Ik zit alleen in de kleedkamer. De deur is dicht, het licht aan, de rest van het team nog op het veld. Ik houd een plastic zak met ijs tegen mijn knie, de kou trekt langzaam door de huid, de stof van mijn broekje omhooggetrokken naar m'n lies. Mijn shirt ligt naast me op de bank. Ik denk aan Sydney. Waarom is ze er niet? Vorige week stond ze langs de kant, haren in de wind, en keek ze toe. Nu niks. Het is stil. Alleen het zachte druppelen van het ijs op het linoleum onder de massagebank en mijn eigen ademhaling. Ik ben alleen. En voel me ook alleen. Wat een rot week.
Dan voetstappen. Zacht. Langzaam. Niet de coach, geen medespeler of verzorger. Hoop doet leven. Maar ik merk ook dat ik mezelf gewoon weer gek maak. Totdat ze klopt. Heel zacht, de knokkels bijna niet hoorbaar tegen het hout. “Hey, gaat het?” vraagt ze zacht. Ze is er toch. Ik had haar niet gezien. “Dat was een harde tackle.” Zij had mij wel gezien. Ze draagt een vrolijk gekleurd topje wat net niet strak genoeg zit. Netjes voor op de zaterdag. Mooi als altijd. Ik kijk niet meteen om, maar hou mijn hand op mijn knie. Het ijs drukt zo koud, dat het even pijn doet, een scherpe kou die door de huid trekt terwijl ik haar stem nog in de ruimte hoor hangen.
Ze stapt dan voorzichtig binnen en ik kijk om. De deur gaat zacht dicht achter haar. Ze glimlacht, al is het voorzichtig, de mondhoeken omhoog terwijl haar blik even over mijn blote bovenlijf en de opgetrokken broek gaat. De stof van haar topje beweegt mee met haar ademhaling, strak genoeg dat ik de lijn van haar borst zie. Ik voel de kou van het ijs nog tegen mijn knie, maar mijn aandacht verschuift naar haar, naar hoe dicht ze al staat.
“Doet wel pijn zeker.” Ze pakt de kruk van de masseur en komt naast me zitten. Ze kijkt naar mijn knie. Ik slik. Ik voel me erg bewust van hoe ik erbij zit. Mijn buik nog gespannen van het rennen, de huid strak. Mijn broekje hoog opgetrokken en te dun, de stof die tegen mijn kruis drukt. En zij dichtbij. Haar blik blijft niet op mijn knie. “Kom maar,” zegt ze dan, en neemt het ijs over en dept het rond de knie. De kou trekt scherp door mijn huid. Ze kijkt me lief aan. Zoals ze ooit voor me was. Toch is ze dat niet meer. Ik voel de spanning al stijgen, een zware warmte die omhoog trekt. Zeker als ze haar andere hand boven mijn knie legt. Op de blote huid. Gevaarlijk dicht bij mijn kruis. Haar vingers warm, de palm die even blijft liggen. Ik kijk even om me heen. Ze had de deur dicht gedaan. Maar eerlijk gezegd snap ik er niks van. Waarom doet ze nu zo na afgelopen week?
Na een minuut stilte die langer duurt dan nodig, neem ik diep adem. De kou van het ijs trekt nog na in mijn knie terwijl ik naar haar handen kijk, die iets onder me rusten, dichtbij genoeg dat ik de warmte van haar huid voel. “Syd, we moeten misschien even praten,” stel ik dan voor. Mijn stem blijft laag. “Afgelopen week…” mompel ik. “Ik…” Ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Moet ik het nog uitleggen? Ze weet het toch. De grens is al lang verschoven met wat ik nu denk en wil, en de spanning in mijn te korte broekje maakt dat alleen maar duidelijker.
Ze zucht en knikt al voordat ik ook maar iets heb gevraagd. “Ik weet het,” zegt ze en ze kijkt weg. “Of ja, ik wist het niet. Hoe te doen. Naar jou…” Haar handen blijven liggen, de vingers stil op mijn huid. “Ik wilde vooral dat niemand erachter kwam. Omdat… Het niet normaal is,” zegt ze. Het is haar verklaring. En een logische, natuurlijk. Maar dat had ze eerder kunnen zeggen, denk ik wel. Het was ook geen foutje meer. Het had al langer geduurd daarvoor.
