Ze kijkt veel meer dan anders op haar telefoon. Het scherm licht op, dooft, licht weer op. Ze appt meer, de duim in kleine, snelle bewegingen. Ze eet minder; de boterham blijft half liggen, de korstjes onaangeroerd, de korrels van het brood zichtbaar waar ze er een hap uit heeft genomen. Haar kleding is netjes en bedekkend, knoopjes helemaal dicht tot aan de hals, de stof strak genoeg dat er niks beweegt. Geen ene glimp. Haar kleding moet goed zitten; ze trekt één keer aan de mouw alsof er iets schuurt.
Ik lees nieuws op de telefoon via Teletekst. Mijn stiefmoeder maakt daar nog een grapje over, iets over dat ik de enige ben die dat nog doet. Geen reclames of afleiding, want dat had ik al genoeg. Ik eet wel gewoon, mes door de pindakaas, hap voor hap, de smaak gewoon. Ik houd Sydney juist in de gaten, zonder dat het opvalt. Maar ik gedraag me niet heel anders. Bij die korte blik en haar stilte komt verwarring en ongemak. Het idee dat ik haar berichtje van gisteren voor de kerk weer verkeerd geïnterpreteerd had. De verwachtingen die ik had voelen opeens vergezocht. De eerste teleurstelling zit in mijn maag, naast de boterham, een zwaar, stil gevoel dat niet weggaat met kauwen. Ik vraag me af hoe dit kan, maar heb er geen antwoord op. Ze gedraagt zich alsof het niet gebeurd is. En dat begin ik bijna te geloven.
Vader is druk, zegt nu al een drukke week te krijgen, loopt heen en weer, bellend en etend tegelijk, de stem te hard voor de keuken. Haar moeder is rustiger, en schuift aan tafel aan. Maakt juist wat kleine, lieve grapjes als tegenwicht, over de week die komt, over Sydney’s haar. Ze merken het gedrag van ons nu verder niet op. Het contrast met de stilte ervoor versterkt de stilte tussen ons.
Eerst vielen vooral de avonden me zwaar. Dat ze op school er geen aandacht aan besteedde, begreep ik volledig; daar was ze iemand anders, en daar hoorde dit niet. Maar thuis leek ze wel een ander persoon. Niet de geile stiefzus van zaterdag, die achter me was komen liggen en mijn hand had weggehaald. Maar ook niet de stiefzus die ze daarvoor was, waar ik het gewoon goed mee kon vinden. Omdat ze me de hele maandag, ook na school, ontweken had, besloot ik gelijk meer in actie te komen. Zo werkte het in eerste instantie ook, dus misschien weer. Al was het niet eens voor seks. Nee, die maandagavond klopte ik gewoon op haar deur om even te praten. Of het wel echt goed ging. Want zaterdagmiddag en nacht leken nu wel heel ver weg.
Mijn vader werkte net nog thuis verder op zijn werkkamer boven, maar was net naar beneden gelopen om nog even met mijn stiefmoeder de talkshow te kijken die ze altijd samen kijken voor het slapen gaan. Dat geeft me ongeveer 45 minuten, en lijkt me meer dan genoeg. Ik zie het licht en hoor de tv van beneden als ik op de overloop sta, en even diep adem neem.Dan klop ik twee keer. Ik hoor de muziek die ze zachtjes aan had staan gelijk uitgaan, en de stilte die volgt duurt langer dan me lief is. “Syd? Heb je even?” vraag ik zo neutraal mogelijk. Al was niks meer neutraal, voor mijn gevoel. Ik hoor even wat geschuif. Dan haar stem, dichterbij dan ik verwacht had, ongeveer halverwege haar bed en de deur. Ik kan bijna voelen hoe ze daar staat en twijfelt. En dan zegt ze: “Nee. Ik heb het druk.” Alhoewel haar woorden allesbehalve overtuigend klinken, is de boodschap mij duidelijk genoeg. Ze heeft geen tijd voor mij of wat er is gebeurd. Ik laat het voor nu hierbij.
