Het is zaterdagmiddag. Warm buiten, binnen iets koeler. Net terug van de voetbal. 6-0 verloren, maar ja. De uitslag deerde me ook deze keer niet. Thuis douchen, niet in de kleedkamer. Dat deed ik altijd. Altijd met dezelfde reden.

Zeker als ze was komen kijken naar de wedstrijd. En dat deed ze sinds kort elke zaterdag. Haar topje zat weer strak, haar borst goed gevuld en omhooggeduwd. Zij was misschien wel de reden dat ik er een potje van maakte op het veld. Ik deed alsof ik niet keek. Maar toen ik bijna scoorde, maakte ze een sprongetje. En ik zie ze nog op en neer gaan, strak tegen haar lijf gedrukt. Dat beeld brandde zich meteen op mijn netvlies, en gelukkig maar.

Thuis kon ik me daar dan lekker op aftrekken onder een warme douche. En dat deed ik dan ook. Elke zaterdag. Overigens niet alleen op zaterdag meer. M'n harde vol in de hand, heel veel sop, en alle tijd om eens lekker over haar te fantaseren. Meer zat er ook niet in betreft die meisje, die vooral te knap voor me is. Ik nam dan goed de tijd. Niet even snel. Zo zou ik haar ook niet doen, denk ik. Dus bedenk ik dat ook niet. Dat deed ik dus liever niet met het team om mij heen. Al hadden ze het vaak over haar. Dan had ik maar geluk, zeiden ze. Ik deed of ik het niet hoorde. Vaak fantaseerde ik wel dat ik alleen in de kleedkamer was, douchend of niet, en dat ze me dan opzocht. In de outfit die ze die dag droeg. Wat maakte niet uit. Altijd te knap en te lekker voor me met haar grote ogen en volle lippen. Dat lange blonde haar. Een ongekend vrouwelijk silhouet. En altijd stond ze alsof ze dat niet wist van zichzelf. Dat vond ik nog het lekkerst aan haar.

Haar naam is Sydney. Net zo oud als ik. Met haar lange blonde haren die wapperden in de wind langs de kant van het veld, en een lichaam wat beide teams zou moeten afleiden. Wat een meid. Slank, met volle rondingen. Niet overdreven, maar prominent. Sluwe, blauwe ogen die soms iets te lang bleven hangen op mij. Waarschijnlijk per ongeluk. Maar toch. Dan kreeg ik rillingen en vlinders. En een stijve. Ik vond haar echt een heel geil wijf om te zien. En ze is ook heel aardig. Ze kwam kijken, omdat ik in dat team speelde. In feite kwam ze om mij te zien. Maar ik zou het haar nooit kunnen zeggen. Hoe ik over haar dacht. En hoe ik over haar fantaseerde. Nu onder de douche. Straks weer ergens anders.

En als ik me aftrek, vraag ik het me wel af. Zou ze het doen? Überhaupt kunnen? Of eigenlijk te braaf nog? Zover ik weet heeft ze geen vriendje. En nooit gehad. Nu hoeft dat ook niet. Ik hoefde m'n ogen maar te sluiten, en dan deed ze alles. Die ogen op mij gericht terwijl ze me afzoog, mijn naam kermend als ze open onder me zou liggen in bed, klaarkomend op de lul die ik nu langzaam en teder aftrek. In die fantasieën hield ik het lang genoeg vol om haar genot te geven. Dan wel. Dan was ik alles wat ze maar wilde. Nu moet ik mezelf al remmen, denkend hoe haar lippen zich vormen om mijn schacht, m'n eikel op haar natte tong... Nog niet. Nog even genieten.

En dan... stapt ze binnen. Ik hoor haar niet naderen. Geen voetsappen op de gang of de trap. De deur gaat snel open. Om snel even iets te pakken. Sydney is namelijk mijn eigen stiefzus. Had ik dat nog niet gezegd? ''Had iets laten liggen.'' zegt ze snel, haar hand voor haar hoofd zodat ze niks zou zien. En ze pakt iets totaal onbeduidends. Een doosje flosdraad. Waarom? Dat kon wachten, toch? Ze wist dat ik hier stond te douchen. Zij had dat moeten horen. Zoals ik elke zaterdag na de voetbal eerst ging douchen. Wist ze ook waarom? De deur deed ik nooit op slot. Dat deed niemand hier. Toch stapt ze binnen. Ik schrik, maar het is kort. Terwijl ik aan haar denk. Terwijl ik zo ontzettend hard ben.

