De eerste echte stap begon niet met een grote aankondiging, maar met drie stille telefoongesprekken en één persoonlijk bezoek.

Lucas was de eerste die kwam.

Hij stapte op een donderdagmiddag het privéterrein op, nog in zijn nette jas, het haar korter dan vroeger, de blik voorzichtiger. Elise en Rebecca stonden hem op te wachten bij de zaal, gekleed dit keer, zoals afgesproken voor het eerste gesprek. Binnen zaten de bisschop, Thomas, de president en zuster Hendriks. Jan hield zich op de achtergrond, aanwezig maar stil.

Lucas keek hen één voor één aan. “Ik heb gehoord dat jullie iets begonnen zijn. Iets met naaktheid en Schrift. Ik wil het van jullie zelf horen. Zonder omwegen.”

Ze gaven hem de omwegen niet. Elise legde de regels uit. Rebecca las Genesis 2:25 en 1 Korintiërs 6:19-20. Thomas sprak over de cruise, over de schaamte die was weggevallen en de vragen die waren gebleven. De bisschop vertelde hoe hij zelf van afwijzing naar deelname was gegaan. Jan zei alleen: “Ik ben hier omdat ik de oude angst nog ken. En omdat ik wil zien of er iets echts onder zit.”

Lucas luisterde lang. Toen zei hij: “Laat me het zien. Niet alleen horen.”

Die avond, toen de deur op slot was en de gordijnen dicht, deed de groep hun kleren uit. Lucas aarzelde het langst. Toen hij uiteindelijk zijn overhemd en broek neerlegde, stond hij met rode wangen en een halfharde lul midden in de kring. Elise liep naar hem toe, legde haar handen op zijn borst en kuste hem langzaam. Rebecca ging achter hem staan en kuste zijn schouder. Thomas kwam dichterbij en zocht zijn mond.

Het eerste gesprek werd al snel meer dan woorden.

Ze lazen nog één keer hardop, ditmaal Romeinen 12:1 – “Ik vermaan u dan, broeders, met beroep op de barmhartigheden Gods, dat gij uw lichamen stelt tot een levend, heilig en Gode welgevallig offer.” Daarna lieten ze de teksten even rusten en lieten de lichamen spreken.

Lucas werd van twee kanten genomen. Elise knielde en nam hem diep in haar mond, terwijl Thomas achter hem ging staan, speeksel gebruikte en langzaam in zijn kont gleed. Lucas kermde, handen in Elise’s haar, voorover gebogen. Rebecca kuste de bisschop en leidde zijn hand tussen haar benen. De president en zuster Hendriks lagen op de matten, zij op haar rug, hij diep in haar, langzaam en met open ogen. Amina en Yosef hielden zich eerst wat afzijdig, maar toen Lucas hard kwam in Elise’s keel, schoof Amina dichterbij en liet Yosef haar van achteren nemen terwijl zij naar het geheel keek.

De zaal vulde zich met natte geluiden, zuchten en af en toe een vers dat iemand half hijgend uitsprak. “Het lichaam is niet voor de hoererij, maar voor de Heer,” fluisterde de bisschop terwijl Thomas hem pijpte. “En de Heer voor het lichaam.”

Lucas bleef die nacht. Hij sliep tussen Elise en Thomas, een arm over beiden, uitgeput en stil.

De tweede die kwam was het echtpaar De Vries – Mark en Sofie, precies zoals ze zich op de cruise al een keer hadden laten zien. Zij hadden minder uitleg nodig. Sofie deed haar kleren uit zodra de deur dicht was en ging op haar knieën voor Rebecca. Mark kuste Thomas alsof ze elkaar al jaren kenden. De avond werd een lange, trage orgie waarin alle combinaties voorkwamen.

Elise lag op haar rug, Sofie op haar gezicht, Mark diep in Sofie, terwijl Thomas Elise’s benen gespreid hield en haar langzaam neukte. Naast hen nam de president Yosef, hard en ritmisch, terwijl Amina de bisschop pijpte en zuster Hendriks over Amina’s rug lag te vingeren. Rebecca bewoog van de ene naar de andere, tong en vingers overal, tot ze zelf op handen en knieën zat en beurtelings door Lucas en Mark werd genomen. De lucht was zwaar van zweet, speeksel en come. Af en toe stopte iemand om een tekst te lezen. Af en toe bad iemand hardop terwijl hij of zij klaarkwam.

Jan keek die avond toe vanaf zijn stoel. Hij bleef gekleed. Hij zei weinig. Maar hij ging niet weg.

