Het was een logische gedachte om mij te vragen of ik "sleuteladres" wilde worden. Ons dorpje bestaat eigenlijk uit niet meer dan een rij woningen aan één kant van de weg. Maar vroeger had dat nederzettinkje toch een eigen predikant. De pastorie stond naast de kerk en vormde met die kerk de enige bebouwing aan de andere kant van de weg. Daarachter strekt zich een smalle strook bos van twee kilometer lengte uit, het Schar geheten. En in die pastorie woonde ik nu. Het was bovendien bij de leden van de Stichting die nu de eigenares van de kerk was bekend dat ik thuis werkte en zodoende bijna altijd thuis was. Ideaal voor een sleuteladres.

Maar ik had er eerst helemaal geen zin in. Je zou het misschien niet van een romanschrijfster verwachten, maar ik ben een tamelijk verlegen type dat incidenteel contact met mensen liefst vermijdt. Praatjes maken met wildvreemden over die práchtige preekstoel, niets voor mij. Maar toen ik er 's nachts nog eens over nadacht zag ik onverwachte mogelijkheden. Ik woonde daar riant, en zo rustig als ik maar wenste. Alleen de seks schoot erbij in. Ook die nacht lag ik weer geil te woelen en allerlei fantasieën te bedenken. Hoe ik een grote bronstige man zou ontmoeten en verleiden. En toen zag ik opeens de mogelijkheden van een sleuteladres.

Ik bereidde alles zorgvuldig voor, maar de eerste drie maanden deed zich geen enkele kans voor. Het waren meestal oudere echtparen die aanbelden, of groepen vrouwen die de lokale fietsroute volgden. De ene keer dat het een man alleen was, en nog een heel knappe man bovendien, stond ik net voor mijn huis een fietsband op te pompen. Wat had ik de pest in.

Maar na ruim drie maanden was het toch raak. Ik zat zoals gewoonlijk naakt achter mijn computer te werken. Mijn boeken verkopen vooral zo goed omdat ik er behalve romantiek en spanning zoveel seks in doe, seks voor dames dan, soms ook van het soft kinky soort. Daarbij helpt het als ik zelf ook een beetje geil ben. Voor ik begin zit ik vaak eerst een kwartiertje in Nancy Friday te lezen, porno te bekijken en te masturberen.

Ik zag hem door de vitrage heen aan komen rijden en uit zijn auto stappen. Hij bekeek het kerkje van een afstand en liep er vervolgens omheen. Het was een man met pikzwart krullend haar, een Spaans type, maar zo lang als een Noor. Ik vloog naar boven en ging snel onder de douche staan. Van hieruit kon ik zien dat hij voor de deur van de kerk de informatie stond te lezen, over de geschiedenis van de kerk en de bewaarde interieurstukken. En het sleuteladres natuurlijk. Daar kwam hij al aan.

Ik zette snel de douche uit en liep vast in de richting van het badkamerraam. Toen de bel ging, wachtte ik nog twintig seconden en opende toen het raam, om naar beneden te roepen: "Een ogenblikje. Ik kom er zo aan." Hij was opnieuw op een afstand van het huis gaan staan en keek omhoog toen ik naar hem riep. Hij moet bijna wel mijn blote borsten gezien hebben.

Nu weer snel naar beneden. Daar zette ik eerst de videorecorder aan, die achter in de gang op het gangkastje staat, gecamoufleerd door een paar kledingstukken. Vervolgens wikkelde ik mij in een lange badhanddoek die ook altijd voor dat doel op het kastje ligt. Zo begaf ik mij naar de deur. Met kloppend hart.

Ik had mijn act regelmatig geoefend als ik 's nachts van de geilheid niet kon slapen. Eerst opende ik de deur. "Goedemorgen, u komt voor de sleutel?" Nu wendde ik mij naar het muurkastje waar de sleutel in hing, en daarbij liet ik quasi per ongeluk de handdoek los die ik daarvoor met mijn vlakke hand tussen mijn borsten vastgehouden had. De handdoek gleed volgens plan van mijn lijf. "O, sorry", riep ik paniekerig, terwijl ik mij schutterig bukte om het ding op te rapen. Ik had verwacht dat de man nu een paar stappen achteruit zou doen. Maar dat deed hij niet, integendeel, hij schoot naar voren, bukte zich snel en trok die handdoek naar zich toe. "O, o, wat doet u nu?", riep ik uit, terwijl ik mijn borsten en mijn onderbuik met mijn handen probeerde te bedekken. Hij bekeek mij op zijn gemak voor hij wat zei.

-Dat was een mooi toneelstukje, daar moet je lang op gestudeerd hebben.

-Hoe komt u daarbij? Het was een ongeluk. Geef me gauw mijn handdoek terug.

-En waarom heb je dan die videorecorder aangezet?

-O, eh, dat doe ik altijd. Dan weten we wie de sleutel heeft opgehaald.

-Ja, ja. Ik geloof er geen woord van. Maar het is een prachtig gezicht, dat moet ik zeggen. Je hebt fantastische borsten.

Om geloofwaardig te blijven had ik natuurlijk allang de deur in zijn gezicht moeten dichtgooien, maar dat deed ik niet.