Ze blijft een fractie te lang staan. Het gordijn is open. Ze ziet meer dan ze zou willen. Ze staat als het ware voor me. En dan doe ik iets wat ik nooit zou doen. Ik doe namelijk niks. Ik blijf staan. Het gordijn is open. En dat laat ik zo. Als ze even snel naar me kijkt, kijk ik terug. Recht in haar ogen. Een seconden. Meer niet. Ja, ik schrik. Maar dat ziet ze niet. Ik slik wel even. Mijn harde nog in m'n hand. Ook die laat ik gewoon liggen. Vol in het zicht. En ze blijft nog steeds staan. Ook als ik dan een enkele keer mijn hand over de lengte heen laat gaan. Het geluid van het sop duidelijk hoorbaar. Ze ziet het. Haar mond iets open. Dan haar ogen weer op de mijne. Ik zie wel haar schrik. Dan wil ze weglopen. Snel.

''Wacht.'' zeg ik snel. Ik weet niet goed wat ik doe. Maar ik denk al zo lang aan haar. Het voelt niet als toeval dat ze nu binnenstapt. ''Kwam je alleen daarvoor?'' het is eruit voordat ik het besef. Alsof de fantasie uit mijn hoofd naar buiten moest. Ja, waar het hart vol van is. Ze blijft weer staan, rug recht, gezicht op gruwen. ''Hoe je mond!'' snauwt ze dan plots fel mijn kant op, fluisterend zacht. Ik schrik en denk iets doms gedaan te hebben nu. Maar daarna valt haar blik weer op mijn stijve. Weer een fractie. Nog steeds in m'n hand. Open en bloot. Groot en hard. Ik hoor mezelf ademen. Mijn hart bonkt. Ze staat daar. Te kijken. Naar mij. Naar mijn hand. En ik zie hoe ze slikt. Hoe haar blik zachter wordt. Alsof ze zich afvraagt wat ze hier nog doet.

De sconden tikken traag voorbij. Het water valt op m'n rug. De mist in de badkamer lijkt dikker te worden. De stijve in m'n hand schrikt niet, en blijft onverminderd hard. Ik wil een keer als mijn hand langs de hardheid wrijft. En zij staat daar dus nog steeds. Ze loopt rood aan. Ik zie het gebeuren. Ze blijft nog steeds staan. Ik slik even. Ze kan weg, maar doet dat niet. Ze wist dat ik aan het douchen was. Wist ze meer dan dat? Ik spreek heel rustig. ''Je mag wel blijven.'' fluister ik terug, nog zachter dan zij snauwde, maar goed hoorbaar. Mijn woorden klinken hard in het moment. Haar ogen worden meteen groot. Kil en hard. Van schrik en afgrijzen. Hoe durf ik dit te vragen? En toch weet ik al dat het niet die vraag is die ze probeert te beantwoorden.

Ik zie hoe ze haar vuisten balt. Haar schouders staan strak van de spanning. Gaat ze me soms slaan? Ze draait zich dan maar om, en loopt naar de gang. Dan sluit ze toch de deur. Maar ze staat aan deze kant. Nog even met haar rug naar me toe. Het topje stopt net boven haar billen en laat wat bloot over. De shorts laten haar billen perfect afsteken. Mijn hand beweegt meer. Sop valt naar de vloer en klettert net iets harder dan het water. Dan draait ze zich langzaam om. Ogen dicht. Hand nog rustend op de deur. Alsof ze een beslissing gaat nemen en daar nu al spijt van heeft. Ik kijk kort verbaasd naar haar reactie. Ze blijft echt? Was ze voor meer gekomen? Wist ze dat ik hier stond te masturberen op haar? Dat kan bijna niet. Wellicht wel dat ik aan dacht, dat ik naar haar keek. Ze had wel eens teruggekeken als ik te lang naar haar keek. Ze is blond, maar zeker niet dom. Hier blijven is misschien het domste wat ik haar heb zien doen. Maar het was wel wat ik wilde, en waar ik over fantaseerde. Zij en ik. En k besef me dat ik wel m'n best moet doen. Als ze dan weer naar me kijkt, naar m'n ogen in eerste instantie, doe ik net alsof ik volledig in controle ben. Pik hard. In de hand. Open en bloot. Alsof ik hier hoor te zijn, trekkend aan m'n erectie, wachtend op haar.