“Dat had je toch gelijk kunnen zeggen? Ik snap dat heus wel,” zeg ik haar nu iets directer, met meer durf. Ze kijkt naar me op. Haar ogen glimlachen al voor haar mond dat doet. “Ik weet het,” zegt ze zacht.
Ze haalt het ijs dan weg. De kou verdwijnt, en de warmte van haar handen blijft. Ze pakt een doek die bij mijn voeten ligt en dept het droog, de stof zacht over mijn huid. “Beter?” zegt ze. Mijn knie of mijn gevoel? Allebei wel. Ik knik gewoon. “Het is ook niet zo simpel,” wil ze nog iets toevoegen. “Het doet gewoon meer met me dan het zou moeten. Ik blijf er maar aan denken. Aan wat het betekent. Of juist niet. Ook op school…” legt ze zichzelf iets meer uit. “Sorry, ik had het niet zo moeten doen.”
Ik begrijp wat ze bedoelt. Ik heb hetzelfde. Ik kan het haar niet echt zeggen. Ik hoor nu vooral dat het meer met haar doet dan ze kan begrijpen. Dat wil ik horen. Ik schuif een beetje ongemakkelijk op mijn zitvlak. De stof van mijn broekje trekt strakker. Haar blik valt op de ontstane spanning, de lijn die zichtbaar is. Zo makkelijk was ik. Haar glimlach wordt iets breder. Het is niet voorbij, dit wat we hebben. Wat dat ook is. Die ondeugende ogen brengen me gelijk een week terug.
En dat geldt ook voor haar. Ze wacht er wel even mee. En dan een simpele, logistieke vraag. “Douche je thuis?” Die vraag is allesbehalve simpel, al blijft de logistieke waarde groot met het idee erachter. De reden dat ik thuis douchte was zodat ik me kon aftrekken met haar in gedachten. Maar nu zijn we hier alleen. Ik slik. We kijken elkaar in stilte en de spanning loopt per seconde op. Totdat ik het niet meer hou en mijn erectie beweegt van opgekropte spanning, de stof van mijn broekje die strakker trekt.“Het is niet zomaar gebeurd,” fluistert ze nu opeens. Haar blik wijkt even naar de erectie af en treft mij glinsterend terug. Nee, en lang dacht ik dat het kwam omdat ik haar vroeg dichterbij te komen. Maar zij stapte binnen. Toen ik stond te douchen en te masturberen, alsof ze het al wist dat ik aan haar dacht. “Ik vond het fijn,” zegt ze. Haar hand op mijn dij glijdt langzaam naar boven. Ik slik en kijk. Zij weer naar mijn erectie die beweegt. “Voelde me veilig bij jou,” fluistert ze door. Of omdat ze weet dat ik dit wil horen, of omdat het waar is. Wat betekent dat ze het ook doet en zich dan minder veilig voelt? Met anderen? Een gedachte die ik weer snel afschud.Haar hand glijdt hoger en we kijken er allebei naar. Haar vingers glijden over de stof. Ik zucht diep. “Ik hoor je niet meer,” fluistert ze dan. “Is wel nodig zeker?” maakt ze het gelijk zo ondeugend dat weerstand bieden niet meer gaat. “Van minimaal twee keer naar nul…” lach ik er nog om. Geen schaamte daarvoor. Zij lacht mee. Ze vindt dat duidelijk juist spannend.Even kijkt ze over haar schouder als er een geluid uit de hal komt. Dat is ook gelijk weer weg. “Jij wil nog wel,” zegt ze, bijna als een beschuldiging. “Dat is niet eerlijk,” zeg ik alleen, voelend hoe haar hand verder mijn broekje ingaat. De warmte van haar vingers tegen de huid, de stof die mee schuift. Ze lacht, bijna duivels nu. Ze geniet. En dat is wat echt niet kon.Ze buigt dan dichterbij. Naar mijn gezicht toe. En ik doe hetzelfde als ik het zie. Want ik voel hetzelfde verlangen. Ze moet ervoor opstaan. Maar dan treffen onze lippen elkaar. Haar hand glijdt weer terug, maar plaatst ze dan ferm op de stof waar de contouren van mijn stijve nu volledig zichtbaar zijn. Ik zit daar. Haar andere hand op mijn borst. Ik raak haar heup aan en laat me kussen.