Hij deed nog een paar stappen in mijn richting. Doordat ik achteruitdeinsde gaf ik hem de gelegenheid langs mij heen de gang in te stappen. Tot mijn grote schrik pakte hij mijn arm vast en trok hij mij mee, de gang in. In het halletje voor de trap stond een oude dekenkist. Daar zette hij zijn linkervoet op. Hij trok mij op mijn buik over zijn dijbeen en duwde mij met mijn rug naar beneden. Ik begreep natuurlijk wat hij van plan was. "Nee, nee, niet doen", riep ik nog voor de vorm. Daar had ik de eerste klap al te pakken. Pijn deed het nauwelijks maar van de schrik uitte ik toch een kreet. Hij sloeg regelmatig, van de ene bil op de andere, vast niet zo hard als hij kon maar toch wel zo hard dat ik het behoorlijk ging voelen. Ik schoof flink heen en weer met mijn buik over zijn dijen maar zorgde dat ik niet van zijn knie heen viel. En ik bleef steeds maar roepen: "au, au", "houd op", "niet doen".

Eindelijk liet hij mij zelf van zijn knie glijden. Ik kwam snel overeind en wreef mijn billen. Ik begreep dat ik nu iets moest zeggen.

-Dat was heel gemeen van u, schandelijk. U maakt misbruik van de situatie.

Hij lachte alleen maar. Na het pak slaag had ik nu handtastelijkheden verwacht. Maar in plaats daarvan trok hij me opnieuw mee bij mijn arm. De gang door, de bijkeuken door, naar het plaatsje achter mijn huis. Onderweg griste hij ook de videorecorder mee. Op het plaatsje stond een houten tafel met aan weerszijden een bank zonder leuning. Ik moest een been over een van die banken slaan en er schrijlings op gaan zitten.

-Hoofd naar beneden. Duw die bank maar tegen je borsten. Bips omhoog. Verder omhoog.

Dit was het laatste moment geweest waarop ik me nog geloofwaardig had kunnen verzetten, maar tot mijn eigen verbazing deed ik dat niet. Ik bleef zelfs dociel over die bank gebogen staan, terwijl hij de videorecorder op de vensterbank zette en de garage inliep. Hij kwam terug met een oude badborstel, die ik gebruikte om mijn auto te wassen.

-Luister goed. Je gaat de klappen tellen. Na elke klap die ik je op je billen geef, geef je het nummer van de klap, en zeg je daarna:

"Ik ben een ondeugend vrouwtje, ik laat mijn naakte lichaam zien aan wildvreemde heren. Ik moet op mijn bips hebben."

De eerste klap. Hij sloeg niet eens heel hard, maar dit was toch wel heel wat anders dan die klappen met zijn hand van zojuist. Ik kon met moeite een kreet onderdrukken.

-Ik hoor niets. O ja, ik had je moeten vertellen dat je vijftig klappen met die badborstel krijgt. Maar we beginnen pas vanaf nummer één als je je tekstje opzegt. Dat moet een volleerd actrice als jij toch kunnen onthouden.

Ik hield het nog een paar klappen vol, maar begreep dat dit stom was. Meer dan vijftig van die harde klappen, ik moest er niet aan denken. Dus:

-Au, au, au. Zes. Ik ben een ondeugende meid, ik laat mijn lichaam zien aan wildvreemde mannen, ik moet op mijn billen hebben.

-Nee, je begint gewoon met nummer één. Niet "mijn lichaam" zeggen, maar "mijn naakte lichaam". En niet "mijn billen" maar "mijn bips".

-Wat is het verschil dan?

-Een klap extra voor brutaliteit. "Bips" vind ik nu eenmaal veel leuker klinken. Veel sexyer. Zelden zo'n fraaie bips gezien overigens. Wat zeg ik? Zo'n wulpse bips. Mijn complimenten. Je kunt er eigenlijk meteen aan zien dat je een geil loeder bent.

De klappen werden steeds pijnlijker en al gauw was mijn geschreeuw niet van de lucht. Omdat hij rustig de tijd nam en ik steeds ook nog dat tekstje moest uitspreken, lag er telkens wel een periode van twintig seconden tussen de klappen. Het duurde dus ruim een kwartier voor we klaar waren met die vijftig klappen. Mijn billen voelden beurs en witheet aan.

-Okay meisje, sta maar op. Dan ga je nu naar binnen om een vibrator te halen.

Ik wreef over mijn pijnlijke billen, me heel bewust van het feit dat ik daardoor mijn borsten geprononceerd liet zien.

-Een vibrator? Die heb ik niet, hoe komt u daarbij? Wat hebt u voor rare ideeën over mij?

-Natuurlijk heb jij een vibrator. Of wil je nog eens vijftig klappen op je bips hebben? Ik kan veel harder slaan dan ik deed, hoor.

Hij gaf mij een tikje op mijn linkerborst.

-Schiet nu maar gauw op.

Toen ik boven op mijn slaapkamer kwam, realiseerde ik me dat ik die gewoon zou kunnen afsluiten. Dan kon ik me ook meteen snel aankleden. Wat zou hij doen? Waarschijnlijk gewoon weggaan. Maar ik wist ook al meteen dat ik dat niet zou doen. Hoe pijnlijk de klappen met die badborstel ook geweest waren, het hele gebeuren was ontzettend enerverend. Spannender, opwindender dan wat ik ooit had meegemaakt. Wat zou hij met die vibrator willen doen?

Toen ik weer op het plaatsje kwam, stond hij daar met mijn mountain-bike in zijn hand, die hij inmiddels uit de garage had gehaald. En hij had nog iets gevonden: een bamboestok die ik gebruikte om planten aan op te binden.

