Ik lig op mijn rug, de lakens nog warm van mijn lichaam. Het scherm van mijn telefoon ligt op mijn buik en werpt een bleek licht over de stof van mijn boxer, precies waar de eikel de stof omhoog duwt. Elke keer dat ik inadem voel ik hoe de rand van de tailleband strakker trekt over de natte kop; de nawerking van vanmiddag zit er nog in, een zware, kloppende warmte die niet wil zakken. Mijn hartslag bonkt hoog in mijn keel, hard genoeg dat ik hem in mijn oren hoor boven het zachte ruisen van de ventilator.

Ik open de chat. Het oude bericht over het station blijft bovenaan staan. Mijn duim beweegt. “was gek vandaag” verschijnt letter voor letter. Meteen wis ik het weer; de woorden voelen te groot, te direct. Ik typ “sorry”, kijk ernaar en wis het ook. Mijn vingers blijven stil boven het toetsenbord. Met mijn andere hand schuif ik onder de tailleband. De huid van mijn schacht is warm en glad; ik omsluit hem losjes, voel hoe de aderen onder mijn palm kloppen. De warmte van mijn eigen hand maakt hem meteen harder, de eikel drukt steviger tegen de stof. Uiteindelijk stuur ik alleen “hey”. Het berichtje staat er, klein en kaal.

De chat blijft stil. Een minuut. Ik tel de seconden aan de manier waarop mijn duim langzaam op en neer glijdt over de eikel, precies op het ritme van mijn ademhaling. Twee minuten. Beneden is het stil; alleen een verre, gedempte stem van mijn vader die iets tegen mijn stiefmoeder zegt, te zacht om te verstaan. Mijn deur is dicht. Niemand komt de trap op.

Dan trilt het scherm. Haar bericht komt binnen, lang, meerdere zinnen achter elkaar. Ik lees terwijl mijn hand niet stopt. Ze schrijft dat ze niet weet wat er gebeurd is, dat ze het niet had moeten doen, dat ze niet begrijpt waarom ze bleef. Terwijl de woorden over het scherm schuiven voel ik hoe mijn pik samentrekt in mijn vuist, een scherpe, onwillekeurige knijp. Het idee dat ze het volledig afwijst, dat ze spijt heeft, dat ze het wil vergeten, maakt me alleen maar harder. Een druppel voorvocht trekt een donkere, natte plek in de stof van mijn boxer, precies waar mijn duim blijft bewegen.

Ik typ “oké”. Meer niet. Ik leg de telefoon naast me neer op het laken. Met beide handen schuif ik de boxer naar beneden tot onder mijn ballen. Mijn hand sluit zich om de hele lengte en begint langzaam te trekken, van de basis naar de eikel en terug, terwijl ik naar het donkere scherm blijf kijken alsof er elk moment nog iets van haar kan verschijnen. Het huis blijft stil. Alleen mijn ademhaling en het zachte, natte geluid van mijn hand over de schacht zijn hoorbaar. Zoals elke avond al het geval was.

Ik lig nog steeds op mijn rug, de boxer onder mijn ballen, de stof strak gespannen om mijn dijen. Mijn hand beweegt langzaam over de volle lengte, van de basis naar de eikel en terug, de voorhuid glijdt soepel over de natte kop. Ik heb me er al bij neergelegd dat het eenmalig was. Een foutje van haar kant, te dichtbij gekomen in de damp, te lang blijven staan. Dat is ook logisch. Toch blijft het beeld scherp achter mijn oogleden: hoe ze voor me stond, lippen strak achter de eikelrand, ogen halfdicht, en hoe ze leek te genieten terwijl ze me langzaam nam, de zuigkracht die toenam op het moment dat ik het niet meer inhield. Ik trek iets steviger als ik daaraan denk, de aderen onder mijn palm kloppen harder. Ik vraag me af of er echt niet meer in zat. Mijn eikel is nat, een druppel voorvocht trekt een glanzend spoor over mijn vingers, en mijn ademhaling is onregelmatig, soms stilgehouden alsof ik nog iets hoor.Dan trilt de telefoon in mijn andere hand. Het scherm licht op. Haar bericht: “Is dit alles? Heb je niet meer te zeggen?” Ik lees het terwijl mijn hand niet stopt, de duim nog altijd langzaam over de eikel glijdt. Ik typ terug dat ik begrijp dat het fout was en dat ze er niet mee verder wil. De letters verschijnen een voor een. Ik stuur het. Meteen daarna voel ik dat ik haar niet begrijp. Mijn pik trekt samen in mijn vuist, een scherpe, onwillekeurige knijp die hem harder maakt dan net. Ik antwoord niet meer. Het scherm blijft donker.Zonder dat er nog iets in de chat komt, hoor ik haar op haar kamer opstaan. Een zachte beweging van de matras, dan voetstappen naar de deur. De deur gaat open, het klikje van de klink helder in de stilte. Ze loopt de gang in. Het geluid van haar blote voeten op de vloer is duidelijk, dichterbij dan ik had verwacht. Ik blijf liggen. De telefoon nog in de ene hand, het schermlicht valt over mijn buik en over de harde lul in mijn andere hand, de eikel glanzend en zichtbaar. Ik hoor haar voetstappen dichterbij komen, langzaam, alsof ze aarzelt bij elke stap. Mijn hand beweegt nog één keer langzaam van de basis naar de eikel, de voorhuid schuift mee, terwijl ik naar de dichte deur van mijn kamer blijf kijken.

