Ondanks de heerlijke, maar wel vermoeiende erotische zaterdagavond moesten Sanne en Mark op zondag alweer vroeg op. Ze hadden net tijd voor een haastig staand ontbijt met sterke koffie omdat ze al om 7.00 uur in moesten checken op Albuquerque International Sunport voor hun lijnvlucht naar Newark die iets meer dan een uur later zou vertrekken. Bovendien moesten ze tijdens die binnenlandse vlucht ook nog 2 uur tijdsverschil overbruggen. In tegenstelling tot de heenreis werkte het tijdsverschil nu in hun nadeel.

Vince stond nog wel even op om hen een goede thuisreis te wensen. Maar hij ging niet mee naar het vliegveld. Kirtland Airforce Base lag pal naast burgervliegveld. Beide luchthavens deelden zelfs enkele startbanen. Hij reed die weg vaak genoeg naar zijn werk op de legerbasis. Door het vroege uur en het feit dat hij daar toch niets anders kon doen dan wachten nam hij al thuis afscheid van Sanne en Mark.
Mark kreeg een stevige handdruk, Sanne een stevige knuffel en een zoen van de militair.

“Tot volgend jaar Sanne” zei Vince.

“Ik verheug me er al op. We komen zeker weer over voor de reünie. Ik betwijfel of Mark dan weer uitgenodigd wordt. Het is een meidenavond en dit jaar maakte Shelly een hoge uitzondering voor Mark. Maar dan kan hij in Trenton gewoon bij Luke blijven. Maar hij reist zeker mee naar New Jersey. En dan komen we ook weer naar Albuquerque.”

Sanne keek even over haar schouder naar Mark.

“Maar dan wel met het vliegtuig en niet weer 3 dagen in een auto” zei ze met een glimlach.

Kaitlin reed hen in haar SUV naar het vliegveld. Het was een kort ritje want de luchthaven ligt slechts 5 kilometer ten zuidoosten van het centrum van Albuquerque.
Ze waren deze ochtend al om 6.15 uur opgestaan. Gelukkig hadden ze hun rolkoffers zaterdagmiddag al ingepakt en hoefden ze alleen hun toiletspullen die ze vanochtend gebruikt hadden er nog bij te doen. Ze droegen wel hun breedgerande westernhoeden want die pasten niet in de koffers. Hier in New Mexico was dat niet zo vreemd. In Milaan zouden ze er wel heel erg mee opvallen, maar het was nu eenmaal zo.
Op het vliegveld checkten ze een uur voor hun vlucht in. Gelukkig reisden ze businessclass zodat ze minder tijd kwijt waren met inchecken en ook het boarden ging sneller omdat ze niet in een lange rij hoefden te wachten. De sfeer was ontspannen en vrolijk. Zeker na de afgelopen avond waar ze alle vier intens van de seks genoten hadden. En deze keer wisten ze dat ze elkaar over slechts enkele weken alweer zouden zien voor de Milan Fashion Week. Kaitlin had net als LeAnn haar schriftelijke uitnodiging op naam al ontvangen. Dus het afscheid viel de vriendinnen deze keer veel minder zwaar dan de vorige keer. Kaitlin nam afscheid met een zoen en een knuffel voor hen beiden voordat ze weer terugreed naar Vince.

Albuquerque International Sunport heeft alleen een internationale verbinding met Mexico. Dus ze namen eerst een binnenlandse vlucht naar Newark in New Jersey waar ze hun reis door de V.S. ook begonnen waren. Prettige bijkomstigheid was dat LeAnn hen hier op zou wachten en uit zou komen zwaaien.
Tijdens de 4 uur durende vlucht naar Newark probeerden Sanne en Mark nog wat te slapen. Sanne schoof haar Stetson over haar ogen en ze sliep al snel. Wat dat betrof kwam die cowboyhoed goed van pas. Mark had er meer moeite mee om in het vliegtuig te slapen. Maar gelukkig was hij morgen, maandag nog een dag vrij van zijn werk om de jetlag te verwerken. Maar die arme Sanne had een bespreking met het bestuur en de afdelingshoofden in de boardroom gepland staan. Ze verklaarden haar voor gek maar Sanne was erop gebrand om de touwtjes weer in eigen handen te nemen. Gelukkig had Yvonne de meeting naar het einde van de middag verplaatst. Dat gaf Sanne de gelegenheid om wat later te beginnen en samen met Lara nog wat zaken door te spreken en voor te bereiden.