Ze knijpt met gevoel in de hardheid. Haar vingers sluiten zich steviger om de contouren onder de stof, de palm die langzaam draait, de warmte die door de dunne stof heen trekt. Ze drukt dan voorzichtig haar tong tegen mijn lippen aan. De punt raakt eerst zacht, warm en nat, voordat ze verder opent en haar tong langs de mijne glijdt. Zo blijft ze een kleine twee minuten staan. We tongen. Langzaam, diep, haar adem warm in mijn mond, haar lippen die af en toe terugtrekken om weer dichter te komen. Ze kneedt mijn stijve door de stof heen. Haar hand beweegt mee met het tongen, de vingers die knijpen en loslaten, de eikel die onder de stof klopt tegen haar palm. We zijn alleen. Er is een douche. De deur is dicht. Haar andere hand ligt nog op mijn borst, de vingers die licht bewegen terwijl ze me blijft kussen en kneden.
En dan kijkt ze me verbaasd aan. “Nee, stop,” zeg ik. Zo zwak, dat het bijna niet te horen is. Mijn stem blijft laag, de adem nog warm van het tongen. Ik wil maar één ding, en dat is dat ze doorgaat. Haar hand ligt nog om de hardheid, de vingers die even stil blijven liggen. Maar met één voorwaarde. Ze kijkt me aan alsof ze dit voor het eerst in haar leven hoort in een moment als deze, de lippen nog nat, de ogen groot. “Ik wil niet weer dan de hele week geen contact, of zo. Niet zoals vorige week,” zeg ik snel, alsof dat het belangrijkste is. Wellicht dacht ze van niet. Maar blijkbaar weegt dat zwaarder. Ze lacht dan ook al snel, de mondhoeken omhoog terwijl haar hand nog niet loslaat.“Nee, maar je moet me ook niet opzoeken. Het is goed, ook al doe ik zo,” zegt ze, wat halfslachtig. “Ik moet ook nog uitzoeken hoe en wat. Dat snap je toch?” Ik slik. De spanning in mijn broekje is niet gezakt. En dan knik ik ook. Dit was goed genoeg.
Zij haalt mijn erectie eruit. Haar vingers schuiven onder de tailleband, de stof van mijn broekje mee naar beneden. De koude lucht raakt de huid meteen. Ik voel hoe de schacht vrijkomt, hard en warm, de eikel die omhoog komt zodra de stof wegzakt. En dit is haar antwoord. Haar hand blijft even stil, de palm tegen de onderkant, terwijl ze naar beneden kijkt. Ik zit stil, de adem ingehouden, en kijk mee. De contouren zijn nu volledig zichtbaar, de aderen onder de huid, de eikel die klopt. Zij laat de stof onder mijn ballen hangen en houdt me vast, de vingers losjes om de basis.
Zij beroert me. Haar hand sluit zich steviger om de schacht, de palm warm tegen de huid. Ze beweegt langzaam omhoog, de vingers die de voorhuid meenemen tot over de eikel, en dan weer terug naar de basis. Ik voel elke beweging, de druk die precies genoeg is, de warmte die zich verspreidt. Mijn ademhaling verandert, wordt onregelmatig. Zij kijkt naar haar hand, de lippen iets open, en blijft in hetzelfde langzame ritme. De eikel klopt onder haar palm elke keer als ze eroverheen glijdt. Ik zit stil, de spieren in mijn buik strak, en laat haar doorgaan. De vraag over thuis douchen deed er niet meer toe. Het kon hier en nu. Ze wilde niet wachten.
Dan kust ze me weer. Lang en innig. Ze kijkt. Ik zie lichte twijfel. Maar de spanning is te groot. Ze kijkt niet eens meer om naar de deur waar iedereen elk moment doorheen kon lopen. Boeien. Ze buigt voorover, haar haren vallen naar voren, en haar lippen raken de eikel. Zacht eerst, warm en droog, voordat ze ze iets opent en de warmte van haar mond voelbaar wordt. Mijn mond gaat open en zachtjes kreun ik op haar plotselinge escaleren. Ik voel de zachte druk, de adem die over de natte huid trekt. Ze blijft even stil, de lippen om de kop, en kijkt omhoog voor zover dat kan. Zodat ik zie dat zij het ziet. Een lange natte kus op die hete, gevoelige plek die echt op springen staat. Ik zit stil, de handen op de rand van de bank, en kijk naar haar. De spanning trekt scherp door mijn schacht terwijl haar lippen nog één keer zacht drukken voordat ze zich weer opricht. Even frommelt ze met haar lippen. Dan toch die blik naar de deur. En dan weer het aanstalten om weer voorover te buigen. Ze wil me hier weer pijpen.