Haar ogen zijn groot en gespannen. Ze kijkt me lang aan. Laat haar blik niet zakken. In stilte. Het water klettert. Dat is wat je hoort. Binnen, en buiten de badkamer. Dan moet zo blijven. ''Straks horen ze ons.'' zegt ze alleen. En ze gaat dus al verder in haar hoofd. Ik knik rustig. Meer niet. Onze ouders zijn gewoon thuis. Beneden, of buiten in de tuin. Nergens van bewust. Wij wel? Ze blijft nog bij de deur staan. Mond iets open. Damp om haar heen. Haar haar wat vochtig. Het water klettert. Dan geef ik antwoord. Mijn hand beweegt weer. Terwijl ik haar aankijk, glijdt mijn hand langzaam door het sop naar de basis en weer terug. Zachtjes kreun ik van opwinding. Ook dat is buiten niet te horen. Hier gebeurt niks; gewoon een douchebeurt na het voetballen. Ik stond bekend als verlegen buiten het veld. Alleen Sydney wist nu beter.

''Je hoeft ook niks te zeggen, als je bang bent dat ze ons horen.'' fluister ik haar kant op, net boven het gekletter uitkomend. Ze schrikt weer. Ze kijkt verwijtend. Alsof ik denk dat dit een grap is. Alsof ze daarom zo moet reageren. Alsof ik haar iets laat doen wat ze echt niet wil. Terwijl alles in mij zegt dat ze hier staat omdat zij dat juist wil. Wat dacht ze dan te zien?

Ik besef me dat ik al te ver ben. De grens is al overschreden. En dat vermindert de last om nog terughoudend te zijn. Dus kijk ik naar haar, hoe ze er nog steeds staat. Ik pak nog wat badschuim. Waarom niet? Mijn hand beweegt weer langzaam. De geur van kokos verpsreidt zich door de vochtige lucht. Persend beweeg ik mijn vuist over mijn harde, hete schacht vol aderen die kloppen van opwinding. Het sop naar de kop toe, en dat druipt dan op de tegelvloer, duidelijk te horen. Het water valt op m'n rug. Te veel sop op m'n pik. M'n handen zijn bijna helemaal bedekt en het druipt met bellen langs m'n zak. Het paars van m'n eikel komt er af en toe doorheen. Ik kreun zachtjes. Ik trek me af. Heel langzaam. Nu niet met de ogen dicht. Wel weer op haar. Terwijl ze daar staat. En blijft staan. Haar ogen groot op wat zich daaronder afspeelt. Wat zou ze denken?

''Kan je het zien?'' vraag ik in plaats van. Mijn stem heeft veel meer bravoure dan anders. Elke keer zeg ik iets voordat ik het doorheb. En dat moet ik blijkbaar vaker doen, aangezien ze lichtjes haar hoofd schudt.

Ze zegt niks. Maar ik hoor haar ademhaling. Blik meer op m'n pik dan op mij. Dat maakt me alleen maar harder. Mijn hand beweegt langzaam heen en weer, soppend. Het maakt een klikkend geluidje wat overal doorheen snerpt. Een heerlijk geluid. Haar ogen iets groter. Starend. En dan doet ze een stapje dichterbij. M'n hartslag slaat over. Haar schouders ontspannen iets, zichtbaar. Maar de spanning blijft tastbaar. Nog een stapje dichterbij. Tot ze bij het meubel staat van de wastafel naast de douche. Ze draait me haar zij toe, en gaat ertegenaan zitten. Haar gezicht blijft naar mij gericht. Armen over elkaar, onder haar borst. Licht omhoog drukkend. Niet eens expres. Maar mijn blik fixeert zich erop. De goddelijke rondingen.