Rond de lunchtijd arriveerden ze op Newark Liberty Airport. Maar door het tijdsverschil was het daar al 14.00 uur in de middag. Tijdens het uurtje tussen hun vluchten door hadden ze even gelegenheid voor een kop koffie. Ze ontmoetten LeAnn bij de Starbucks op het vliegveld.
Mark herinnerde zich de ontmoeting nog met Shelly Turner, de team captain van het cheerleader team. Hier op dezelfde plaats. Slechts een paar tafeltjes van hen verwijderd. Dat was vandaag op de kop af precies 15 dagen geleden. Sindsdien hadden ze in 2 weken tijd 9 staten en 17 steden bezocht. Al hadden ze van Pennsylvania en Kansas slechts een hoekje afgesneden en hadden ze sommige steden alleen met de auto doorkruist. Andere steden zoals New York waren uitvoeriger bekeken.

LeAnn was niet alleen gekomen. Het was zondagmiddag, dus Luke en de kinderen waren allemaal meegekomen om hen uit te komen zwaaien. In de ochtend waren ze zoals gebruikelijk met het hele gezin naar de kerk gegaan in Trenton.
Ook hier was het afscheid luchtig omdat ze wisten dat ze elkaar snel weer zouden zien in Milaan.
Ze praatten LeAnn en Luke bij over hun ervaringen in Tennessee en New Mexico. Sanne vertelde LeAnn niets over de seks met Kaitlin en Vince. Maar LeAnn kende haar beide vriendinnen en ze wist heus wel wat daar gebeurd was. Dus het was niet nodig om dat te bespreken. Zeker niet met de kinderen erbij.
Natuurlijk was de avond in Nashville een voor de hand liggend onderwerp. Zeker met hun Stetsons nog op. Dat was wel een van de hoogtepunten van hun reis.
Mark zocht op de playlist van zijn IPhone nog even de muziek op van ‘Tennessee Whiskey’ van Chris Stapleton. Op die avond hadden Sanne en hij daar lekker intiem op staan schuifelen op de livemuziek van de country band van de broer van Lexi Mae, de amicale serveerster die ze daar in een lunchroom ontmoet hadden.

Used to spend my nights out in a barroom
Liquor was the only love I'd known
But you rescued me from reachin' for the bottom
And brought me back from bein' too far gone

You're as smooth as Tennessee whiskey
You're as sweet as strawberry wine
You're as warm as a glass of brandy
And honey, I stay stoned on your love all the time

You're as smooth as Tennessee whiskey
Tennessee whiskey, Tennessee whiskey

“Het was een heerlijke avond” genoot Sanne nog na.

Rond 15.00 uur lokale tijd gingen Sanne en Mark aan boord van het toestel dat hen naar Milaan zou brengen.
Aan boord genoten ze eerst van een lunch voordat Sanne weer een paar uur slaap pakte. Mark rustte wel, maar hij sliep niet. Als Sanne maar uit kon rusten, want dat had ze morgen wel nodig.
Gedurende hun vlucht overbrugden ze weer een tijdsverschil van 6 uur. Rond 5.30 uur in de ochtend plaatselijke tijd kwamen ze eindelijk aan op Milano Malpensa. Bij Kaitlin in Albuquerque was het inmiddels al 21.30 uur in de avond. In Trenton bij LeAnn 23.30 uur, dus zij lag waarschijnlijk al in bed.

“Ah… Finalmente di nuova a casa…” (eindelijk weer thuis) zei Sanne met een glimlach.

Sanne en Mark haalden hun rolkoffers van de band en werden in de aankomsthal opgewacht door Yvonne die hen op kwam halen.
Door hun breedgerande hoeden spotte ze hen moeiteloos tussen al de reizigers.

“Buongiorno! Bentornati a Milano! Die cowboyhoeden staan jullie best goed” lachte ze.

“Hey, het zijn wel originele Stetsons hoor” zei Mark.

“Toch knap van je dat je Sanne zo gek krijgt om met zo’n hoed op te lopen. Normaal houdt ze niet zo van hoeden” wist Yvonne.

Daarna gaf ze Sanne een stevige knuffel en een zoen.

“Ik ben blij dat je weer veilig thuis bent schat. We hebben je gemist.”

