Door: Volle_Melk
Datum: 10-01-2026 | Cijfer: 8.9 | Gelezen: 1876
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 11 minuten | Lezers Online: 1
Trefwoord(en): Grote Borsten, Masturberen, Volle Vrouwen,
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 11 minuten | Lezers Online: 1
Trefwoord(en): Grote Borsten, Masturberen, Volle Vrouwen,
Proeven
nog niet zo heel lang geleden in werd het begin gemaakt voor dit nog jonge sprookje, het was een zoektocht zoals vele deze al ooit gemaakt hadden. En deze was niet anders, maar toch ook wel, want zoals heksjenooitgenoeg is er maar één.
hoe ze aan haar naam komt, daar is weinig verbeelding voor nodig. In alles had ze moeite met haar remming. Als klein heksje kon ze eindeloos spelen, rovertje spelen, tovertje spelen, moedertje of doktertje. Als iets groter heksje kon ze eindeloos dansen tot haar benen niet meer wilde, ze kon niet stoppen met praten, vertellen, als nog ouder heksje kon ze drinken als de beste, niets was te veel. Maar er was iets dat ze niet begreep in al deze overdaad. Doordat ze alles veel, door elkaar, tegelijkertijd en eindeloos kon ze niet filteren wat ze proefde, voelde, hoorde, zag, rook en bedacht... Soms proefde ze wat ze voelde, hoorde ze wat ze zag, rook ze wat ze hoorde.
Jarenlang leefde dit gevoelige heksje in overdaad tot ze in haar diepste heksje, op een nacht, met haar rug in het zachte mos, van het bos waarin ze woonde, lag. En nadat ze, in overdaad, zichzelf aan de maan had gegeven; lees: Zich langzaam uit had gekleed voor de maan, en zich getoond had aan dat licht: haar billen had gedraaid, haar borsten omhoog had gedrukt en weer had laten zakken, haar handen over haar bleke, leme, zachte huid had laten gaan tot ze proefde, tot ze rook dat het weer tijd was. Om deze vertoning te bezegelen met de toverkracht van de binnenste vrouw. Ging ze liggen op de grond, het mos was nog warm van de dag, de avond was koel en van haar romige heksenlijf kwam stoom. Alsof zij de overdracht tussen warm en koud was tussen grond en hemel. Ze liet haar handen subtiel over haar zachte huid stromen en doelbewust, zeker van haar zaak, opende ze haar knieën en spreidde haar lipjes. Het maanlicht glinsterde in het romige voorvocht, het hekserige, plakkerige gloeiende geil. Haar vingers maakten dankbaar gebruik van deze magische maar lichamelijke gebeurtenis en ze bracht zichzelf in extase. Toen ze klaarkwam dacht ze: zo worden sterren en planeten geboren. uit een orgasme. Ze proefde het geil op haar tong, hoorde hoe nat ze was. voelde hoe ze schokkend lag bij te komen toen ze een stem hoorde:
als wil proeven kom dan van me eten,
als je wil voelen raak me dan voorzichtig aan,
als je wil horen open dan je oren
en
als je wil zien kom dan voor me staan
Ze ging rechtop zitten en herkende de stem. Maar wist niet meer waarvan. Klam van het nieuwe zweet van schrik, en het oude zweet van haar gevrij met de maan liep ze naar haar huisje. daar beval ze de waterval bij het meer haar reinste water over haar lichaam uit te storten en de angst en het zweet van haar af te stromen.
Die nacht sliep ze onrustig en had ze het gevoel aangeraakt te worden in haar slaap. Aangeraakt door de stem die ze daar, diep in de bossen, liggend op het mos had gehoord.
Die ochtend bij het ontwaken voelde ze zich enigszins herboren. Ze dacht aan gisteren, aan de stem, het mos, de maan, het water dat ze als zo vaak over haar lichaam had mogen laten stromen maar deze ochtend was anders. Anders dan alle andere ochtenden. Gisteren voelde als verre geschiedenis.
Ze keek om zich heen en weinig van wat er in haar huisje te zien was leek haar nog te bekoren. Ze liep als gedreven door een nieuwe energie naar het kleine schuurtje achter haar huisje. Ze kende dit, deze beweging, deze gang naar het schuurtje en wist ook deze keer dat het tijd was.