Mijn hand beweegt weer. Terwijl ik daar naar kijk. Het streepje decolleté, de strakgespannen stof van haar shirtje, de beweging van haar versnelde ademhaling. Mijn hand volgt dat ritme. Borst omhoog is hand naar achteren, en als ze uitademt wrijf ik mijn vuist naar de eikel toe. Zij registreert het. Haar ring tikt een keer op het hout van het kastje achter haar. Het sop sopt hoorbaar in mijn hand. Het zijn de blikken die zwijgen.

Ze frommelt met haar lippen. Alsof ze aan het verzinnen is. Alsof ze toch iets wil zeggen. Maar ze kijkt alleen. Naar beneden. Haar ogen op mijn eikel gericht waar sop langs glijdt. Ik ben nog nooit zo hard geweest. Mijn erectie voelt dikker dan ooit. En dat komt vaak door haar. Nu zeker. Ziet ze het? Wat ze met me doet? Dat dit door haar komt. Van haar. Dat het voor haar is. Mij adem trilt soms even, puur van de opwinding. Een minuut gaat voorbij, langzaam en spannend. Ze staat er nog steeds. Ze ontspant iets meer. Haar armen zakken tot langs haar lichaam. Haar borsten zakken mee. Ze leunt iets naar achteren tegen het blad. Borst daardoor verder naar voren. Contouren nog strakker. Nog steeds niet expres, gok ik. Handen grijpen de rand vast, knokkels even wit. Haar blik wordt kort wazig, alsof ze zelf ook niet beseft wat gaat zeggen. ''Niet zo snel.'' fluistert ze namelijk. Net hoorbaar. Per ongeluk. Mijn hand ging al zo langzaam. Ze kijkt me niet aan. Alleen naar de hardheid in m'n hand.

Ik hoor haar. De bevestiging. Wat we doen is goed. Ik zet een stapje naar voren. Mijn pik steekt nu uit buiten de douche. Sop wat druipt, valt op de vloer voor de douche. Het valt verder. Het klettert iets harder. Ik laat de hand rusten bij de basis, mezelf stevig omklemt. M'n eikel gericht op haar, schuin omhoog. Alsof ik haar van hier zou willen onderspuiten. Ik denk dat ik het nog zou halen ook, zo opgewonden als ik nu ben. Ik zie, net als zij, hoe de paarse eikel klopt van leven.

''Kom dan zelf maar het tempo aangeven.'' hoor ik mezelf zeggen. Ik blijf staan. Ik schrik niet meer van mezelf. Ik zie haar wel schrikken. Kort kijkt ze me aan, of ik het meen. Mijn blik staat strak op haar gericht, net als mijn erectie. Natuurlijk meen ik dit. Of de persoon in mij die het overgenomen heeft, meent dit.

En dan schuift zij nog dichterbij ook. Langs de rand van het blad. Naar de douche toe. Kijkend naar mijn hand, en de hare pik erin die bungelt en lekt van sop. En van meer dan sop. Steeds dichterbij. Totdat ik slik van hoe dichtbij ze staat, en ik haar decolleté in kan kijken.

Sydney kijkt me niet aan. Te dichtbij. Ze wacht heel even. Twijfel? Nee, geen twijfel. Niet meer. Ze steekt haar hand uit. Gaat ze het echt doen? Ik hou mijn adem in en zie haar hand naderen, en vochtig worden van het water wat klettert op mijn rug en schouder en van mijn gezicht drupt. Ze komt zo dichtbij. Maar niet dichtbij genoeg. Haar hand vindt mijn pols. En die probeert ze weer in beweging te krijgen, en zo het tempo aan te geven. Haar aanraking laat elektriciteit door mijn hele lijf gaan, en ik hijg voelbaar op haar kruin. En dan is het alleen nog maar haar hand op mijn pols. Ik laat mijn pols niet in beweging brengen. Het doet haar naar mij omhoogkijken. Vragend met die grote, blauwe ogen. Zo dichtbij. M'n harde hangt voor haar buik. Het sop raakt langzaam op. En die grote, hongerige ogen kijken me vragend aan alsof dit niet is wat ik wil.

