Ze werd die zondag wakker voor iedereen.

Het was nog donker. Thomas sliep op zijn rug, één arm boven zijn hoofd, zijn pik zwaar tegen zijn dij onder het laken, zelfs in zijn slaap half hard. Ze keek ernaar. Dertig jaar had ze naar dit lichaam gekeken. Ze had het gevormd, gevoed, getraind, opgesloten, losgelaten. Ze had vier vrouwen naar dit bed gebracht. Ze had elke keer bepaald wie wat mocht.

Ze had nog nooit gewoon gelegen.

In haar hoofd lag nog de vraag die Iris haar gisteren twee keer had gesteld, bij het raam en in het donker. Wanneer mag iemand naar jou kijken? Ze had hem de hele nacht omgedraaid.

Ze stond op, trok zijn overhemd aan en ging naar beneden. Iris zat al aan de keukentafel, met koffie, in een badjas. Ze was blijven slapen in de logeerkamer.

"Je kon ook niet slapen," zei Iris.

"Ik kan altijd slapen."

"Behalve vandaag."

Elena ging tegenover haar zitten. Ze keek naar de sneeuw in de tuin. "Ik ben bang," zei ze. Ze had het nog nooit hardop gezegd. "Niet voor hem. Niet voor zijn maat. Ik ben bang dat ik niet weet wat ik moet doen als ik niks hoef te doen."

"Dat is het hele idee," zei Iris.

"Ik weet het."

"Je hebt mij geleerd mijn armen te laten hangen." Iris pakte haar hand over de tafel. "Nu leer ik jou je mond te houden. Niet regisseren. Niet tellen. Niet zeggen wie waar mag. Gewoon liggen en hem in je laten. En ons om je heen."

Elena lachte, kort. "Dat klinkt vreselijk."

"Het is het mooiste wat er is," zei Iris. "Ik weet het. Ik heb het gedaan. Met lampen aan."

Elena keek naar hun handen. "Hij is zo groot geworden," zei ze zacht. "Ik heb hem nog nooit zo in me gehad. Niet sinds de kuur. Ik heb iedereen voor laten gaan. Marie. Sofia. Jou."

"Omdat je de regie wilde houden."

"Omdat ik wilde kijken." Ze slikte. "En nu wil ik dat hij mij vult tot ik niks meer kan regisseren. Tot ik alleen nog maar vol ben."

Iris kneep in haar hand. "Zeg dat tegen hem," zei ze. "Precies zo."

Op de trap klonken voeten. Thomas kwam naar beneden. Elena stond op en liet zijn overhemd van haar schouders glijden, op de keukenvloer.

* * *

Hij bleef in de deuropening staan, in een joggingbroek, met zijn haar alle kanten op, en zag haar staan. Naakt. Haar tepels hard van de kou die onder de tuindeur door kwam.

Iris pakte haar koffie en liep zonder iets te zeggen naar de woonkamer.

"Elena?"

"Vandaag beslis jij," zei ze. Haar stem was niet zo vast als ze wilde. "Ik regisseer niet. Wat jij wilt. Hoe lang. Waar. De anderen mogen me aanraken als jij knikt. Niet als ik knik."

Hij keek haar aan. Lang. In zijn joggingbroek groeide hij, zichtbaar, de stof spande tot op zijn dij.

"Weet je het zeker?"

"Nee," zei ze. "Daarom vraag ik het."

Hij zette de koffie neer. Hij liep naar haar toe en legde zijn hand in haar nek, warm, en kuste haar. Niet zoals zij hem altijd kuste. Zoals hij het wilde.

"Naar boven," zei hij. Zijn stem was laag. "En roep de anderen. Ik wil dat ze naar je kijken."

* * *

Op het bed legde hij haar neer en schikte de kussens onder haar hoofd tot ze nergens meer hoefde te sturen. Haar blonde haar spreidde zich uit. De glimlach die ze altijd had, die halve glimlach van iemand die alles al weet, was weg. Wat overbleef was honger.

Iris ging aan haar linkerkant liggen. Sofia aan haar rechterkant. Marie knielde aan het voeteneind.

"Waar mogen we haar aanraken?" vroeg Sofia aan Thomas. Niet aan Elena.

