...En Het Begin

De hotelkamer was zoals de rest van Ellens wereld: smaakvol, duur, en volledig onder controle. Gedimde verlichting. Lakens die strak getrokken waren. Een fles wijn die niemand had aangeraakt. Flikkerende kaarsen in glazen op het nachtkastje.

Eva stond bij het raam. Ellen had haar in de lift al uitgekleed. Geen woorden, gewoon de rits en toen het gebaar: stap eruit. Nu stond ze daar in zwart kant, armen langs haar lichaam, en wachtte. Ellen zelf was nog volledig gekleed.

Ellen gooide een condoom op het bed.

"De regels ken je." Ze ging in de stoel bij de deur zitten, sloeg haar benen over elkaar. "Doe je ding. Ik kijk."

Thomas pakte het condoom niet op.

Het idee was onderweg gekomen. Ergens tussen het restaurant en het hotel, terwijl hij achter hen aan liep. De sterren waren helder die avond. En onder die sterrenhemel zag hij wat zijn bekentenis betekende.

Een dier. Hij was een dier.

En de dames die voor hem liepen, hun hakken tikkend op het plaveisel, dat waren ook dieren. En de vriend van Ellen. En het handjevol mannen dat een vrouw als Eva durfde te benaderen. Allemaal dieren.

Heel even had hij zich gehaat om wat hij was. Maar zijn voorouders waren hetzelfde geweest. Haar voorouders ook. Generaties die vochten om te paren, vochten om hun nageslacht te zien overleven. Al die driften en al dat geweld en al die seks, samengeperst door de eeuwen heen tot het in hem zat en in haar en in iedereen.

En dat alles, die hele som, verpakt in Ellens systeem. Een vrouw die zichzelf geen plaats durfde te geven in die geschiedenis. Die er een spel van had gemaakt, regels en contracten en condooms, alles wat natuurlijk was weggesaneerd.

Maar hier, onder de sterren, zag hij Eva's plaats. En de zijne.

Nu stond hij in de hotelkamer en keek naar haar rug. Het kaarslicht flikkerde lui tegen haar glade huid, hij zag lichte sproeten die hij nog niet kende.
"Draai je om."

Eva draaide zich om. Haar gezicht was vlak, schamperend. Ja, klaar om "gebruikt" te worden.

Thomas trok zijn overhemd uit. Maakte zijn riem los. Eva's blik ging kort naar beneden en weer omhoog. Professioneel bijna. Een inschatting.

Hij liep naar haar toe. Haar geur. Op kantoor was dit slechts een vage impressie, nu bedwelmde het hem. Hoe hij haar nu had willen zoenen, maar dat was niet meer aan de orde. Hij legde een hand op haar heup. Ze verstijfde niet, verzette zich niet, deed niks.

"Op het bed."

Ze ging op het bed liggen. Op haar rug, benen licht gespreid. Haar ogen op het plafond.

Thomas ging naast haar zitten. Liet zijn hand over haar buik gaan. Haar huid was warm. Ze ademde rustig, gecontroleerd. Een vrouw die dit vaker had gedaan. Die wist hoe het werkte.

Hij liet zijn hand langs haar dij glijden en kwam uit op het elastiek van een string. Nog voor hij verder kon trok ze haar knieën omhoog en liet ze een moderne zwarte string van haar billen glijden.

Hij wist dat hij nu zijn initiatief moest pakken en legde zijn vlakke hand volledig over haar, inderdaad zoals Ellen al had verklapt, spekgladde kut.
"Het condoom," zei Ellen vanaf haar stoel.

Thomas keek naar haar. Toen naar het condoom op het nachtkastje. Toen naar zijn vingers, glibberig van Eva. Haar geur nog intenser. Toen weer naar Eva's gezicht. Ze keek nog steeds naar het plafond, maar er zat kleur op haar wangen.

En hij begreep het.

Ze was opgewonden. Maar niet van hem. Van haar walging van hem. Van hoe voorspelbaar hij was, hoe makkelijk, hoe hij hier lag en deed wat er van hem verwacht werd. Elke man die hier was geweest had haar gelijk gegeven, en dat was waar ze nat van werd. Van haar eigen gelijk.

Hij voelde iets verschuiven in zijn borst. Iets dat misschien woede was, of misschien iets ouder.

Als dit het spel was, dan stopte hij met spelen.

Hij negeerde haar. Ging tussen Eva's benen zitten.

"Kijk me aan."

Ze keek hem aan. Die blik. Minachting. Opwinding van haar minachting.

Hij zette zichzelf tegen haar aan. Warme natheid omgolfde zijn eikel.

Het was alsof de kamer doormidden brak.

Haar ogen werden groot. Huid. Geen latex.

"Thom..."