Ik wil ook meer. Langzaam trek ik mijn eigen hand terug. Haar hand ligt los op mijn pols en glijdt er zo doorheen, alsof ze weet wat ik wil gaan doen, en zij daar al op zat te wachten. Ik voel dan pas hoe stevig mezelf vasthield. Puur van spanning. Ik kijk naar haar. Ze staat stil, mond iets meer open, lijf gespannen, goeie decolleté. Mijn blik valt er weer even op. En dan de hare ook, waarna ze na haar hand kijkt, die nu los zweeft boven mijn kloppende erectie. Mijn eigen hand nog in de buurt.

Die grijpt dan haar pols, zonder de kracht waar ik mijzelf beet had. Ik zie haar schrikken. Ze kijkt me niet aan. Zie haar ogen knippen, haar blik onze handen. De mijne die nu de haren op de plek legt, waar de mijne lag. Haar vingers waren al gevormd. En als haar palm contact maakt, schiet de reflex erin en sluiten ze zich om mijn schacht, waarna ik meteen een moedeloze kreun laat. Ze neemt een lange seconden om het echt te landen. Niet alleen haar hand, maar wat er hier eigenlijk aan het doen zijn, op een normale zaterdagmiddag, met onze ouders ergens elders in huis. Maar niks van dat doet er nog toe. Ze blijft naar beneden kijken. Haar hand. Mijn erectie. Het sop wat er nog ligt is dun en ligt er als een vettig laagje overheen. Goed te voelen als ze haar hand beweegt. Ze zoekt even de juist grip, maar dan schuift ze naar voren. Langzaam naar de eikel toe. En inderdaad langzamer dan ik zelf deed. Nog langzamer. En met precies de juiste hoeveelheid druk. Mijn mond opent zich verder naarmate zij mijn eikel nadert, en ik kreun een zacht vloekje uit, als ze daar de hand over de zo gevoelige eikel laat glijden. ''Sydney...'' sputter ik hijgend. Die enkele beweging naar voren, laat me zowat klaarkomen. Dan pas kijkt ze me weer aan, een lach op haar gezicht. Ogen vol spanning, maar ook iets van speelsheid. Ook zij is die grens nu definitief over. Haar hand beweegt alweer terug, en ze gaat voor me staan.

Haar hand stopt haar ritme en glijdt naar de onderkant van mijn schacht, mijn eikel tot halverwege haar onderarm. ''Denk je dat ik niet weet wat ik doe?'' vraagt ze me dan, ogen helder en groot, mond iets open, en haar woorden ontzettend ondeugend. Ik had geen idee of ze wist wat ze deed. Maar mij had ze nu betrapt niet weten wat te doen. Ik kon alleen staan. Hopen dat ik niet spontaan zou klaarkomen. Ze zet een stapje dichterbij, waardoor mijn eikel haar shirtje raakt, en nat maakt. De stroeve stof wrijft langs mijn gevoelige eikel en laat mij opnieuw sidderen. Ik sluit kort m'n ogen, en als ik dan weer mijn bravoure wil laten zien door alsnog te reageren op haar woorden, staat ze al zo dichtbij, dat ze me de adem ontneemt. En dus ook m'n woorden. Haar mond open, een hand in m'n nek, en die ogen die me doorboren. Ze trekt zich aan me omhoog, die ene hand nog onder mijn schacht, en kust me op de mond. Kort. Niet vluchtig. Wel lief.

