Zieners En Toonders

Niemand in het dorp kent me, en ik ben niet van plan hier langer dan een paar maanden te blijven wonen. Dus voor mijn reputatie ben ik niet bang, ik vind het wel grappig dat de mensen mij nakijken en fluisteren. Daarom loop ik er zo uitdagend mogelijk bij, in een jurkje dat, als het opwaait, stukjes dijbeen laat zien boven de kousen, of zelfs mijn billen terzijde van de string. En ik laat elke avond de gordijnen van mijn kamer op een kier open. Dan kleed ik me uit, poseer voor de spiegel in alle mogelijke houdingen, met en zonder lingerie, of lig op mijn rug op de tafel te masturberen. Al drie keer binnen een maand heb ik iemand voor het raam zien staan. Een keer een vrouw, dat zal de roddels hebben aangewakkerd.

Vanavond was het weer raak. Ik zag hem in de spiegel staan, waar ik heupwiegend voor stond met niets dan een slipje aan. Sterker nog, ik herkende hem: het was de hoofdonderwijzer die even verderop woont en die ik op zaterdagmorgen wel eens bij de bakker tegenkom. Op dit moment -een voyeur die ik herkende- was ik voorbereid. Ik liep zonder naar de kier te kijken, mijn borsten nog eens opduwend met mijn handen, naar de schoorsteenmantel en pakte daar mijn kleine Polaroid camera. Ik ging zo staan dat hij niet kon zien wat ik aan het doen was: de camera instellen op een tijdopname. Om hem verder af te leiden wiegelde ik intussen zo met mijn billen dat het slipje in mijn bilnaad kroop. Ik zette de camera terug en deed, achteruit om hem niet aan het schrikken te maken, een paar stappen in de richting van het raam. Toen de camera een signaal gaf, draaide ik me om, om het gordijn zover mogelijk open te trekken. Zijn mond en zijn ogen gingen wijd open en hij wist niet hoe snel hij weg moest komen.

Binnen een kwartier had ik zijn naam en zijn nummer in het telefoonboek gevonden.

-Met Fijnvandraat.

-Goedenavond, meneer Fijnvandraat. Ik wilde even melden dat de foto uitstekend gelukt is.

Vijf seconden diepe stilte. Daarna een heel benepen stem.

-Ik begrijp u niet. U moet verkeerd verbonden zijn.

-Nee, meneer Fijnvandraat, u bent het echt zelf die op de foto staat. Niet al te flatteus, dat is waar, maar heel herkenbaar. Leuk is dat ik er ook opsta, en een stuk flatteuzer, mag ik wel zeggen. Maar eigenlijk wilde ik het daar niet primair over hebben.

-O.

-Meneer Fijnvandraat, ik begrijp dat u graag naar een naakt vrouwelijk lichaam kijkt, is het niet?

Onverstaanbaar gemompel.

-Wel, dat komt goed uit, want ik vind het even opwindend als een man naar mijn naakte lichaam komt kijken. Vooral een man als u. Ik bedoel: een beetje stijf, om niet te zeggen harkerig type. Meer een ouderling dan een flierefluiter. Een droogkloot, om kort te gaan. Daarom stel ik voor dat u even naar mij overwipt. U weet waar ik woon. Dan zal ik een hele spannende striptease voor u uitvoeren. Alleen voor u. U mag zelf mijn slipje uittrekken. En dan...wie weet? De nacht is jong.

Eindelijk had hij zijn spraak teruggevonden.

-Mevrouw, ik weet niet wie u bent of waarom u zulke dingen tegen mij zegt, maar ik ben zeker niet van plan hier serieus op in te gaan.

-Dat is jammer, meneer Fijnvandraat. Jammer voor u. Niet alleen mist u een heleboel, maar... U zou toch niet willen dat die foto in verkeerde handen komt? Dat ik die morgen bijvoorbeeld aan het meisje van de bakker geef, met een spannend verhaal erbij om door te vertellen aan de klanten?

-Waarom zouden ze u geloven?

-Omdat ze mij al een beetje kennen. En omdat ze u al heel goed kennen, meneer Fijnvandraat. En omdat die foto voor geen misverstand vatbaar is. Schiet u nu maar een beetje op. Ik verwacht u binnen het kwartier.

Hij deed er een half uur over. Toen stond hij op de stoep, met een dikke jas aan en een rood hoofd. Ik droeg nu een minijurkje waar de jarretels onderuit kwamen, maar hij was vastbesloten te doen alsof hij niets zag. Wel keek hij even schichtig rond of niemand anders het zag. Maar het was al bijna één uur 's nachts, de straat lag er al uren verlaten bij.

-Ik wil dit even komen uitpraten, juffrouw. Het was echt niet mijn bedoeling u te begluren. Uw gordijn was, waarschijnlijk per ongeluk, niet helemaal gesloten en mijn aandacht werd getrokken door het licht.

-En toen bent u meteen maar blijven staan kijken. Wel een kwartier lang. Neem ik u niet kwalijk hoor. Ik beschouw het als een compliment. Wat heeft u het meest opgewonden, mijn borsten of mijn billen?