Elena hoorde het. Ze opende haar mond om te antwoorden en Iris legde een vinger op haar lippen.

"Overal," zei Thomas. "Behalve waar ik ben."

Handen op haar armen. Op haar buik. Op haar dijen. Iris kuste haar linkerhand. Sofia haar rechter. Marie haar enkels, allebei, langzaam.

Elena lag stil. Ze wist niet waar ze haar handen moest laten. Ze liet ze liggen. Open, naast zich, zoals Iris het haar had geleerd.

Thomas knielde tussen haar benen. Hij keek naar haar kut, die al glansde, en raakte haar nog niet aan.

"Kijk naar me," zei hij.

Ze keek.

"Ik ben hier," zei hij.

Hij zette de kop tegen haar aan en duwde. Langzaam. Ze was nat en strak en ze ademde door, zoals ze het iedereen had geleerd, en hij gleed erin. De kop. Een stuk schacht. Meer.

"Groter," zei Elena. Verbaasd. "Je bent groter dan ooit. Godverdomme, Thomas."

"Zeg het niet. Voel het." Hij hield stil en keek naar haar. "Ik zie je, Elena. Je mond staat open. Je hebt nog nooit zo naar me gekeken." Ze voelde haar tepels hard worden van alleen zijn stem, en haar buik die zich om hem heen samentrok.

Ze greep Iris' hand en Sofia's hand. Marie hield haar enkels uit elkaar tot haar dijen trilden. Achter het raam viel de sneeuw dik en wit, en het licht op haar gezicht was eerlijk.

* * *

Hij bewoog traag. Elke stoot traag genoeg om te tellen. Elena telde niet. Voor het eerst in haar leven telde ze niet.

Haar eigen nat liep uit haar langs haar bilnaad, en Marie veegde het weg met haar vingers zonder naar binnen te gaan, en keek naar Thomas.

Hij knikte.

Marie legde haar vingers op Elena's clit en wreef in zijn ritme. Natte rondjes. Precies genoeg. Iris kuste Elena's mond open. Sofia likte een traan van haar wang. Elena maakte een geluid dat Marie nog nooit door de vloer had gehoord. Geen regie in dat geluid. Alleen vrouw.

Ze kwam om hem heen met haar mond open tegen Sofia's schouder. Haar rug kwam van het matras. Hij stopte niet. Hij bewoog door haar orgasme heen, traag, tot ze weer begon te klimmen.

"Harder," zei ze. En hoorde zichzelf smeken, en hoe vreemd dat klonk, in haar eigen stem.

Hij gaf harder.

* * *

Ergens halverwege pakte ze Iris' hand en legde die op haar buik.

"Voel," zei ze. Het was geen opdracht. Het was een vraag.

Iris voelde. Onder Elena's navel bewoog iets bij elke stoot, een harde lijn onder de zachte huid die kwam en ging.

"O god," zei Iris. "Daar is hij. Ik voel hem in je."

Sofia legde haar hand ernaast, en Marie de hare eroverheen, en onder hun handpalmen bewoog hij, en Elena keek naar het plafond met haar mond open en lachte. Een lach die ze nooit had gelachen.

"Hoeveel?" vroeg ze hees. "Hoeveel zit erin?"

Thomas keek naar beneden. "Meer dan de helft."

"Meer," zei Elena.

"Elena—"

"Ik regisseer niet," zei ze. "Ik vraag. Ik wil meer. Ik wil weten hoe het is om zo vol te zijn dat ik niet meer kan denken. Geef me meer van die pik."

Hij gaf meer. Langzaam. Ze voelde het rekken, branden, en dan dat diepe trekken eronder dat geen pijn was maar iets wat ze nog nooit had gevoeld. Ze kreunde. Ze kreunde hard, en schaamde zich niet, en hoorde zichzelf, en kreunde nog harder.

"Kijk hoe ze hem neemt," fluisterde Marie tegen Sofia. Ze klonk ontroerd. "Kijk dan. Ze neemt hem bijna helemaal."

"Ze wil hem helemaal," zei Sofia.

"Ik wil hem helemaal," zei Elena. "Ik wil voelen dat je groter bent dan ooit. Je bent groter dan ooit. Je bent zo dik. Thomas. Je bent zo dik."

