Niemand van mijn lezers en lezeressen hier zal ooit weten wie ik ben en dus hoef ik de waarheid geen geweld aan te doen of vals bescheiden te zijn. De waarheid is dat ik al van op heel jonge leeftijd wist dat ik een bijzondere aantrekkingskracht uitoefende op het andere geslacht (en ook op sommige jongens en mannen).

Ik ben nochtans niet moeders mooiste, lang niet perfect gebouwd en in geen enkel opzicht bijzonder, tenzij door mijn donkere huid en mijn dikke bos borstelig zwart haar, dat op veertigjarige leeftijd al veel grijs begon te vertonen. Op het ogenblik dat de slipjesdief actief was en ik mijn therapiepraktijk naar Dilbeek overbracht, in 2011 dus, was ik net 38 geworden en in volle scheidingsproblematiek van een vrouw die lasterlijke dingen over mij vertelde. Sommige daarvan waren waar, maar bewijzen kon ze dat niet en dat frustreerde haar enorm. Haar advocaat diende haar gelukkig van het enige juiste advies: zij had het echtelijk dak verlaten zonder dat ze mij iets ten laste kon leggen. Ik vond het toch beter mijn werkterrein van het noorden van Limburg naar het westen van Vlaams-Brabant te verleggen, waar ik van nul af kon herbeginnen.

Doordat daar net de slipjesdief volop toesloeg, kreeg ik vrijwel onmiddellijk heel wat cliënten over de vloer: tienermeisjes die het trauma moesten verwerken dat het gevolg was van de bruut die hen met een pistool bedreigde en hen dwong hun onderbroek uit te trekken en hem die te overhandigen.

Wanneer ik gedacht en gehoopt had in de buurt van Dilbeek in rustiger vaarwater te komen als het op aantrekkingskracht op vrouwen aankwam, wist ik al tamelijk vlug dat die hoop ongegrond was.

De eerste die zich aan mij aanbood was een hysterische maagd van 18, de volgende een koket en zelfbewust meisje van 16 die me vertelde dat haar broer de zo lang gezochte slipjesdief was. Maar ondertussen had ik ook al de verleiding moeten weerstaan om enkele moeders van jonge slachtoffertjes af te houden. Als er iets is waarin ik me zelden vergis, dan is het wel in de blikken, de houding, de stem en de woorden van vrouwen die niet aan hun trekken komen en zich op de meest subtiele manieren kunnen aanbieden.

Nu ik twee tieners had geneukt, was het hek weer van de dam voor mij. Ik wist dat het verleden me weer had ingehaald en dat ik niet zou kunnen weerstaan aan de lokroep van vrouwen die in mij iets dierlijks zagen (zoals sommigen me ooit hadden gezegd) of iets vaderlijks (wat jongere meisjes en vrouwen vonden).

Niet moeders mooiste, maar toch wat vrouwen blijkbaar aantrekkelijk genoeg vonden om zich op een of andere manier te presenteren als gemakkelijke prooi.

Hier volgt het relaas van Eline, mevrouw Everaerts. Waarom ze op mijn praktijk kwam en de reden waarom ze me wist te verleiden.

Een week nadat Anke bij mij was opgedoken met de schoenendozen vol slipjes en me kon overtuigen dat haar broer Roel de slipjesdief was, kreeg ik telefoon van een zekere mevrouw Everaerts. Ze wou me dringend spreken en ik hoorde aan haar stem dat ze zowel bezorgd als compleet overstuur was. Ik had eigenlijk geen ruimte meer voor een nieuwe afspraak, maar iets zei me dat deze dame dringend nood had aan hulp. Dus vroeg ik haar of het haar paste om acht uur langs te komen, zodat ik na mijn laatste cliënt om 17 uur nog tijd had om te eten. Dat vond ze goed en onmiddellijk hoorde ik geruststelling in haar stem. Ze zat duidelijk met een heel dringend en dwingend probleem dat haar de hele nacht zou wakker houden.