-Kijk eens aan, wat ben jij toch een braaf meisje. Braaf als een hondje, en nog steeds in je blote kontje. Niet in de verleiding geweest om snel een broekje aan te schieten? Staat zoveel kuiser. Of heb jij nooit een broekje aan?

Ik realiseerde me nu pas wat ik hem verteld had door weer gehoorzaam naakt naar beneden te komen. Was het een bewuste test geweest om mij naar boven te sturen?

-Okay, ga maar eens gauw op dat fietsje zitten. Mooi zo. Nu even de bips uit het zadel lichten, zodat ik die vibrator in je kontje kan steken. Ja, je hoort het goed, in je kont, niet in je kut, we zijn niet hier voor ons plezier. Wacht, ik zet hem meteen even aan. Houd dat ding nu stevig vastgeklemd op het zadel, zorg dat het niet uit je anus wegglipt, want dan krijg je nog tien klappen met die badborstel. En nu langzaam rondrijden over het plaatsje.

Het was een heel raar gevoel in mijn endeldarm, vooral omdat ik tegelijk mijn benen moest bewegen. Om rond te kunnen gaan over dat kleine oppervlak moest ik bovendien heel langzaam rijden, terwijl ik tegelijk heel goed mijn evenwicht moest bewaren. En dan dat ding op zijn plaats houden.

-Pas op, nu krijg je een klap. Houd die vibrator goed vast.

Ik kreeg de klap met de bamboestok over mijn billen. Een schroeiende pijn, ik schreeuwde het uit. Als hij me niet gewaarschuwd had, had ik zeker de vibrator verloren.

-Je krijgt tien van zulke klappen. Maar als je de vibrator laat glippen beginnen we opnieuw.

Na de vierde klap ging het al fout. Hij ging de vibrator wassen onder de kraan in de bijkeuken. Een onaangenaam nat en koud gevoel, dat ding opnieuw tussen mijn billen. Nu hield ik het zes klappen vol. Daarmee had ik het tiental bereikt, en daar nam hij toch genoegen mee.

-Zet dat fietsje maar weer in de garage.

Weer het besef dat ik de sleutel maar hoefde om te draaien om "gered" te zijn. Het besef dat hij dat ook moest snappen. En het besef dat ik dat niet zou doen.

Toen ik weer buiten kwam voelde ik me opeens weer zo naakt dat ik mijn armen voor mijn borsten sloeg. Maar ik zag hem niet meteen. Ik begreep dat hij achter de garage moest staan en dat vond ik een vervelend idee, omdat daar langs de schutting mijn waslijn hing, waar ik juist die morgen een wasmand vol met lingerie aan had gehangen. En, jawel hoor, daar had je zijn commentaar al.

-Wel, wel, wat een fantastische verzameling damesondergoed. Adembenemend, het lijkt hier wel een seksshop. Je moet wel een buitengewoon opgewekt seksleven hebben, met zo’n lichaam en zo'n garderobe. Trek je dat echt aan als je naar de supermarkt gaat, of alleen thuis als je eens even niet naakt wilt zijn? Of, moet ik zeggen, even nog iets naakter dan naakt? Kijk eens, zo’n teddy, met al die uitsparingen op de plekken die ertoe doen, je kut, je tepels en je billen. Ik kan haast niet wachten om het je aan te zien trekken.

-Maar toch eerst nog even iets anders. Wat zie ik nu? Gaan wij ons een beetje schamen? En dat dan nog niet eens voor je kut, maar voor die prachtige borsten van je? Die wilde je me toch zo graag laten zien? Steek ze toch fier de lucht in, meid! Weet je wat, ga jij maar eens even boven op die tafel staan. Benen wijd uiteen, op je tenen, handen zo ver mogelijk in de lucht. Geweldig! Nu even wat gymnastiekoefeningen. Weet je trouwens dat ’gymnastiek’ van het Griekse woord ’gymnos‘ komt, en dat dat ’naakt’ betekent? Sporten deden die stoute Grieken naakt, de mannen ten minste. Jij daarentegen doet je gymnastiek naakt omdat je om te beginnen al stout bent.

Hij deed mij de oefeningen voor, armen naar voren, armen naar achteren, bovenlichaam een kwartslag draaien. Tussendoor pakte hij een smartphone uit zijn zak, waarmee hij foto's begon te maken, vanuit allerlei hoeken. Steeds maar prees hij mijn lichaam uitbundig, wat mijn besef van naaktheid natuurlijk alleen maar versterkte.

-Geweldig! Je vindt het vast niet erg als ik die foto’s op YouTube zet?

Eindelijk had hij er genoeg van. Hij liep nu naar de waslijn en zocht uit wat ik aan moest trekken. Het goed was nog vochtig maar "het zou aan mijn lijf wel verder drogen". Hij koos een rijk met kant bewerkte jarretelgordel, en een bijpassende bh, die de borsten opduwde maar tegelijk bloot liet. Om aan de gordel vast te maken een paar kousen, met eveneens rijk bewerkte boorden, alles wit. Nog twee lange witte handschoenen die tot ver over mijn ellebogen reikten maar waar wel mijn handen doorheen staken. Een wit halsbandje met een zwart strikje daaraan en een wit voorhoofdbandje, eveneens met een zwart strikje. En ten slotte een klein zwart diensterschortje dat ternauwernood mijn navel bedekte. Mijn borsten, billen en venusheuvel bleven allemaal naakt.