Ze ging voor het schuurtje staan. Dit schuurtje waarin ze al haar verleden opsloeg, alles wat haar niet meer diende was sinds het vorige moment zoals deze, in dit schuurtje opgeslagen
Ze sloot haar ogen
stak haar handen uit
en sprak
Alles dat besloten ligt in dit schuurtje
alles wat me niet meer dient
alles uit een ver verleden
Ga weg
nu!
en maak ruimte voor het heden
Toen ze de deur van het schuurtje opende was het leeg. Enkel haar bezem stond onschuldig in de hoek. Het rook er naar vers gezaagd hout, nieuw gemaaid gras, net gevallen regen. Van deze geuren prikkelde haar hele lijf, in het bijzonder daar, waar ze zichzelf gisteren, in het licht van de maan, in de frisse buitenl... nee dacht ze, ik was ergens mee bezig en liep haar huisje in.
in een rustig zelfverzekerd tempo begon ze haar spullen bij elkaar te rapen. Die oude boeken, geschriften en spreuken die ze uit haar hoofd kende, slangetongen, vliegenbillen, zand uit een ver land, en net vergane mensen hand. Alle ingrediënten die langer dan dat ze kon heugen op de planken van haar huisje lagen te verstoffen stopte ze in dozen, kratten en kisten en bracht ze naar de schuur.
Moe maar voldaan zat ze die avond bij de haard, ze was stoffig, zweterig, plakkerig, moe, maar heel tevreden. Ze keek nog een keer rond in haar huis. Een nieuwe fase, een nieuw leven, hernieuwde ruimte.
Toen ze een beetje betoverd door de warmte van het vuur en de vermoeidheid van haar inspanning in slaap dommelde hoorde ze de stem weer. De stem van gisteren. Ze voelde dat het veilig was, en schrok niet eens. Eigenlijk had ze hem verwacht, hij die gisteren haar waarschijnlijk had bekeken. Liggend in dat bos. Hij die ze misschien zelfs kende, maar in ieder geval herkende.
Hij sprak tot haar:
Sluit je oren en ogen
laat je handen rusten op je schoot
vind rust in je gedachten
en open dan je mond
Vanavond leer je ik proeven
als je ogen opent
dan ben ik direct weg
Je zult me niet eens zien
als je luistert
Of je mijn geluiden kent
zal ik ook verdwijnen
laat je handen liggen
En voel
niets
anders
dan
mij
op
je
tong
Toen was het stil, ze voelde dat de deur van haar huisje openstond want de koude lucht stroomde langs haar slaapwarme lichaam. ze was opgehouden met zich afvragen of ze sliep of dat dit echt gebeurde. Ze wachte rustig wat ging komen.
Op haar onderlip voelde ze een vinger, even dacht ze te willen zien wie dit bij haar deed maar ze besloot haar ogen gesloten te houden want ze wilde niet dat dit ging stoppen. Wat er ook ging komen. En eigenlijk wist ze dat wel, maar niet hoe.
de vinger, eigenlijk de hand, hield haar kin vast, een duim op haar lippen. Ze wist t zeker! kleine druk zorgde ervoor dat ze haar mond iets opende. Haar warme binnenste kwam nu in aanraking met de koude lucht van het bos. Als vanzelf likte ze iets aan haar lippen. En ineens, de schrok net niet genoeg om haar ogen te openen... proefde ze... het bos, elke boom die om haar huisje stond, het mos waar ze gisteren op gelegen had, het water van het meer, de nacht... ze proefde zelfs de nacht. Een smaak die enkel te beschrijven is als, waterig, zouthoet, steranijs, vanille en melk. Kruidig.
