79.389 Gratis Sexverhalen
A+ - a-

De Nacht Voor De Bruiloft - 1

Door: Leen

Datum: 20-11-2026 | Cijfer: 0 | Gelezen: 94
Lengte: Lang | Leestijd: 16 minuten | Lezers Online: 11
Trefwoord(en): Feest, Vreemdgaan,

"Als je van plan bent om weg te lopen, kun je beter eerst je schoenen aantrekken."
Lauren verstijft en blijft midden op het terras staan. Haar zwarte hakken bungelen nog aan twee vingers van haar linkerhand. Drie meter verderop, half opgeslokt door de schaduw van een stenen pilaar, gloeit het oranje puntje van een sigaret op in het donker.
"Ik loop niet weg," zegt ze, zodra ze de stem herkent. Haar maag trekt zich onwillekeurig strak.

"Het is kwart voor twee 's nachts en je sluipt op blote voeten via de achterdeur naar buiten," zegt Daniël. Hij stapt een stukje naar voren, zodat het zwakke gele licht uit de verlaten eetzaal langs zijn kaaklijn valt. Hij heeft zijn stropdas afgedaan en zijn colbert los over één schouder hangen. "Dat lijkt er anders verdacht veel op."
"Ik had gewoon frisse lucht nodig," kaatst Lauren terug. Ze blijft op veilige afstand bij de glazen deuren staan. "De verwarming in de suite staat op standje sauna en mijn telefoon houdt niet op met trillen. Ik dacht dat iedereen lag te slapen."
"Ik ook," zegt Daniël, terwijl hij de as van zijn sigaret over de stenen balustrade tikt.
"Sinds wanneer rook jij weer?" vraagt ze.
"Sinds vanavond. Na de derde toost van je schoonvader had ik een sigaret nodig. De ober bleek een pakje Marlboro achter de bar te hebben." Zijn blik zakt even naar haar blote voeten. "Je vriest dood zo."

"Ik blijf maar twee minuten."
"Zenuwen?"
"Te veel wijn," zegt ze droog. Ze zet twee passen naar de balustrade en kijkt uit over het donkere gazon, waar de witte partytent voor morgen al staat opgebouwd als een bleke schim in de oktobermist. "Hoe is het met Olivier?"
"Buiten westen," zegt Daniël. Er klinkt geen spot in zijn stem, eerder een soort droge constatering. "Ik heb hem om kwart over één met schoenen en al op zijn bed gegooid. Hij probeerde me nog uit te leggen waarom de bloemist de verkeerde kleur linten had geleverd, en midden in de zin begon hij te snurken."
Lauren kan een korte, vermoeide lach niet onderdrukken. "Dat klinkt precies als hem. Ik zei nog tegen hem dat hij geen grappa meer moest bestellen."

"Tja. Zo gaat dat meestal." Daniël neemt een diepe haal van zijn sigaret en blaast de rook langzaam omhoog de mist in. "Jij hebt het goed volgehouden vanavond. Je hebt maar zes keer naar je horloge gekeken deze avond."
Lauren draait haar hoofd naar hem toe. Haar mond valt open.
"Ik zat schuin tegenover je," zegt hij schouderophalend. "Er was weinig anders te doen dan je te observeren terwijl jouw oom uit Gent maar bleef doorzeuren over de gestegen brandstofprijzen."
Ze zwijgt.

Een koude windvlaag trekt over het terras. Lauren rilt en slaat haar arm om haar middel; haar donkerrode jurk is veel te dun. Zonder iets te zeggen loopt Daniël op haar af, haalt zijn zwarte colbert van zijn schouder en legt die om haar heen.
"Dank je," zegt ze zacht. "Geef eens." Ze wijst naar zijn sigaret.
Daniël kijkt haar een seconde lang aan. "Jij bent vier jaar geleden gestopt. Olivier heeft een hekel aan sigaretten."
"Olivier slaapt," zegt Lauren, en ze kijkt hem strak aan. "Geef nou maar."
Hij reikt haar de sigaret aan. Ze neemt een kleine trek en blaast de rook uit. Ze geeft hem de sigaret weer terug.