-Zou u zo vriendelijk willen zijn, mevrouw -ik promoveerde snel!- om mij die bewuste foto te geven? Daar kom ik eigenlijk voor.

-Komt u eerst maar even binnen.

Ik draaide mij om en liep overdreven heupwiegend de gang in. Hij moest de rand van mijn billen ruimschoots onder het jurkje kunnen zien uitkomen. In mijn kamer ging ik meteen achter de deur staan, zodat hij mij bij het binnenkomen niet onmiddellijk zag. Ik maakte snel de schouderbandjes van het jurkje los en liet het naar beneden glijden, zodat ik alleen nog die jarretelgordel en die kousen droeg, en drukte de bewuste knop van mijn al ingestelde cameraatje in. En, ja hoor, juist op het moment dat hij in de deuropening verscheen, flitste de camera.

-O, deze foto wordt vast nog veel leuker. Vooral om dat beteuterde gezicht van u. En ik heb zelf dit keer zelfs geen slipje aan. Zeg eens eerlijk, wat vindt u van die merkwaardige gewoonte van vrouwen tegenwoordig om bijna al hun schaamhaar weg te scheren? Dat is toch onzin?

Even dacht ik dat hij mij aan zou vliegen, uit pure frustratie of om de camera te pakken.

-Nog even dit. Als u mij aanraakt, begin ik te gillen, en dan zijn de buren gauw ter plaatse. Ik bedoel: als u mij aanraakt zonder dat ik erom gevraagd heb, natuurlijk.

-Geef hier die camera!

Hij zei het op een grommende, dreigende toon maar ik liet me zo gauw geen schrik aanjagen. Ik liep rustig naar de schoorsteenmantel, pakte de camera en sloot die in een kastje van mijn dressoir. Het was een kastje dat vanzelf op slot ging als je het sloot.

-Dan mag u me nu beffen. Weet u wat dat is? U hebt het vast wel eens gezien als u 's nachts stiekem naar een pornofilmpje kijkt.

Ik wipte me met mijn handen op zodat ik op het dressoir kwam te zitten, en spreidde mijn benen. Hij bleek niet geïnteresseerd.

-Ik wil dat u ophoudt met dat... met dat gedoe, juffrouw, en dat u me die foto's geeft. Nu, nu meteen.

-Meneer Fijnvandraat, u hebt helemaal niets te willen. Daar is een spreekwoord over: kinderen die willen, krijgen... En wat daar verder volgt, u kent het vast wel. Ik daarentegen heb wel iets te willen. Ik zal u zeggen wat dat is. Ik wil dat u naar het kleine kamertje aan de overkant van de gang gaat en dat u zich daar helemaal uitkleedt. Dan klopt u netjes bij mij aan en dan laat ik u waarschijnlijk binnen. In mijn kamer, bedoel ik, niet in mij hoor. Dat was ik namelijk eigenlijk niet van plan, ik heb u maar een beetje geplaagd. Kom, schiet maar een beetje op. En denk aan dat spreekwoord.

Daar wilde hij natuurlijk eerst helemaal niets van horen, hij reclameerde op luide toon, liep nog de gang op, maar snapte dat weglopen ook geen oplossing was. Getergd liep hij heen en weer door de gang, tot hij weer naar de ingang van mijn kamer kwam. Ik stond intussen weer voor de spiegel, mijn billen provocerend omhoog, mijn hoofd in de nek, mijn rechterhand tussen mijn benen.

-Ik begrijp dat u mij slaag wilt geven, juffrouw. Nou, dat moet dan maar. Maar daar hoef ik me toch niet voor uit te kleden?

-Nou, het spreekwoord zegt: die krijgen op hun billen, meneer Fijnvandraat. Dus niet: op hun broek, zelfs niet hun onderbroek. Dus u gaat zich nu naakt voor mij uitkleden, echt spiernaakt. En anders kunt u nu meteen vertrekken.

Hij probeerde nog verder te onderhandelen, maar ik liep heupwiegend naar hem toe en sloot de gangdeur in zijn gezicht.

Hij klopte bedeesd aan. Ik liet het hem drie keer overdoen voor ik ‘binnen’ riep. Daar stond hij dan, de schat, nog roder dan eerst, zijn beide handen voor zijn piemeltje. En weer was hij er niet op verdacht dat ik een foto van hem zou nemen, de sukkel! De camera ging natuurlijk meteen weer in het kastje. Ik had me intussen aangekleed in een chic mantelpakje en liet een paardenzweepje door mijn hand glijden. Ik keek hem misprijzend aan.