Ze ademde wat sneller door deze sensatie, en deze reactie. Deze opwinding van verbazing was genoeg voor de volgende stap. De vinger die ze al weer vergeten was, die al die tijd op haar lip had geleden. Gleed nu langzaam haar mond in, raakte zacht haar tanden, en gleed over haar tong. ze krulde de zijkanten van haar tong om de vinger. De vinger, zijn vinger (*ooohw die gedachte maakte haar stiekem ontzettend geil, hij was zo dichtbij, dit was zijn vinger, zal ik mijn ogen opend... nee natuurlijk niet... ze moest stoppen met denken) Omdat de vinger nog net iets dieper ging bereidde ze zich voor op iets wat haar nog geiler maakte maar de vinger, zijn vinger bleef in ruststand op haar tong liggen. Ze zoog een beetje, bewoog haar tong, beet een klein beetje en bewoog met haar hoofd op en neer alsof..., alsof... ooohw... alsof. En toen gebeurde het,
Toen gebeurde wat hij had beloofd voor de tweede keer. Op haar tong herkende ze zoet, zuur, zout, bitter, en de 5e urmami. De herkende het zoet van haar kindertijd, van de koekjes die haar moeder voor haar bakte. Ze proefde niet alleen het zoete, maar ook de koekjes, zelfs haar moeder even. Daarna het zure, het verdriet, van haar leven. En dat ging over in het zoute van haar tranen, die haar deed denken aan de liefde, de vergane liefde, de zon, het bittere van onrecht kwam op haar tong ineens naar boven en uit eindelijk: Urmami, wat in het Japans hartig, of heerlijk betekend.
Hier voelde ze de opening tussen haar lippen vergroten, haar kaken werden van elkaar afgedreven, her ruwe van de vinger was weg, enkel nu, het zachte, vleselijke, harde, beaderde, ferme, weeeige van... ze herkende het. Haar lichaam werd kompleet overgenomen door diezelfde prikkels als vorige avond. Ze proefde zichzelf op haar tong. Zonder haar ogen te openen stelde ze zich open voor hem. Voor zijn genot (dacht ze), ze zoog zacht aan zijn eikel, zijn gevoelige harde gladde eikel en bewoog haar mond snel over de schacht. Ze probeerde goed te ademen, om niet licht in haar hoofd te worden. Maar t was te laat, ze leek te zweven. Ze leek als enige houvast haar mond te hebben en hij die haar op de grond hield. Ze zoog zo hard, pijpte bijna als een bezetene en was vergeten, waar en waarom ze was...
ze voelde hem nog iets verstijven, zich aanspannen, inspannen, ze probeerde te horen of hij bijna klaarkwam. Maar op het laatste moment herpakte ze zich en sloot haar oren en opende haar mond zoals hij had opgedragen. Ze duwde haar hoofd naar voren om hem in haar keel te ontvangen en dat hielp hem over het laatste randje heen...
Hij trok zich terug
en kwam klaar op dezelfde plek als waar zijn vinger had gelegen.
En toen was hij weg
wat hij naliet was een kus op haar wang
en slierterige toverzaad in haar mond
En daar bij de openhaard, viel ze in slaap, zonder te slikken.
hoe ze aan haar naam komt, daar is weinig verbeelding voor nodig. In alles had ze moeite met haar remming. Als klein heksje kon ze eindeloos spelen, rovertje spelen, tovertje spelen, moedertje of doktertje. Als iets groter heksje kon ze eindeloos dansen tot haar benen niet meer wilde, ze kon niet stoppen met praten, vertellen, als nog ouder heksje kon ze drinken als de beste, niets was te veel. Maar er was iets dat ze niet begreep in al deze overdaad. Doordat ze alles veel, door elkaar, tegelijkertijd en eindeloos kon ze niet filteren wat ze proefde, voelde, hoorde, zag, rook en bedacht... Soms proefde ze wat ze voelde, hoorde ze wat ze zag, rook ze wat ze hoorde.
Jarenlang leefde dit gevoelige heksje in overdaad tot ze in haar diepste heksje, op een nacht, met haar rug in het zachte mos, van het bos waarin ze woonde, lag. En nadat ze, in overdaad, zichzelf aan de maan had gegeven; lees: Zich langzaam uit had gekleed voor de maan, en zich getoond had aan dat licht: haar billen had gedraaid, haar borsten omhoog had gedrukt en weer had laten zakken, haar handen over haar bleke, leme, zachte huid had laten gaan tot ze proefde, tot ze rook dat het weer tijd was. Om deze vertoning te bezegelen met de toverkracht van de binnenste vrouw. Ging ze liggen op de grond, het mos was nog warm van de dag, de avond was koel en van haar romige heksenlijf kwam stoom. Alsof zij de overdracht tussen warm en koud was tussen grond en hemel. Ze liet haar handen subtiel over haar zachte huid stromen en doelbewust, zeker van haar zaak, opende ze haar knieën en spreidde haar lipjes. Het maanlicht glinsterde in het romige voorvocht, het hekserige, plakkerige gloeiende geil. Haar vingers maakten dankbaar gebruik van deze magische maar lichamelijke gebeurtenis en ze bracht zichzelf in extase. Toen ze klaarkwam dacht ze: zo worden sterren en planeten geboren. uit een orgasme. Ze proefde het geil op haar tong, hoorde hoe nat ze was. voelde hoe ze schokkend lag bij te komen toen ze een stem hoorde:
als wil proeven kom dan van me eten,
als je wil voelen raak me dan voorzichtig aan,
als je wil horen open dan je oren
en
als je wil zien kom dan voor me staan
Ze ging rechtop zitten en herkende de stem. Maar wist niet meer waarvan. Klam van het nieuwe zweet van schrik, en het oude zweet van haar gevrij met de maan liep ze naar haar huisje. daar beval ze de waterval bij het meer haar reinste water over haar lichaam uit te storten en de angst en het zweet van haar af te stromen.