Hoewel ik met mijn laatste cliënte van die dag al een aardige connectie had gekregen na een tiental sessies, ging ik heel bewust niet in op haar zeer subtiele, maar onmiskenbare signalen om wat meer persoonlijk te worden. Ik vond het wel jammer dat ik haar om 10 voor 6 de deur moest wijzen, want ze had me al laten verstaan dat ze de zoveelste eenzame avond tegemoet ging en dat ze helemaal geen vaste relatie wilde, nu niet en nooit meer. Ze was een prachtige verschijning, zeer verzorgd en modebewust gekleed, met telkenmale een spannend bloesje dat haar pronte borsten tot hun recht liet komen en een rokje dat ze quasi per ongeluk af en toe met haar vingers over haar bovenbenen trok, zodat een stukje van haar welgevormde dijen zichtbaar werd.

Maar mijn beroepseer won het deze keer en ik liet de bezorgde mevrouw Everaerts voorgaan op een wellicht geslaagde neukpartij met de 35-jarige schoonheid die Nicky heette.

Stipt om 8 uur belde mevrouw Everaerts aan. Kortgeknipt grijs haar, een lichte overjas die ze onmiddellijk uittrok en die zicht gaf op een welgevormde boezem en een niet te versmaden achterwerk dat gevat was in een strakke rok die bijna tot op haar knieën reikte. Een nette dame van ongeveer 50 maar de diepe groeven in haar voorhoofd wezen op grote zorgen.

'Mijn naam is Eline Everaerts, meneer. Die naam zal u niets zeggen, maar als ik zeg dat mijn dochter Anke Vandenplas heet, dan zal u wel weten wie ik ben. Ik ben de moeder van de slipjesdief. Mijn dochter is...'

'Inderdaad, Eline. En noem me gerust bij mijn voornaam, ik ben Erik. Anke is hier inderdaad langs geweest met de buit die uw zoon kennelijk heeft verzameld. Indrukwekkend moet ik toegeven. En hoe hij tot nu toe onbekend is kunnen blijven... dat begrijp ik niet.'

'Ik evenmin, meneer... pardon, Erik. Dat hij onder ons dak woonde, de hele tijd... Anke heeft je wel verteld hoe ze erachter is gekomen. Nadat ze bij jou is gekomen - ik mag je toch tutoyeren?'

Ik knikte: 'Natuurlijk, Eline, in een sfeer van vertrouwelijkheid is het makkelijker om zorgen los te laten. Ga door.'

'Nadat Anke bij jou is langs gekomen, heeft ze me direct alles verteld. Roel was die dag de hele tijd buitenshuis. Hij werkt deeltijds bij de groendienst van de gemeente. Dat verklaart dat hij alle paadjes heel goed kent en dus weet waar er de minste kans is om gevat te worden. Anke en ik hebben dagenlang overlegd over wat we best konden doen. Uiteindelijk heb ik Anke verleden zaterdag weggestuurd om alleen te zijn met Roel. Aan de ontbijttafel heb ik hem geconfronteerd met de feiten. Ik zette de twee schoenendozen voor zijn neus, samen met het besmeurde slipje van zijn zus dat ik onder zijn hoofdkussen had gevonden terwijl hij op de badkamer was. Hij trok bleek weg. In feite is Roel een broekschijter: grote mond, heel klein hartje. Om kort te gaan: hij kromp in elkaar, hoofd op de tafel, handen tegen zijn oren en zo bleef hij minutenlang zitten beven en snikken. Een ding is zeker: hij zal het nooit meer doen. Maar therapie wil hij niet, voorlopig althans. Dus hebben we, samen met Anke, afspraken gemaakt waar hij zich moet aan houden. Anders gaan we alsnog naar de politie. En dat, Erik, is wat hij onder geen enkele voorwaarde wil. Dan valt hij nog liever dood. En ik geloof hem. Niet omdat het toevallig mijn zoon is, maar omdat ik hem ken. Hij is een angsthaas en een broekschijter, maar hij zal nooit iemand kwaad doen.'

'Ja, maar hij bedreigde zijn slachtoffers toch met een revolver'

'Hij heeft die aan mij gegeven. Het was een plastic ding dat hij jaren geleden op de kermis heeft gewonnen. In het donker kan je dat niet zien, maar bij licht lijkt het een belachellijk stukje speelgoed.'