"Je draagt een prachtige jurk," zegt Daniël, terwijl hij naast haar tegen de balustrade leunt. Hij staat nu op een halve meter van haar vandaan. "Is je trouwkleed ook zo mooi?"
"Die ziet er uit als een trouwkleed. Wit," zegt Lauren vlak. "Kant. Precies wat je er van verwacht."
"En ben je er blij mee?"
"Wat is dat voor vraag? Natuurlijk ben ik er blij mee."
"Gewoon," zegt hij, terwijl hij het peukje uitdrukt. "Ik ken je. Jij hebt een hekel aan kant. En aan witte partytenten. En aan mensen die tijdens het eten met een mes tegen hun glas tikken om een gedicht voor te lezen."

Lauren voelt een scherpe irritatie opkomen, juist omdat hij zonder enige moeite precies de dingen opnoemt waar ze de afgelopen drie uur bijna gek van is geworden.
"Mensen veranderen, Daniël," zegt ze iets te fel. "Sommige mensen willen op hun vierendertigste gewoon iets anders dan toen ze tweeëntwintig waren."
"Ik zeg toch niet dat je niet veranderd bent?" reageert hij kalm. Hij draait zijn gezicht naar haar toe. In het schaarse licht dat door de ramen van de eetzaal valt, zijn zijn ogen donker en opmerkelijk nuchter. "Ik zeg alleen dat je de hele avond zat te glimlachen alsof je op een sollicitatiegesprek was. En dat je nu in je blote voeten op het terras staat omdat je je kamer niet in wilt."
"Ik had het gewoon warm binnen!"
"Je staat te klappertanden, Lauren."

Daniël duwt zich los van de balustrade en knikt naar de smalle zijdeur naast hen die uitkomt in de kleine lounge aan de achterkant van het kasteel. "Kom naar binnen voor je morgen een longontsteking hebt," zegt hij droog. "Er staat binnen nog een aangebroken fles wijn. Dan drinken we nog één glas, en dan beloof ik dat ik je verder met rust laat."
Lauren kijkt naar de deur, en dan naar zijn gezicht. Ze weet dat ze nu gewoon zijn jasje moet teruggeven, welterusten moet zeggen en de trap op moet lopen naar haar kamer. Dat is wat een verstandige bruid doet om twee uur 's nachts.

Maar het idee om alleen terug te gaan naar die stille kamer, met haar eigen gedachten en dat knellende gevoel in haar borstkas, voelt plotseling ondraaglijk. En het idee om weg te lopen terwijl hij haar zo aankijkt, nog veel erger.
"Eén glas," zegt Lauren, terwijl ze haar schoenen vaster in haar hand klemt en langs hem heen de donkere lounge binnenstapt. "En je houdt op met dat geanalyseer."
"Beloofd," zegt Daniël achter haar, terwijl hij de terrasdeur zachtjes dicht trekt.

Het enige licht in de lounge komt van een paar zwakke spotjes boven de flessenrekken en de groene nooduitgang boven de deur naar de hal. Op de lage tafeltjes staan nog halfvolle wijnglazen, verfrommelde servetten en een schaaltje met uitgedroogde olijven van de borrel eerder vanavond. Hij pakt de fles rode wijn die naast de spoelbak staat, ruikt er kort aan voor de zekerheid en schenkt twee glazen in.

"Je hebt toch niet al te veel op?" vraagt Lauren, terwijl ze op een barkruk klimt en zijn zwarte colbert iets strakker om haar blote schouders trekt. De mouwen zijn veel te lang; haar vingers steken er net onderuit.
"Ik ben de getuige," zegt Daniël. "Ik hoef morgen alleen maar op tijd de ringen uit mijn zak te halen en niet over mijn eigen voeten te struikelen."
"En een speech te houden."
"Die ken ik vanbuiten."
"God sta me bij," mompelt ze, maar er trekt toch een klein lachje langs haar mond. Ze neemt een slok wijn. "Als je maar niet over dat weekend in Berlijn begint. Zijn moeder zit op de eerste rij."
"Ik heb het over zijn enorme doorzettingsvermogen en hoe geweldig jullie bij elkaar passen," zegt Daniël droog. Hij blijft aan de andere kant van de bar staan, leunend op zijn onderarmen, en draait zijn wijnglas langzaam rond. "Ik heb het laten nalezen door mijn zus. Ze vond het ontroerend."

Lauren kijkt hem over de rand van haar glas aan. "Jij hebt je speech laten nalezen?"
"Ik wilde zeker weten dat er niks geks in zat."
"Wat zou er geks in moeten zitten?"
Daniël haalt één schouder op en neemt een slok. "Dat ik een beetje te eerlijk zou worden. Mensen houden niet van eerlijkheid op bruiloften. Ze willen een mooi verhaal."