Die nacht sliep ze onrustig en had ze het gevoel aangeraakt te worden in haar slaap. Aangeraakt door de stem die ze daar, diep in de bossen, liggend op het mos had gehoord.
Die ochtend bij het ontwaken voelde ze zich enigszins herboren. Ze dacht aan gisteren, aan de stem, het mos, de maan, het water dat ze als zo vaak over haar lichaam had mogen laten stromen maar deze ochtend was anders. Anders dan alle andere ochtenden. Gisteren voelde als verre geschiedenis.
Ze keek om zich heen en weinig van wat er in haar huisje te zien was leek haar nog te bekoren. Ze liep als gedreven door een nieuwe energie naar het kleine schuurtje achter haar huisje. Ze kende dit, deze beweging, deze gang naar het schuurtje en wist ook deze keer dat het tijd was.
Ze ging voor het schuurtje staan. Dit schuurtje waarin ze al haar verleden opsloeg, alles wat haar niet meer diende was sinds het vorige moment zoals deze, in dit schuurtje opgeslagen
Ze sloot haar ogen
stak haar handen uit
en sprak
Alles dat besloten ligt in dit schuurtje
alles wat me niet meer dient
alles uit een ver verleden
Ga weg
nu!
en maak ruimte voor het heden
Toen ze de deur van het schuurtje opende was het leeg. Enkel haar bezem stond onschuldig in de hoek. Het rook er naar vers gezaagd hout, nieuw gemaaid gras, net gevallen regen. Van deze geuren prikkelde haar hele lijf, in het bijzonder daar, waar ze zichzelf gisteren, in het licht van de maan, in de frisse buitenl... nee dacht ze, ik was ergens mee bezig en liep haar huisje in.
in een rustig zelfverzekerd tempo begon ze haar spullen bij elkaar te rapen. Die oude boeken, geschriften en spreuken die ze uit haar hoofd kende, slangetongen, vliegenbillen, zand uit een ver land, en net vergane mensen hand. Alle ingrediënten die langer dan dat ze kon heugen op de planken van haar huisje lagen te verstoffen stopte ze in dozen, kratten en kisten en bracht ze naar de schuur.
Moe maar voldaan zat ze die avond bij de haard, ze was stoffig, zweterig, plakkerig, moe, maar heel tevreden. Ze keek nog een keer rond in haar huis. Een nieuwe fase, een nieuw leven, hernieuwde ruimte.
Toen ze een beetje betoverd door de warmte van het vuur en de vermoeidheid van haar inspanning in slaap dommelde hoorde ze de stem weer. De stem van gisteren. Ze voelde dat het veilig was, en schrok niet eens. Eigenlijk had ze hem verwacht, hij die gisteren haar waarschijnlijk had bekeken. Liggend in dat bos. Hij die ze misschien zelfs kende, maar in ieder geval herkende.
Hij sprak tot haar:
Sluit je oren en ogen
laat je handen rusten op je schoot
vind rust in je gedachten
en open dan je mond
Vanavond leer je ik proeven
als je ogen opent
dan ben ik direct weg
Je zult me niet eens zien
als je luistert
Of je mijn geluiden kent
zal ik ook verdwijnen
laat je handen liggen
En voel
niets
anders
dan
mij
op
je
tong
Toen was het stil, ze voelde dat de deur van haar huisje openstond want de koude lucht stroomde langs haar slaapwarme lichaam. ze was opgehouden met zich afvragen of ze sliep of dat dit echt gebeurde. Ze wachte rustig wat ging komen.
