Te Nemen Of Te Laten - 30

“Ik kan de komende maanden niet voor jou werken, Myriam. Ik heb voorlopig voldoende geld om mijn studies te betalen en daar wil ik me nu op concentreren.”
Ik had het kunnen weten dat zij mijn eenzijdig ontslag niet zomaar zou accepteren, maar ondanks dat ze me wakker had gebeld, was ik al genoeg helder van geest om van me af te bijten.

“Je wilt er dus volledig mee stoppen?” vroeg Myriam streng.
“Voorlopig wel, ja.”
“Ik hoop dat je beseft dat dit consequenties heeft, Tess. Lees er anders de kleine lettertjes van jouw contract maar eens op na.”
“Die las ik niet,” bekende ik. “Hoe zit dat precies?”
“Contractueel zou ik nu de helft van al wat ik jou nog moet uitkeren kunnen inhouden, maar ik hoop dat je op een dag toch weer voor me wil werken. Daarom zal ik niet het onderste uit de kan halen,” zei ze, iets minder streng. “Ik ben geen onmens en daarom zal ik je voor de week met meneer Beckers correct betalen volgens de door ons allebei ondertekende overeenkomst. De bonus die hij jou schonk maak ik ook over naar jouw rekening, maar het bedrag wat je voor de voorbije nacht met Van Den Broek had moeten krijgen, ga ik je voorlopig niet uitbetalen. Hij was trouwens ‘not amused’ dat je er vanmorgen niet meer was.”
“Dat is dan zijn probleem, Myriam,” antwoordde ik ontwijkend.
“Als Van Den Broek afhaakt als klant is het ook mijn probleem, Tess. Mijn voorstel is dus te nemen of te laten.”

Was dat misschien een soort van ‘zakelijk mantra’ van Myriam? Het waren precies dezelfde woorden die ze ook tegen Frank zei toen ze over het bedrag onderhandelden wat hij voor een week met mij zou moeten betalen. Ach, wat voor keuze had ik anders dan op haar voorstel in te gaan? Een snel rekensommetje stelde me gerust dat ik er eigenlijk helemaal niet zo bekaaid vanaf kwam.
“Ok, Myriam.”
“Blij dat we het ten minste daarover eens kunnen zijn,” zei ze. “Neem gerust contact met me op zodra je terug wil werken. Jij blijft altijd welkom.”
“Bedankt, zal ik doen.”
Ik hing op, in het besef dat ik mijn laatste woorden helemaal niet meende. Ik was gewoonweg blij dat ik er op zijn minst voor een hele tijd vanaf was. Als escorte kreeg je dan wel goed betaald, maar het was een onwaarschijnlijke klote-job. Je moest naar bed met mannen met wie je in het echte leven nooit iets te maken zou willen hebben, én misschien nog erger… Je moest mannen loslaten voor wie je in het echte leven door het vuur zou gaan.

De tranen begonnen weer te stromen en vanzelf bekroop me de zin om Frank te bellen. Gelijk realiseerde ik me dat ik onze onderlinge belofte om elkaars nummer aan het einde van de week te wissen nog niet was nagekomen. Hoe lastig me het ook viel, dat moest dan nu maar gebeuren. Ik wilde het niet meemaken dat ik hem in een zwak moment toch zou bellen, al was het maar om zijn stem te horen… Twee minuten later was zowel Franks telefoonnummer als de daarbij horende gesprekgeschiedenis uit mijn systeem gewist.

De dagen daarna probeerde ik zo goed mogelijk te studeren, al kostte het heel veel moeite om me te concentreren. Dat moest nochtans. Het volgende examen kwam er snel aan en ik wilde uiteraard slagen. Toch was het constant worstelen met mezelf, daar kon ik niets aan doen. Ik kon niet stoppen met denken aan Frank, aan Sabine, aan onze veel te korte vakantie op Mykonos én aan onze fantastische tijd samen.
Ook op de zaterdagmorgen van de week daarna zat ik aan de keukentafel met mijn laptop en studieboeken voor me uitgespreid. Ik las de teksten wel, maar de stof drong zo moeizaam tot me door. Ergens onderweg ging de betekenis van wat ik las veel te vaak verloren in de mist van mijn emoties.