Het is dat ze weer naar de deur keek. ''Nee, stop.'' zeg ik weer, maar nu met heel veel spijt in mijn stem. Ze schrikt dan ook niet, maar lacht er meteen om. ''Pa komt zo.'' zeg ik. Ik had hem geappt me al op te halen. Dat was tien minuten geleden. Hij zou er over tien minuten zijn. Tijd zat, natuurlijk. Het was dan ook een smoesje. Ze knikt. Langzaam tilt ze de stof weer over de gevoelige eikel die er niet minder hard op wordt. Haar hand legt ze er nog warm overheen en met een laatste kneepje, laat ze haar hand van m'n erectie glijden. Ik had nu al spijt haar gestopt te hebben.
We lopen de hal in die leeg is. Ik heb een arm om haar heen geslagen. De knie werkt nog niet meteen mee, de stap onregelmatig. En ik heb een hand nodig om mijn shirt voor mijn kruis te houden, de stof strak gespannen over de hardheid die nog niet is gezakt, de eikel die warm tegen mijn palm drukt. Eigenlijk is het een best gekke situatie en is het maar goed dat niemand ons ziet. Ze lacht. Die mond kuste net mijn lul, de lippen nog nat, en nu lacht ze om de situatie. En het voelt ook alsof we er weer om kunnen lachen. Zoals we vaker om elkaar konden lachen, en om situaties. Even voelt het als vanouds. Maar dat is schijn. Het wordt nooit meer zoals het was.
“Jelle? Je gaat al?” We schrikken op. De stem van de coach klinkt schel in de lege gang. Hij ziet me nu, met ontbloot bovenlijf en mijn arm om Sydney heen. Hij kijkt niet eens gek. “Wilde net kijken of het gaat,” zegt hij wat droog, en niet echt geïnteresseerd. Was hij een minuut eerder gekomen, had hij gezien hoe goed het ging, haar lippen om me heen. “Ja, best. Wat een lul,” zeg ik over mijn tegenstander. De coach lacht. Sydney fluistert ondeugend: “Zeg dat wel.” Ik slik. Ik ben nog even hard als zojuist onder mijn shirtje, de schacht die klopt, de eikel die tegen de stof drukt. “M’n pa haalt me zo op,” leg ik mijn aftocht nog uit. “Laat maar weten of je komt trainen,” zegt de coach nog, als hij zich al omgedraaid heeft. Sydney kijkt me ondeugend aan, de blik die even naar mijn shirt zakt. “Sorry,” lispelt ze zwoel, de lippen nog nat van net, de glimlach die blijft hangen.
Voordat we bij de achteruitgang aankomen, stopt ze. “Zo kan je toch niet naar buiten?” Een simpele vraag. Ergens hoopte ik er al op. Ik wil niet wachten op een ander moment wat misschien niet komt. Ze kijkt even zoekend om haar heen. Het oude gebouw had genoeg gangetjes en kamertjes. En als ze voelt dat de dichtstbijzijnde deur open is, duwt ze die open, en trekt ze me zowat mee. “Ik kan dit snel,” zegt ze nog. Schaamteloos. De hand die me meetrekt is warm, de vingers stevig om mijn pols.
Nog steeds weet ik niet wat ik moet vinden van de dingen die ze nu makkelijk lijkt te zeggen. Hoort ze wel wat ze zegt? Weet ze wel wie ik ben? En weet ze wel waar we zijn. Het licht springt hier niet automatisch aan. We staan in een andere kleedkamer. Een wat muffe lucht. Maar leeg. Werd vandaag niet gebruikt. En meteen het gevoel dat we alleen zijn. Ze weet waar we zijn. En wie ik ben. En dan laat ze me gewoon voelen wat ze eigenlijk zegt. Haar andere hand glijdt even over mijn shirt, precies waar de hardheid nog tegen de stof drukt, de eikel die warm onder haar palm klopt.
En het is hier echt donker. En stil. Ik hoor haar ademhaling. En de mijne. Mijn hart bonkt snel. Wie had hier nu de durf? Als de deur ook echt helemaal dichtvalt, is het zwart, zo donker. Alleen onder de deur een scherpe lijn wit van het licht uit het halletje. Haar lichaam staat dicht tegen het mijne, de warmte van haar borst door het topje heen voelbaar, de stof die meebeweegt met haar adem.