Uit de bijkeuken haalde hij een fles olijfolie die hij daar kennelijk in het voorbijgaan had zien staan. Hij opende de fles, goot de olie op zijn rechterhand en begon die over mijn lijf uit te wrijven, te beginnen met mijn borsten. Het was de eerste aanraking na het ’pak voor mijn bips’, ik onderging die rillend.

-Benen uiteen, zodat ik bij je kutje kan.

De olie werkte verzachtend op mijn nog steeds gloeiende billen, en in het raam van de keuken zag ik hoe mijn hele lichaam begon te glanzen. Ik was na de gymnastiek min of meer over mijn schaamtegevoel heen en, hoewel ik natuurlijk best begreep dat het doel van de hele exercitie was om mij verder te vernederen, voelde ik mij toch een beetje sexy. Maar dat duurde niet lang. Hij commandeerde mij om voor hem uit de tuin in te lopen. Die tuin was maar een meter of tien diep, daarna begon meteen het bos. Ik keek angstig om me heen of we niet gezien werden, al wist ik eigenlijk best dat die kans praktisch nihil was.

-Kijk, hier is een geschikt zandig stukje. Ga op je bips in het zand zitten.

-Maar dan word ik verschrikkelijk vuil.

-Ja hè, en dat met al die netgewassen lingerie. Niets aan te doen. Laat je achterover op je rug glijden. Even flink heen en weer bewegen met je schouders en je heupen. En je nu omdraaien op je buik. Ziezo, sta maar weer op, en met een flinke spurt terug naar huis.

Nu zag ik in datzelfde keukenraam hoe vuil ik inderdaad was geworden, overal grote zwarte vlekken en strepen. Hij inspecteerde mij helemaal en wreef het zand hier en daar nog wat uit, vooral over mijn borsten en billen.

-Zo ben je een echte vuile werkmeid! Nu zul je vragen: is dat een meid voor het vuile werk, of een vuile meid voor het werk? Allebei! Een vuile meid voor het vuile werk. Moet eigenlijk een wat ordinair type zijn, niet zo’n opgedirkte nuf als jij. Maar dat nuffige slaan we er nog wel uit. Nu pak je een emmer uit de garage en die ga je in de keuken vullen met lauw water. Wat schoonmaakmiddel erin, heb je geen Ajax? Heel goed. En dan ga jij eens flink dat smerige plaatsje van jou schrobben. Dat heb je in geen jaren gedaan, je houdt er kennelijk niet van om je handjes te laten wapperen. Maar nu dus wel even hard werken, hoor je, anders krijg je met de cane op je bips. Ja, ik bedoel die bamboestok, dat noemen ze tegenwoordig een cane. Het Nederlandse woord is eigenlijk ‘rotting’. Eigenlijk hoort die namelijk van rotan te zijn, maar zo eentje zul je wel niet in huis hebben. Over een kwartier verwacht ik dat het zweet van je lijf gutst, en anders krijg je nog meer met dat rotding.

Ik ging hard aan het werk maar na een minuut of vijf merkte ik dat ik sterke aandrang had. Ik overwoog gewoon op eigen gezag naar de WC te gaan maar gek genoeg durfde ik dat niet. Ik hield het nog vijf minuten vol.

-Wat sta je daar met je kont te wiegelen?

-Ik moet plassen.

-Wel, wat let je? Je hoeft alleen maar je benen te spreiden zodat je jezelf niet bevuilt. Dat is nou juist een groot voordeel als je geen broekje aan hebt. O, vind je dat zonde van je schoon geschrobde straatje? Kan ik inkomen. Weet je wat, doe dat plasje dan maar boven de viooltjes, die gaan vast heel goed groeien van geile meisjesplas. Ja, nu wel even je kut schoonmaken, nietwaar, je hebt het water bij de hand. Okay, dat straatje kan er zo wel bij door. We gaan verder met de bijkeuken. Die ga je dweilen. Ja, op je knieën natuurlijk, wat denk jij? Een beetje met zo’n Leifheit over de vloer aaien, niets daarvan. Het voordeel van die houding is bovendien dat je die ondeugende bips van jou zo als het ware aanbiedt aan de cane.

En inderdaad, nu kreeg ik tussendoor telkens weer een paar van die vreselijke klappen. Hij vulde nu telkens zelf de emmer, en wel met koud water. Dat goot hij op de vloer, maar ook over mij heen, ik droop aan alle kanten. Daardoor kwam er ook steeds weer aarde op de vloer, waardoor het echt dweilen met de kraan open werd. Wel werd ik zo geleidelijk schoongespoeld. Uiteindelijk had ik inderdaad bijna drie kwartier keihard gewerkt voor hij het goed genoeg vond, en droop ik niet alleen van het water maar ook van het zweet.

Hij liet me die vieze kleren uittrekken en in de wasmachine stoppen, maar de volgende opdracht was nog problematischer. Ik kreeg een bijl in de handen gedrukt en daarmee moest ik in het bos gaan houthakken, met alleen lieslaarzen aan

-Dat kan niet, daar kunnen mensen zijn.