De dinsdag is nog ongemakkelijker. Ze stond te douchen. De badkamer ligt naast mijn kamer. En terwijl ik een beetje zat te gamen, dacht ik wel aan haar, en door die douche ook aan zaterdag. Ze neemt altijd nog enorm lang haar tijd daarna om te tutten.En terwijl ze dat doet, wil ik naar beneden lopen voor wat te drinken. Gewoon normaal. En precies als ik de overloop oversteek, gooit zij de badkamerdeur open. Gekleed. Haren vochtig. Geen make-up. Wat haar overigens alleen maar knapper maakt, als je het mij vraagt. Maar die mooie ogen kijken me vrijwel meteen boos aan. Wat zeg ik? Kwaad. Ze zegt niks. Bijna stampend loopt ze voorbij en net iets te hard gooit ze haar deur dicht.Ik sta daar nog, verbaasd. Ik voel me stommer dan stom. Had ik iets gedaan? Vandaag was vrij normaal verlopen namelijk. Ik schrik wakker als ik de trap hoor. Ook vandaag moest hij overwerken, al deed dat de pret niet drukken. Hij neuriet een liedje. Mijn vader groet me halverwege de trap. Er is hier niks aan de hand.
En woensdag was eigenlijk wel de laatste druppel. Inclusief zondag na de kerk heeft ze me vier dagen amper aangekeken en eigenlijk niks tegen me gezegd. Ik stuur haar een appje als ik er niet van kan slapen en zie dat zij ook nog online is, en dus wakker.Ik wacht, zie dat ze het leest, maar er wordt niks teruggetikt. Ook niet om verwijderd te worden. Gewoon niks. Helemaal niks.En ik lig niet eens met een stijve in mijn andere hand. Tot nu toe dacht ik dat ook zelf niet meer te hoeven doen. Maar ze lijkt nu toch tot inkeer gekomen te zijn. Wat gebeurd was, was fout. Dus stoppen. Doodzwijgen. En iets in me zei dat ze nog gelijk had ook.
En als ik terugdenk aan het weekend, weet ik dat het echt gebeurd is. Ik voel het nog. Het gevoel van spanning en ongeloof wat door me heen ging. Hoe ze steeds dichterbij kwam. Hoe ze me aanraakte en het overnam. Hoe ik nog dacht dat ze nul ervaring had, en mij vervolgens liet zien dat ze precies wist hoe het moest. Ik voel haar hand, het sop, het warme water. Ik zie haar zo voor me zitten, haar ogen op mij gericht, haar lippen zacht en haar mond nat. Dan krijg ik wel een stijve. Een hele harde, want dit is geen fantasie meer. Dit gevoel zal mij nooit meer ontgaan. Beseft ze dat wel? Ik zelf des te meer.Toch lukt het me niet mezelf daar vanaf te helpen. Niet nu in ieder geval, hoe graag ik het ook wil. Als zelfs het fantaseren al niet meer goed lukt, is er wel echt iets aan de hand. En ik blijf me maar afvragen hoe dat komt. Hoe kan ze zo anders doen terwijl ze me eerder zei haar al niet goed begrepen te hebben, en dat ze er zelf ook vaak aan gedacht had? Alles lag toch open na zaterdagnacht? Waarom is nu dan opeens alles gesloten? Ik word daar echt gek van. Ik heb het gevoel haar helemaal kwijt te zijn. En dat blijkt ook nog eens mijn eigen schuld. Had ik maar mijn mond gehouden toen ze binnenstapte. Ook al was zij het die zomaar binnenstapte. En zo maalt het oneindig door mijn hoofd. Ik wil mezelf best de schuld geven. Maar ik heb haar nooit gedwongen. Zij zei me dat ze het wilde. Zij heeft ook zelf gehandeld.
We zitten op een christelijke school en hier wordt ook wel geacht je daarnaar te kleden. Nu was dat voor mij niet zo’n probleem, maar de om duidelijke reden populaire meisjes hadden daar meer werk aan. Zo ook Sydney. Op de een of andere manier ontkwam ze er niet aan aandacht te trekken met hoe ze er nu eenmaal uitzag. Dat lukte haar thuis nog het meest als ze een hoodie droeg, en juist de nette kleren voor school accentueerden haar lichaam tot bijna goddelijke perfectie. Maar dat zou dan weer als afgoderij kunnen gezien worden. Ach ja. Zo braaf is ze niet. Afgelopen zaterdag niet. En gezien haar skills ook al eerder niet, al moet je me niet vragen hoe of waar en met wie ze dat al gedaan had. Dat deed ik ook niet. Al voelde de aandacht die ze deze donderdag op school krijgt nu wel extra wrang.