Hun rolkoffers pasten maar net in de kleine Fiat Punto van Yvonne. Sanne zat voorin naast Yvonne en Mark nam plaats op de achterbank.
Yvonne reed hen naar huis, naar de villa aan de Naviglio Grande even buiten Milaan. Ze woonde zelf in een appartement in het centrum. Zodra ze door de sfeervolle wijk Navigli reden met zijn restaurants, bars, winkels en kunstgalerijen merkte Sanne dat ze de stad gemist had. Milaan was echt haar thuis geworden.

Sanne en Mark waren de hele zondag al onderweg geweest dus ze waren best moe. Bed uit, vliegtuig in, vliegtuig uit en weer het bed in zoals Mark het omschreef. Het was intussen al maandagochtend in Milaan. Yvonne zou in haar appartement nog even op de bank gaan liggen voordat ze om 8.00 uur weer op kantoor zou beginnen. Ze had dus een korte nacht gehad maar ze klaagde niet want ze wist dat Sanne het veel zwaarder had gehad en er toch op stond om vandaag weer op kantoor te beginnen.
Ze was blij dat Sanne weer terug was. En Lara wellicht nog meer. Ondanks dat de Italiaanse regelmatig online contact had gehad met haar baas en super trots was op het vertrouwen dat Sanne in haar stelde was ze toch nerveus om een foutje te maken of om iets over het hoofd te zien. Lara wist als geen ander hoe belangrijk de komende show op de Fashion Week was. Kritieken konden lovend, lauw, maar ook genadeloos hard zijn. Sannes voorganger had dat laatste helaas moeten ervaren. Gekoppeld aan de tegenvallende omzetcijfers leidde dat tot zijn ontslag.

“Hoe laat zal ik jou straks op komen halen?” vroeg Yvonne.

“Doe niet zo gek. Ik kan best zelf rijden.”

“Jij gaat niet zelf rijden met die jetlag! Straks krijg je nog een ongeluk. Je bent een eigenwijze stijfkop maar ik moet jou tegen jezelf in bescherming nemen. Dus ik accepteer geen nee.”

“Oké, goed dan. Ik wil om tien uur beginnen op kantoor. Pik jij me dan tegen die tijd op? Hoe laat staat de meeting in de boardroom gepland?”

“Ik heb die verschoven naar 15.00 uur. Meneer Alfredi, het volledige bestuur, Lara, Milena, Mario, Giovanni, Maxi en ikzelf zullen allemaal aanwezig zijn. Voor die tijd kunnen jij en Lara samen nog de nodige lopende zaken doornemen.”

“Perfect. Ik had eigenlijk niet zo kort voor de Fashion Week naar Amerika moeten gaan” zuchtte Sanne schuldbewust.

“San… Laat dat! We hebben het daar voor je vertrek al uitvoerig over gehad. Het was lastig genoeg om samen met Shelly een geschikte datum te vinden. We vonden unaniem dat je moest gaan. Samen met Mark. We weten dat het veel voor jou betekend en dat je die reünie vorig jaar ook al gemist had.”

“Hey… Ik heb heel veel vertrouwen in mijn team maar ik blijf wel de eindverantwoordelijke he? Het is wel mijn kop die rolt als het straks mis gaat…”

“Dat gaat niet gebeuren. En… Mocht het toch zo zijn dan zal jij vermoedelijk niet de enige zijn…”

“Nee. Dat zou veel banen kosten. Daarom moeten we slagen Yvon!”

“Ik ga niet toestaan dat jij jezelf uit schuldgevoel voorbij gaat lopen en tot diep in de nacht door blijft werken San! Jij zet de lijnen uit. Maar je moet niet alles op jouw schouders nemen. We doen dit met zijn allen weet je nog…?”

“Ja, dat weet ik wel. Ik kan het echt niet alleen. Maar ik wil straks niet het verwijt krijgen dat we er niet alles, en dan bedoel ik ook letterlijk alles, aan gedaan hebben.”

“Zonder jou zouden er een half jaar geleden al koppen gerold zijn bij Alfredi San. Jij hebt met jouw visie en ideeën voor een nieuwe bedrijfscultuur gezorgd. Dat was hard nodig. We zijn nu op de goede weg. Als we die lijn doortrekken komen we uit waar we naar toe willen.”