Ik sta tegen de koude muur. De tegels zijn hard en kil tegen mijn rug, de kou trekt door mijn blote huid. Ze kust me. Haar lippen drukken op de mijne, warm en zacht, en openen zich meteen. Haar tong glijdt naar binnen, langzaam, nat, en blijft tegen de mijne liggen. Ze kneedt mijn lul. Haar hand sluit zich stevig om de schacht, de palm die draait, de vingers die knijpen en loslaten in een ritme dat de eikel laat kloppen tegen haar handpalm. Heel kort haar tong bij mijn oor. De punt raakt het oorlel, warm en nat, en trekt een scherpe rilling over mijn nek. Ik hoor alles veel scherper in de duisternis. Het zachte geluid van haar adem, het geritsel van haar kleding, het natte geluid van haar tong, en mijn eigen hartslag die hard in mijn oren bonkt.
Sydney zakt meteen voor me. Haar handen glijden langs mijn zijden naar beneden terwijl ze kussend zakt. Haar lippen blijven op mijn huid, warm en nat, van mijn borst naar mijn buik. Het shirt is al weg. Het broekje volgt. Haar vingers haken onder de tailleband en trekken de stof naar beneden, over mijn dijen. Mijn pik springt tevoorschijn, hard en warm, de eikel die meteen de koude lucht raakt. Doordat ik niks zie, weet ik niet wat ze precies doet. Ik voel alleen haar adem, dichtbij, warm tegen de schacht. En elke aanraking voelt sterker. Haar lippen raken de eikel, zacht en voorzichtig. Dan de tong, nat en warm, die langzaam over de kop glijdt. Haar hand sluit zich om de basis, de vingers stevig, terwijl haar mond verder opent en de warmte zich om me heen sluit. In het donker is er alleen dit: haar mond, haar hand, en de scherpe, overgevoelige sensatie die door mijn hele lichaam trekt.
Donker. Ik hoor en voel vooral. Haar stem is zacht als ze zegt het snel te willen doen, maar met één hand houdt ze me vast, de vingers stevig om de schacht, en kust ze de blote erectie aan alle kanten. Haar lippen raken de eikel, warm en zacht, en bewegen langzaam naar de zijkant, dan naar de onderkant, waar de huid gevoeliger is. Ze speelt met me. En met de lul. De tong glijdt over de kop, nat en traag, en trekt een scherpe rilling door mijn buik. Ik hoor haar ademhaling, dichtbij, warm tegen de natte huid. Dat ze lacht als ze het doet, een zacht geluidje dat trilt tegen de schacht, als ze mijn pik voelt springen van opwinding. De eikel klopt onder haar lippen, de schacht trekt samen in haar hand. Ze blijft kussen, de mond die af en toe opent en de warmte die zich even om de kop sluit voordat ze weer verdergaat, langzaam, aan alle kanten, alsof ze de tijd neemt die ze niet heeft.
Als haar lippen zich om mijn eikel sluiten, glijden haar handen naar mijn dijen. De warmte van haar mond om de kop, de tong die meteen beweegt, nat en stevig. En dan zet ze aan. Ze pijpt me snel en goed klaar. Haar hoofd beweegt in een ritme dat meteen dieper gaat, de lippen die strak achter de eikelrand blijven, de zuigkracht die toeneemt. Natte geluiden uit haar mond, het zachte, slijmerige geluid van speeksel dat meebeweegt, de adem die ze door haar neus haalt. Af en toe iets wat op kokhalzen lijkt, een kort, scherp geluid als ze te ver gaat en zichzelf moet inhouden. Haar handen die wrijven over mijn benen, de palmen warm op mijn dijen, de vingers die knijpen als ze sneller gaat. Haar gesnuif als ze sneller gaat, de neus die tegen mijn huid drukt, de ademhaling die onregelmatig wordt. Ik sluit mijn ogen nog eens extra om het binnen te laten komen. De warmte, de druk, het ritme van haar mond die over de schacht glijdt, de eikel die steeds weer tegen haar tong en gehemelte stoot, de spanning die zich opbouwt in mijn ballen en omhoog trekt. In het donker is er alleen dit: haar mond, haar handen, en het gevoel dat ze me snel en goed naar het einde brengt.