Ze behoort bij de populaire kliek. Niet omdat ze aardig is. Wat ze dus wel is. Nee, dat had andere redenen. Een groepje wat extra gezegend was, zou je kunnen zeggen. Bij de meiden zat dat vooral in het lichaam; rondingen en knappe gezichtjes. Bij de jongens had dat meer met het geld van hun pappies te maken. Daarom hoorde Sydney er wel bij, en ik niet. Wat ik overigens prima vond. Ik had maar twee echte goede vrienden. En in de pauzes zaten wij beneden. Boven, de vide, was gereserveerd voor de halfgoden van onze school. Ik kon er uiteindelijk vooral om lachen. En van waar wij zaten, konden we ze wel zien. Seks en verliefdheid waren grotendeels taboe bij ons op school, maar met mijn maten keken we graag naar de populaire meisjes zonder ons daar echt over uit te spreken. Zij zeiden nooit wat over Sydney, maar ik wist dat ze wel naar haar keken. Ik zei natuurlijk niet dat ik dat zelf ook deed, en gaf ze vooral verwijten als ze haar een keer noemden, of als ik ze betrapte dat ze naar haar kijken.
En er is ook meer om naar te kijken. Het was een groepje van ongeveer twintig jongens en meiden, en Sydney noemde ze allemaal haar vrienden. Met twee was ze wel wat closer. Die kwamen nog regelmatig over de vloer. Tot nu toe deze week nog niet, en dat zei ook wel wat. Thuis was alles veranderd. En op school ging alles gewoon door.
Van waar wij zaten, onderaan de trap naar de vide, zag ik de aula vollopen. Het geluid steeg meteen: stoelen die schoven, stemmen die door elkaar liepen, een lach die boven de rest uitkwam. Boven, op de vide, stond de groep al bij elkaar. Sydney stond ertussenin, rug half naar de balustrade, haren los over haar schouders. Ze praatte met iemand rechts van haar, hoofd iets schuin, en lachte kort. Geen oogcontact naar beneden. Ze keek niet eens onze kant op.
Ik bleef zitten met mijn maten, boterham in de hand, en keek omhoog. De vide was gereserveerd voor hen; wij bleven beneden. Sydney bewoog mee met het groepje, een stapje opzij als er iemand langsliep, haar handen even in de lucht als ze iets uitlegde. De nette kleren die ze voor school droeg zaten strak genoeg dat ik de lijn van haar schouders en heupen kon volgen, zelfs van deze afstand. Ze was druk aan het socializen, volledig opgenomen in wat er boven gebeurde. Beneden was het rumoeriger, maar ik hoorde vooral de stemmen van boven. Of dacht ze te horen.
Mijn blik bleef op haar hangen. Ze draaide zich half om, zei iets tegen een meisje naast haar, en lachte weer. Nog steeds geen blik naar beneden. De pauze was net begonnen en de vide zat al vol. Ik nam een slok en keek nog een keer omhoog voordat ik me weer naar mijn vrienden draaide.
Van beneden zag ik haar met een van de jongens praten. Hij stond schuin voor haar, handen in de zakken, en ze keek naar hem terwijl ze antwoordde. Geen toenadering, alleen het gesprek. Haar hoofd bewoog iets mee met wat hij zei, en één keer lachte ze kort, de mondhoeken omhoog, voordat ze weer naar de rest van de groep keek. Ik zag haar blik langs een andere jongen gaan die langsliep; ze knikte hem toe, zei iets dat ik niet kon horen, en draaide zich weer om. Dit was niet anders dan anders. Maar het gevoel wat ik kreeg wel. Dit stak, namelijk. Ik kreeg het gevoel dat ze me weer bewust negeerde. Terwijl ze wist dat ik haar kon zien. Niet dat ze uitgebreid aan het flirten was, maar toch.
Mijn vrienden lieten het kliekje al en begonnen over de les van straks. Ik bleef omhoogkijken. Sydney stond nog steeds bij hen, schouders ontspannen, de nette blouse strak over haar bovenlijf. Ze keek niet naar beneden. Toen een van de jongens iets zei en met zijn hand wees, volgde ze zijn gebaar met haar ogen en gaf een kort antwoord. Geen glimlach deze keer. Alleen de blik die even bleef hangen voordat ze zich weer naar haar vriendinnen draaide. Dat deed ze dan weer wel.
Ik nam een slok en voelde de beker melk koud tegen mijn vingers. Boven ging het door alsof er niks veranderd was. Zij praatte verder, keek naar wie er stond, en ik zat beneden en zag het.