Sanne zweeg en keek strak voor zich uit. Haar eigen baan en positie boeide haar niet zoveel. Al was dit wel haar droombaan. Zij kwam met haar universitaire opleiding en talenten wel weer op haar voeten terecht. De banen van het personeel raakten haar wel. Yvonne, Lara en al die anderen waren voor een groot deel van haar afhankelijk. Die last rustte wel op haar schouders. Daarom mocht ze niet falen. Ze zou het zichzelf niet kunnen vergeven. En ze had iemand een belofte gedaan die ze niet wilde breken.
Yvonne keek opzij en wist waar Sanne aan dacht. Ze kende haar vriendin.

“Ilse zou super trots op jou zijn San” zei ze.

“Dat weet ik. Het liefst zou ik dit samen met haar willen doen. Dit was als kleine meisjes onze droom. Ik heb die droom waargemaakt… Voor haar… Voor ons.”

“Meer dan dat. Lara gaat voor jou door het vuur San. Wij allemaal. We houden van je en we geloven in jou. Ik heb het hier super naar mijn zin in Milaan. En dat heb ik allemaal aan jou te danken.”

“Dank je. Maar ik ben ook maar een mens Yvon. Ik heb ook mijn fouten en gebreken.”

“Onzin. Jij doet iets met mensen. Jij stimuleert en motiveert ze. Jij weet het beste bij hen naar boven te halen.”

“We hebben binnen het bedrijf ervaren en kundige mensen die weten wat ze doen. Ik heb het zakelijk inzicht en de praktijklessen van mijn vader. Het samenstellen en motiveren van een team heb ik van Shelly. Het sociale heb ik van mijn moeder. Ik vertrouw op mijn instinct wat betreft de modetrend. En verder… Is Ilse er die als een engeltje over mijn schouder meekijkt.”

“Falen is in de familie Stenhorst geen optie he?”

“Nee. De lat ligt altijd hoog. Het is wat het is. Maar ik ga wel mijn eigen weg Yvon. Op mijn eigen manier.”

“Léonore zei tegen me dat je vader zo trots als een pauw is op jou. Hij vertelt elke zakenrelatie dat zijn dochter de CEO is van een internationaal modeconcern en dat ze op de front cover van de Vogue staat.”

“Ik hou van mijn vader en ik heb veel van hem geleerd. Zonder hem zou ik hier nu niet staan. We hadden een meningsverschil over mijn carrière. Maar hij is blij dat ik succes heb met hetgene wat ik het liefste doe. Ik ben gelukkig hier in Milaan. Dat ziet hij nu ook in.”

“We gaan weer knallen op de Fashion Week San! Milaan is nog niet van ons af!”

Yvonne zette hen af bij de villa en stuurde hen direct naar bed. Sanne en Mark waren allebei moe maar blij dat ze weer in hun eigen bed konden slapen. Al moest Sanne er over een paar uurtjes alweer uit.
Yvonne had ook een gebroken nacht. Maar zij klaagde niet. Geen haar op haar hoofd die Sanne deze maandagochtend achter het stuur liet kruipen. Zelf haalde ze die gemiste uurtjes slaap later wel weer in.
Sanne daartegen had een belangrijke meeting in de boardingroom. Ze was een tijgerin die zich vastbeet in haar opdracht. En eenmaal beet liet ze niet meer los wist Yvonne. Ze had een mateloze bewondering voor Sanne. En Lara droeg Sanne ook op handen.
Maar Sanne bleef liever gewoon Sanne. Ze hadden er echt op aan moeten dringen om haar die reis naar Amerika te gunnen. Uiteindelijk ging ze toch schoorvoetend akkoord. Ook omdat ze zo ontzettend graag naar die reünie wilde. Yvonne zag dat Sanne ondanks de vermoeiende vlucht straalde. De reis naar de V.S. en het weerzien met al haar Amerikaanse vriendinnen had haar heel goed gedaan.
Sanne was nu weer terug in Milaan en ze bruiste van de energie.

Sanne en Mark haalden hun rolkoffers uit de Fiat. Sanne zou nog een paar uurtjes kunnen slapen voordat Yvonne haar weer op kwam halen voor kantoor.

“Waarom blijf je niet hier slapen?” vroeg Sanne.
“Anders moet je eerst naar je appartement in het centrum, dan naar kantoor en daarna weer terug om mij hier op te pikken.”

“Ik moet om acht uur op kantoor beginnen San.”

“Onzin. Dan begin jij ook gewoon om tien uur. Sein Lara maar in dat we iets later komen. Ik heb er zin in om weer te beginnen. Maar ik wil nog even een paar uurtjes rusten. De hele zondag in een vliegtuig met een jetlag van 8 uur gaat niet in je koude kleren zitten. En ik ben ook geen 16 meer he? Ik wil vanmiddag wel fris in mijn hoofd zijn voor die meeting in de boardroom.”