'En nu, wat bezielde hem? Wat deed hij met die broekjes? En waarom toch van zoveel kinderen? Niemand weet hoeveel meisjes hij heeft bedreigd, maar in die ene schoenendoos zitten maar liefst veertien slipjes met maatlabels van 146 tot 176, dat zijn maatjes van zowat 10 tot 14 jaar. En in totaal zijn er maar drie aangiftes voor die leeftijdscategorie gedaan.'

'Het ging hem gewoon om die broekjes te hebben. Hij is er nooit iets mee van plan geweest. Hij zegt dat hij ze dikwijls bekeek, meer niet. Na heel lang aandringen heeft hij wel bekend dat hij de grotere slipjes wel heeft gedragen, gewoon om te proberen of ze hem pasten. Maar geloof me: Roel is niet kwaadaardig of gevaarlijk.'

'Maar met het slipje van Anke heeft hij wel iets gedaan... Voor Anke was dat echt traumatisch.'

'Ja, maar nadat ze hier bij jou is geweest, is ze helemaal veranderd. Ik vond dat ze de laatste tijd ongelukkig was. Ze had het uitgemaakt met Jonas en ze wilde niet zeggen waarom. Ze zei me dat ze daar dank zij jou uitgeraakt is. Waarvoor dank, want wat is voor een moeder erger dan haar kinderen ongelukkig te zien.'

'Wil je me nog eens zeggen welke afspraken je met Roel hebt gemaakt? Ik kan me niet voorstellen dat zijn manie op slag verdwenen is.'

Eline begint te blozen tot in haar decolleté. 'Moet dat echt? Het is nogal... '

'Wat hier gezegd wordt of wat hier gebeurt, blijft binnen de muren van dit huis, Eline. Dat geldt uiteraard 100 procent voor mij, maar eigenlijk ook voor jou, als mijn cliënte. Hier mag je vrijuit spreken wat je op het hart ligt en wat je graag anders zou zien in je leven. Zelfs als dat iets heel persoonlijks of heel intiem is. Ik vel nooit een oordeel, integendeel. Ik sta gewoon ter beschikking, dat is alles.'

Eline ademt diep in en uit: 'Nu ja, de afspraak met Roel is dat hij... de slipjes van Anke en... van mij... mag hebben... 's avonds, als we ze uittrekken. Hij hoeft dat niet met een bedreiging te doen. Waar hij zo op uit is, is op de warmte van een gedragen onderbroekje, ongeacht van wie het is. Hij durfde alleen jonge meisjes daarvoor aanspreken, zal ik maar zeggen. Roel gaat altijd om 10 uur slapen omdat hij om 6 uur moet opstaan om naar de groendienst te vertrekken. Anke en ik gaan wat later naar bed. Dus wanneer Roel naar zijn kamer gaat, trekken Anke en ik onze slipjes uit. Die kan hij dan tot de volgende avond bij zich houden en ze dan in de wasmand gooien. Het gaat hem om de lichaamswarmte, begrijp je? Ik begrijp het in ieder geval heel goed. Mijn man, Richard, werkt bij een baggerfirma in Arabië. Hij is zes maanden weg en een maand thuis, al drie jaar lang nu. Lichamelijk ben ik hem tot nog toe trouw kunnen blijven, maar in mijn verbeelding heb ik hem al sinds lange tijd bedrogen.'

'Met iemand in het bijzonder?'

'Nee, gewoon met iemand waar ik soms een gezicht op plak, maar meestal zelfs dat niet. Ik zou het in de realitieit ook niet durven. In de eerste plaats omdat ik bang ben dat het uitkomt. Mensen zijn zo loslippig... Zelfs een man die ik zou toelaten met mij te vrijen, zou ik niet kunnen betrouwen op zijn woord om dat geheim te houden. Ik verlang naar seks, natuurlijk... Ik word straks 50 en heb in de afgelopen jaren een keer of tien seks gehad. Het is nu ook al weer vier maanden geleden en met de jaren wordt het alsmaar moeilijker dat te aanvaarden. En wie zegt dat Richard ginder ver geen liefje heeft? Dat kan bijna niet anders. Hij had altijd zin in seks, minstens drie keer per week. En ik trouwens ook... dus als die drang bij mij niet veranderd is, waarom zou dat bij hem dan anders zijn?'