Sydney stond tussen Liza en Maaike in. De twee vriendinnen die ik ook wat beter kende. Liza hield haar telefoon omhoog, liet iets zien en lachte terwijl ze met haar andere hand naar een van de jongens wees. Haar blonde haren zaten half opgestoken, de blouse open tot net boven de knoopjes die mochten. Maaike stond rechter, armen over elkaar, en luisterde zonder veel te bewegen, met haar bruine haren netjes gekamd. Haar kleding zat strakker dicht, de blik serieuzer, alsof ze het gesprek volgde maar niet meedeed. Beiden enorm knap, maar elk op hun eigen manier. Liza was open en sociaal, en Maaike veel meer gereserveerd. Toch twijfel ik er niet aan dan zij minstens zo lang voor de spiegel had gestaan deze ochtend, als de andere twee.
Sydney zat ertussenin. Ze keek mee op Liza’s scherm, knikte, en zei iets dat Maaike liet glimlachen. Liza was altijd wel bezig met haar socials. Ook iets wat niet helemaal mocht, maar niemand die daar wat van zei. Sydney wilde dat ook wel, en tegelijkertijd lachte ze er met Maaike weer om. Zo lagen de verhoudingen. Daarna draaide ze zich half naar Maaike, schouders ontspannen, en antwoordde rustiger. Die twee konden samen serieuzere gesprekken voeren. Geen telefoon in haar hand. Geen overdreven lach. Alleen de manier waarop ze tussen hen in stond, de ene kant opkijkend, de andere kant toeknikkend. Van beneden zag ik hoe ze de balans hield: meedoen zonder voorop te lopen, serieus genoeg om niet op te vallen, los genoeg om erbij te horen.
De bel zou zo gaan. Ik bleef nog even zitten en keek omhoog. Sydney stond nog steeds tussen hen in, hoofd iets schuin naar Maaike, terwijl Liza alweer naar iemand anders zwaaide. En dan toch een hele vluchtige blik. Haar ogen die recht de mijne treffen. Nog geen milliseconde, en het was alweer voorbij. Maar wat het met mij doet, dat ze me toch even ziet staan, blijft mij dan weer de hele dag bij.
Als ik in de les zit en zij iets later is, wil ik haar appen. Ik weet niet wat. Zodra ze binnenstapt, net op tijd, leg ik mijn telefoon weer weg. Heel de dag is ze om me heen. En dat was nooit vervelend. Maar deze week doet ze dat zonder iets tegen mij te zeggen, of met wat voor manier van contact dan ook.
Het zesde uur hebben we nog een tussenuur en dan is het leger in de aula en de gangen. Dat vond ik fijn en voelde me dan ongezien. Ik kom net de gang uit en zie Sydney aan de andere kant van de aula lopen. Pratend met twee van die andere populaire jongens. Willem en Bart. Ik ken ze redelijk. Kakkertjes. Met z’n drieën lopen ze daar de deur door die naar een gang leidt, waar het altijd wat stiller is. Ik voel een steek in mijn maag. Ze lacht. Zij lachen. Stil, alleen zichtbaar.
Ik volg ze naar de deur en blijf daar staan, omdat ik ze door de kier al zie staan.
Door de kier van de deur zie ik ze staan. Sydney heeft haar rug half naar de muur, schouders iets opgetrokken. Willem en Bart staan schuin voor haar, dicht genoeg dat ik de stof van hun overhemden kan onderscheiden. Ze lachen, niet hard, maar het duurt langer dan een gewoon gesprek. Willem staat dichterbij dan Bart, zijn schouder bijna tegen de hare. Eén keer legt hij zijn hand kort op haar arm terwijl hij iets zegt; zijn vingers blijven even liggen voordat hij ze weer weghaalt. Zij lacht het weg, de mondhoeken omhoog, maar haar schouders blijven strak en ze zet geen stap naar voren.“Waarom wil je opeens niet meer?” vraagt Bart. Zijn stem is zacht, maar duidelijk genoeg door de kier. Sydney schudt haar hoofd, nog steeds met die korte lach. “Ik voel me gewoon niet zo lekker nu.” Het klinkt ongemakkelijk, alsof ze de woorden zoekt terwijl ze ze uitspreekt; haar blik zakt even naar de grond en komt dan weer omhoog. Willem blijft staan waar hij staat, handen in de zakken. Bart doet een klein stapje terug, maar zegt verder niks.Ik weet niet waar ze het over hebben. Alleen dat het iets is wat niemand mag horen. Mijn hartslag gaat omhoog, hard genoeg dat ik hem in mijn oren voel. Willem leunt iets naar voren, dichter bij haar gezicht. “Hoeft toch niet lang te duren?” Sydney’s lach verdwijnt. Ze kijkt even naar de grond, bijt op haar lip, en zegt: “Het kon niet eeuwig doorgaan.” Haar stem is zachter, bijna alleen voor hen. Willem neemt afstand, handen weer in zijn zakken. “Niemand doet het zoals jij,” zegt hij alleen. Daarna lopen ze door, de gang in, hun voetstappen wegzakkend op het linoleum, en blijft Sydney achter, met de rug tegen de muur.Pas als de jongens uit beeld zijn, zakt ze naar de grond. Haar knieën komen omhoog, haar handen rusten erop, hoofd voorover. Verslagen en verdrietig. Ik blijf bij de deur staan en weet niet wat ik hier mee moet, of wat ik precies heb gezien en gehoord.