-Wat nu? Gaan wij ons een beetje schamen? Kom ventje, laat eens zien wat je daar achter je handen verstopt. Nou, dat is inderdaad niet iets om erg trots op te zijn, dat moet ik toegeven. Hoeveel kinderen heb je? Drie? Ongelooflijk. Weet je zeker dat ze van jou zijn? Je vrouw is zeker van je weggelopen? Dat dacht ik al. Wel leuk dat je echte tietjes hebt, cupje B zou ik denken. Weet je wat dat is, een cupje B? Dat is een maat voor borstomvang die ze gebruiken om bh-tjes te maken. Jij zou dus een bh cupje B moeten hebben, wat vind je daarvan? Draai je eens om. Kijk eens aan, dat ziet er nog beter uit! Lillende billen! Al dat zitten heeft zijn sporen nagelaten: wat een zitvlees! Dat hebben we nodig! Ga jij nu maar eens op je buikje op die bilzen tafel liggen, dan zullen wij die billetjes van jou eens geven wat ze verdienen. Nee, helemaal op de tafel, ook je benen. Pak de hoeken maar vast met je handen, en strek je voeten uit naar de andere hoeken.

Zo lag hij in de vorm van een Andreaskruis, zodat ik hem ook op de binnenkant van zijn dijen en vlak onder zijn ballen kon raken als ik wilde. En dat wilde ik! Ik concentreerde me vooral op de onderkant van zijn billen en het tere vlees langs de bilnaad. Wat een feest om zo'n vreselijke man naakt voor je te zien liggen, kreunend en kronkelend!

-Zo worden gluurdertjes afgeserveerd. De pret wordt duur betaald. Ik heb je al gezegd dat ik het zelf best leuk vind om begluurd te worden maar daarom blijft het nog wel schofterig, nietwaar. Ik straf je dus eigenlijk niet voor mezelf maar voor het hele vrouwelijke geslacht. En natuurlijk omdat ik het leuk vind. Je doet dat vaker, hè, vrouwen begluren?

-Nee, nee, helemaal niet.

Het kwam er hijgend uit. Twee harde klappen over zijn flanken.

-Lieg niet man. Ik weet zeker dat je het meer hebt gedaan. Je bent het type.

Nog een paar klappen op gevoelige plaatsen bleken nodig.

-Au, au. Niet in het dorp.

-Nee, dat snap ik. Waar dan wel?

-Ik heb in D (een dorp aan de overzijde van de rivier) wel eens naar een vrouwtje gekeken.

-Een vrouwtje, toe maar. En wat zag je dan wel aan dat vrouwtje dat je zo interesseerde?

Het hielp dat hij geen slaag kreeg zolang hij aan het woord was.

-Nou ja, ze kleedde zich uit en waste zich.

-En wat had ze daarbij aan? Een bh en een slipje?

-Nee, zo'n ding, hoe noemen jullie dat nou? Iets als een badpak, met knoopjes tussen de benen.

-Een teddy, zul je bedoelen. En die knoopjes maakte ze los, en toen zag je wat ze tussen haar benen had?

-Ja.

-Had ze lekker veel haar, net als ik?

-Eh...ja.

-En toen ben je later zeker weer eens op dezelfde tijd teruggekomen.

-Nee, au, au! U raakt nu mijn ballen, dat doet vreselijk zeer. Ja, nog eens. Ja, au au, nog een paar keer ja. En ze had altijd die gordijnen openstaan.

-En trok ze altijd een teddy uit?

-Nee, ze had altijd verschillend ondergoed. Heel luxe.

-En waste ze zich elke keer helemaal, ook haar borsten, haar billen en haar kutje?

-Ja.

-En dan stond jij je daarbij af te trekken?

-Nou, niet daar, later. Au au, niet daar slaan alstublieft. Eén keer wel.

-Goed, dan ga ik nu uit naam van die mevrouw uit D nog even door met het pak slaag. Na iedere klap zeg je een strafregel op: 'Ik moet de privacy van vrouwen respecteren'.

Wat zag die rug eruit toen ik klaar was! Lange striemen over de hele rug, het effect van een berkentak. Een bloeduitstortinkje aan de bovenkant van de billen, het effect van een leren riem. En de rest van de billen en dijen diep- en dieprood, het effect van die riem en een eindje hout. Ik wreef er met een beetje olie nog wat zout en peper in, en dat moet hem helemaal in brand gezet hebben, want hij kon niet meer netjes blijven liggen en kreunde onophoudelijk. Daarom nam ik hem maar mee naar boven, naar de badkamer, en zette ik hem daar onder een koude douche. Ik waste zijn hele lichaam met groene zeep, met mijn handen. Hij scheen dat wel lekker te vinden, behalve als ik aan zijn ballen zat, aan zijn tepels trok of een vinger in zijn kont stak. Daarom deed ik het nog eens over met een ruwharige handschoen. Dat vond hij minder lekker. Ik droogde hem af en nam hem mee naar mijn slaapkamer.

-Hoor eens, omdat je zo graag naar lingerie kijkt, zul je wel eens willen weten hoe het aanvoelt om dat spul zelf te dragen. Hier op het bed ligt van alles. Dat ga je nu allemaal in de juiste volgorde aantrekken. En dan kom je weer naar beneden. Denk erom dat je mijn kousen niet stuk maakt. Want dan zwaait er wat!

Ik liep naar beneden, sloot het kamertje af waar hij zijn eigen kleren had uitgetrokken, en ging in de grote kamer zitten wachten. Het duurde lang, wel een half uur, hij had er kennelijk moeite mee. Ik had juist besloten maar eens te gaan kijken toen hij weer aanklopte.