'Eline, je weet dat hier in huis volledige geheimhouding verzekerd is. Uit je woorden meen ik te kunnen opmaken dat je seks wilt met iemand die het nooit aan iemand zal zeggen. Als dat de enige voorwaarde is, dan kan ik je helpen. Heel graag zelfs, want ik vind je een uitzonderlijke vrouw. En mijn lat ligt hoog op dat gebied. Je bent niet alleen mooi, maar ook nog eens intelligent, een bezorgde moeder, een partner die haar man zo lang trouw is gebleven tot het niet meer zo verder kan. En bovendien heb je voor het probleem van Roel de beste oplossing gevonden die iemand kan verzinnen. Kortom: je bent een vrouw naar mijn hart. Als ik je bruuskeer, zeg het en beschouw het dan als nooit uitgesproken.'

'Oh, maar ik wil het, hoor,' zegt ze vlug, 'Anke zei me al dat je zo'n innemende persoon was, met zoveel begrip. En ze heeft gelijk. Natuurlijk is zij er nog niet aan toe zoals ik. Seks is voor haar iets voor in de toekomst. Maar ik leef al op de rand tussen toekomst en verleden. Straks ben ik een verwelkte bloem waar niemand meer naar omkijkt.'

'Kom, Eline,' zeg ik en ik neem haar bij de hand, 'ik zie wat je nodig hebt en ik wil het je graag geven. Ik ga de trap op naar mijn slaapkamer. Jij hebt de vrije keuze: je kunt naar buiten stappen of je kunt me volgen. Neem je tijd, denk er goed over na. En doe het alleen als je het echt wilt. Als je voor jezelf hebt uitgemaakt dat het goed is voor jou, niet uit nieuwsgierigheid en zeker niet omdat je denkt daar mij een plezier mee te doen. Het plezier moet voor jou zijn, anders kan ik er ook geen plezier aan hebben. Ik ga naar boven, je kunt het nachtlampje op de kamer zien branden. Als je wilt vertrekken, dan hoor ik de deur wel in het slot vallen.'

Ik ga op mijn gemak naar boven, neem twee minuten tijd om mijn oksels en mijn gerief te wassen en een nieuwe boxer en een nieuw t-shirt aan te trekken. Dan ga ik op mijn bed liggen en wacht. Na drie minuten hoor ik gestommel op de trap, onzekere voetstappen. Maar eens op de overloop krijgen die voetstappen zekerheid. Ze verschijnt in de deuropening en maakt haar blouse los. Ze maakt de rits van haar rok los en die dwarrelt op de mat. Dan trekt ze haar blouse uit. Een vrouw van heel veel vlees en vol warm bloed komt naast me liggen. Haar zwarte beha en haar zwarte slip steken af tegen haar roomblanke huid. Ik ben blij dat ze zich in het geheel niet schaamt om haar vetrolletjes en om de appelsienenhuid op haar dijen. Ze is zo naturel als een vrouw maar kan zijn.

Ze legt haar hand op mijn boxer, voelt mijn groeiende pik en streelt mijn zak. Dan verdwijnt die hand onder de stretchstof en haar vingers omvatten mijn staaf. 'Je hoeft niet te voorzichtig te zijn met mij, Erik,' fluistert ze, 'ik houd van hard, zeker nu. Sla het voorspel maar over, ik wil gedekt worden.'

'Hoe heb je het liefst?'

'Op zijn hondjes. Is dat goed voor u'

'Jij beslist, ik volg. Langs achter vind ik prima.'

'Maar alleen in mijn muis, hé. Echt langs achter heb ik niet zo graag. 't Is maar dat je het weet.'

Terwijl ze haar slip uittrekt en geknield voorover buigt, maak ik dat ik uit mijn boxer kom. Ze houdt haar beha aan en ik mijn t-shirt. Ze wil een snelle wip. Beetje jammer, maar als ik het goed aan boord leg, hebben we later nog een zee van tijd om het uitgebreider te doen. Haar kut raakt naar zilte zee, maar ook heel warm. Het is al lang geleden dat ik het nog met een vrouw van haar leeftijd heb gedaan. Een veel sterkere geur, maar waarschijnlijk ook al goed bekend met het lossen van een spuitend orgasme en dat zou ik nog eens willen meemaken.