"Ik weet het," zei hij. Hij klonk verbaasd. "Ik weet het niet. Het voelt zo."

"Het is zo," zei Iris, met haar hand op Elena's buik, waar hij nu hoger kwam dan daarnet. "Hij groeit nog steeds. In haar."

* * *

Ze lag na te trillen. Hij was nog in haar, hard, en hij kwam niet.

"Kom," fluisterde ze. "Je mag komen."

"Nee," zei hij. "Nog niet."

"Thomas—"

"Ik beslis," zei hij, en trok zich heel langzaam uit haar terug. Ze kreunde toen de kop uit haar gleed. Hij glansde van haar, tot aan zijn ballen. "Vanavond. In je. Niet nu."

Elena keek hem aan, met open mond, en begon toen te lachen. Een vreemde lach, half snik.

"Jij laat mij wachten."

"Jij hebt mij zestien weken laten wachten," zei hij. "Eén dag kun je wel."

Iris begroef haar gezicht in het kussen van het lachen. Marie klopte Elena zacht op haar enkel. Sofia keek naar Thomas alsof ze hem voor het eerst zag.

"Dat," zei Sofia, "is heel sexy."

"Dat weet ik," zei Thomas, en ging op de rand van het bed zitten met zijn handen in zijn haar, omdat hij helemaal niet wist of hij het volhield.

* * *

In de keuken zaten Sofia en Marie op het aanrecht met hun benen te bungelen. Sofia at yoghurt uit de pot. Marie at niets. Marie keek naar het plafond.

"Ze kan niet meer lopen," zei Sofia.

"Ik weet het. Ik hoorde het."

"Je hoorde dat ze niet kon lopen?"

"Ik hoorde wat eraan voorafging," zei Marie. "Ik woon hier al een jaar boven dat bed. Ik ken elk geluid in dat bed. Dit geluid kende ik niet."

Sofia likte haar lepel af. "Hoeveel denk je dat erin ging?"

"Meer dan bij mij." Marie zei het zonder jaloezie. "Ze heeft dertig jaar met hem geoefend. Dat zie je. Ze ademde goed."

"Ik wil leren ademen zoals zij."

"Dat leer je niet uit een boek."

"Dat weet ik. Ik leer het van hem." Sofia zette de pot neer. "Weet je wat ik het geilste vond? Niet hoe groot hij is. Niet eens dat het erin paste. Maar dat ze vroeg om meer. Elena. Die nooit iets vraagt. Die zei: geef me meer van die pik."

Marie knikte langzaam. "Ze zei het zoals ik het zei aan tafel. Als iemand die eindelijk weet wat ze wil."

"Wil jij nog meer?"

Marie keek haar aan. "Elke dag," zei ze. "Elke dag een centimeter meer. Tot ik oud ben."

"Jij wordt nooit oud," zei Sofia. "Jij wordt alleen strenger."

Marie gaf haar een tik met de theedoek. Boven ging de douche aan. Ze luisterden allebei. Toen keken ze elkaar aan en begonnen tegelijk te lachen.

* * *

Onder de douche stond ze tegen hem aan en kon niet ophouden met lachen.

"Wat?" zei hij.

"Ik kan niet lopen," zei ze. "Ik kan niet meer recht lopen."

"Sorry."

"Zeg geen sorry." Ze nam zijn pik in haar hand onder het water. Hij was zacht nu, en zelfs zacht hing hij zwaar tot halverwege zijn dij en vulde haar hand en meer. "Ik heb je altijd groot gevonden," zei ze. "Op de eerste foto's al. Negen inch. Ik dacht: daar ga ik de rest van mijn leven naar kijken." Ze woog hem. "Ik wist niet dat het dit zou worden."

"Ik ook niet."

"Spijt?"

Hij dacht na. Het water liep over zijn gezicht. "Nee," zei hij. "Soms is het onhandig. Soms schaam ik me nog. Maar als ik jullie zie kijken..." Hij zocht een woord. "Dan ben ik niet alleen een man met een rare pik. Dan ben ik iets wat jullie willen."

"Je bent iemand die wij willen," zei Elena. "Dat zei ik in december ook al."