Op haar onderlip voelde ze een vinger, even dacht ze te willen zien wie dit bij haar deed maar ze besloot haar ogen gesloten te houden want ze wilde niet dat dit ging stoppen. Wat er ook ging komen. En eigenlijk wist ze dat wel, maar niet hoe.
de vinger, eigenlijk de hand, hield haar kin vast, een duim op haar lippen. Ze wist t zeker! kleine druk zorgde ervoor dat ze haar mond iets opende. Haar warme binnenste kwam nu in aanraking met de koude lucht van het bos. Als vanzelf likte ze iets aan haar lippen. En ineens, de schrok net niet genoeg om haar ogen te openen... proefde ze... het bos, elke boom die om haar huisje stond, het mos waar ze gisteren op gelegen had, het water van het meer, de nacht... ze proefde zelfs de nacht. Een smaak die enkel te beschrijven is als, waterig, zouthoet, steranijs, vanille en melk. Kruidig.
Ze ademde wat sneller door deze sensatie, en deze reactie. Deze opwinding van verbazing was genoeg voor de volgende stap. De vinger die ze al weer vergeten was, die al die tijd op haar lip had geleden. Gleed nu langzaam haar mond in, raakte zacht haar tanden, en gleed over haar tong. ze krulde de zijkanten van haar tong om de vinger. De vinger, zijn vinger (*ooohw die gedachte maakte haar stiekem ontzettend geil, hij was zo dichtbij, dit was zijn vinger, zal ik mijn ogen opend... nee natuurlijk niet... ze moest stoppen met denken) Omdat de vinger nog net iets dieper ging bereidde ze zich voor op iets wat haar nog geiler maakte maar de vinger, zijn vinger bleef in ruststand op haar tong liggen. Ze zoog een beetje, bewoog haar tong, beet een klein beetje en bewoog met haar hoofd op en neer alsof..., alsof... ooohw... alsof. En toen gebeurde het,
Toen gebeurde wat hij had beloofd voor de tweede keer. Op haar tong herkende ze zoet, zuur, zout, bitter, en de 5e urmami. De herkende het zoet van haar kindertijd, van de koekjes die haar moeder voor haar bakte. Ze proefde niet alleen het zoete, maar ook de koekjes, zelfs haar moeder even. Daarna het zure, het verdriet, van haar leven. En dat ging over in het zoute van haar tranen, die haar deed denken aan de liefde, de vergane liefde, de zon, het bittere van onrecht kwam op haar tong ineens naar boven en uit eindelijk: Urmami, wat in het Japans hartig, of heerlijk betekend.
Hier voelde ze de opening tussen haar lippen vergroten, haar kaken werden van elkaar afgedreven, her ruwe van de vinger was weg, enkel nu, het zachte, vleselijke, harde, beaderde, ferme, weeeige van... ze herkende het. Haar lichaam werd kompleet overgenomen door diezelfde prikkels als vorige avond. Ze proefde zichzelf op haar tong. Zonder haar ogen te openen stelde ze zich open voor hem. Voor zijn genot (dacht ze), ze zoog zacht aan zijn eikel, zijn gevoelige harde gladde eikel en bewoog haar mond snel over de schacht. Ze probeerde goed te ademen, om niet licht in haar hoofd te worden. Maar t was te laat, ze leek te zweven. Ze leek als enige houvast haar mond te hebben en hij die haar op de grond hield. Ze zoog zo hard, pijpte bijna als een bezetene en was vergeten, waar en waarom ze was...
ze voelde hem nog iets verstijven, zich aanspannen, inspannen, ze probeerde te horen of hij bijna klaarkwam. Maar op het laatste moment herpakte ze zich en sloot haar oren en opende haar mond zoals hij had opgedragen. Ze duwde haar hoofd naar voren om hem in haar keel te ontvangen en dat hielp hem over het laatste randje heen...
Hij trok zich terug
en kwam klaar op dezelfde plek als waar zijn vinger had gelegen.
En toen was hij weg
wat hij naliet was een kus op haar wang
en slierterige toverzaad in haar mond
En daar bij de openhaard, viel ze in slaap, zonder te slikken.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Bandietaah, 25 jaar. Klaar om een stap verder te zetten? Op mijn prive pagina deel ik geheime gedachten, misschien durven we dingen die hier niet zouden...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Zuus (52)
NotSoft (26)
Ikrijbeter (53)
Cyanka (71)