De deur gaat zonder waarschuwing open. Het licht van de gang valt over mijn bed en over mijn buik. Ik schrik, mijn schouders trekken even op, maar mijn hand grijpt naast de dekens en blijft daar liggen. Ik trek niets over me heen. Mijn pik wordt niet minder stijf; hij klopt juist harder tegen de lucht. Mijn vuist stopt en staat strak aan de basis, de vingers om de schacht geklemd, zodat de erectie recht omhoog staat en torent, de eikel glanzend en zichtbaar in het schermlicht dat nog op mijn buik valt. Sydney ziet me liggen, de telefoon in de ene hand, de stijve in de andere. Haar ogen worden groot. Dit had ze niet verwacht. Ze geeft een gilletje, kort en scherp: “Oh!”

Beneden staat iemand op van de bank. De gangdeur gaat open. Haar moeder roept, stem gedempt maar duidelijk: “Gaat het goed, Syd?” Sydney wuift het snel naar ze weg, een korte handbeweging, en van schrik stapt ze mijn kamer binnen. De deur sluit ze achter zich, het klikje van de klink zacht in de stilte.

De telefoon valt uit mijn hand op het bed zonder geluid. Meer niet. Ik kijk naar haar. Haar blonde haren zitten in een staartje, losse lokken langs haar wangen. Haar nachthemd valt tot net over haar billen; de stof staat strak rond de borst, valt losser over de buik, en staat weer wat strakker bij de billen. Haar bh tekent af onder de stof, de cups duidelijk zichtbaar. Zij staat daar en ziet me kijken. Mijn hand is stil, maar mijn eikel klopt zichtbaar, een ritmische beweging onder de huid. Even zeggen we niks. We kijken naar elkaar: afwachtend, verrast, opgewonden. De spanning loopt voelbaar op in de ruimte tussen ons, in de manier waarop ze ademt en in de warmte die van mijn huid afkomt. In mijn hoofd gaat alleen “Shit!” door. Het is verwarrend. Waarom zegt ze niks? Wat bedoelde ze dan wel in die chat? Het huis is verder stil. Alleen onze ademhaling en het zachte kloppen van mijn erectie zijn er.