"Je zegt het elke keer."

"Omdat het elke keer waar is." Ze kuste hem. "En omdat je pik elke keer groter is als ik het zeg."

Hij lachte. Ze voelde hem bewegen in haar hand. Niet hard. Een beetje. Genoeg.

"Nee," zei ze. "Nu niet. Ik kan niet lopen, weet je nog."

"Dan draag ik je."

"Dat is nog erger," zei ze, en liet hem toch. Hij droeg haar naar het bed, in een handdoek, en legde haar voorzichtig neer, met de handdoek nog om.

* * *

's Middags liep ze met Iris door het park. De sneeuw kraakte. Elena had haar handen diep in haar jaszakken en liep sneller dan nodig was.

"Je loopt weg van iets," zei Iris.

"Ik loop naar niks. Dat is het probleem." Elena bleef staan bij de vijver, waar eenden op het ijs stonden. "Ik heb altijd een plan gehad. Elke dag. Wie, wat, wanneer. En nu zegt hij vanavond, en ik weet niet hoe laat. Of hoe. Of hoe lang."

"En?"

"En ik word gek," zei Elena. "En ik ben nat sinds vanochtend. Allebei tegelijk."

Iris lachte zo hard dat de eenden opvlogen.

"Dat is het," zei Iris. "Dat is precies hoe het voelt. Welkom."

"Hoe hield jij het vol? Met je armen langs je lichaam?"

"Ik hield het niet vol," zei Iris. "Ik huilde. En toen was het voorbij en was ik blij dat ik het niet had volgehouden."

Elena keek over het ijs. Toen haalde ze haar handen uit haar zakken en liet ze hangen. Gewoon langs haar lichaam. In de kou.

"Zo?"

"Zo," zei Iris, en haakte haar arm in de hare, en ze liepen langzaam terug naar huis.

* * *

Het diner duurde lang. Marie had stoofvlees gemaakt, omdat het sneeuwde en omdat stoofvlees uren duurt, en Elena vermoedde dat dat geen toeval was.

Ze zat op een kussen. Ze schoof. Ze schoof weer.

"Zit u niet goed, mevrouw?" vroeg Marie, en schepte op.

"Ik zit prima."

"U schuift."

"Ik schuif omdat ik wil schuiven."

Sofia keek naar haar bord en beet op haar lip. Iris schonk wijn in en zei niets, met zoveel nadruk dat het luider was dan praten.

Thomas at rustig. Hij keek naar Elena, af en toe, en dan weer naar zijn bord. Hij vroeg Sofia naar haar tentamen. Hij vroeg Iris naar haar zaak. Hij prees het stoofvlees, twee keer.

"Je doet het expres," zei Elena.

"Wat?"

"Normaal doen."

"Ik eet," zei Thomas. "Marie heeft vier uur gekookt. Dat verdient aandacht."

"Dank u, professor," zei Marie.

Elena legde haar vork neer. "Ik heb dertig jaar lang mensen laten wachten," zei ze. "Aan tafel. In bed. Met een sleutel om mijn nek. Ik wist niet dat het zo voelde."

"Hoe voelt het?" vroeg Iris.

Elena dacht na. "Alsof mijn hele lichaam een deur is," zei ze. "En iemand staat erachter en klopt niet."

Het werd stil aan tafel.

"Dat is mooi," zei Sofia zacht.

"Het is vreselijk," zei Elena. "Mag ik nog wat stoofvlees?"

Marie schepte op. Daarna een toetje, appeltaart, met room die ze eerst nog moest kloppen, met de hand, langzaam. Elena keek naar de garde in de kom. Ze keek naar Marie. Marie keek niet terug.

"Jij ook al," zei Elena.

"Ik klop room, mevrouw," zei Marie. "Room moet je niet haasten."

Pas toen de taart op was, stond Thomas op. Hij legde zijn servet neer en hield zijn hand naar haar uit.

Elena pakte hem. Haar hand trilde.

"Wij blijven beneden," zei Iris. "Thee."

"Dit keer," zei Thomas, "alleen wij twee."

* * *

Boven deed hij de deur dicht. Hij vroeg het. Niet zij.

"Ik wil in je komen," zei hij. "Niet over je. In je. Ik wil dat je het houdt."