-Die kans is heel erg klein, dat weet je ook wel, er is daar maar één pad en dat ligt verderop. Maar vind je het eigenlijk niet een leuk idee dat daar iemand kan lopen? Zou vast een man zijn en dan heb je altijd kans dat hij zijn dingetje in je kut wil steken. Kom je toch nog aan je gerief. Hier, neem deze mand mee, pas als die helemaal gevuld is met blokken hout mag je terugkomen.

Terwijl ik daar aan het werk was vroeg ik me serieus af waarom ik dit allemaal met me liet doen. Slaag en vernedering, maar zoals hij zojuist nog had geïmpliceerd, blijkbaar geen kans op seks. Moest ik hem niet gewoon wegsturen en dreigen met de politie?

Een half uur later was ik weer thuis, op het plaatsje ten minste, nog weer een stuk meer bezweet. Ik zag dat hij mijn tuintafel tegen de perenboom had gezet.

-Nou die mand is niet erg vol, ik zou je eigenlijk terug moeten sturen. Maar ik heb nu even een ander ideetje, minstens even leuk. Ga op je rug op die tuintafel liggen. Ja, die tafel kan daar best tegen. Schuif verder naar achteren, met je hoofd tegen die boom aan. Hier heb je een kussen om je te ondersteunen. Steek nu je benen de lucht in, en ook je billen, ondersteun je rug maar met je handen.

Hij hielp mij door mijn benen verder omhoog te trekken. En nu bleek dat hij aan die perenboom twee touwen had vastgemaakt die van achter de boom tevoorschijn kwamen. Beide touwen werden om mijn enkels heen vastgemaakt, met een paar stevige lappen tussen de enkel en het touw, blijkbaar om insnijden van het touw te voorkomen. Ik lag zo ongeveer op mijn nek en schouders, met mijn romp bijna steil omhoog.

Pas toen het zover was, realiseerde ik me volledig wat ik had laten gebeuren. Ik kon mezelf niet losmaken, ik was nu volledig aan hem overgeleverd. Hij kon met me doen wat hij wilde.

-Wij moeten eens even een serieus gesprek met elkaar hebben, meisje.

-O.

-Ja. En daarbij wil ik dat je je beentjes uit elkaar houdt, zodat ik desgewenst bij je kut kan.

-Waar is dat dan voor nodig?

-Doe die benen uit elkaar, dan zul je het merken. Nee? Moet ik eerst de cane pakken?

Ik spreidde mijn benen dan maar. Nu trok hij de riem uit zijn broek, hij pakte die ergens in het midden vast en gaf mij met het uiteinde een klap op mijn kut. Niet hard, maar het was toch behoorlijk pijnlijk.

-Ja, dat doet pijn, dat komt omdat je schaamlippen zo gezwollen zijn. En daar wilde ik het even over hebben. Om te beginnen: geef je toe dat die handdoek vanmorgen niet per ongeluk van je afviel?

-Nee hoor, dat geef ik helemaal niet toe. Au, au, au, ja als je maar hard genoeg slaat, beken ik alles, maar dat heeft dan geen waarde, dat weet je best. Goed dan, ja, toen ik je rond die kerk zag lopen ben ik gauw onder de douche gaan staan. Au, au, okay, ik was toen al naakt, dat ben ik inderdaad het grootste deel van de dag. En toen je belde heb ik inderdaad snel die videorecorder aangezet en een toneelstukje opgevoerd. Ja, dat heb ik al maanden voorbereid, vanaf het moment dat ik sleuteladres werd. Niet slaan, ik vertel toch alles? Waarom deed ik dat? Nou omdat ik al een jaar geen seks meer gehad heb, en te verlegen of te laf ben om gewoon een man aan de haak te slaan.

-Waarom ik daarna dat allemaal met me heb laten doen? Geen flauw idee. Au, au, kun je me niet gewoon op mijn billen slaan, mijn bips als je dat liever hoort? Ik vind dit veel erger. Je hebt me gewoon overrompeld, denk ik, ik had in zekere zin geen keus. Au, au, au! Nou ja, misschien had ik het kunnen stoppen of gewoon kunnen weglopen, het verbaast mezelf dat ik dat niet heb gedaan. Au, au, au! Nee, ik beschouw mezelf niet als een volbloed masochiste, maar, niet slaan!, als jij zegt dat ik dat ben, zal het wel zo zijn. O ja, ik weet wel iets van SM hoor, ik heb daar voor mijn boeken research naar gedaan. Ja, ik schrijf romans, wist je dat niet? Ja, daar staat wel eens iets van softe SM in, dat vinden lezeressen leuk, en ik trouwens ook. Een beetje vastbinden en een paar klapjes. Maar niets zo erg als wat jij doet, aaaw, precies, dat bedoel ik. Ja, ik kijk een enkele keer wel eens op SpankingTube, au au, okay, iedere dag wel even. Maar dan identificeer ik me eigenlijk vooral met de vrouwen die mannen op hun billen slaan, pardon, hun bips.

Hij wist blijkbaar genoeg. Hij pakte de vibrator, zocht daarmee mijn clitoris op, en stimuleerde mij totdat ik bijna, maar net niet helemaal klaarkwam. Hij duwde een, twee, drie en zelfs vier vingers in mijn vagina, maar gelukkig niet zijn hele vuist. Hij gaf me nog eens tien klappen met de cane, en liet me daarbij zeggen dat ik een slet was, een snol, een del, een lellebel, die, je raadt het, dringend op haar bips moest hebben. Hij haalde een paar klemmetjes uit mijn bestekla waaraan ik normaal theedoeken hang, en klemde die op mijn tepels vast, een pijnlijk gevoel. Het werd nog pijnlijker omdat hij een kettinkje vastmaakte aan de klemmen en daar regelmatig aan trok. En ten slotte liet hij brandend kaarsvet op mijn lichaam druppelen, een moment van totale paniek voor ik me realiseerde dat dit wel een beetje pijnlijk is, maar niet verschrikkelijk. De beentjes weer spreiden natuurlijk, zodat het vet op mijn schaamlippen kon druppelen, en in mijn bilnaad.