“Jij bent knettergek San. Neem gewoon de hele dag vrij! We kunnen die meeting best naar de dinsdag verschuiven.”

“Ja, ik ben inderdaad knettergek. Op Mark” lachte Sanne.
“Jij slaapt gewoon hier. Geen discussie. Ik ben nog steeds jouw baas he?”

Sanne en Mark lieten de rolkoffers in de inloopkast staan. Mark zou die later op de dag wel uitpakken. Ze namen er alleen hun toiletspullen uit.
Voordat Sanne nog even een paar uurtjes ging rusten poestte ze in de badkamer nog even haar tanden. Ze riep Mark bij zich.
Toen hij vroeg wat er scheelde gooide Sanne de strip met anticonceptiepillen in de afvalemmer waar hij bij stond. Die had ze nu niet meer nodig.
Mark begreep de hint en nam Sanne in zijn armen. Hun monden vonden elkaar in een lange intieme zoen. Haar rode haar viel op haar blote schouders. Ze was topless en had alleen een string aan. Haar ogen hadden weer die magische glans. Nu wellicht meer dan ooit. De glimlach op haar lippen had op hem precies hetzelfde effect en deed zijn mondhoeken omhoog krullen.
Hij trok haar steviger tegen zijn borst aan. Hij voelde haar warme adem in zijn hals en rook haar heerlijke zo vertrouwde geur. Ze liet haar kin op zijn schouder rusten en drukte haar wang teder tegen de zijne. Haar zachte rode haar kriebelde zo lekker in zijn neusgaten. Het rook naar bloemen. Ze voelden elkaars ademhaling. Met een beetje fantasie voelde hij wellicht haar hartslag. Het hart dat voor hem sloeg. Zoals het zijne dat voor haar deed. Zo hielden ze elkaar even innig vast.

“Ik hou van je schat… Jij bent alles voor mij. Tu sei tutto per me” zei Mark.

“Dat is geheel wederzijds. Sei la mia vita weet je nog?” lachte Sanne.

Mark legde zijn hand op Sannes buik.

“Volgend jaar zijn we hier met ons drieën als het goed is…”

“Ik hoop het. Na die dagen bij LeAnn in Trenton wil ik het meer dan ooit.”

“We hebben elkaar. Het kan alleen maar beter worden schat.”

Ze kropen samen tegen elkaar aan in bed.
Het was heerlijk om weer thuis te zijn.
Sanne sliep al snel. Maar voordat ze het wist was het alweer tijd om af te reizen naar het kantoor.
Nu ze weer terug was in Milaan koos Sanne voor een elegant jurkje en hoge hakken. Dat in tegenstelling tot de jeans, laarzen en een bloes die ze in de V.S. had gedragen. Vaak in combinatie met haar Stetson cowboyhoed. Dat was leuk voor de vakantie. Maar Sanne voelde zich in deze outfit toch meer vrouw. Bovendien moest ze als CEO van een internationaal modeconcern goed voor de dag komen. En een spijkerbroek past sowieso niet in het straatbeeld van de modebewuste Milanezen.

Yvonne reed hen in haar eigen auto naar kantoor. Na het werk zou Mark Sanne daar op komen halen. Sanne werd door iedereen hartelijk begroet. Iedereen was blij dat ze weer terug was. Ze vroegen haar naar haar vakantie maar van haar gezicht was wel af te lezen dat ze het naar haar zin had gehad. Sanne groette iedereen en wenste ze allemaal vrolijk een goede morgen.

Natuurlijk was Lara de eerste waarmee Sanne sprak. De in een elegant mantelpakje gestoken Milanese was Sannes eerste en belangrijkste secondante. Samen vormden ze een tandem dat hecht samenwerkte.
De begroeting was hartelijk, al hadden ze tijdens Sannes vakantie veelvuldig online contact met elkaar gehad. Lara zei wel gemeend dat Sanne er goed uitzag. En dan bedoelde ze niet haar kleding die altijd verzorgd was maar haar uitstraling. Dat viel meer mensen op kantoor op.

“Il capo è tornato” (De baas is weer terug) lachte Giulietta tegen Franca.

“Gelukkig maar. Lara zal wel blij zijn. Ze maakt een ontspannen en gemotiveerde indruk.”

“We hebben haar enthousiasme en inspiratie hier wel gemist.”