Hij was al in haar. Eva maakte een gespannen, murmelend geluid, ergens tussen protest en iets anders.

Hij voelde haar om zich heen en iets in zijn borst brak open. Maanden van kijken, wachten, zichzelf wijsmaken dat het om haar karakter ging. Dit was waar het om ging. Dit was altijd waar het om ging. Zij. Van hem. Nu.

"Ellen..."

Ellen was opgestaan. "Wat doe je."

Haar stem was vlak. Thomas bewoog niet. Bleef in haar, voelde haar om zich heen, voelde hoe haar lichaam verstijfde.

"Ik doe wat ik wil." Hij keek haar aan. "Dat was de afspraak."

"Niet dit." Ellen deed een stap naar voren.

"Je zei dat ik niet lief moest zijn." Hij keek haar aan. "Je zei dat ik moest nemen. Dat ik een dier moest blijven." Hij begon te bewegen. Langzaam. Eva maakte een geluid, ergens tussen protest en iets anders.

"Dit is wat dieren doen, Ellen. Alles wat jullie eromheen hebben gebouwd is pervers."

"Stop." Ellens stem was hoog. "Je stopt nu, je..."

"Ze doet alles wat ik wil. Dat zei je. Alles."

"Niet..."

"Niet dit?"

Eva's handen waren naar zijn armen gegaan, maar ze duwde niet weg. Ze leek niet te weten of ze het wel mocht, wel kon.

"Ellen..." Eva's stem was te hoog. Ze keek langs Thomas heen naar haar vriendin. "Ellen, zeg dat hij moet stoppen."

Ellen stond bij de stoel. Ze keek naar het bed. Ze zei niks.

"Dit was niet de afspraak. Ellen. Dit is niet..." Eva's ademhaling ging te snel. Haar handen lagen op Thomas' borst, maar ze duwden niet. Ze wist niet meer hoe dat moest. Jarenlang had ze gewacht op Ellens stem, Ellens instructies, en nu was er stilte en haar lichaam bleef in de stand waarin het was gezet.

"Hij doet geen... hij heeft geen..."

Thomas stopte niet.

"Ellen." Het was bijna hijgen nu. "Je moet iets zeggen. Je moet..." Haar benen lagen nog steeds om hem heen. Ze had ze daar zelf neergelegd, toen dit nog was wat het hoorde te zijn. Het commando kwam niet. "Ik kan niet... dit kan niet..."

Haar mond zei nee. Haar lichaam wachtte op toestemming om 'nee' uit te voeren.

Die kwam niet.

"Hou me tegen dan." Thomas keek naar Ellen. "Of blijf sputteren, ik word er alleen maar harder van."

Hij begon haar met langere halen te neuken.

"Ik wil... dit is niet... je moet iets... Ellen... please..."

Het ging richting hyperventilatie. Dezelfde woorden steeds sneller, in een andere volgorde, vast in een lus.

"Had iemand jou iets gevraagd?" Ellens stem doorbrak het gejammer.

Eva's mond klapte dicht. Haar lichaam verstijfde onder Thomas, maar het verzet was eruit. Weg. Was er nooit geweest. Ze lag stil, ogen op het plafond, en wachtte.

Ellen kwam naast het bed staan. Ze keek neer op Eva. Toen naar Thomas.

"Je levert me uit." Eva's lichaam ontspande terwijl ze het zei. Ellen had besloten. Dan was het goed.

"Aan hem. En jij gaat braaf zijn. Jouw buik, jouw vruchtbaarheid zal vanaf nu van hem zijn." Ze keek naar Thomas. "En als hij niet de beste vader blijkt die een vrouw zich kan wensen, dan heb ik mijn manieren om hem kapot te maken."

"Ik reken erop," zei Thomas. Hij stond nu echt op het punt Eva vol te gutsen.

Eva's greep op zijn armen werd anders. Haar benen kwamen hoger om zijn rug.

En toen voelde hij het. Een langzaam ritmisch knijpen, diep van binnen. Ze melkte hem.

Ellen zag het aan zijn gezicht. Ze wist wat het betekende. Ze had Eva dat geleerd, jaren geleden, en Eva deed het alleen...

"Ga je gang," zei Ellen zacht.

Ze keek hoe Thomas haar vriendin's knieholtes over zijn schouders legde.

Dit keer bewoog Eva naar voren, dieper.

"Ik geloof dat er iemand thuis op mij wacht die hetzelfde gaat doen." Ellen pakte haar tas. En, alsof het nog uitmaakte: "Ik verwacht dat je haar nog voor het ontbijt in verschillende standjes volspuit."

Ze liep naar de deur. Ze keek niet meer achterom naar het parende koppel. De deur viel zacht in het slot.

Op het nachtkastje lag het condoom, nog in de verpakking. Kaarslicht flikkerde tegen het folie.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!