Ik besluit me om te draaien. Geen makkelijk besluit. Mijn hand blijft even op de deurpost liggen, de vingers strak om het hout, voordat ik loslaat en een stap terug doe. Ik weet niet wat te doen of te zeggen. En ik denk ook niet dat ze op me zit te wachten. Juist niet. De rest van de dag blijft dat gesprek voorbijkomen, tussen de lessen door, terwijl ik naar het bord kijk en de woorden niet binnenkomen. Waar hadden ze het over? Was dit het antwoord op een vraag die ik sinds zaterdag stelde, maar niet echt antwoord op wilde? Namelijk hoe ze wat ze had gedaan, zo goed kon. Het zou zomaar kunnen. Vriendjes heeft ze nooit gehad. Of ging dit gewoon over huiswerk maken? Zij was slimmer dan gemiddeld en haalde altijd goeie cijfers. Ik weet dat die twee dat niet deden. Hoe dan ook... Die twee gasten wisten dat zij iets kon wat blijkbaar niemand zo goed kon.
Het kan ook aan mijn veranderde beeld liggen van haar, maar dan denk ik toch dat één en één twee is. En dat gegeven doet meerdere dingen met me. Mijn maag trekt samen als ik eraan denk, en tegelijk voel ik iets anders, iets wat ik niet meteen kan plaatsen. Maar aan het einde van de dag, als ik mijn tas inpak en de gang uitloop, resulteert het zich vooral in shock. Was zij echt zo? Deed zij dat soort dingen? Ja, denk ik op dat moment. Zij pijpte andere jongens al lang voordat ze zo bij mij in beeld was gekomen. Maar belangrijk detail: deze week nog niet omdat ze zich niet lekker voelde. Kwam dat door mij? Betekende dit dat ze het elke week deed dan? Waar? Wanneer? En sinds wanneer?! Mijn beeld van Sydney blijft schuiven terwijl ik naar huis fiets. En het wordt er niet beter op.
Vrijdagochtend zie ik mijn kans schoon. Normaal gesproken fietsen we samen naar school. Deze week nog niet. Ze gaat vroeger weg, en ik volg haar zodat ik haar op school ook even alleen kan treffen. Dat voelt nu veiliger dan thuis. De koude lucht trekt langs mijn gezicht terwijl ik op afstand blijf, haar rug in zicht, de tas die bij elke trap een stukje op en neer gaat. Ze staat nog bij haar kluisje als ik besluit haar toch te confronteren. Ik loop er niet gelijk op af. Mijn schoenen blijven even stil op de tegels, een meter of vijf verderop. Haar kluisje is op ooghoogte en staat nog open. Ze tikt nog wat op haar telefoon, duim in kleine bewegingen, hoofd iets voorover. Waarschijnlijk waar de rest blijft. Ik ben al blij niet die gasten te zien en dat ze daarvoor eerder naar school komt. De gang is nog leeg, alleen het zachte tikken van haar nagels op het scherm en het geluid van mijn eigen ademhaling.
“Hey Syd,” zeg ik dan, voorzichtig en te aarzelend. Mijn stem blijft laag, bijna in de lege gang. Ze kijkt me direct verwijtend aan, ogen scherp, schouders iets opgetrokken. Hoe durf ik haar te storen, als het populaire meisje dat zij is, en de kneus die ik dan blijkbaar ben. Maar daar komt dat verwijt niet van. “Wat?” vraagt ze, kortaf. De moed die ik had, voel ik wegzinken, een zwaar gevoel in mijn maag. Maar dan pak ik door. “Ja, inderdaad. Wat? Wat is er? Je ontwijkt me al de hele week,” zeg ik droog genoeg zodat het waar moet zijn. Ze deinst iets terug, haar rug raakt de kluisjes. “Niks,” zegt ze. Meer niet. De verwijtende blik blijft.