Ze lag op haar rug. Ze knikte. Ze zei niets anders. Ze liet haar handen naast zich liggen, open, zoals Iris het haar had geleerd.

Hij ging langzaam. Langzamer dan die ochtend. Ze was nog gevoelig en hij wist het, en hij stopte elke paar centimeter tot ze knikte. Hij kwam verder dan die ochtend. Ze voelde het. Ze voelde hem tegen iets diep in haar duwen en ze hield haar adem in en liet hem daarna gaan, en toen zat hij er, verder dan ooit, en ze lag stil.

"Je bent er," zei ze.

"Ik ben er."

Hij bewoog nauwelijks. Kleine stoten. Diep. Ze keek naar zijn gezicht en zag dat hij huilde, en zij huilde ook, en ze lachten allebei omdat ze allebei huilden.

"Kom," zei ze. "Kom in me. Ik wil het voelen. Ik wil vol van je zijn."

Hij keek naar haar, haar blonde haar op het kussen, haar borsten die meebewogen, haar kut die strak om hem heen stond en hem naar binnen trok. Ze zei zijn naam. Hij ging sneller. Korter. Dieper. De druk bouwde zich op tot hij niets anders meer voelde. Zijn ballen trokken op. Geen terug.

Hij kwam. Ze voelde het warm en veel diep in haar, steeds meer, zo veel dat het niet kon blijven, en het liep langs zijn schacht naar buiten terwijl hij nog in haar was. Ze kwam ervan. Niet hard. Diep. Van binnenuit, alleen omdat ze zo vol was.

Hij bleef in haar liggen tot hij zacht werd. Zelfs zacht vulde hij haar nog.

"Dit," zei ze tegen het plafond. "Dit heb ik dertig jaar aan anderen gegeven."

"Nu krijg jij het."

"Nu krijg ik het," zei ze. Ze lachte. "Ik heb ontvangen."

* * *

Later kwamen ze naar boven, op Elena's verzoek. Ze riep ze. Haar stem klonk hees door het trapgat.

Ze lag nog op haar rug, haar benen open, het laken nat onder haar. Ze schaamde zich niet.

"Kom," zei ze. "Ik wil dat jullie het zien."

Iris ging op de rand van het bed zitten en legde haar hand op Elena's buik, onder haar navel, waar die ochtend nog de harde lijn had bewogen. Nu was de buik zacht en warm en een beetje bol.

"Hij zit nog in je," zei Iris. "Ik voel het."

"Ik ook," zei Elena.

Sofia ging aan de andere kant zitten. Marie bleef bij de deur staan, met een kom warm water en een washandje, en wachtte tot Thomas knikte. Hij knikte. Ze kwam en waste Elena, zacht, tussen haar benen, en liet het water langzaam lopen.

"Dank je, Marie," zei Elena.

"Graag gedaan, mevrouw."

"Zeg Elena."

Marie dacht daar even over na. "Nee," zei ze. "Mevrouw. Maar vanavond meen ik het anders."

Elena lachte. Ze pakte Thomas' hand en Iris' hand en hield ze vast, allebei, tegen haar borst.

"Ik heb dertig jaar gekeken," zei ze. "Vandaag ben ik gezien. Dat is alles. Meer heb ik niet te zeggen."

"Dat is voor jou heel veel," zei Iris.

"Ik weet het," zei Elena. "Ga weg. Ik wil slapen. Nee. Blijf."

Ze bleven.

* * *

Midden in de nacht stond Thomas in de keuken, in zijn ondergoed, met een glas water. Marie kwam binnen voor een glas melk. Ze bleven allebei staan.

"Professor."

"Marie."

Ze keek naar zijn ondergoed. Het was een gewone boxer. Hij was niet hard. Het hielp niet. De stof spande strak over hem heen.

"U past niet meer in uw onderbroeken," zei ze.

"Ik weet het. Elena heeft nieuwe besteld."

"Die passen ook niet," zei Marie. "Ik doe de was. Ik weet het."

Hij lachte zacht. Ze schonk haar melk in en ging tegen het aanrecht staan.

"Ze was mooi vandaag," zei Marie. "Elena. Toen ze vroeg."

"Ze was mooi," zei hij.