Mijn penis staat rechtop. Ik schuif de voorhuid naar achteren en leid hem in het schemerduister naar de donkere plek tussen haar dijen. Hij glijdt als vanzelf naar binnen. Ze is niet nat, maar geolied door schuimend slijm. Ik val met de deur in huis. Mijn staaf zakt tot aan mijn liezen in haar vochtige grot. Ik begin traag te stoten, maar al gauw zegt ze dat ik harder mag gaan: 'Rammen, Erik, anders voel ik er te weinig van.'

Mijn lul wordt nog dikker en stijver door wat ze zegt. Ik geef het beste van mezelf door snel in en uit te gaan, dan weer alleen met mijn eikel vooraan in haar warme kut en na enkele ogenblikken wachten plotseling zo diep mogelijk en daar met mijn gevoelige eikel tegen haar tweede poortje aan te beuken, wel een minuut lang tot ze haast geen adem meer krijgt. Ze kirt en kreunt en beweegt nu zelf haar achterwerk, drukt het zo dicht mogelijk tegen mijn onderbuik aan. Misschien is ze een langere, dikkere lul gewoon dan de mijne. Al is die toch behoorlijk qua lengte en omvang. Maar deze kut is wijd en diep. Hier heb ik niet het gevoel als bij haar dochter dat mijn penis gevangen zit in een veel te nauwe schacht. Anke lijkt helemaal niet op haar moeder. Ik tast onderlangs naar haar tieten. Dat zijn volle, zachte uiers. Door de dunne stof voel ik haar dikke tepels. Ik knijp erin. Op dat ogenblik komt ze schreeuwend klaar en voel ik dat mijn balzak besproeid wordt door heet geil. Ik wacht tot ze van haar orgasme bekomen is en zeg haar dat het nu mijn beurt is. Ik druk me tegen haar achterwerk aan en beweeg alleen nog mijn pik in haar tot ik me niet meer kan beheersen. Sinds ik vorige week met haar dochter heb gevrijd, heb ik geen zaad meer geloosd. Masturberen is niet zo mijn ding. Nu los ik in drie enorme stromen mijn zaad, ga daarna nog verder met diep in haar te stoten en zo kan ik de laatste kwak sperma in haar spuiten.

Ze valt plat op haar buik, mijn penis schuift uit haar spelonk. De lakens zijn kleddernat. De geur van haar spuitgeil is zo krachtig dat ik er weer stijf van word. Nadat we een hele tijd naast elkaar hebben liggen uitblazen, staat ze op. Ze trekt haar kleren aan. Ik stel voor dat ze een douche neemt, maar ze zegt: 'Ah, nee, jongen. Dan ben ik alles kwijt. Morgenvroeg is daar nog tijd genoeg voor.'

'En is je onderbroek straks voor Roel?'

'Niet deze, wat denk je wel. Ze is kletsnat van mijn slijm. Maar wassen zal ik haar niet direct doen. De volgende keer mag je mijn onderbroek houden, als je dat wilt. Maar nu heb ik geen reserve bij en ik wil niet... als ik onderweg iets voor heb... je snapt het wel...'

Ik trek mijn badjas aan en laat haar uit. Ik wil haar een kus geven, maar ze zegt dat dat niet nodig is: 'Dat is voor geliefden, Erik, niet voor mensen als wij die genoeg hebben aan het neuken alleen. We hoeven elkaar niet graag te zien, hé, maar dat ik zo hard ben klaargekomen... nu ja, ik vind je een geweldige neuker en dat is voor mij het enige wat telt.'

Op mijn slaapkamer lig ik nog een half uur na te genieten en tel ik mijn zegeningen. Anke zal donderdagvoormiddag langskomen. Ik heb eindelijk weer een afspraak gemaakt met Anne. En aan Eline hoef ik niet te twijfelen: die komt zeker terug voor een navulling.

En zo eindigt het verhaal over de slipjesdief. Ik zou zeggen: eind goed, al goed.