Dan veert ze weer terug. Onze lippen blijven nog een moment plakken. In dat moment had ik de ogen gesloten en haar warmte opgenomen, en was ik even vergeten dat ik hier volledig naakt sta, met mijn erectie in haar hand. Ze staat weer voor me. Kijkt me nog even glunderend aan. Alsof het nu haar spel was. En dan kijkt ze weer naar beneden. Haar vingers vormend zich om de lengte. En ik kreun zachtjes als ze grip vindt op de gladde voorhuid die ze maar deels weet te bewegen. Het andere deel verandert in glijden van haar natte vingers op de nog ingesopte hardheid. ''Fuck...'' kreun ik heel zachtjes, als ze gewoon blijft staan, mooi en sexy, en een tweede hand aan de andere kant legt. Mijn mond gaat open van ongeloof en ze weet precies daar te houden dat ik het niet spontaan verpest. Voor me bungelt m'n stijve, en haar vingers strelen aan weerszijden de schacht en eikel, langzaam, subtiel en vol aandacht. Op een manier die mij doet vermoeden dat zij nog vaker aan mij had gedacht, dan ik aan haar. En als ze de ene hand meer om mijn eikel begint te wrijven, en de andere aan de onderkant houdt zodat ze met haar vingers de balzak weet te kietelen, leg ik plots mijn handen op haar polsen. ''Stop...! Ik...'' M'n pik pakt sprongetjes. Ik knijp m'n ogen dicht. Ik weet het nog net in te houden...

Haar blik blijft hetzelfde: vooral speels. ''Doe ik iets niet goed?'' vraagt ze nu. Wetende dat ze alles goed doet. Dit is niet de Sydney die net de badkamer kwam ingelopen, en ook niet die langs het veld stond, of die al een aantal jaar mij stiefzusje is. Deze Sydney had ik nog nooit gezien. Maar iets zegt me dat zij ook niet helemaal bekend is met deze versie. En dat ik deze versie mag aanschouwen is te mooi om waar te zijn, te mooi om al te verpesten met zoiets ordinairs als haar onderspuiten. ''Het is toch goed?'' vraagt ze, iets meer twijfel in haar stem nu. ''Als ik niet zou willen dat je...'' hint ze door dat ze wel weet waarom ik haar stopte. Ik lach erom. In ongeloof. Hand even over m'n gezicht. Niet meer wetende wat ik moet doen. Maar zij blijkbaar wel.

Hoe minder ik weet, hoe zekerder zij zich lijkt te voelen. Dat moet ik maar onthouden.

Met beide handen kamt ze haar blonde haren achter haar oren, en kijkt ze me nog even aan terwijl ze al voorover buigt... Ze houdt haar handen bij haar oren als ze de eerste kus op mijn kloppende eikel drukt. Zacht. Ogen even dicht. Dan met een lach als ze mij ziet kijken. Nog een kus. En lik volgt. Langzaam, bijna schurend waardoor ik meer geluidjes meer te maken. ''Ssst.'' zegt ze nog, met haar lippen er tegenaan. Wat een grap.

Ze kamt haar haren naar één kant. En dan kan ze haar handen laten zakken. Dit doet ze net nadat ze langzaam haar mond had geopend en haar lippen achter de eikel had gesloten. Ik voel haar zuigen. Het ritme en de sensaties zijn zo anders, dat mijn orgasme gek genoeg ver te zoeken lijkt.

Dat verandert als ze als ze haar handen tegen mijn borst legt, een stapje dichterbij doet, en mijn pik meer omhoog wijst, de eikel nog achter haar lippen. Ik kijk tegen haar kruin aan als die de afstand begint te bepalen. Haar lippen glijden iets verder, en dan weer helemaal terug. Haar mond is warm en nat. Haar lippen liggen gevormd, maar ontspannen over mijn harde vlees, en ze beweegt maar in kleine beetjes naar beneden, en houdt vooral de eikel warm en nat in haar mond. Zeepsop zat er nog nauwelijks op. Anders nu niet meer. Ik hou me vast aan de wanden van de douche, bijt op m'n lip en probeer zo stil mogelijk te zijn, terwijl ze gewoon voor me staat. Met gewoon stáát te pijpen.

Ik neem steeds diep adem. En adem uit door mijn mond. Soms even de ogen dicht. Soms kijk ik gewoon even vooruit. Soms kijk ik naar beneden en zie ik wat ik voel. Hoe ze daalt, haar lippen spreidt over de eikel heen. De druk op m'n schacht. Haar tong die een beweging maakt. Ik hoor haar speeksel. Als ze slikt. Als haar tong er mee speelt langs het harde van mijn erectie. En dan hoor ik mezelf zuchten. Of zachtjes kreunen. Ik bijt op m'n vuist als ik wil vloeken. Want zij verdient meer dan een vloek.