"U ook." Ze dronk. "U was groter dan ooit. Dat zei ze. Ik hoorde het door de vloer. Het is waar. Ik zie het aan uw boxer."

"Iedereen zegt dat ik groei. Ik begin het te geloven."

"Geloof het maar." Ze zette haar glas neer, liep naar hem toe en legde haar hand plat op de boxer, op het gewicht eronder. Ze hield hem vast zoals je een brood vasthoudt om te voelen of het goed is. "Zwaarder," zei ze. "Dan in januari. Ik ben de enige die u elke dag ziet. Ik weet het."

"Marie, het is drie uur 's nachts."

"Ik doe niks," zei ze. "Ik meet." Ze liet hem los en pakte haar melk. "Morgen croissants. Om acht uur. Wie niet komt, krijgt ze koud."

"Ik kom."

"Dat weet ik, professor," zei ze in de deur. "Dat is nooit het probleem geweest."

* * *

Hij was nog niet bij de trap toen ze terugkwam, zonder melk. Ze nam hem bij zijn pols en nam hem mee naar de bijkeuken, waar de oude douche was die niemand meer gebruikte, met het putje in de vloer en de tegels die altijd koud waren.

Ze trok haar nachthemd over haar hoofd en ging op haar knieën op de tegels zitten. De plug glansde in het licht van de wasmachine.

"Ik heb het Iris horen vertellen," zei ze. "Van de douche. Ik wil het ook." Ze keek naar hem omhoog. "Niet omdat zij het deed. Omdat ik er sindsdien aan denk als ik de was doe."

"Marie."

"Professor. U heeft net een liter water gedronken. Ik heb het gezien."

Hij lachte, en ze lachte niet, en toen deed hij het. Ze tilde haar gezicht op en sloot haar ogen niet. Het liep over haar wangen, haar hals, haar borsten, warm in de koude bijkeuken, en ze hield haar handen in een kommetje onder haar kin, zoals ze dat bij de kraan deed, en liet het overlopen. Ze rilde. Niet van de kou.

Toen het ophield, stond ze op, draaide de oude douche open en waste zich, zakelijk en snel.

"Dat was niet voor het contract," zei ze, met haar rug naar hem toe.

"Dat weet ik."

"Goed," zei Marie. "Dan weet u ook dat u dit morgen niet aan tafel noemt."

* * *

De volgende ochtend kwam Elena als laatste beneden. Ze liep langzaam. Iedereen zag het en niemand zei het, tot Sofia het zei.

"Je loopt als iemand die een paard heeft gereden."

"Ik heb geen paard gereden," zei Elena.

"Nee," zei Iris. "Erger."

Elena ging zitten, voorzichtig, op het kussen dat Marie zonder commentaar op haar stoel had gelegd. Ze keek naar het kussen. Toen naar Marie.

"Jij legt overal kussens neer," zei ze.

"Ik werk hier," zei Marie. "Ik weet wat er nodig is."

Thomas kwam binnen met de krant. Hij keek naar Elena op haar kussen en wilde iets zeggen.

"Niks zeggen," zei Elena. "Ga zitten. Eet je croissant. Wees trots in stilte."

Hij ging zitten. Hij was trots in stilte. Het was het luidste wat ze die ochtend hadden gehoord.

"Hoe voel je je?" vroeg Iris na een tijdje.

Elena dacht na. "Vol," zei ze. "Nog steeds. Alsof hij er nog zit." Ze nam een hap. "Ik wil het nog eens. Vanavond."

Thomas verslikte zich in zijn koffie. Sofia sloeg hem op zijn rug. Marie zette zonder iets te zeggen nog een kussen klaar, voor de zekerheid, en een voor morgen, en een voor overmorgen.

* * *

Lieve jij,

Ik heb maar één vraag. Lag jij daar, sneeuw achter het raam, ogen open terwijl hij in je kwam? Of stond jij ernaast, handen op haar enkels, en hield je iemand open die altijd iedereen openhield?

Laat het me weten in de reacties, of schrijf naar nachtegaal.schrijft@gmail.com. Achter Vera zit een man die vanavond iemand heeft laten kijken, en die nu jou wil horen.

— Vera Nachtegaal