Na ruim drie kwartier werd vooral die houding, met mijn benen in de lucht, heel erg ongemakkelijk. Maar gelukkig maakte hij me nu los. Hij had de tuinslang aangesloten aan de buitenkraan, en er volgde nu een waterballet van koud water, waarmee hij dat kaarsvet grotendeels van mijn lichaam verwijderde. De rest waste hij af met zeep en met zijn blote handen. Ik werd toch weer opgewonden van de aanraking. Die toch wel pijnlijke klemmetjes liet hij op mijn tepels zitten.

Het begon inmiddels avond te worden. In de tijd dat ik aan het houthakken was geweest bleek hij ook in mijn kasten gesnuffeld te hebben. Behalve de push-up bh liet hij mij nu ook een ultrakort rokje aantrekken waar zelfs een randje van mijn billen onder zichtbaar bleef. Verder sandalen, wat mijn verdenking al wekte. En ja hoor:

-We gaan een boswandeling maken. Om deze tijd van de dag is er toch niemand in het bos.

Ik deelde op ferme toon mee dat ik niet meeging, maar hij lachte me alleen maar uit.

-Ga dan maar op z’n hondjes op de tuintafel zitten, inderdaad, op je handen en je knieën, dan haal ik de cane voor je.

Weer gaf ik toe. Dat Schar is tweehonderd meter breed en twee kilometer diep, en er loopt inderdaad maar één pad door van voren naar achteren. Onderweg liet hij me bij iedere jonge berkenboom stoppen, waar ik dan met een aardappelmesje jonge takken van af moest snijden. De blaadjes gingen er dan af, en de twijgjes ook, behalve aan het uiteinde. Toen we aan het eind van het bos kwamen had hij een tiental van die takken in zijn hand die hij met een ijzerdraadje aan elkaar vastbond.

-Dit heet in het Nederlands een roede, al heeft dat woord ook andere betekenissen. Maar dat hoef ik een porno-schrijfster niet te vertellen.

Achter het bos lagen eindeloze weilanden. We liepen langs de bosrand een flink eind van het pad af tot hij een boom vond die een dikke bijna horizontale zijtak had. Aan die tak werd ik vastgebonden, mijn rokje ging uit, en nu maakte ik kennis met de roede. Een heel ander gevoel dan dat van de cane maar niet minder pijnlijk, vooral door die twijgjes die zich in je vlees bijten, vooral in je bilnaad, de rand van je dijen en, nog erger, rond je flanken.

-Okay, dat was het dan voor vandaag. Het genoegen was geheel aan mijn kant. Ik wens je verder nog een hele fijne dag, zoals ze in de supermarkt zeggen.

-O God, je wilt me hier toch niet naakt laten staan?

-Nou, je hebt nog een bh aan, hoor. En wat voor één. En met een beetje geluk komt er vanavond toch nog iemand langs. De kans is groot dat het een man is en die zal je dan wel alles geven wat je kutje begeert. Roep ook maar eens een beetje, nu en dan, misschien hoort iemand je nog op het pad. In het ergste geval moet je vannacht blijven staan, het wordt niet kouder dan zestien graden en het is windstil, dat overleef je wel. Ja, natuurlijk zitten hier beesten, met name insecten, die zitten overal, dus je kunt wat muggenbeten verwachten. Of er komt een ratje aan je voeten snuffelen. Dat is alles. Nogmaals veel plezier.

Hij gooide de roede aan mijn voeten. Hoe ik verder ook smeekte en zelfs schold, het hielp niets. Ik schreeuwde hem nog na zolang ik hem hoorde, maar dat was niet langer dan een minuut of twee.

Zo stond ik daar dan, vastgebonden aan die boom, met mijn ongetwijfeld vuurrode billen bloot. Ik foeterde mij zelf uit dat ik het zover had laten komen, dat ik eigenlijk, fundamenteel, toch een vertrouwen in hem had gehad dat nergens op was gebaseerd. Maar natuurlijk nam ik eigenlijk toch wel aan dat het allemaal plagerij was en dat hij wel terug zou komen. En op de plek waar ik stond was ik in feite onzichtbaar.

Ik stond daar zeker een uur. Muggen waren er gelukkig niet, maar wel mieren, die in groten getale tegen mijn benen opklommen en op een gegeven ogenblik zelfs in mijn vagina kropen. Eenmaal hoorde ik heel in de verte -op het bospad?- een geluid dat misschien op menselijke aanwezigheid wees. Even overwoog ik om hard "help, help" te gaan roepen, maar blijkbaar had ik toch nog genoeg vertrouwen om dat niet te doen. Het begon al wel een beetje te schemeren, ik begon mij wel zorgen te maken dat hij mij daar toch de hele nacht zou laten staan. Ik kreeg ook steeds meer honger en vooral dorst.