Ik merk dat ik steeds meer vooroverbuig, en richt me uiteindelijk recht. Zij blijf voor me staan. Ze stopt geen moment. Maar ze zet wel iets aan. Ik sluit de ogen weer, handen achter m'n hoofd en recht m'n lichaam zodat zij niet verder hoeft te buigen. Doe ik ook nog iets voor haar, denk ik nog snel... Ik hou m'n heupen stil. Ik durf niet te bewegen, al wil ik soms dieper haar mond in. Dat zeker. Maar na een tweetal minuutjes, die ik met grote moeite heb doorstaan, geeft ze me dit alsnog. Een hand vindt mijn schacht. Aan de onderkant, die op dat moment net zo gevoelig is als de eikel in haar mond. Ze pakt me steviger vast. En dan gaat ze ook steviger heen en weer. Kleinere bewegingen, maar sneller. ''Oh... Sydney...'' krijg ik nog net m'n strot uit, en ik geef het op.

Ik wil me aan haar vergrijpen, maar vindt net op tijd de wanden van de douche. Het kan geen verrassing voor haar zijn. En ze zet zich schrap na het eerste schot. Het startschot van mijn orgasme. Ik hoor haar wel even schrikken. Zachtjes maar. Een kreuntje, lijkt het wel. Daarna het slikken. Goed hoorbaar. Het mengen van mijn kolkende zaad wat in harde stralen zich voegt bij haar natte mond. Natter dan de douche zelf... Mijn heupen bewegen nauwelijks. Ik hou me zoveel mogelijk in, terwijl ik haar keel in wil stoten. Ze houdt m'n eikel in haar mond, lippen strak achter de eikelrand. Alsof ze weet hoe het moet. Niks morsen. Geen sporen achterlaten, denk ik dan al. Haar beiden handen glijden langs m'n schacht met strelende vingers van mijn ballen tot aan haar lippen. De gehele tijd dat mijn orgasme mag duren. Seconden. Maar het voelt als minuten. Omdat ik er misschien al wel jaren op gewacht had.

En als haar lippen me loslaten, houdt ze m'n pik in haar handen. Langzaam komt ze omhoog en ik schaam me vooral. Ik durf haar niet aan te kijken. Ze heeft dan alles geslikt. Haar lippen glanzen wel iets, maar die ogen, die stralen gewoon. Haar lippen vormen zich in een voorzichtige glimlach, alsof ze niet kan geloven dat dit niet alleen gebeurde, maar het ook ongelofelijk leuk vond.

''Gaat het?'' we vragen het elkaar tegelijk. En dan lachen we. ''Was veel.'' zegt ze alleen. ''Ja, zeg dat...'' Ik had hetzelfde weer kunnen zeggen. ''Maar erg fijn.'' zegt ze zachtjes, bijna stiekem. Alsof ze het niet mocht toegeven. En ook dat kon ik weer beamen. Haar handen wrijven nog langs de schacht. En dan buigt ze niet voorover, maar hurkt ze voor me. M'n ogen worden eerst groter, dan pas de mond. Met één hand houdt ze m'n slapper worden lul stevig vast en de ander wrijft over mijn strakgespannen dij. Heel mijn lichaam was verkrampt door dat orgasme. Ze kuste de eikel. Boven en onder. Dan de schacht. Nu terwijl ze me aankijkt. En als ze haar lippen langs de schacht laat kruipen naar voren toe, komt er weer leven in. Ze wil meer, denk ik dan, waarna mijn erectie doorzet. Als ze weer omhoogkomt, heeft ze een volledige harde pik in haar hand. ''Wist niet dat dat kon.'' fluistert ze zo onschuldig, dat ik haar wel moet geloven. ''Ik denk wel vaker aan je.'' durf ik te zeggen. Ze grijnst.