-Binnen.

Natuurlijk had hij wel degelijk een ladder in mijn zwarte kousen gemaakt, maar verder zag hij er prachtig uit. De kousen reikten tot aan zijn liezen, je zag nog net de jarretels onder zijn billen die door een nauw minirokje waren omsloten. Boven het rokje een bustier en daarover een klein manteltje met korte mouwen en met lange panden die onder zijn borsten waren vastgeknoopt. Hij had zowaar gesnapt hoe dat moest. Pumps met hoge hakken en lange handschoenen die bijna aan de mouwen van dat manteltje aansloten. Een driedubbele kralenketting op de blote hals. Alles zwart, met uitzondering van een klein wit kanten schortje, met een zakje waarin ik zijn huissleutel had gedaan. Hij geneerde zich dood en stond erbij als een zoutzak.

Tot zijn grote verbazing, om niet te zeggen ontzetting, stuurde ik hem naar huis.

-Het is inmiddels 3 uur, de kans dat iemand je op straat ziet is miniem. En een klein beetje risico moet een mens willen lopen voor de goede zaak. Stel je eens voor dat er wel iemand is die je ziet! Is dat geen opwindend idee? Nee, je krijgt die foto's niet, en je krijgt je eigen kleren ook niet mee. Ik zou nu maar opschieten, hoe later het vanaf nu wordt hoe gevaarlijker. O ja, zodra je thuis bent, zet je je gordijn op een ruime kier en dan kleed je je uit. Krijg je een beetje een idee hoe dat voelt. Vergeet het niet, want dan laat ik je terugkomen voor meer slaag en dan stuur ik je naakt over straat naar huis terug. En de komende dagen wacht je maar rustig op een telefoontje van mij. Nee, ik ben nog lang niet met je klaar, wat denk je wel? Die arme bips van jou krijgt nog heel wat te verduren.

Nadat hij vertrokken was trok ik een warme jas aan, het was ten slotte november en maar een paar graden boven nul. En ik ging meteen achter hem aan. Ik maakte zoveel mogelijk geluid met mijn plateauhakken op de straatstenen. Hij liep zo dicht mogelijk langs de gevels, keek telkens schichtig achterom en trok steeds aan zijn rokje.

Het duurde even voor hij het gordijn op die kier zette, en ik zag meteen waarom: hij had eerst een flesje whisky gepakt om zich moed in te drinken. Ik keek rustig toe terwijl hij zich begon uit te kleden. Terwijl hij bezig was met veel moeite de knoopjes van de bustier op zijn rug los te maken, maakte ik een eerste foto. Hij keek verschrikt op toen hij het licht zag flitsen.

En toen hoorde ik opeens een passant aankomen. Het was een vrouw, nogal opzichtig opgemaakt en in een bontjas. Ik wenkte haar om naderbij te komen. Ze was meteen uiterst geïnteresseerd

-Wel heb je ooit, wat een komische toestand. De omgekeerde wereld. Kijk eens aan, wat een schattige borstjes hij heeft. Hij weet dat jij hier staat hè, dat kun je duidelijk zien, hij is zo verschrikkelijk gegeneerd. O, is dat voor straf? Heeft hij bij jou staan gluren? Wacht eens even, ik ken hem! Dat heeft hij bij mij ook gedaan!

-Dan moet jij de mevrouw uit D zijn. Ja, dat heeft hij opgebiecht. Of liever, dat heb ik uit hem geslagen.

-Ogot, ogot, ik zie het ja, wat heb je zijn billen toegetakeld. Precies wat zo'n smeerlapje verdient! Ik vind het wel opwindend hoor als zo'n ventje mij komt begluren, maar een viezerik blijft het.

Ze zei dat alles weliswaar op fluistertoon maar door de opwinding misschien toch iets te hard. Of misschien keek meneer Fijnvandraat alleen maar waarom hij geen flitslicht meer zag. Hij was net bezig zich uit het slipje te wurmen dat uiterst strak over zijn heupen gespannen stond. Toen hij zag dat er een tweede vrouw bij de kier stond, kwam hij meteen naar het raam om het gordijn te sluiten, het slipje nog op zijn dijen. Natuurlijk maakte ik zo nog een foto van hem.

Ik nodigde de mevrouw uit D uit om nog een borreltje bij mij te komen drinken, en het werd een heel geslaagde kennismaking. Ze bleek Lydie te heten en ze had net zo'n levensopvatting als ik, dat had ik trouwens meteen al gemerkt. Ze was zeer vermaakt door de foto's die ik van meneer F had gemaakt, met zijn handen voor zijn piemeltje of kronkelend onder de berkentak.