Maar eindelijk zag ik een stip in het weiland die zich in mijn richting bewoog. Wie zou dat zijn? Daar maakte ik me natuurlijk toch wel zorgen over. Wat zou de eerste de beste boerenpummel die een naakte vrouw vastgebonden aan de bosrand vindt met haar doen?

Even leek de figuur in de verte een andere richting uit te gaan, de wanhoop sloeg toe. Maar toen kwam hij toch steeds dichterbij, op een gegeven moment was ik er zeker van dat hij mij moest horen als ik om hulp riep. Maar dat deed ik nog steeds niet.

Pas toen de figuur nog zo’n honderd meter van mij af was zag ik dat hij het was, mijn kwelgeest van die dag. Hij deed of hij mij niet kende.

-Goedenavond, juffrouw, wat een bijzondere ontmoeting op de late avond. Loopt u er vaker zo bij?

-O jij schoft, jij schobbejak, maak me onmiddellijk los.

-U laat mij schrikken, juffrouw. U staat daar al zo, laten we zeggen opmerkelijk bij. Ik ben bang dat als ik u losmaak, u mij de ogen uit gaat krabben. Ik denk dat ik maar weer opstap.

-Alstjeblieft, alstjeblieft, laat mij hier niet langer staan.

-Okay, dat is een andere toon. Maar mag ik dan eerst vragen waarom u hier zo staat, in uw blote bips? Bent u niet bang voor mogelijk onzedelijke handelingen van zowel mannelijke als vrouwelijke voorbijgangers?

Ik begreep dat ik het spelletje maar het beste mee kon spelen.

-Ik heb ruzie gekregen met mijn vriend. Die heeft me uitgekleed, vastgebonden en geslagen, en is daarna weggelopen. Ik dacht even dat u het was, daarom schold ik u zo uit. Ik smeek u: maak me alstublieft los.

-Juist. Het ziet er eerlijk gezegd meer uit als een uit de hand gelopen spelletje. Al zijn uw billen inderdaad wel aardig toegetakeld. En dan, als ik echt helemaal eerlijk ben, u ziet er wel heel erg sexy uit, met alleen die bijzondere bh aan. De verleiding is groot om, nu ja, u begrijpt me wel, een mens is een dier met paringsneigingen, net als alle andere dieren. Maar ik wil me natuurlijk niet zo maar pardoes aan u vergrijpen. Want dat zou een Misdrijf zijn.

-Ik begrijp het: u vraagt me dus eigenlijk toestemming om me te mogen pakken. Dat is okay, maar dan moet u me eerst losmaken. Anders helpt die toestemming trouwens ook niet veel, nietwaar, die blijft dan afgedwongen.

-Juist. Jij bent dus eigenlijk helemaal geen juffrouw maar een ordinaire slet. Je staat daar in je blote bips aan de bosrand in de hoop dat er iemand komt om je te neuken, kan niet schelen wie, kan niet schelen waar, in je kut of in je kont. Weet je wat jij verdiend hebt? Heel, heel veel slaag.

Hij raapte de roede op die hij een uur geleden bij mijn voeten had laten liggen, en begon daarmee opnieuw mijn billen te bewerken, maar ook mijn dijen en mijn bovenrug, en zelfs mijn voetzolen. Hij sloeg ditmaal overigens niet erg hard, en als ik geluid maakte zelfs nog wat minder hard. Ik kon de kracht van de klappen dus zelf reguleren.

Toen hij eindelijk ophield, gooide hij de roede weg en maakte hij mij los, nog steeds opmerkingen makend over mijn gebrek aan goede zeden. Gelukkig haalde hij nu ook de klemmen van mijn tepels die inmiddels wel erg pijnlijk waren. Hij stak het kettinkje in zijn zak. Ik mocht het rokje weer aan, maar nu flink wat hoger, zodat hij goed mijn bips kon zien. Zo liet hij mij voor zich uit over het pad lopen, twee kilometer terug door het bos, naar mijn huis,

-Had je echt gedacht dat ik je daar zou laten staan?

Niet echt dus, maar dat hoefde hij niet te weten. Hij vertelde nog dat hij de wandeling over dat pad al wel vijf keer had gemaakt, altijd op dezelfde tijd, en dat hij nog nooit iemand was tegengekomen. Hij had weer kleren voor me klaar gelegd die ik moest aantrekken, ditmaal zwarte stay-ups en een zwart-met-rode bustier die natuurlijk de borsten bloot liet.

Toen ik dit kostuum aanhad gaf hij me opdracht voor twee personen te koken. Om te beginnen bestelde hij alvast een glaasje port. Toen ik het hem buiten bracht bleek hij bezig te zijn met de ijzeren barbecuekorf die ik in de tuin heb staan maar nooit gebruik. Hij had die gevuld met het hout dat hij me eerder in het bos had laten hakken. Hij moest daar verstand van hebben, want het lukte hem snel een vuur te ontsteken. Pas bijna een uur later had ik de maaltijd gereed, maar het vuur brandde nog volop. Met dat vuur op de achtergrond en een fles wijn op tafel gingen we gezellig buiten dineren. Het gekke was dat ik elke keer als ik opstond om iets uit de keuken te halen, me nog steeds een beetje voor mijn naaktheid geneerde.

