekt meditatiekussen, zit een Mexicaanse tiener van een jaar of zeventien. Hij draagt een linnen tuniek over een verwassen T-shirt van Call of Duty, heeft grijze Crocs aan zijn blote voeten en kauwt met open mond op een stuk roze kauwgom. Onder zijn gevlochten hennep-hoofdband steken twee witte AirPods uit zijn oren. Voor hem staat een kolossale, gehamerde bronzen klankschaal ter grootte van een cementkuip. Kathleen stapt naar hem toe. "Excuseer," zegt ze op haar meest gezaghebbende vergadertoon. "Voordat we beginnen: wij maken als groep een zeer ingrijpend proces door. Onze vierde vriendin heeft gisteren vanuit haar onverwerkte trauma gekozen voor een heel toxisch pad. Ik wil dat we de frequentie van deze sessie specifiek richten op het schoonmaken van de giftige aura die zij in onze vrouwencirkel heeft achtergelaten."

De tiener kijkt traag op. Op zijn borst hangt een naamplaatje met Mateo – Master of Vibrations. Hij blaast een kleine roze bel, laat hem knappen en kijkt haar met volstrekt dode ogen aan. "Sí, lady," mompelt hij. "Good energy. No shoes on the mat. Go lie down." Kathleen snuift, maar besluit dat Mateo’s apathie vast een vorm van diepe sjamanistische concentratie is. Ze loopt terug en vlijt zich neer op haar mat.

Links van haar is Eva druk bezig met haar eigen voorbereiding. Ze heeft geen enkele interesse in chakra’s, maar haar volgersaantallen zijn nog steeds dramatisch en ze heeft dringend een virale Wellness Reset in Paradise-video nodig om het tij te keren. Stiekem klemt ze haar telefoon op een ministatiefje tussen twee dikke, paarse meditatiekussens. "Oké, we zijn live," fluistert Eva schor, terwijl ze snel het Golden Hour-filter aanzet. Ze gaat op haar rug liggen, legt haar handen in een sierlijke lotushouding op haar buik en sluit haar ogen met een geforceerd serene glimlach.

Wat Eva met haar gesloten ogen niet ziet, is dat het achterste pootje van haar goedkope statief langzaam wegzakt in een brede kier tussen de teakhouten vloerplanken. Terwijl de telefoon vijfenveertig graden naar rechts kantelt, verdwijnt Eva’s gezicht volledig uit beeld. De camera zoomt haarscherp in op de mat naast haar, waar een zwaarlijvige Engelse vrouw van achter in de veertig in een veel te klein, neonroze bikinitopje op haar rug ligt. Bij elke diepe ademhaling deint haar sproetige boezem als twee kolossale roze puddingen op en neer, recht voor de lens. Binnen dertig seconden schiet het aantal kijkers van Eva’s livestream van twaalf naar vierhonderd.

Vooraan op het podium zucht Mateo diep. Hij pakt een zware houten klopper, omwikkeld met vilt, en kijkt op zijn Apple Watch. Nog vijfenveertig minuten tot zijn pauze. Hij strijkt niet zachtjes langs de rand van het brons. Hij haalt simpelweg zijn arm naar achteren en mept vol tegen de zijkant van de schaal. KLENG! Een oorverdovende, vals klinkende klap scheurt door de kleine shala. De akoestiek onder het houten dak versterkt het geluid tot het volume van een aanstormende goederentrein. Maria schrikt zo hard dat haar zonnehoed van haar gezicht glijdt; het Duitse echtpaar veert synchroon een centimeter van hun matje op. Mateo wacht drie tellen, kijkt naar een meeuw die voorbijvliegt, en slaat nog twee keer, volstrekt ritmeloos achter elkaar. KLENG! ... KLENG-KLENG!

"Wat is dit voor een amateurisme," mompelt Kathleen met opeengeklemde kaken. Ze wil net haar hoofd optillen om er iets van te zeggen, wanneer er vanaf het strand een schurend geluid nadert. Een mannelijke zwarte leguaan van ruim een meter twintig lang — een prehistorisch ogend gevaarte met een geschubde nekplooi, een dikke buik en klauwen als roestige spijkers — sjokt op zijn gemak het houten trapje van het paviljoen op. Het beest is door jaren voeren door toeristen elk spoor van schroom verloren. Hij negeert de Engelse vrouw, loopt langs Eva’s gekantelde statief en kiest doelbewust voor de meest zonnige plek op de vloer: precies over de keurig gealigneerde, in wit linnen gestoken onderbenen van Kathleen. Met een doffe plof laat het vijf kilo wegende reptiel zijn leerachtige buik dwars over haar schenen zakken. Zijn zware, gestreepte staart krult zich gemoedelijk rond haar knieschijf.