Daar is het weer. Dat kleine, bijna achteloze prikje. Lauren zet haar glas neer. Ze weet precies wat hij doet, en ze heeft er eigenlijk geen zin in.
"Weet je wat het probleem met jou is, Daniël?" zegt ze rustig. "Jij denkt altijd dat alles een act is. Dat iedereen toneelspeelt, behalve jij."
"Ik speel vanavond ook toneel," reageert hij direct. "Ik heb vier uur lang gelachen om de grappen van je schoonvader en gedaan alsof ik de nieuwe keuken van Olivier fascinerend vind."
"Hij is trots op dat huis."
"Dat mag hij zijn. Het is een prachtig huis." Daniël kijkt haar aan, zijn blik ineens zonder enige spot. "En jij bent er heel gelukkig."
Hij zegt het op een toon alsof hij een rouwbericht voorleest, en precies daarom schiet het bij Lauren in het verkeerde keelgat.

"Ja," zegt ze iets te snel. "Ik ben gelukkig. Is dat nou echt zo moeilijk voor je om te geloven? Dat iemand zich gewoon... goed voelt? Dat iemand blij is met een man die normaal doet?"
"Normaal," herhaalt Daniël zacht. Hij kijkt even omlaag en dan weer naar haar gezicht. "Is dat hoe je je toekomstige man omschrijft?"
"Je snapt best wat ik bedoel."
"Eigenlijk niet," zegt hij. Hij duwt zich los van de bar, loopt eromheen en komt aan haar kant staan, een meter bij haar vandaan. "Ik ken je al zes jaar, Lauren. En ik heb je de laatste vijf jaar heel hard je best zien doen om 'normaal' te zijn, eke keer we met z'n allen uit eten zijn. Hoe je praat. Hoe je lacht. Alsof je constant een volumeknop bij jezelf omlaag draait."

"Hou toch op," zegt ze, en ze voelt hoe haar wangen warm worden. "Je kent me helemaal niet zo goed als je denkt. We zien elkaar zes keer per jaar op verjaardagen."
"Precies," zegt Daniël. Zijn stem zakt een halve toon. "Zes keer per jaar. Het lijkt wel alsof je me uit de weg gaat."
De stilte die nu valt, is anders dan op het terras. Buiten was er nog de wind en de kou; hierbinnen hoor je alleen het zachte zoemen van de koelkast onder de bar. Lauren kijkt naar haar eigen handen om het wijnglas. Ze wil zeggen dat dat onzin is. Maar ze weet dat hij gelijk heeft.

"Wat wil je nou eigenlijk van me horen, Daniël?" vraagt ze zacht, zonder op te kijken. "Dat ik het ongemakkelijk vind om bij je te zijn? Ja, natuurlijk vind ik dat. Wat had je dan verwacht?"
"Het is vijf jaar geleden, Lauren."
"Ja. En morgen trouw ik met je beste vriend." Ze heft haar hoofd op en kijkt hem fel aan. "Dus waarom begin je hier in godsnaam vanavond over? Je hebt vijf jaar lang je mond gehouden."
"Jij ook," kaatst hij terug.
"Omdat er niets te zeggen viel!" Haar stem klinkt harder dan ze bedoelt. "We waren in Lissabon. We waren allebei dronken, het was één nacht, meer niet."

Daniël blijft heel stil. Hij kijkt haar aan met een soort vermoeide, scherpe helderheid.
"Je was niet dronken," zegt hij rustig.
"Jawel, ik had—"
"Je had anderhalf glas witte wijn op," onderbreekt hij haar zacht. "Je liet de rest staan op dat muurtje bij de lift omdat je zei dat je er hoofdpijn van kreeg. Ik weet het nog, omdat ik dat glas nog naar binnen heb gebracht toen jij al op bed zat."
Lauren slikt. De manier waarop hij dat zegt—zonder drama, bijna terloops—raakt haar harder dan welke grote liefdesverklaring ook. Dat muurtje. Ze was dat hele muurtje vergeten, tot deze seconde, en nu voelt ze opeens weer de hitte die ze toen had gevoeld.