Hij vertelde iets maar niet veel over zichzelf. Hij was een werkloze academicus die niet verwachtte voor zijn pensioen nog weer aan de bak te komen. Daar was hij rancuneus over. Ja, van die rancune was ik mogelijk die dag wel een beetje het slachtoffer geworden, vooral mijn bips dan. Maar in dat uur dat ik aan het koken was bleek hij te hebben zitten lezen in een van mijn boeken. Goed geschreven, vond hij, met spannende scenes. Jammer dat het uiteindelijk pulp bleef, ik zou best een serieuze roman kunnen schrijven. Wie ons daar zo vredig had zien zitten kletsen, zou gedacht hebben dat we oude vrienden waren.

Na het toetje stond hij op. Hij ging de sleutel pakken om toch nog die kerk te bezichtigen, het was hier ten slotte een sleuteladres. O ja, hij wilde graag dat ik om twaalf uur ook in de kerk kwam. In deze kleren? Wat denk je wel? Nee, helemaal naakt, met alleen mijn zwarte pumps met hoge hakken aan. Zoals altijd wuifde hij mijn protesten weg.

Ging ik dat nu doen? Ja, natuurlijk, ik wist al meteen dat daar ook ditmaal geen twijfel over mogelijk was. Vreselijk spannend was het wel, naakt over te steken naar de kerk, in het zicht van twee buurhuizen, ook al wist ik dat die huizen alleen in het weekend bewoond werden.

Toen ik eenmaal binnen was sloot hij meteen de deur achter me af. Omdat het volle maan was, hoefde het licht niet aan. Terwijl ik aan het koken was bleek hij nog iets meer gedaan te hebben: hij had twee tepelklemmen met elkaar verbonden, niet met een korte maar juist met een hele lange ketting. Aan die ketting hing nog een strik. Hij maakte de klemmen aan mijn tepels vast.

-Ik ga zo meteen orgel spelen, en dan ga jij dansen op de muziek. Dan zorg je dat die ketting van links naar rechts en terug om je heen zwiert, zo hoog mogelijk tegen je rug aan, het liefst tegen je schouderbladen. Probeer het maar eens.

Dat was niet zo moeilijk, ik had het principe al gauw door. Je kon het zwieren vooral bevorderen door eerst je ene en dan je andere dijbeen flink op te trekken, met het onderbeen gebogen. Die ketting trok flink aan mijn tepels en dat was wel pijnlijk, maar niet onverdraaglijk.

-En dan heb je hier nog twee eindjes hout. Ja, gevonden in je garage. Je neemt een stuk hout in elke hand, en telkens als die ketting de ene kant opzwiert geef je jezelf een klap op de bil aan de andere kant. Even oefenen maar weer.

Dat vroeg uiterste concentratie om je steeds te realiseren wat je moest doen om die ketting niet in de weg te zitten, maar ook dit had ik al gauw onder de knie.

-Harder slaan dan je nu doet, zo hard als je kunt. Loop heen en weer door het gangpad, en dan om de avondmaalstafel heen. Denk erom dat ik je vanaf het orgel kan zien. Als je niet hard genoeg zwaait met die ketting, of niet hard genoeg slaat met die eindjes hout, krijg je daarna van mij met de cane.

Hij beklom het orgel, terwijl ik mij opstelde voor de avondmaalstafel. Ik herkende meteen al de eerste noten: de toccata van Widor, uit de vijfde orgelsymfonie. Een fantastisch bravourstuk met een ongelofelijke ritmiek. Ik zette mij in beweging. En of het nu een effect was van de muziek, of van de opwinding die de hele dag was opgevoerd, na de eerste klappen leek het alsof ik in trance raakte. Die ketting zwaaide steeds hoger op, en ik sloeg inderdaad zo hard als ik kon, zes minuten lang, en omdat hij het stuk meteen nog eens speelde, uiteindelijk twaalf minuten. Daarna bleef ik hijgend staan. Ik kreeg applaus van achter het orgel. Hij kwam zelf de tepelklemmen afnemen, wat even heel pijnlijk was.

Hij vroeg me nu om op z’n hondjes op de avondmaalstafel te gaan zitten, de benen gespreid, de knieën bijna op de rand van de tafel, de billen zover mogelijk naar achteren. En hij bond mij een shawl om mijn hoofd zodat ik geblinddoekt was. Niet nog meer slaag toch, in godsnaam? Hij moest iets willen met mijn kutje of mijn kontje. Ik hoorde geritsel, wat deed hij, kleedde hij zichzelf uit? En toen voelde ik iets in mijn bilnaad wat ik even aanzag voor een vibrator maar meteen herkende als het echte ding. Het ging wat naar beneden, en dat ding werd toen in één keer in mijn vagina geduwd. Hij bewoog eerst voorzichtig, geleidelijk aan steeds krachtiger, en ik bewoog tegen hem in. Hoe het hem lukte, nadat hij toch een hele dag seksueel geprikkeld moet zijn geweest, weet ik niet, maar het duurde eindeloos voor hij eindelijk explodeerde. Ik was toen al op het hoogtepunt van een heel langdurig orgasme gekomen.

Ik trok de blinddoek van mijn gezicht en ging op de tafel zitten. Zoals ik al verwacht had was het een mooie man, met een geheel onbehaard lichaam, een beetje borstvorming en een klein beetje een buikje. Hij schudde zijn hoofd.

-Nu ben je alweer ondeugend. Erg ondeugend, om niet te zeggen onbeschaamd. Je moet nog steeds...

-...op mijn bips hebben. Ja hoor. De volgende keer.