Haar lippen staan strak op mijn schacht en nat glijden ze heen en weer, mijn eikel altijd diep in haar mond. De warmte om de kop, de tong die onder de eikel beweegt, de zuigkracht die toeneemt elke keer als ze naar voren gaat. Kon ik haar maar zien nu. Maar het gevoel en de geluiden zijn meer dan genoeg. Geluiden die zich uitbreiden. Het natte, slijmerige geluid van haar mond die over de schacht glijdt, het zachte gekokhals als ze te ver gaat, haar ademhaling die sneller wordt. Zaad wat zich mengt met haar speeksel als ik krachtig klaarkom na een hele week geen lozing gehad te hebben. De eerste straal schiet hard tegen haar tong, warm en dik, gevolgd door meer, de schacht die pulseert in haar mond. Ze kreunt hoog van verbazing, een scherp, verrast geluidje dat trilt tegen de eikel. Ze houdt haar lippen strak achter mijn eikel, de rand die ze niet loslaat, en het geluid van speeksel en zaad wat zich mengt, zet zich om in het geluid van slikken. Een nat, ritmisch geluid, meerdere keren achter elkaar, terwijl de warmte van haar mond blijft en de laatste samentrekkingen door mijn lichaam trekken. Haar handen blijven op mijn dijen, de vingers die knijpen, en ze blijft slikken tot er niks meer komt.
“Dat was nodig,” lacht ze fluisterend. Haar mond nog laag, mijn pik bungelt terwijl het langzaam zijn stijfheid verliest, de eikel nog nat en gevoelig. Dat kon ze wel zeggen ja, en ik zucht diep. Ze krabbelt zich aan mij omhoog, haar handen op mijn dijen, en dan laat ik me verblinden omdat ze de deur een beetje opent. Voor het licht. Mijn broekje nog op mijn enkels, de pik die heen en weer zwaait met elke beweging, slap en zwaar. Ik kleed me snel aan. Zij staat bij de deur maar kijkt ook stiekem om, de blik die even op mijn kruis blijft hangen. Ik wil wat zeggen. Maar haar bedanken voelt verkeerd. Wanneer weer? Dat wil ik eigenlijk weten. Ik ben bang dat het niet zover komt.
Zij loopt de andere kant op. Normaal. Ze ziet er normaal uit. Ja, knap. Maar vooral heel normaal. Keurig, netjes, beleefd. Je ziet niet dat ze net moeiteloos een pik had afgezogen in het totale donker, haar lippen strak, haar mond vol. Maar als ze nog even omkijkt, zie ik het wel. Wat het met haar doet. Die lach en die twinkeling in haar ogen. De ondeugd.
En toch voelt het niet alsof dat voor mij bedoeld was. Juist niet na het avontuur in het donker. Ze kon me niet zien. Ik was daar letterlijk gewoon een harde pik. En ze kon niet wachten. Ik zit even later op de achterbank van mijn vader en als we het sportcomplex verlaten, rijden we Sydney voorbij. Mijn vader toetert en zwaait. Ik kijk. Sydney wuift ook terug, fiets in haar handen, twee jongens die ik deze week iets beter had leren kennen met haar in gesprek. Ze kwam later thuis dan nodig was voor een fietsritje van daarnaar hier. Zou ze? Wat deden zij daar? Ze deden niet aan voetbal. Als ik op mijn kamer even op bed lig met die zere knie, stel ik het me voor. Ze kende een donker plekje waar ze zowel Bart als Willem hetzelfde zou kunnen geven als ze mij had gegeven. Een gedachte die me in eerste instantie misselijk maakt. Maar als ik die lach voor me zie, de ondeugd in haar ogen… Dan komt er opeens een ander gevoel op. Dat ze het verdient. Dat ze er goed in is. Dat ze er blij van wordt. Ik zucht diep. Ik zie haar zitten. In die totale duisternis. Mijn zaad was niet genoeg. Daarom was het ingewikkeld. Ze had meer nodig. Ze neemt er nog twee voordat ze naar huis komt. En de misselijkheid is bij mij meteen weg. Mijn pik wordt weer hard. Is dit de Sydney die ik nu ken?
Als ze dan thuiskomt is alles normaal. Ze doet normaal. We delen wel een blik, maar ze ontwijkt me niet. Ze zit ook niet onder het zaad. Ik zat er misschien wel helemaal naast met die twee gasten. Ergens hoopte ik het. En ergens van niet. Ergens was ze nog gewoon mijn lieve stiefzusje van weleer, maar dat was niet meer in mijn hoofd zo.
-
Ninajuul (33)
Louelia (37)
GerdienD (25)
Callmij (32)