-Ja meneer Fijnvandraat, met mij. Ach, moet u daar zo van schrikken, wat spijt me dat nou. Dat was een beetje stout van u, om zomaar dat gordijn te sluiten gisteravond, nietwaar? Daar krijgt u dus nog voor op uw bips. Maar voor vanavond heb ik iets anders voor u in petto. Ik weet niet of u die mevrouw herkend hebt die gisteravond mee kwam gluren? Nee? Nou, dat was de mevrouw uit D, u weet wel, van de teddy. Ze was nogal geschokt door wat ik haar helaas over u heb moeten vertellen. Ze is Heel Erg Boos op u, dat kan ik u in vertrouwen al wel meedelen. U voelt al wel wat dat betekent, nietwaar, voor u als persoon en, laten we zeggen, als lichaam? Als blote bips met accessoires?

-Ja, we hebben afgesproken dat u zich vannacht om 12 uur precies bij haar meldt om uw excuses aan te bieden. Naast haar huis staat een schuurtje, daar kunt u zich helemaal uitkleden. Helemaal, net als gisteren bij mij, dus ook geen broekje aan, alleen sokken. En dan belt u bij haar aan en als ze zich verwaardigt u open te doen, biedt u allernederigst uw excuses aan voor uw liederlijke gedrag. Ja, meneer Fijnvandraat, zo doen wij vrouwen van vandaag dat met gluurdertjes. Zeker, u hebt gelijk, vermoedelijk zal ze u daarna willen straffen, ik heb haar ten minste al verteld waar ze voordelig een paardenzweepje kan kopen. Uw billen zijn nog niet genezen van gisteren? Dat is dan heel jammer voor u. Ga dan nog maar gauw een pot zalf kopen, dat kan nog net.

Natuurlijk was ik allang bij Lydie toen het 12 uur werd, we hadden al heel wat voorpret gehad. Ik had haar geholpen een videocamera zo te installeren dat hij niet meteen opviel en gericht stond op de voordeur. Zelf stond ik verdekt achter het schuurtje in het halfduister opgesteld, zodat ik ook mee kon genieten.

Hij was een paar minuten te laat en hij bleef wel een kwartier in dat schuurtje, veel langer dan nodig was om zich uit te kleden. Waarschijnlijk vroeg hij zich nog eens af hoe hij aan deze plaag kon ontkomen. Ook toen hij naakt uit het schuurtje was gekomen en op de stoep stond, stond hij nog te aarzelen, hoewel hij toch bang moest zijn waargenomen te worden. Ik zag dat hij met zijn handen friemelde, blijkbaar probeerde hij zich een houding te geven. Toen hij aanbelde, liet Lydie hem nog een paar minuten wachten, en in die periode besloot hij toch maar weer zijn ene hand voor zijn piemel te houden en zijn andere voor zijn blote borsten. Lydie deed of ze volkomen verrast was.

-Wat zullen we nu hebben? Wat is dit voor onzedelijk gedrag? Ben jij een potloodventer of zoiets?

-Mevrouw, ik kom u mijn excuses aanbieden, ik bedoel: mijn allernederigste excuses...

-Dat kan wel wezen, kerel, maar dat kan toch geen reden zijn om je hier piemelnaakt te vertonen?

Hij moet bang zijn geweest dat ik hem voor de gek had gehouden en dat Lydie zijn bezoek echt niet verwachtte.

-Dat weet u toch wel, mevrouw? Ik heb vorige maand een keer, een paar keer, door het raam in de andere zijgevel bij u naar binnengekeken.

-Is dat dan zo erg? Moet je me daarvoor in je blote kont komen lastigvallen?

-Ik keek terwijl u zich aan het uitkleden was, mevrouw. En aan het wassen, bij het aanrecht.

-Goh, wat spannend. En wat zag je dan allemaal, ventje?

-Eh...alles, mevrouw, uw naakte lichaam.

-Wat precies? Wees eens wat specifieker.

-Nou ja, uw billen natuurlijk en uw borsten. En uw...eh, geslachtsdelen.

Het woord kwam er potsierlijk uit.

-En nu dacht je dat ik ook wel in jouw spulletjes geïnteresseerd zou zijn? Niet echt, hoor. Als je nou nog een mooie sexy man was, een Adonis...Maar goed, ik wil wel even met je piemeltje spelen. Kom maar even binnen dan.

Tien minuten later kwam Lydie gierend van het lachen bij mij in het schuurtje. Ik had natuurlijk intussen zijn kleren opgeborgen in een afgesloten kast.

-Ik heb hem op de tafel laten klimmen en hem commentaar laten geven op de seksuele aantrekkelijkheid van zijn lichaamsdelen. Zijn billen zijn het mooiste, daar zijn we het roerend over eens. En hij heeft inderdaad cupje B, ik heb hem een witte bh van maat 85B laten aantrekken. Hij staat nu te wachten tot ik met een zweepje terugkom.

Lydie en ik kleedden ons nu allebei om, het was de eerste keer dat ik haar fraaie lichaam kon bewonderen. We trokken allebei een latex jarretelgordel met kousen aan, en een latex minijurkje dat de jarretels liet zien. Alles zwart. En zo kwamen we, met groot vertoon van plezier en macht, Lydies kamer binnen, waar meneer Fijnvandraat ons in zijn witte bh opwachtte. We grepen hem allebei bij een arm en bewerkten zijn bips met onze zweepjes tot hij het uitschreeuwde.