De deur is dicht. Zij staat nog bij de voet van het bed. Ik lig eronder, de dekens tot net onder mijn navel, mijn vuist strak om de basis zodat de eikel recht omhoog wijst in het schermlicht dat over mijn buik valt.“Wat doe je?” vraagt ze. Haar stem is zacht, maar de toon is hard. Ik kan geen antwoord geven. Mijn pik klopt af en toe onder mijn vuist; elke keer dat hij samentrekt knijpen mijn vingers vanzelf mee. Zij ziet mijn blik over haar lichaam gaan, van het staartje langs de strakke stof rond haar borst naar waar het nachthemd over haar billen valt. “Dacht je nu aan mij?” vraagt ze. Ik knik, kort. Mijn keel is droog. Ze wordt wat verlegen, haar schouders zakken iets, en kijkt daarna wat dromeriger; de scherpe rand in haar ogen wordt zachter. In de stiltes kijken we elkaar aan, slikkend en zwijgend, blikken die meer zeggen dan woorden zouden kunnen. De spanning zit in de manier waarop ze ademt.Dan praten we over vanmiddag. “Dat kon echt niet,” zegt ze. Ik knik. Dat zijn we eens. Zij blijft staan. Mijn harde pik ook, de eikel nog steeds zichtbaar boven mijn vuist. Dan zegt ze dat het wel spannend was. Ze heeft er eerder aan gedacht, de woorden komen aarzelend, alsof ze ze zelf nog moet horen. Ik zeg dat ik dat ook vaak doe. “Nu net nog,” voeg ik eraan toe, onhandig, en meteen trekt mijn schacht samen in mijn hand. Tijdens het praten voel ik bevestiging, groeiende opwinding, weer zin in haar handen en mond, de herinnering aan hoe haar lippen strak achter de eikelrand lagen.Dan valt er weer stilte. Ik zie haar verzinnen, haar lippen bewegen zonder geluid. Ik wil haar opnieuw vragen om dichterbij te komen, net als eerder vandaag. Maar als ik mijn mond opentrek, horen we plots voetstappen op de trap. De ouders gaan naar bed. Van schrik trek ik de dekens over me heen, de stof strak over mijn buik en over de harde lul die nog omhoog staat. Van schrik doe ik mijn laatste licht uit; de kamer is plots donker. Van schrik duikt zij over me heen en gaat achter me liggen in bed, om te verstoppen. Ik blijf stil liggen, dekens strak over me heen. Haar lichaam voelt heel warm: het nachthemd zacht tegen mijn rug, haar huid heet waar haar dijen de mijne raken, haar haren kietelen mijn nek.We liggen daar terwijl op de overloop onze ouders heen en weer lopen tussen de badkamer en het washok. Zacht gepraat, voetstappen die dichterbij komen en weer wegzakken, een elektrische tandenborstel die zoemt, en de wc die een keer doorgetrokken wordt. In het donker is er veel geschuif, bonkende harten en ingehouden ademhalingen. Het voelt als zeer spannend. Lopen ze binnen, zien ze haar zo liggen. Het besef dat ze bij me in bed ligt, komt pas als het stil is op zolder, haar warmte nog altijd tegen mijn rug.

Het is stil op zolder. We liggen in het donker, zij achter mij, de dekens over ons heen. Ik lig al die tijd op mijn rug en blijf zo liggen, schouders plat op het matras, armen langs mijn lichaam. Ik blijf keihard; de eikel drukt tegen de binnenkant van de dekens en klopt zacht mee met mijn hartslag. Haar lichaam voelt comfortabel tegen mijn schouder: het nachthemd zacht waar het mijn huid raakt, haar warmte door de stof heen, haar haren die af en toe tegen mijn nek schuiven als ze ademt. De dekens en het bed voelen te warm, de lucht onder de stof dik en stil. Ik hoor wat schuiven van haar lichaam en haar op de lakens, een zacht ritselen als ze haar been iets verlegt. Mijn eigen hart bonkt hard genoeg dat ik het in mijn oren voel. Buiten rijdt een auto voorbij, banden op het asfalt, en dan is het weer stil.

Een van ons fluistert als eerste, hard gefluister door opwinding en spanning. Zij is het. “Ik dacht er net ook aan terug,” zegt ze, de woorden dicht bij mijn oor, adem warm tegen mijn huid. Op dat moment kruipt haar hand onder de dekens naar mijn kruis toe. Haar vingers zoeken eerst langs mijn dij, aarzelend, de nagels licht over de huid, tot ze de schacht vinden. Ze neemt voorzichtig de stijve van me over, de palm warm en droog, de vingers die zich langzaam sluiten. Ik voel hoe ze de grip zoekt, hoe ze even stil blijft liggen met haar hand eromheen, alsof ze moet wennen aan de hardheid. Mijn lichaam reageert meteen: de schacht trekt samen in haar vuist, de eikel klopt harder. Haar hand beweegt mee, klein en voorzichtig, de voorhuid glijdt een stukje. Mijn ademhaling verandert, wordt onregelmatig, soms stilgehouden. De noodzaak om stil te blijven blijft er, de ouders liepen net nog op de overloop, maar het voelt heerlijk spannend, de warmte van haar hand en het besef dat ze het zelf doet.