Sanne kreeg ook een stevige knuffel van Maxi.
Samen met Maxi keek Sanne rond in het atelier van de naaisters waar Milena de leiding had. De meeste kledingstukken die hier op de tafels lagen had ze al online of voor haar vertrek op papier gezien. Maar je krijgt pas een goed beeld als je het echt in tastbare vorm voor je ziet. Samen met Milena besprak Sanne nog wat dingen. Hier en daar moest er nog iets aangepast worden. Niets ontsnapte aan het kritische oog van Milena die net als Sanne alleen de hoogste kwaliteit accepteerde.
Natuurlijk gingen Sanne en Maxi ook langs bij de kantoren van de designers. Mario praatte Sanne daar snel bij over de situatie. Aan enkele creaties werd op de tekentafels nog de finishing touch toegevoegd. Mario en zijn team waren zo goed als klaar voor de Fashion Week en waren hier en daar al begonnen met schetsen voor de wintercollectie voor de najaarsshow over een half jaar. Voor Milena en haar dames was het nu echter topdrukte.

Terug op haar eigen kantoor liet Sanne Yvonne broodjes bestellen voor de lunch. Daarna bereidde ze zich samen met Lara voor op de meeting in de boardroom. Alles lag op schema. Sanne had hier en daar nog wat opmerkingen maar ze was ontzettend trots op Lara die haar vertrouwen niet beschaamd had. Maxi kwam ook nog even langs om met Sanne wat dingen af te stemmen over de lopende promotiecampagne. Ze had de line-up met modellen rond voor de show op de Fashion Week. Veel modellen hadden al eerder voor Alfredi Fashions over de catwalk gelopen. Er waren ook enkele nieuwe gezichten. Sanne ging op dit gebied volledig af op Maxi die vaker met dit bijltje gehakt had. Ze werkten uitsluitend met topmodellen die het klappen van de zweep kenden. Natuurlijk zou ook deze show weer opgebouwd worden rondom Angelica Santorelli. Het internationale topmodel dat HET gezicht van het modehuis was geworden. Ze vloog de wereld rond om het modehuis te vertegenwoordigen, schitterde in tv-reclames, advertenties en posters op bushokjes, treinstations, in winkelstraten en natuurlijk ook in modebladen.

“Ik ben zo ontzettend trots op jullie. Zonder jullie ben ik helemaal nergens” glimlachte Sanne tevreden.

“Wij laten jou echt niet zakken. We zijn samen Team Sanne! We gaan een top-show opvoeren op de catwalk” zei Yvonne.

Yvonne had broodjes geregeld voor de lunch.
Ze lunchten niet in de grote personeelskantine maar aan de kleine vergadertafel op Sannes kantoor. Samen met Lara, Milena en Maxi. Yvonne had als verrassing wat cannoli geregeld om te vieren dat Sanne weer terug was op kantoor. Een cannolo is een klein gebakje en nagerecht uit Sicilië. Het is een koekachtig omhulsel in de vorm van een rolletje en gevuld met ricotta, een Italiaanse kaas. Het heeft een milde en zacht zoete smaak. De vulling kan verschillende smaken hebben door er diverse ingrediënten aan toe te voegen.

Alfonso Alfredi kwam na de lunch langs om Sanne naar haar vakantie in Amerika te vragen. Ondanks de enorme belangen die voor de komende modeshow op het spel stonden toonde hij oprecht interesse in haar. Sanne en meneer Alfredi spraken elkaar niet alleen over het werk. Hij was blij dat Sanne het naar haar zin had gehad in de V.S.
Natuurlijk spraken ze ook over de wereldreis die hij met zijn vrouw wilde maken. Het ging er dit najaar echt van komen. Ongeacht het resultaat van de modeshow op de Fashion Week. Hij werd er niet jonger op en hij merkte dat zijn fysieke toestand steeds wat meer afnam. Hij had zijn vrouw beloofd dat ze dit samen zouden doen nu het nog kon.
Het koste hem wel moeite om afstand te nemen van het bedrijf wat zijn levenswerk was. Sanne had nu de regie in handen. Natuurlijk nam Sanne hem wel mee in het hele traject en onderbouwde ze haar keuzes. Alfredi had vertrouwen in zijn Fashion Director. Ze hadden samen een goede band met elkaar en wat voor hem telde was dat de roodharige Nederlandse met hart en ziel knokte om zijn bedrijf weer terug in beter vaarwater te krijgen.