Daarna hielpen we hem zich keurig als dienstmeisje aan te kleden. Om te beginnen leerden we hem hoe je kousen moet aantrekken zonder ladders te maken. Zo’n zweep doet wonderen om de leergierigheid te bevorderen. Hij leerde hoe je het gemakkelijkst een bh aandoet: eerst om je middel met de haakjes aan de voorzijde. En hoe je kousen vastmaakt met jarretels. Daarover kreeg hij een zwart rokje aan en een wit topje, met over het rokje een snoezig kanten schortje. Het rokje liet de bilrand bloot en ook zijn klokkenspel kwam daar nog onderuit piepen. Zwarte moffen om de polsen, een wit halsbandje met een zwart strikje en een wit mutsje op het hoofd: ons dienstmeisje was volmaakt. Behalve dan nog zwarte pumps met naaldhakken van 12 centimeter. Daar lieten we hem eindeloos mee oefenen voor hij er een beetje op kon lopen. Om de vijf minuten moest hij op zijn handen en knieën zitten en zijn rokje omhoogslaan zodat we hem met het zweepje tot nog grotere inspanningen konden aansporen.

We namen ruim de tijd om hem op te maken, met knalrode lipstick, rouge en blauwe oogschaduw, alles zeer overdreven.

Ik nam alle activiteiten op met mijn videocamera. Hij protesteerde daar natuurlijk tegen, maar hij was allang het punt voorbij waarop hij met enige kans op succes bezwaar kon maken.

Om drie uur mocht hij ook ditmaal weer naar huis, natuurlijk niet in zijn eigen kleren, maar in het dienstmeisjespakje.

We gaven hem nu een paar dagen rust, om zijn bips zich te laten herstellen, om zijn valse hoop te voeden, en vooral omdat we het te druk hadden met elkaar. Nog diezelfde nacht beften we elkaar en liet Lydie zich door mij in haar kontje neuken met een voorbind-dildo.

Maar drie dagen later lieten we hem weer opdraven, op vrijdagavond om 6 uur, bij mij thuis. Dat hele weekend vervolgden we zijn opleiding. We leerden hem drie rollen te onderscheiden. Als vuile werkmeid ging hij gekleed in haveloze, gedeeltelijk kapotte kousen, een jarretelgordel en een bh. Geen slipje natuurlijk, dat zou hij dan toch maar. steeds moeten uittrekken om straf te krijgen. In dit kostuum moest hij het zware werk doen: schrobben, dweilen (op zijn knieën natuurlijk), ruiten zemen, de WC schoonmaken. Als gewoon dienstmeisje gekleed mocht hij het fijnere werk doen, zoals stof afnemen en zilver poetsen. In een heel chic pakje, met veel kant en strikjes en volledig opgemaakt, mocht hij ten slotte ons persoonlijk van dienste zijn: ons bedienen bij het eten, thee en wijn brengen, maar ons ook assisteren als we in bad gingen of seksuele spelletjes deden. Daarbij deden we steeds alle moeite om 'hem' overeind te krijgen, wat ons eerst na veel inspanning lukte. Klappen met de zweep bleken op dit punt contraproductief, we hadden pas succes door samen op de tafel een striptease te doen. Lydie bereed hem maar ik neukte hem alleen met mijn strap-on in zijn kontje.

Ik had intussen een kamertje ingericht waarin Lydie en ik onze slaginstrumenten bewaarden. Daar has ik ook een werkbank neergezet die ik niet meer gebruikte. Daar legden we meneer Fijnvandraat regelmatig naakt op, met zijn polsen en zijn enkels aan elkaar geboeid, de billen omhoog. En dan probeerden we uit bij welk instrument hij het meeste geluid produceerde.

Zelfs die maandag dwongen we hem zich op zijn werk ziek te melden, want we hadden nog een plannetje met hem. We gingen shoppen, op zijn kosten natuurlijk. We reden met hem naar Utrecht en parkeerden daar voor een chique lingeriewinkel. Eerst weigerde hij categorisch aan het plannetje mee te werken maar we hoefden hem uiteindelijk alleen maar te dreigen met slaag, niet eens met gebruik van ons beeldmateriaal. Hij stapte dus gehoorzaam uit en liep de winkel binnen, waar op dat moment geen andere klanten waren. (Daarom hadden we juist voor de maandag gekozen.) We keken uit de auto vanaf de parkeerplaats toe, hoe de verkoopsters even schrokken en toen besloten 'normaal' te reageren.

-Wat is er van u dienst, meneer, of eh...mevrouw?

-Ik ben op zoek naar een mooi corselet.

-U bedoelt: een corselet, niet een corset?

-Nee, een corselet, het moet de borsten bedekken.

-En… moet u het met knoopjes vast kunnen maken?

-U bedoelt: tussen de benen? Nee, dat heet toch een torselet?

Hij had veel geleerd de laatste week.

-Welke maat zoekt u?

-85B

-Komt u dan maar mee meneer, of eh...mevrouw.