Ik slik even. Kijk naar haar. Iets te lang. En het doet meer met haar dan ze nu wil laten zien. Maar ik zie het. En niet alleen mijn blik. “We kunnen toch praten. Want dit wil ik niet,” geef ik aan dat het me echt niet alleen om seks gaat of iets dergelijks. Dat punt ben ik nu wel voorbij. Dat was haar al gelukt. “Niet hier,” zegt ze nog steeds kortaf, al is haar stem iets warmer. “Laat me gewoon even.” Ze kijkt heel vlug weg nadat ze dat zegt. Te vlug. “Okay,” zeg ik wel. “Als dat is wat je wilt?” probeer ik haar wel uit de tent te lokken met meer dan die paar korte woorden te komen. Ze kijkt me aan. Ogen vol spijt. Maar van wat? Ze zucht en lijkt dan meer te willen zeggen. Maar die kans krijgt ze niet.
“Het is dat jullie familie zijn, anders zouden ze nog dingen gaan denken...” Het is niet mijn stem, of die van haar. Liza is gearriveerd, en laat dat graag horen. We zijn niet meer alleen. Ik glimlach. Meer niet. Sydney draait met haar ogen. Maaike staat er ook bij. Zij kijkt iets te lang naar me alsof ze wel echt iets verdenkt. Maar dan draait zij ook met haar ogen als ik haar aankijk. Ik ben haar niet waardig. “Kom, straks denken ze dat jij ook raar bent...” gooit Liza er nog bovenop. Soort van grapje, maar toch. “En bedankt, hè? Vergeet je socials niet. Ik zag dat je tien volgers minder had...” sneer ik snel terug. “Wat? Meen je niet?!” gelooft ze het alsof het een waargebeurde ramp is. “Ieuw, waarom zit jij op haar socials?” stelt Maaike me scherp terug. “Omdat hij raar is,” vult Sydney in, en daarmee redt ze zichzelf uit deze situatie. En weg lopen ze.
En ik daarna ook. En geen idee wat ik nu van Sydney moet vinden. Zoiets zou ze anders nooit over me zeggen, en zeker niet waar ik bij ben. Ze wilde praten. Ik zag het.
Misschien is het beter voor nu. Doen alsof het niet gebeurd is. Alsof ze niet gezegd heeft wat ze gezegd heeft. Ik kan doen alsof ik dat niet gehoord heb. De woorden blijven hangen terwijl ik mijn tas op de grond zet en de gang in loop. Misschien is dat voor iedereen ook gewoon beter en eindigt het hier alweer. Ik zal het nooit vergeten. Het is onvergetelijk, en in een zin ben ik daar dankbaar voor. Als ik een stapje terug doe is dat ook logisch. Het kon beter niet gebeurd zijn. Thuis tref ik haar nog even alleen in de woonkamer, onderuitgezakt op de bank. Haar benen opgetrokken, telefoon in de hand. Heel kort is er oogcontact. Maar ik probeer het gewoon niet meer. Ze had me kunnen appen. Dan ziet ze ook wat ze me van het weekend geappt had. Beiden is niet gebeurd, denk ik. Prima.Of toch niet? Later die avond kijk ik zelf terug naar de app. Omdat ik nog steeds niet kan geloven wat er gebeurd is, en wat ze ook mij geappt had. Dat ik haar niet begreep, en dat ze wel door wilde. En dat dat daarna ook gebeurde. Nu is het weer weekend. Morgen weer voetballen. Zal ze weer langs de kant staan? Ik zal weer thuis gaan douchen. Zij wil dat dat niet is gebeurd. Dan heeft ze pech. Ik typ wat. Maar ik wis het ook weer. Alles klinkt te bijdehand of te opdringerig. Alsof ik wanhopig ben. Mijn duim blijft even stil boven het toetsenbord.Ik zucht een keer diep. Vijf dagen lang heeft ze alle tijd gehad om met een passende reactie te komen, en ervoor gekozen dat niet te doen. Goed, het was gebeurd. En nee, ik kon niet doen alsof het niet gebeurd was. Zij wel? Dat viel nog te bezien. Daar ging ik op letten. En voor nu kan ik me er nog bij neerleggen ook.
-
Tammie (31)
Perlu (63)
GenieterNi (60)
Boobs (71)