Wat hem ook geraakt had was dat Sanne na het succes van de vorige show afgezien had van haar dikke vette bonus waar ze volgens haar contract recht op had. Die werd uitsluitend toegekend en uitgekeerd volgens strikte voorwaarden waaraan voldaan moest worden. Geen resultaat betekende uiteraard geen bonus. Het bestuur besliste of die targets gehaald waren of niet.
Door het doorslaande succes van de vorige show had het bestuur unaniem ingestemd om de bonus voor de Fashion Director toe te kennen. Die prestatiebonus was bedoeld om de CEO te motiveren om het beste uit de show te halen. Maar Sanne haalde haar motivatie niet uit geld. Ze wilde dat die bonus onder het personeel verdeeld werd. Want ze hadden er met zijn allen een half jaar lang keihard voor gewerkt.
Meneer Alfredi had een keer samen met Sanne geluncht in een trattoria in Milaan waarbij ze hem haar levensverhaal en de werkelijke drijfveer voor haar werk had onthuld. De sterke wil om te slagen in de mode-industrie. Om de droom van haar en haar zus waar te maken. Ze had hart voor zowel het bedrijf als het personeel. Ze was uit het juiste hout gesneden. Zijn kindje was bij haar in goede handen wist hij. Bovendien was ze een warme en vriendelijke vrouw.

Sanne kroop achter haar bureau achter haar laptop om de meeting in de boardroom voor te bereiden. Als een Stenhorst wilde ze alle feiten op tafel hebben en niet voor verrassingen komen te staan. Zoals ze van haar vader had geleerd en hij het er tot vervelens toe bij haar ingestampt had. Samen met Lara wilde ze op elke denkbare vraag een goed antwoord hebben.

Om in Sannes kantoor te komen moest je eerst door het kantoor van haar assistentes Lara en Yvonne. De tussendoor stond meestal open en had naast de deur een raam vanaf de vloer tot aan bovenkant van de deur.
Yvonne kon vanachter haar bureau Sannes kantoor inkijken. Ze zag Sanne en Lara samen bezig. Wat een fantastisch duo was dat toch zag ze. Ze vulden elkaar perfect aan. Sanne nam met voldoende geen genoegen. Het moest allemaal zo perfect mogelijk. Ze had oog voor alle details. Het was een schat van een meid, maar ergens bleef ze toch een Stenhorst grinnikte Yvonne.

Yvonne zorgde voor de koffie. Italiaanse espresso na al die Amerikaanse koffie.
Sanne genoot ervan. Ze hield van de Italiaanse keuken en de cultuur. Ze snoof de geur op van haar kopje. Toch zag Yvonne wat vermoeidheid in haar ogen wat niet zo vreemd was na die lange vlucht van zondag.

De meeting in de boardroom verliep vlot en Sanne had haar presentatie goed voorbereid. Zo nodig werd ze aangevuld door Lara. Ook Milena, Mario en Maxi brachten verslag uit aan het bestuur. Ze hadden elk de leiding over hun afdeling, maar de eindverantwoording lag wel bij Sanne die haar team aanstuurde. ten slotte gaf Giovanni een financieel overzicht. Alle cijfers werden bestudeerd. En Sanne moest verantwoording afleggen voor alle uitgaven. Alfredi Fashions schreef nog steeds rode cijfers, maar de lijn omhoog was duidelijk zichtbaar in de grafieken.
Een kostenpost die behoorlijk op de begroting van de komende show drukte waren de modellen die over de catwalk moesten paraderen. Professionele modellen die hun vak verstonden maar wel forse salarissen opstreken. Sanne en Maxi kregen daarom voor de voeten geworpen of dat niet wat minder kon vond met name Giovanni, het hoofd Finance. Maar ook enkele leden van het bestuur stelden die vraag.
Maxi had de modellen echter geselecteerd op kwaliteit en Sanne steunde haar daarin. De modellen op de catwalk moesten de ontwerpen zo optimaal mogelijk voor het voetlicht brengen. Ze moesten op het publiek en de internationale pers een onuitwisbare indruk maken of daar in elk geval naar streven. Dus mochten ze met minder geen genoegen nemen. Ze hadden slechts één show, één kans. Het oog van de internationale modewereld zou dan op hen gericht zijn. En de concurrentie was hoog. De show van Alfredi Fashions zou met hen vergelijken worden.
Maar het ging toch om de kledingontwerpen? Kon dat met iets goedkopere modellen dan niet gerealiseerd worden was de discussie. Die topmodellen waren vreselijk duur.
Mario bleef neutraal. Hij ging hier zijn handen niet aan branden. Hij ging over de kleding, niet over de modellen. Milena moest er tijdens de show voor zorgen dat alle modellen tijdig in de juiste outfit en met de juiste accessoires de catwalk opkwamen. Met de juiste haarstyling en make-up. Ook zij streefde naar perfectie. En ook Meneer Alfredi koos de kant van Sanne en Maxi. Dus de line-up voor de show bleef ongewijzigd.

