Te Nemen Of Te Laten - 29

Het kwam me goed uit dat mijn kamergenote er niet was toen ik thuis kwam. Ik zette mijn tas neer, liep door naar mijn eigen kamertje en liet me op het bed vallen. Ik kon er niets aan doen dat ik in huilen uitbarstte. Ik miste Frank en ik miste Sabine zo erg!
‘Blijf niet in zelfmedelijden hangen, want het leven gaat gewoon verder,’ bleef ik mezelf voorhouden, maar met weinig succes. Plots rinkelde mijn telefoon.
“Hallo..?” Het was Myriam.
“Wat is er?” wilde ze weten.
Natuurlijk! Ze merkte het vanzelf dat ik niet in een opperbest humeur was. Ik snotterde net niet. Waarschijnlijk klonk ik zelfs alsof ik net gehuid had.

“Was het zo erg?” vroeg ze. “Ik dacht dat meneer Beckers een aardige klant zou zijn.”
“Dat was hij ook, Myriam. Het heeft niets met hem te maken.”
“Wat is er dan aan de hand?” drong ze aan.
“Een sterfgeval,” verzon ik ter plekke. Ik had geen zin om haar de waarheid te vertellen. “Mijn favoriete tante is onverwacht overleden.”
“Oh, gecondoleerd!” antwoordde ze, maar dan sloeg ze gelijk een zakelijke toon aan. “Meneer Beckers zal vast heel tevreden over je zijn geweest, want hij heeft vanavond tienduizend euro extra overgemaakt. Als mededeling vermeldde hij: ‘Mevrouw Bemindt, bijdrage studiekosten.’ Zojuist ontving ik van hem een mailtje met het verzoek om dat bedrag integraal naar jou door te storten. Geloof me Tess, het gebeurt wel vaker dat een klant een van mijn meisjes met een extraatje beloont, maar dat iemand zo gul is om het dubbele van de prijs te betalen, dat maakte ik nooit eerder mee.”
“Oh..!?” Verder kwam ik niet. Was dat Franks manier om zijn waardering te tonen… of wilde hij daarmee definitief alle bruggen tussen ons verbranden? Ik wist niet wat ik hiervan moest denken. Misschien moest ik het hem maar gewoon terugstorten. Op zijn medelijden zat ik immers niet te wachten.

“Ik hoop wel dat jij professioneel genoeg bent om jezelf over het verlies van je tante heen te zetten, Tess,” zei Myriam. “Een rijke, vaste klant wil een meisje voor vannacht en dat lijkt me na jouw ervaringen met meneer Beckers echt een klusje voor jou.”
“Moet dat echt, Myriam? Kun je niet iemand anders sturen?”
“Nee… Ik heb niemand die vanavond nog vrij is en dus reken ik op jou, begrijp je?”
Alsof ik dat ooit niet zou kunnen begrijpen! Contract is contract, dat was hetgeen Myriam écht bedoelde! Ik had er absoluut geen zin in om het bed te delen met weer eens een vreemde man. Al helemaal vanavond niet, maar dit was uiteraard de andere kant van de medaille. Als escorte had je niet te kiezen, dus ik zou wel moeten gaan.
‘Ach, wie weet is het wel een leuke man die je over je verdriet om Frank en Sabine heen weet te helpen,’ hield ik mezelf voor. Deze lichtelijk ‘gedwongen mindset’ zorgde er in ieder geval voor dat ik de naam van de klant en van het hotel waar hij verbleef voldoende helder meekreeg. Meneer Van Den Broek zou me opwachten in de foyer van het hotel, waar we eerst iets zouden drinken om kennis te maken en het ijs te breken, aldus Myriam. De taxi die ze voor me geregeld had, zou me binnen twintig minuutjes al ophalen. Ik moest me dus nog haasten ook…