In mijn hoofd vraag ik me af of vandaag het begin is van iets blijvends, of dat ze morgen alsnog met een kater wakker wordt en dit wil vergeten. Haar hand blijft om me heen, de vingers losjes maar aanwezig. Het huis is stil. Alleen onze ademhaling, het zachte schuiven onder de dekens en het bonken van mijn hart zijn hoorbaar.

Er wordt niks gezegd. Ik zucht wat zwaarder, de adem onregelmatig, soms stilgehouden alsof ik nog iets hoor op de overloop. Haar hand vindt meer grip: de vingers sluiten zich steviger om de schacht, de palm drukt aan, de voorhuid glijdt verder over de gevoelige eikel. Ik ben al op de rand. De spanning bouwt zich op in mijn ballen, een zware, kloppende warmte die omhoog trekt, mijn buik trekt samen, mijn heupen willen bewegen maar ik houd ze stil tegen het matras. Ik wil haar waarschuwen, mijn mond gaat open, maar ze kust me op de mond. Het begint zacht, haar lippen warm en droog tegen de mijne, dan wordt het langzaam tongen. Haar tong glijdt langs de mijne, warm en nat, haar lippen openen zich verder en blijven open. Ze draait zich naar me toe, haar borsten drukken vol tegen mijn zij en borst, de stof van het nachthemd zacht maar de warmte van haar huid erdoorheen, de cups van haar bh duidelijk voelbaar. Ze wisselt van hand: de ene laat los, de vingers glijden even over mijn dij, de andere neemt over, iets hoger, dichter bij de eikel, de palm nu precies over de gevoelige kop.Ik trek zelf de dekens weg. Het schuivende geluid van haar losse hand op mijn droge schacht vult de kamer, een droog, ritmisch geritsel dat het effect wat ze op me heeft versterkt. Mijn lichaam trilt, een fijne, onwillekeurige siddering die door mijn benen trekt. Binnen een minuut begint ik te spuiten: de eerste straal schiet over mijn buik, warm en dik, gevolgd door meer, hete stralen die over mijn huid trekken. Mijn schacht pulseert hard in haar hand, elke samentrekking duwt meer zaad naar buiten. Ze trekt en zoent me gewoon door, haar tong blijft in mijn mond, haar hand beweegt door de samentrekkingen heen, de vingers nat van het zaad. Ik voel haar lippen krullen tegen de mijne, een glimlach die ze niet kan tegenhouden.Ze hijgt even in mijn nek, warme adem tegen mijn huid, en haar hand blijft spelen: zachter nu, de vingers glijden door het zaad over de eikel en de schacht, plakkerig en warm. “Is het veel?” wil ze weten, fluisterend, de woorden dicht bij mijn oor. Ik zie niks in het donker, kreun nog zachtjes na, en voel de koelte van de druppels zaad op mijn buik herkenbaar worden, plakkerig en afkoelend. Haar hand stopt nog steeds niet, maar is zacht, bijna strelend, de duim die langzaam over de eikel glijdt.“Doe ik je pijn?” vraagt ze als mijn been een keer trekt, een onwillekeurige spiersamentrekking die door mijn dij schiet. “Alleen gevoelig,” zeg ik nog, stem hees, de woorden schor in mijn keel. En als ze wil stoppen, haar hand al iets losser, zeg ik dat ze dat niet moet doen. Ze gniffelt, een zacht geluidje tegen mijn huid, en kust mijn kin en dan mijn mond, kort en warm, haar lippen nog nat van het tongen. “Wat wil je nog meer dat ik doe?” stelt ze dan, haar hand nog steeds losjes om me heen, het zaad tussen haar vingers.