Op de derde dag kwam zuster Anna, de alleenstaande vrouw die altijd bleef hangen na de diensten. Zij huilde toen ze zich uitkleedde. Elise hield haar stevig vast, kuste haar tranen weg en leidde haar langzaam naar de matten. Anna werd die middag voor het eerst door een vrouw gelikt – Rebecca – en voor het eerst door twee mannen tegelijk genomen: Thomas in haar mond, Lucas in haar kut. Ze kwam met een schreeuw die half gebed was, half bevrijding. Daarna lag ze lang stil tegen Amina aan, die haar haren streelde en zacht uit de Koran citeerde over barmhartigheid.

Tegen het eind van de week was de kern gegroeid. Lucas, Mark, Sofie en Anna waren gebleven. De zaal rook permanent naar seks en koffie. De Schriften lagen open op elke tafel. De regels werden elke ochtend opnieuw voorgelezen voordat iemand werd aangeraakt.

De seks werd intenser en vanzelfsprekender.

Op vrijdagmiddag lag er een grote groep door elkaar op de matten. Elise en Rebecca scissorden langzaam, natte spleten tegen elkaar, borsten in elkaars handen, terwijl ze om beurten verzen uit het Hooglied fluisterden. “Uw lippen druppelen van honingzeem, o bruid.” Naast hen neukte Thomas de bisschop, diep en gestaag, terwijl de bisschop Mark pijpte. Lucas lag op zijn rug; Sofie reed hem, en Anna zat op zijn gezicht. De president nam Amina van achteren terwijl Yosef haar borsten kuste en haar clitoris wreef. Zuster Hendriks bewoog tussen allen door, soms likkend, soms gevingerd, soms zelf diep genomen.

Er waren momenten waarop alleen mannen met mannen bezig waren: Thomas, Lucas, Mark, de bisschop, de president en Yosef in wisselende combinaties van mond, kont en handen. Er waren momenten waarop alleen vrouwen samen waren: Elise, Rebecca, Sofie, Anna, Amina en zuster Hendriks in een kluwen van tongen, vingers en dijen. En er waren de gemengde momenten, waarin alles door elkaar liep tot niemand meer precies wist wiens hand, wiens mond of wiens lul waar was.

Tussendoor werd er gepraat over de zendingen.

“We kunnen niet blijven hangen in deze zaal,” zei Elise op een avond, terwijl ze nog nat was van de vorige ronde en Rebecca’s hoofd tussen haar benen rustte. “De volgende stap is naar buiten. Kleine gesprekken. Mensen uitnodigen die al iets laten zien. Geen preken vanaf een preekstoel. Gesprekken zoals we met Lucas en de anderen hebben gehad.”

Jan, nog steeds gekleed, mengde zich eindelijk. “Dan moet de taal kloppen. Mensen uit mijn oude wereld horen meteen wanneer iets klinkt als losbandigheid. Jullie moeten de schaamte serieus nemen, anders slaan ze dicht voordat ze überhaupt luisteren.”

Samen schreven ze de eerste echte uitnodigingsteksten. Voorzichtig, geworteld in Schrift, met een duidelijke uitweg voor wie niet verder wilde. De bisschop zou de eerste gesprekken doen met mensen uit de gemeente die al vragen hadden gesteld. Elise en Rebecca zouden samen met Lucas een klein huisbezoek brengen aan een jong stel dat na de cruise contact had gehouden. Thomas en de president zouden de praktische kant van een volgende retreat regelen.

Op zaterdagavond, na weer een lange, intense sessie waarin iedereen met bijna iedereen was geweest, lag de groep uitgeput en tevreden door elkaar. Come droop over buiken en dijen. Lippen waren gezwollen. De Schriften lagen open naast een lege fles wijn.

Elise keek de kring rond – de oude kern en de nieuwe lichamen – en zei zacht:

“Dit is het begin van de zending. Niet omdat we perfect zijn. Maar omdat we niet meer doen alsof het lichaam buiten het geloof valt. Morgen beginnen de gesprekken buiten deze muren. Stap voor stap. Met de regels als hek en de Schrift als grond.”

De bisschop knikte. Thomas kuste Lucas’ schouder. Rebecca vond Elise’s hand. Amina en Yosef lagen tegen elkaar aan. Jan stond op, deed zijn jas aan, en keek hen nog één keer aan.

“Ik ga met jullie mee naar de eerste gesprekken,” zei hij. “Niet om te prediken. Om te vertalen. En om te zien of dit standhoudt zodra de buitenwereld ertegenaan botst.”

Buiten was het terrein stil.

Binnen was de Eden-beweging niet langer alleen een idee of een retreat.

Zij had gezichten.

Zij had lichamen.

Zij had haar eerste zendelingen.

En de volgende ochtend zouden zij de deur openen.