Meneer Fijnvandraat koos volgens onze opdracht het duurste corselet uit dat er in de aanbieding was, inderdaad een rijk exemplaar, rood met zwarte zomen en een vetersluiting aan de voorzijde. En vervolgens vroeg hij dat even te mogen passen. Verwarring bij de verkoopster: kun je zoiets nog aan een andere klant aanbieden als het een penis heeft aangeraakt? Maar ja, hoe leg je uit dat je het weigert?

Meneer Fijnvandraat verdween dus in het pashokje. We gaven hem vijf minuten en toen kwamen wij in actie. Weer lichte paniek bij de verkoopsters toen we de winkel binnenkwamen.

-Sorry dames, u moet zo meteen niet schrikken maar in de paskamer bevindt zich momenteel een, eh, heer.

-Een heer?

-Nou ja, gekleed als dame. Of als waitress of zoiets.

-Maar wat past ie dan?

-Een corselet.

-Wat een grap! Nou, bedankt voor de tip. Wij schrikken niet zo gauw hoor. Vindt u het goed als we toch even rondkijken?

-Maar natuurlijk.

Zodoende kwamen we in de buurt van de paskamer. Ik keek Lydie aan en wees naar de paskamer.

-Zullen we even kijken hoe het hem staat?

We trokken het gordijntje weg en keken naar binnen. Meneer Fijnvandraat had het rijke corselet nog aan, vastgemaakt aan zijn kousen. Hij bedekte natuurlijk meteen zijn piemel met zijn handen. De verkoopsters keken ongetwijfeld ademloos mee maar durfden zich er niet in te mengen.

-Wat vind je, Lydie?

-Volgens mij is dit schennis van de openbare eerbaarheid. Of heet het openbare schennis van de eerbaarheid? Daar wil ik vanaf wezen, ik ben geen jurist.

Ik keek naar de verkoopsters, alle drie even geïnteresseerd en even blij dat ze geen verantwoordelijkheid droegen voor de gebeurtenissen.

-Wat zullen we doen? Zullen we de politie bellen of dit zelf afhandelen?

-Doet u maar wat u goed vindt.

Nu, dat wisten we wel. We pakten meneer Fijnvandraat ieder bij een arm, waardoor hij zijn piemel niet meer verborgen kon houden. We sleepten hem door de winkel en legden hem met zijn buik op de toonbank.

-Doen jullie de winkel maar even op slot. Klanten zouden anders misschien een beetje kunnen schrikken.

En we hadden natuurlijk op het juiste moment het juiste instrument bij ons. Terwijl ik meneer Fijnvandraat bij zijn handen voorover getrokken op de toonbank hield, begon Lydie zijn billen met een schoenveer te bewerken. Hij spartelde en kreunde, en op den duur gilde hij het uit. Na de eerste tientallen klappen keek Lydie naar de verkoopsters.

-Willen jullie...?

Ja, dat wilden ze wel, de dapperste van hen ten minste. Ook die durfde eerst helemaal niet hard te slaan maar geleidelijk aan verlegde ze haar grenzen, zelfs toen meneer Fijnvandraat weer begon te spartelen en te gillen. Intussen hadden de beide andere meisjes ook moed verzameld, een van hen sloeg vanaf het begin zelfs heel hard.

Het was mooi geweest. Ik liet hem los en sprak hem toe.

-Hoe heet jij, viespeuk?

-Ik liep er keurig bij, mevrouw.

-Dat vraag ik je niet, ik vraag hoe je heet.

-Hans. Mevrouw.

-Nu Hans, als jij deze drie dames hier nu eens heel nederig je excuses maakt voor het tonen van je snikkel en vraagt of je genoeg straf hebt gehad. Dan zullen zij en wij misschien genade voor recht laten gelden.

Hans (meneer Fijnvandraat heet echt zo) moest even slikken bij zoveel onrechtvaardigheid maar koos eieren voor zijn geld. Hij wist inmiddels heel goed hoe hij nederig zijn excuses moest aanbieden.

-Laat de dames even je bips zien, Hans, dan kunnen ze beoordelen of je genoeg straf hebt gehad.

Het meisje dat zo hard had geslagen, kreeg nu haar bedenkingen.

-Hoe kan het dat hij al zulke rode billen had? En dat zij die schoenveer bij zich hadden?

Lydie had intussen wijselijk de kleren van meneer Fijnvandraat uit het pashokje gehaald. lk begon te lachen.

-Oké, dames. Ik hoop dat jullie net zoveel plezier aan de voorstelling hebben gehad als wij. Dat wil zeggen, Lydie hier en ik dan, Hans waarschijnlijk niet inbegrepen.

Ik gaf Hans een klapje op zijn bips. Hij begreep de hint, spurtte naar de deur, opende die en dook zo snel als hij kon in de auto. En Lydie en ik maakten ook, binnen de grenzen van het decorum, tamelijk veel haast, voordat een van de verkoopsters op het idee kwam het nummer van onze auto te noteren.