Kathleen verstijft van top tot teen. Haar adem slaat vast in haar keel. "Haal dat beest weg!" sist ze met samengeknepen lippen richting het podium, zonder haar hoofd te bewegen. "Er zit een varaan op mijn broek!" Mateo slaat nog een keer op de schaal — KLENG! — en zegt zonder op te kijken van zijn horloge: "De natuur kiest haar eigen ankerpunt, señora. De leguaan voelt waar het ego het hardst blokkeert. Als u nu beweegt, verraadt dat uw innerlijke weerstand tegen de kosmos." Kathleen klemt haar vingers in het rubber van haar matje. Innerlijke weerstand. Aan haar rechterkant ziet ze vanuit haar ooghoek hoe de Duitse man meewarig naar haar kijkt. Er is geen haar op haar hoofd die eraan denkt om tegenover een stel Duitsers en een tiener op Crocs toe te geven dat ze spiritueel geblokkeerd is. Ze slikt haar paniek weg, spant haar kuitspieren tot het uiterste aan onder het koude, schubbige gewicht van het reptiel en staart met wijdopen, bloeddoorlopen ogen naar de dakbalken. Ik ben zen, dwingt ze zichzelf te denken, terwijl een scherpe reptielenklauw door de dure linnen stof in haar scheenbeen prikt. Ik heb nul weerstand.

Ondertussen loopt de spanning twee matjes verderop tot het kookpunt op. De Duitse vrouw — die volgens het reserveringsbordje bij de ingang Ulrike heet — is begonnen aan haar eigen interpretatie van Pranayama-ademhaling. Met gesloten ogen zuigt ze de vochtige lucht naar binnen, om die vervolgens in korte, gewelddadige stoten door haar neusgaten naar buiten te blazen. Ze klinkt als een verstopt espressoapparaat op stoomdruk. PFF-TSS! PFF-TSS! PFF-TSS! Doordat ze haar hoofd schuin naar rechts heeft gedraaid, blaast elke luchtstoot rechtstreeks over de rechterhelft van Maria’s verbrande gezicht. Bij elke windvlaag voelt Maria hoe haar kapotte huid samentrekt alsof iemand er met een soldeerbout langs strijkt.

Maria houdt het precies twee minuten vol. Dan draait ze haar glimmende, tomaatrode hoofd naar links. "Zeg," fluistert Maria schor tussen twee oorverdovende gongslagen door. "Kunt u daar misschien mee? U blaast recht in mijn open wond."

Ulrike opent één staalblauw oog. "Was?" PFF-TSS!

"Dat gesnuif van u," sist Maria, terwijl een klodder gesmolten Flammazine langs haar neusvleugel naar beneden glijdt. "U overschrijdt mijn energetische en fysieke grens. Mijn epidermis is uiterst kwetsbaar en u spuugt warme lucht met een walm van knoflookworst in mijn aura."

Ulrike komt half overeind op haar elleboog. Haar neusvleugels trillen van verontwaardiging. "Das ist Kapalabhati! Die Feuer-Atmung! Ich reinige mein Solarplexus-Chakra, Sie unverschämte Person!"

"Reinig uw plexus lekker de andere kant op!" bijt Maria terug. "Ik lig hier te verbranden!"

"Atmen ist ein Grundrecht!" snauwt Ulrike, nu op vol volume over het galmen van de schaal heen. "Und wenn Ihr Gesicht aussieht wie ein gekochter Hummer, ist das Ihr eigenes schlechtes Karma! Sie blockieren meinen Energiefluss!"

"Wie noem jij hier een gekookte kreeft, achterlijke braadworst?!"

KLENG! KLENG! KLENG! Mateo ramt inmiddels met de snelheid van een specht op het brons om het geschreeuw te overstemmen.

Voor Kathleen is de maat vol. Haar linkerbeen slaapt onder het gewicht van de leguaan, haar trommelvliezen staan op springen door het ritmeloze geweld van de tiener, en Maria staat op het punt om een internationaal handgemeen te beginnen. Als niemand hier weet hoe je een helende ruimte moet leiden, dan doet ze het zelf wel. Met een woeste ruk trekt Kathleen haar benen op. De zware leguaan wordt een halve meter door de lucht gelanceerd en landt met gespreide poten midden op de ontblote buik van Ulrike. "HILFE! EIN DINOSAURIER! DIETER!" krijst Ulrike, waarna ze in blinde paniek over het matje van haar man rolt en het reptiel onder luid geblaas tussen de paarse meditatiekussens verdwijnt.

Kathleen negeert het gegil volkomen. Ze springt overeind, stampt met haar slapende been over de houten vlonders naar het podium en rukt de met vilt beklede klopper uit Mateo’s hand. "Geef dat ding hier!" blaft ze. "Je slaat totaal naast ons bioritme! Heb je überhaupt een certificering? Een klankschaal moet je niet meppen als een dorpsgek, die moet je vanuit je bekkenbodem laten zingen!" Mateo haalt onverschillig zijn schouders op, steekt zijn hand in zijn zak en laat haar begaan. "Go ahead, lady." Kathleen pakt de loodzware bronzen schaal van de vloer. Ze zet haar voeten op schouderbreedte, precies zoals ze dat drie jaar geleden tijdens een dure Mindful Leadership-retraite in de Ardennen heeft geleerd. Ze balanceert de vijftien kilo wegende koperen kolos op haar vlakke linkerhandpalm en houdt de klopper dreigend in haar rechterhand.