Er waren nog een aantal kritische vragen die Sanne afdoende wist te verdedigen.
Een meevaller was dat parfumlijn Desire die het afgelopen jaar gelanceerd was mede door een uitstekende reclamecampagne en met Angelica Santorelli als gezicht liep als een trein. De geur was populair, de verkoopcijfers waren uitstekend en de parfumerie afdeling maakte een mooie winst. Dat succes straalde ook iets af op de damesmode die na de laatste show dus in de lift zat. Dus dat gaf hoop op een goede toekomst.

Na de meeting in de boardroom aan het einde van de middag was Sanne helemaal op. Ze was moe, dus Yvonne belde Mark met de vraag of hij Sanne op kon komen halen om haar naar huis te brengen.
Gelukkig hoefde Sanne vanavond niet zelf te koken. Dat deed Gianna, haar huishoudelijke hulp. Zij en haar vriend Giuseppe, de tuinman waren inmiddels full time in dienst bij Sanne. Tot hun grote tevredenheid. Giuseppe had 2 andere tuinen opgezegd en het stel werkte nu van maandag tot vrijdag dagelijks bij Sanne. Behalve het huishouden deed Gianna ook de boodschappen en ging ze elke week naar de markt voor verse groenten en fruit.
Omdat Gianna moest koken bleef Giuseppe ook langer en konden hij en Gianna gewoon aanschuiven in de eetkamer. Daar deed Sanne niet moeilijk over.
Seks met het personeel was echter een no go. Dat hadden Sanne en Mark samen afgesproken. De Italianen mochten haar gewoon Sanne noemen en aanschuiven bij de lunch. Maar er moest wel enige mate van afstand zijn vond Sanne. Toch had het Italiaanse stel respect voor Sanne en spraken ze haar altijd aan met ‘mevrouw’.

Mark had deze maandag een rustdag van zijn werk. Maar Sanne was ondanks haar enthousiasme een beetje opgebrand. Ze zat er wat doorheen dus ze ging vroeg naar bed. Zelfs zonder seks wat niet vaak voorkwam.
Mark begreep het en hij was trots op zijn vrouw.
Ze knuffelden en vreeën nog wel even kort met elkaar.

De eerste dag in Milaan zat er alweer op.
Sanne zou de komende weken druk zijn met de naderende modeshow. Ook Mark ging weer aan het werk. Na de vakantie in Amerika pakten ze elk hun dagelijkse leven in Milaan weer op.
Na de laatste avond in Albuquerque en de seks met Kaitlin en Vince hadden Sanne en Mark wel korte vrijpartijtjes gehad maar nog geen geslachtsgemeenschap met penetratie. De terugreis en de jetlag waren daar de oorzaak van. Maar na 2 dagen zonder copulatie zou er morgen ongetwijfeld wel weer geneukt worden.
Mark kon zich niet herinneren dat ze eerder 2 opeenvolgende dagen geen geslachtsgemeenschap hadden gehad sinds hij met Sanne samen was. De seks met Kaitlin was fantastisch, maar het lekkerste was toch om zonder condoom met zijn eigen Sanne te kunnen neuken. Ook omdat dat veel verder ging dan alleen de lichamelijke liefde en het genot van seks.
Sanne was inmiddels gestopt met de pil. Dat betekende dat de laatste barrière tussen hen opgeheven was. Ze waren getrouwd en ze hadden elkaar het ja-woord gegeven. Elke keer dat ze nu samen seks hadden was er een kans dat Sanne zwanger zou raken. Dat maakte de seks nog intiemer.
Sanne en Mark waren dol op elkaar. Hun relatie was sterker dan ooit. Als uit die wederzijdse liefde een kind geboren zou worden zou dat het ultieme verbond zijn tussen hen. Een nieuw leven voortgebracht uit de onvoorwaardelijke liefde voor elkaar.