Een week en diverse trainingsavonden later arriveerden we bij een thermaalbad op de Veluwe om een volgend plannetje tot uitvoering te brengen. Het had die avond nog heel wat overredingskracht, voornamelijk uitgeoefend met zweep en stok, gevergd om hem zover te krijgen. Maar ja, al die foto's en video-opnamen...hij begreep natuurlijk ook wel dat hij geen been had om op te staan. Hans had nu alleen een jas en een broek aan, meer was niet nodig om binnen te komen. In het kleedhokje namen we die jas en die broek in beslag en gaven we hem een bikinistring om aan te trekken. Een minuscuul rood slipje wat hij maar met moeite over zijn heupen en billen kreeg en waar hij zorgvuldig de haren op zijn onderbuik onder moest schuiven. Van achteren bestond het uit niet maar dan een klein driehoekje aan de bovenzijde van zijn bilnaad, waarin het verbindende stukje touw geheel verdween. Zijn billen waren dus volledig te zien, en we hadden die, zoals gezegd, die avond nog eens flink onder handen genomen, zodat ze er als gewoonlijk rood en paars uitzagen.

Het is grappig om te zien hoe mensen dan reageren. De meesten doen alsof ze niets bijzonders zien en beginnen pas op afstand te smoezen en te giechelen.

Eén mevrouw zei tegen Hans dat hij naar de sauna moest gaan als hij zijn billen wilde laten zien. Alsof ze daar met zulke billen geen problemen zouden hebben. Een andere vrouw vroeg hem of hij stout was geweest en wat hij dan wel gedaan had? Masturberen zeker, vulde ze zelf in. Om wat meer actie te krijgen begonnen Lydie en ik Hans hinderlijk te volgen en hoorbaar commentaar op zijn uiterlijk te geven.

-Als je er zo bij gaat lopen, kun je net zo goed alles uitlaten. Beter eigenlijk, want zo richt je de aandacht helemaal op je billen. Als het nou nog hele mooie en maagdelijk blanke billen waren. Maar hier is een trein overheen gegaan. Hé jochie, hoor eens, hoort dat soms bij de straf dat je je bips aan de hele wereld moet laten zien?

Nu durfden anderen dichterbij te komen, alleen vrouwen overigens.

-Dat kan toch maar niet zo dat hij er zo bijloopt? Wat moeten we daaraan doen? De badmeester waarschuwen?

-Het is waarschijnlijk niet tegen de regels, hij heeft ten slotte een broekje aan. Er lopen er hier wel meer in een string rond.

-Maar niet met bont en blauw geslagen billen.

Lydie had een suggestie.

-Dan trekken we hem dat broekje toch uit, dan kunnen we er wel de badmeester bijhalen.

Dit idee werd met instemming begroet. Drie dames pakten Hans stevig vast, het aan Lydie overlatend zijn slipje naar beneden te trekken. Hans probeerde zich te verzetten, een handgemeen begon, en dat eindigde ermee dat een van de dames, nogal een potige, hem onder haar arm naar beneden duwde en hem op zijn billen begon te slaan. Nogal overbodig, zou je zeggen, maar de andere dames deden dapper mee. Na enige tijd wist Hans zich los te rukken, maar met zijn broekje op zijn enkels kon hij geen drie stappen doen voor hij op zijn buik viel. De drie dames en Lydie pakten hem elk bij een arm of een been, ik bleef naast hem lopen om hem nog verder op zijn billen te slaan. Onderweg naar de badmeester kwamen we langs het koude bad, dat inderdaad ijskoud is, en, weer op Lydies suggestie, jonasten we daar Hans met zijn allen in. En hij kon er niet uit, vijf vrouwen versperden hem de weg. Een van hen, niet Lydie of ik, kreeg ten slotte medelijden.

-Als je nu belooft meteen naar je kleedhokje te hollen, laten we je gaan.

-Maar dan moet je wel eerst je slipje aan ons geven, dan weten we ten minste zeker dat je niet ergens anders heengaat.

Dat was natuurlijk Lydie weer. Er zat niet veel logica in dat idee, maar de andere dames waren het er mee eens. Hans opperde nog even dat hij dan nog bloter zou zijn, maar uiteindelijk begreep hij dat hij geen keus had. Hij gaf het slipje aan mij, en kwam met zijn handen voor zijn piemel het water uit. Applaus begeleidde hem op zijn vlucht naar de kleedkamers.

Zo verzonnen Lydie en ik iedere week een nieuw leuk spelletje. Maar na drie maanden hadden we genoeg van meneer Fijnvandraat. We overwogen nog even of we een paar foto's van hem bij de bakker zouden laten slingeren, of op zijn schoolplein. Maar nee, hij was eigenlijk best braaf geweest. We volstonden er daarom mee hem zijn autosleuteltje af te pakken en hem op de gewone tijd, drie uur 's nachts, vanuit het huis van Lydie, door twee dorpen en over de brug over de rivier, naar huis te laten gaan, met rode billen zoals gewoonlijk, en in witte zelfophoudende kousen en een dito bh.

We zijn ten slotte geen sadisten.

Trefwoord(en): Crossdressing, Exhibitionisme, Vernederen, Voyeurisme, Zweep, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!