De geur van Franks exclusieve ‘cologne’ was minder exclusief dan ik tot dan toe dacht. Het hoofd van de man die me in de foyer van het hotel tegemoet kwam en me met een handdruk en een kus op de wang begroette, hing werkelijk in een veel te fel overdreven wolk van precies hetzelfde mannenparfum als dat van Frank. De herinneringen aan onze week samen waren meteen allemaal terug. De passie, de warme gesprekken, zijn aanrakingen die me telkens in vuur en vlam wisten te zetten… Om van Sabines inbreng daarbij maar te zwijgen. Het hielp me ook niet vooruit dat die smeltkroes aan herinneringen aanvoelde als een warme deken waar ik vooralsnog liever niet onderuit wilde kruipen. Het feit dat de man gelijk voorstelde dat ik hem Herman zou noemen, veranderde daar niets aan. Het was een compleet andere realiteit waar ik tegenaan keek. Met name ene meneer Van Den Broek, een gehuwde zakenman van ergens rond de vijftig, met een zweterige bovenlip en een veel te strakzittende smokingjas.

Tijdens de kennismaking, bij een glaasje wijn in een halfronde nis van de foyer, voelde ik me een soort van decorstuk wat hij zo nodig aan de op en af lopende passanten wilde tonen. Herhaaldelijk raakte hij mijn knie aan met een bezitterigheid die me deed huiveren. Terwijl hij respectloos en behoorlijk luidruchtig commentaar gaf op al wie daar passeerde, glimlachte ik mijn ‘professionele’ glimlach. Van binnen kromp ik echter ineen. Elke vezel in mijn lichaam schreeuwde om Frank. Om de man die, aanvankelijk alleen, maar later samen met zijn charmante huishoudster, mij zover had gekregen dat ik helemaal mezelf had durven zijn. Zelfs nu ik voor Frank slechts een voorbijgaand avontuur bleek te zijn geweest, viel het niet te ontkennen dat hij moeiteloos mijn juiste snaren had gevonden en bespeeld. Frank, en later ook Sabine, deden me openbloeien tot de vrouw die ik wat graag wilde zijn, maar die ik tot dan toe in mezelf absoluut niet zag. Het was me snel duidelijk dat deze Herman Van Den Broek dat soort ‘gave’ helemaal niet in zich droeg.

Ik paste beleefd voor nog een drankje, waarna hij me meenam naar wat hij ‘zijn suite’ noemde. In niets was het te vergelijken met de luxe van Franks suite in Keulen, dat zag ik al bij de eerste oogopslag. Het was eerder een studio, met aan de ene kant een zithoek met kitchenette en aan de andere kant de slaapkamer, gescheiden door een wand waar wellicht ook de badkamer zich achter moest bevinden.
Zodra de deur achter ons sloot werd het contrast nog pijnlijker duidelijk. Waar Frank bij onze allereerste keer alle tijd van de wereld nam om mijn lichaam als een landkaart te verkennen, stormde Van den Broek eerder onhandig en gehaast op zijn doel af.
"Mooie keuze," zei hij, eventjes kijkend naar mijn sexy blauwe setje. Vervolgens had hij me in geen tijd helemaal uit de kleren en lag ik achterover op het bed te ontdekken dat zelfs een getrouwde man van vijftig moeite had met de basiselementen van een degelijk voorspel.

Van opwinding van mijn kant was er eigenlijk nauwelijks sprake toen Van den Broek aangaf dat hij ‘het’ zonder condoom wilde doen. Dat ging ik hem absoluut niet toestaan! Terwijl hij met duidelijke tegenzin een rubberjasje rond zijn pik rolde, prees ik me gelukkig dat ik Myriams raad om altijd een degelijk glijmiddel bij me te hebben ter harte had genomen. Hoewel Van Den Broek lang niet zo fors geschapen was als Frank, ging me dat nu goed van pas komen. Terwijl hij mijn tietjes met zijn grote handen bijna tot moes kneep, voorzag ik eerst zijn lul en daarna mijn muisje van een flinke dosis glij-gel. Toen hij over me heen kwam en al bij al vrij makkelijk in mijn goed geoliede schede glibberde, complimenteerde hij me zowaar omwille van mijn ‘krappe-knijpkutje’..!