“Alles,” zeg ik. “Ik wil alles doen met je.” Dan kus ik haar en toon ik voor het eerst initiatief. Mijn lippen drukken op de hare, steviger dan net, mijn tong zoekt de hare en glijdt erlangs, warm en nat. Ze zoent terug, haar lippen openen zich verder, we tongen weer, langzaam en diep, haar adem warm in mijn mond, haar tong die af en toe tegen de mijne drukt. Mijn lul blijft hard in haar hand, de schacht klopt zacht tegen haar palm, nog nat van het zaad, de eikel gevoelig onder haar vingers.Ze zegt dat dat niet kan. Niet hier. Niet nu. Maar dus wel een keer ergens anders. Haar stem is zacht maar duidelijk, de woorden dicht bij mijn mond. Mijn hand glijdt over haar rug, de stof van het nachthemd schuift mee, warm en zacht onder mijn palm, en ik trek haar hemdje iets omhoog. Mijn vingers drukken in het vlees van haar strakke bil, warm en stevig, de huid glad, en zoeken daarna naar haar slipje. Ik voel de rand, schuif eronder, de stof glijdt opzij. Een zware zucht volgt van haar als ik voel hoe nat en gezwollen haar schaamlippen zijn: warm, glad, open onder mijn vingers, het vocht dat meteen op mijn huid trekt.Toch haalt ze mijn hand weg, zacht maar beslist, haar vingers om mijn pols, en legt hem terug op het matras. “Ik wil ook alles, zoals je voelt. Maar het kan echt niet nu,” zegt ze nog een keer. Haar andere hand trekt me nog af, langzaam, de vingers glijden over de gevoelige eikel, door het zaad heen, de voorhuid die meeschuift. “Duurt het lang?” schakelt ze meteen door, de vraag zacht tegen mijn lippen. Ik weet het niet. Maar ik kwam ook niks tekort. “Jij voelt nu dat ik voor jou altijd hard ben, en blijf,” durf ik nog terug te zeggen. Mijn stem is hees, de woorden schor in mijn keel.En zo worden de beloftes gemaakt. Ook als mijn pik hard en zwaar naar mijn buik valt en in een druppel zaad plonst, een zacht, nat geluid op mijn huid. Haar hand laat langzaam los, de vingers glijden een laatste keer over de schacht. We stoppen nu. Hier. En gaan hopelijk snel weer een keertje verder.

Ze is al weg. Ik hoor haar in haar bed kruipen, een zacht schuiven van de lakens aan de andere kant van de muur, gevolgd door een matras die even kraakt. Verder hoor ik niks. Ik lig nog steeds op mijn rug, de lakens half over mijn benen. Zaad op mijn buik, plakkerig en afkoelend, de druppels die langzaam hun warmte verliezen en aan mijn huid blijven plakken. Mijn pik is hard en klopt, de eikel gevoelig tegen de lucht, elke ademhaling trekt een lichte spanning over de schacht. Mijn hoofd is vol met van alles: de douche, haar hand, haar mond, de manier waarop ze achter me was komen liggen.

Ik probeer te redeneren wat me vandaag is overkomen. Hoe normaal het begon: de voetbal, de douche, de fantasie onder het water. En hoe nu de zondag alweer was aangebroken, vroeg in de nacht, het huis donker en de ouders allang in bed. Hoe nu verder morgen? Of daarna? Wil ze echt alles? Hoe dan? En waar? Wanneer? De vragen blijven rondgaan, zonder antwoord. Ik slaap die nacht niet. Ik lig wakker, de hardheid zakt langzaam, de eikel wordt minder gevoelig, het zaad droogt op mijn huid tot een strakke, trekkerige laag.

De volgende ochtend zit ze aan het ontbijt zoals ze de avond eerder op de bank had gezeten. Totaal afgesloten van wie dan ook en helemaal met zichzelf bezig. Telefoon voor haar neus, hoodie, capuchon half op, blonde lokken die eronderuit steken. Nu mocht het nog, zo niet meer. Dan toch die kater? Even is er een moment dat ze me aankijkt terwijl ik het zondagontbijt afruim en we ons klaarmaken voor de kerk. Een korte blik, ogen die de mijne raken en meteen weer wegglijden. Meer niet.

En als ik mijn pantalon op mijn kamer aantrek, krijg ik een berichtje dat de stof bij mijn kruis gelijk strak trekt. “Ik ben het niet vergeten, hoor...” En daar kon geen misverstand over bestaan. Ik sta stil, de broek half omhoog, de hardheid die meteen terugkomt onder de stof, de eikel die tegen de binnenkant van de pantalon drukt, en het schermlicht op mijn hand. De zondag begint gewoon. Ze zit naast me in de kerk, kijkt ondeugend, maar zingt mee met de psalmen.