Ze kust me weer. Komt tegen me aan staan. En ik denk dat ze erbij wil komen staan. Ik hou het even af. Het is toch m'n stiefzusje. Het is gewoon een zaterdagmiddag... Haar handen strelen mijn pik die tussen onze lichamen instaat. Haar borsten druk vol tegen mijn lijf aan en natuurlijk wil ik haar hier bij me, zonder kleren, en zou ik even alles wat ze maar wilde, op de best mogelijk manier. Ook al was dit de allereerste keer dat ik door een meisje was aangeraakt...

Maar ik ging mijzelf hier niet bewijzen. Niet bewijzen dat ik het niet kon. Ik hoor het eerder dan zij. Ze kust me nog lief. Haar adem die naar mijn zaad ruikt, heeft iets bedwelmends. Maar ik hoor de voetstappen erdoorheen. Op de trap. Omhoog. Een neuriënde vader. ''Sta je nog steeds? Schiet eens op, joh!'' hij klopt hard op de deur om mij te laten schrikken. Hij zegt nog iets over de gasprijs. Wij hebben andere zorgen nu. Sydney schrikt zich wezenloos en bevriest op dat moment, lijf tegen het mijne, handen op mijn lul gevouwen, die meteen begint te slinken. Had hij naar binnen gelopen, waren we er geweest. Had hij een duw gegeven in plaats van tik, dan waren we er nu bij geweest.

Ze doet een stap naar achteren. Lijkt gelijk kleiner en jonger. Handen even om haar heen. Beschermend. Een gezicht wat ik rood zie worden totdat het echt knalrood is. ''God, wat heb ik gedaan?'' vraagt ze zich dan ineens stil af. Alsof ik er niet ben. Ze kijkt me kort aan. Die harde ogen van eerder weer terug. Nu had ik niks gezegd wat echt niet kon, maar had zij iets gedaan wat echt niet kon. Mijn vader loopt weer naar beneden. De douche is ondertussen uitgezet. Tot zijn goedkeuring. En als hij beneden is, gaat de deur open, en is Sydney gevlogen. Het flosdraad ligt op de grond.

Ik stap de douche uit en begin me af te drogen. M'n hartslag zit nog hoog, m'n hoofd heeft nog steeds een soort roes om te verwerken. Ik kan haar nog voelen. Niet alleen haar mond en handen om mijn lul. Haar lippen op de mijne, haar borst tegen mijn lichaam, de vele blikken die ze me had gegeven. Ik voel het nog in m'n lichaam. Ja, ik had wel wat spijt. Maar ik probeer me vooral voor te stellen hoe dit had kunnen gebeuren. En niet om het de volgende keer vóór te zijn...

Gewoon een zaterdagmiddag. Mijn vader snijdt dan zelf patat. Meestal staat er voetbal op, en zitten we op de bank te eten. Mijn stiefmoeder doet haar best, en weet opvallend veel van voetbal. Maar ze is voor een andere ploeg... Ik zeg nooit veel. Nu nog minder. Sydney zit op haar telefoon. Altijd. Wel omgekleed. Gekropte hoodie. Capuchon half op. Alsof ze wat te verbergen heeft, terwijl ze er met haar blonde lokken nog altijd uitziet als het schattigste meisje op aarde. Tja... Een gewone zaterdagavond staat te beginnen.

Later zitten onze ouders buiten aan een wijntje. Ik ruim de vaatwasser in. En loop dan door de woonkamer naar de gang. Daar zit Sydney nog op de bank, half liggend, telefoon voor haar neus. Ik zeg niks. Kijk wel naar haar. En zij slaat heel kort de ogen naar me op. Een registratie. Meer niet.

Ik loop door. Zij blijft zitten.

Boven zonder ik me gewoon af zoals ik elke zaterdagavond doe. Meestal eindig ik vroeg of laat toch wel even op haar socials. En nu ook. Maar zodra ik de eerste foto van haar zie, denk ik aan vanmiddag terug. En waar ik altijd wel hard wordt, word ik nu veel harder. Ik lig op bed, hand in m'n broek, Sydney weer in m'n hoofd. En dan... Hand weer uit m'n broek. Ik pak m'n telefoon. Open onze chat. Staat nog iets van ophalen van het station van vorige week. Zou ze komen?

-