"Waarom onthoud je zoiets belachelijks?" fluistert ze.
"Ik weet elk detail nog," zegt Daniël. Hij zet zijn wijnglas op de bar, vlak naast dat van haar. "Ik weet nog dat de airco in die kamer kapot was. Dat we de tram om half vier nog door de bocht hoorden piepen. En ik weet nog precies wat je tegen me zei toen je je jurk uittrok en op me kwam zitten."
Een hete golf trekt vanuit Laurens borstkas rechtstreeks naar haar buik. Haar ademhaling hapert een fractie. Ze klemt haar knieën tegen elkaar.
"Daniël, stop."
"Je zei dat je eindelijk weer eens adem kon halen," zegt hij laag, zijn ogen strak op haar lippen gericht. "Dat waren jouw woorden, Lauren. Niet de mijne."

Ze kijkt weg, naar de flessen achter de bar, terwijl haar hart als een idioot tegen haar ribben bonst. Plotseling slaat haar schrik om in een felle, bijtende irritatie—dezelfde woede die ze vijf jaar lang onder een dikke laag beleefdheid heeft weggestopt.
"En als dat nou allemaal zo bijzonder was," bijt ze hem toe, terwijl ze zich op de kruk volledig naar hem omdraait, "waarom heb je dan de week erna niks meer van je laten horen? Waarom stond jij drie weken later in dat café mijn hand te schudden alsof we elkaar alleen van gezicht kenden, toen Olivier me trots aan je voorstelde?"
Daniëls kaak spant zich aan. Voor het eerst vanavond is hij degene die even niet direct een antwoord klaar heeft. Hij haalt een hand door zijn haar en kijkt langs haar heen.
"Omdat Olivier me die middag had gebeld," zegt hij uiteindelijk, schor en kortaf. "Hij klonk enthousiast. Hij had de vrouw van zijn leven ontmoet. En toen hij je naam zei, wist ik al hoe laat het was."
"Je had iets kunnen zeggen," zegt Lauren zacht, bijna verwijtend.

"Tegen hem? Of tegen jou?" Daniël kijkt haar weer aan, en de rauwe eerlijkheid in zijn ogen doet haar stilvallen. "Wat had ik moeten zeggen, Lauren? Hé maat, leuk dat je verliefd bent, maar ik heb haar twee weken geleden in Portugal de hele nacht geneukt? Jij keek me in dat café aan alsof je me smeekte om mijn bek te houden. Dus ik hield mijn bek."
"Ik schrok me dood toen ik zag dat jullie elkaar kenden!"
"En toch bleef je bij hem," zegt Daniël. Er klinkt geen woede meer in zijn stem, alleen een harde, ontnuchterende constatering. "Je had hem kunnen vertellen dat het niks werd. Dat deed je niet. Je koos voor hem. En ik dacht: prima. Hij is een betere vent voor haar dan ik ooit zal zijn."

Hij doet een stap dichterbij. Hij staat nu zo dicht voor haar dat zijn been bijna haar knie raakt. Ze ruikt de rook en de wijn op zijn adem, vermengd met de warme geur van zijn huid die nog steeds in het colbert om haar schouders hangt.
"Alleen werkt mijn hoofd blijkbaar niet zo netjes als het jouwe," fluistert hij. "Want elke keer dat ik de afgelopen vijf jaar met iemand anders in bed lag, dacht ik aan die nacht met jou. En elke keer dat ik bij jullie aan tafel zat en zag hoe jij netjes zat te knikken terwijl Olivier over zijn werk praatte, vroeg ik me af waar de vrouw gebleven was die in Lissabon haar nagels in mijn rug zette."

Lauren zegt niets. Ze kan niets zeggen. Het glas wijn voor haar staat onaangeroerd, en de koelkast onder de bar zoemt door de stilte heen. Het besef dat ze vijf jaar lang allebei dezelfde leugen in stand hebben gehouden, zuigt alle lucht uit de kleine ruimte.
"Je had dit nooit mogen zeggen," fluistert ze, en haar stem trilt nu hoorbaar. "Niet vannacht."
"Ik weet het," zegt Daniël zacht, terwijl zijn blik langzaam van haar ogen naar haar mond zakt. "Maar als ik mijn mond houd, ben ik je voorgoed kwijt."
Wat vond je van dit verhaal? Geef een cijfer!
5   6   7   8   9   10  
Favoriet
Terug Naar Boven
SeksVersla
SeksVersla (27)
Houd jij van een spontane vrouw die openstaat voor spannende gesprekken?
🟢 Nu Online
Bekijk Mijn Profiel
Leen
Klik hier voor meer...
Klik hier voor meer...
Klik hier voor meer...
Klik hier voor meer...

Algemene Voorwaarden -  Contact -  FAQ
Bezoekers Online: 465 / Copyright 2000 - 2026 Opwindend.Net