"Sluit allemaal je ogen!" commandeert Kathleen over het gekerm van Maria en het gevloek van Dieter heen. "Wij gaan nu als collectief de verstikkende, negatieve energie van mensen die ons in de steek laten voorgoed uit ons systeem trillen!" Ze sluit haar ogen, haalt diep adem vanuit haar middenrif en haalt met al haar opgekropte woede over Kristof, Leen en de gemiste nachtrust uit. Ze is alleen één cruciaal detail vergeten: de dubbele laag Golden Goddess Shimmer Oil waarmee ze tien minuten geleden haar handpalmen heeft ingevet.

Op het moment dat de zware klopper de zijkant van de schaal raakt, ontstaat er geen zuivere, helende boventoon. Door de klap schiet het gladde brons als een nat stuk zeep over haar geoliede handpalm naar voren. Kathleen grijpt nog wild in de lucht, waardoor ze de schaal met haar vingertoppen een extra zet geeft. BONK. De schaal stuitert met een doffe dreun op de teakhouten vlonders, kantelt op zijn ronde zijkant en begint door zijn eigen gewicht met verrassende snelheid over het licht hellende podium te rollen. Hij passeert op een haar na de neus van de slapende Engelse vrouw, tikt onderweg Eva’s statiefje omver, schiet over de rand van het terras en verdwijnt met een zompige, zuigende SLURP-PLOEMP midden in een meter dikke bank van rottend, bruin zeewier in de branding. In de shala valt een plotselinge, doodse stilte. Alleen het zachte klotsen van de zee en het zware hijgen van Kathleen zijn nog hoorbaar.

Op de grond opent Eva haar ogen. Ze merkt nu pas dat haar statief omver ligt. Ze grist haar telefoon van de planken, veegt het zand van het scherm en slaakt een kreet van pure extase. "O mijn god, meiden!" roept Eva met overslaande stem. "Zevenendertigduizend live-kijkers! Ik ga viraal! Het algoritme pakt mijn spirituele kwetsbaarheid eindelijk op!" Ze draait het scherm trots naar Maria, maar haar glimlach bevriest zodra ze de chatsectie ziet. Over het beeld rolt een waterval aan vuur-emoji’s, bierpullen en commentaren van honderden Britse voetbalsupporters: 'Luvly jubbly!', 'Show us the rest darling!' en 'Massive bazookas 10/10'. Met een rood hoofd drukt Eva het scherm uit.

Achter Kathleen klinkt het droge klikken van een pen. Mateo is van zijn kussen opgestaan. Elke spoortje tienerverveling is uit zijn gezicht verdwenen. Met de souplesse van een doorgewinterde deurwaarder trekt hij een gelamineerde prijslijst en een mobiel pinapparaat uit de zak van zijn linnen broek. "Dat wordt dan achthonderd Amerikaanse dollar, señora," zegt hij zakelijk.

Kathleen draait zich met een ruk om. "Wát?! Achthonderd dollar?! Voor een gedeukte koperen slakom?!"

"Authentieke Tibetaanse helingsschaal uit de achttiende eeuw," reciteert Mateo zonder met zijn ogen te knipperen. "Handgesmeed door blinde monniken in de Himalaya. Als hij langer dan vijf minuten in het zoute zeewater en het zwavelwier ligt, is de moleculaire trilling voorgoed vernietigd. Betaalt u met Visa of boeken we het direct op uw kamer?"

"In geen honderd jaar dat ik achthonderd dollar betaal voor dat ding!" krijst Kathleen, van wie het zen-masker nu definitief in gruzelementen op de vloer ligt. "Daar zat verdorie gewoon een sticker van Temu onderop, ik zag het net toen hij rolde! Maria! Eva! Naar beneden, nú! We vissen dat kreng uit het water!"

"Met mijn gezicht in het zoute water?!" jammert Maria, terwijl ze haar smeltende gezicht met beide handen vasthoudt. "De dokter zei dat ik uit de zon moest blijven!"

"Als jij niet meehelpt, trek ik die achthonderd dollar af van de borg op jouw creditcard!" brult Kathleen, terwijl ze al langs het trapje het strand af stormt.

Twee minuten later staan het Duitse echtpaar en Mateo vanaf de schaduwrijke veranda van de shala zwijgend toe te kijken hoe de drie vrouwen tot hun knieën door de lauwe, stinkende bruine brij van rottend zeewier waden. De geur van bedorven eieren is verpletterend. Kathleens hagelwitte linnen broek is tot aan haar dijen getransformeerd in een drassige, roestbruine massa. Met haar blote armen graaft ze woest door de slijmerige slierten, terwijl een golf lauw zeewater precies tegen Maria’s kin klotst. Maria barst in een luid, hysterisch gehuil uit omdat het zout in haar chili-blaren bijt, terwijl Eva met haar telefoon boven haar hoofd staat te gillen dat er een kwal tegen haar enkel zwemt en dat dit echt totaal niet past bij haar online esthetiek.

Op het houten terras blaast Mateo een nieuwe, grote roze kauwgombel. "Bad karma," zegt Ulrike tevreden, en ze rolt haar matje weer netjes op.