Van Den Broek was een bijna gênant luidruchtige neuker, dat ontdekte ik de volgende minuten. Daarnaast was hij behoorlijk egoïstisch ingesteld. Geen enkel moment hield hij rekening met mij en dat kwam mijn opwinding vanzelf niet ten goede. Dank zij dat glijmiddel kon ik hem gelukkig wel hebben zonder dat het pijnlijk werd. Omdat ik toch iets van ‘deelname aan de festiviteiten’ wilde tonen, plooide ik mijn armen rond zijn middel, maar eigenlijk lag ik gewoon onder hem te wachten tot hij klaar zou zijn. Al bij al hield hij het langer vol dan ik vooraf dacht, maar uiteindelijk spoot hij de vrucht van zijn opwinding dan toch in het condoom en was deze voor mij gênante kwelling voorbij. Van Den Broek rolde van me af, mompelde iets over een ‘lange, zware dag’ en viel bijna direct in een luidruchtig slaap.

Terwijl het ritme van zijn zware gesnurk door de kamer galmde, lag ik naar het plafond te staren. De plekken op mijn lichaam waar Van Den Broek mij daarnet nog intiem aanraakte, voelden niet warm maar schraal. De snelheid waarmee hij zich had teruggetrokken en zijn rug naar me toedraaide, raakte me misschien nog het meest. Het voelde aan alsof ik een verplichte tussenstop was geweest op de weg naar zijn nachtrust.
Luisterend naar het monotone geluid van zijn voldane gesnurk, voelde ik een kilte over me heen komen die niets met de temperatuur in de kamer te maken had. In mijn hoofd overliep ik de avond opnieuw, vanaf de begroeting in de foyer tot aan het moment dat hij van me af rolde. Het was verbijsterend hoe iemand zo dichtbij kon zijn en tegelijkertijd een hele wereld van afstand kon scheppen met één enkele draai op zijn rug. Ik lag onbeweeglijk naast hem, bang dat zelfs mijn ademhaling in staat zou zijn om de slaap van de man naast mij te verstoren. Waarom in godsnaam had Van Den Broek mij voor een hele nacht geboekt, vroeg ik me af. Wellicht omdat hij in de ochtend nog een keer over me heen wilde... Hoe weinig aanlokkelijk kon een vooruitzicht zijn..?

Slapen zou er wellicht niet inzitten. Terwijl ik naar het plafond bleef staren, werd de kilte onder de lakens stilaan ondraaglijk. Ik voelde me niet alleen onbevredigd, maar ook helemaal leeg. Het contrast tussen de chemie met zowel Frank als Sabine en de zielloze seks met de man naast mij was onwaarschijnlijk confronterend. Het kwam binnen als een soort genadeslag… De magie van de afgelopen week was een vloek geworden. Een schokkende vaststelling was het, die me deed inzien wat ik miste… En tegelijk ook dat ik dat nooit of te nimmer nog zou vinden in deze wereld van betaalde illusie..!

Plots gleed de oppervlakkigheid van Herman Van Den Broek van me af als water van een gladgepolijste steen. Mijn besluit stond vast. Als hij me als een ‘tussenstop’ mocht behandelen, dan mocht ik hem met evenveel recht een koekje van eigen deeg terug bezorgen.
Op een of andere manier leek het wel alsof ik overstapte naar een overlevingsstrategie toen ik uit bed stapte. Ik douchte de geur van de avond van me af en kleedde mezelf in stilte aan. Onderweg naar beneden tikte ik in de lift een kort berichtje in en stuurde dat naar Myriam.
‘Ik stop ermee. Dit was mijn laatste opdracht. Groetjes, Tess.’

Zodra ik buiten kwam en op de inderhaast gebelde taxi wachtte, voelde de nachtlucht heerlijk verfrissend aan en dat zorgde gelijk ook voor helderheid in mijn hoofd. Ik was de voorbije week verliefd geworden op een droom. Een onmogelijke, onbereikbare droom was het, maar ik was ten minste op tijd wakker geworden.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!