Ik was boos op mezelf en tegelijk boos op de hele wereld. Waarom kon ik de tijd die ik met Frank en Sabine had doorgebracht niet loslaten? Ze wilden waarschijnlijk niets meer met me te maken hebben. Van Sabine kon ik nog begrijpen dat ik haar niet hoorde. Met haar had ik geen nummers uitgewisseld. Het was vooral in Frank dat ik me teleurgesteld voelde. Hem kennende had hij mijn nummer allicht ook gewist, maar dan nog kon hij via Myriam altijd op mijn pad komen. Hij had haar immers een mailtje gestuurd over dat extra bedrag voor mijn studiekosten... Zo moeilijk kon het dan toch niet zijn om bij Myriam mijn mailadres los te weken en mij in een berichtje te vragen hoe het met me ging... Dat deed je toch gewoon als je om iemand gaf. Nee, wat Sabine ook beweerde, Frank hield niet van mij, anders had hij me al lang een teken van leven gegeven.

Het schelle geluid van de deurbel deed me opschrikken. Waarschijnlijk zou dat weer een of andere koerierdienst zijn. Mijn huisgenote was dat weekend naar haar ouders, maar ze bestelde wel om de haverklap iets online. Ik had geen idee of ze iets besteld had, maar dat zou dus best kunnen. Met tegenzin stond ik op van mijn stoel. Zelfs dat ging moeizaam. Ik had het gevoel dat mijn hele voorraad aan energie stilaan opgebruikt was.
“Een momentje!” riep ik richting de deur, simpelweg omdat ik eerst nog snel langs mijn slaapkamer moest om een T-shirt aan te trekken.
Het was een zolderappartement wat ik samen met mijn studiemaatje huurde. Op zonnige dagen kon het daar erg warm zijn en daarom zat ik vaak in mijn ondergoed als ik alleen was en moest studeren. Ik koos voor een langer shirt, zodat ik geen broek of rok nodig had.

Zodra ik de deur opende, kon ik mijn ogen niet geloven. Het was helemaal geen pakjesbezorger die daar in de traphal stond, maar Sabine!
“Ik moet met je praten!” zei ze kordaat.
Het moest dringend zijn, want ze flapte het eruit zonder me te groeten of zelfs maar ‘hallo’ te zeggen. Vooraleer ik goed en wel begreep wat er gebeurde, duwde ze de deur al wijd open, waarna ze resoluut naar binnen stapte. Ik had haar wat graag willen omhelzen, maar dat kon ik dus op mijn buik schrijven. Verbijsterd, met de kruk van de open deur nog in mijn hand, keek ik haar na.
“Wil je niet binnenkomen?” vroeg ik dan maar gekscherend. Haar gedrag leek me op zijn zachts gezegd een beetje vreemd en dus probeerde ik de stemming wat op te vrolijken met een beetje humor. Het werkte duidelijk alleen voor mij, maar ja, het zien van Sabine was dan ook meer dan genoeg om mijn humeur aanzienlijk op te krikken. Wat de reden van haar komst ook zou zijn, het was alsof haar binnenkomst mijn appartement even fel oplichtte als de sterkste zonnestraal.

“Doe de deur dicht!” commandeerde ze me.
Ik gehoorzaamde per direct en toen ik me daarna naar haar omdraaide, zat ze al aan tafel, waar ze haar blik over mijn studieboeken liet dwalen.
“Je bent een slimme meid, nietwaar?” vroeg ze. “Anders zou je hier niets van begrijpen, toch?”
“Hoe bedoel je?” Ik was compleet overdonderd. Wat bedoelde ze met haar vraag of ik een slimme meid was? Waar kwam dat plots vandaan? Sabine leek me hoe dan ook van streek. Ik had haar nog nooit zo gezien.
“Jullie twee zijn niet meer te redden!” zei ze, gevolgd door een diepe zucht.
“Wie?” vroeg ik.
“Jij en Frank.”
“Hoe ben je tot die conclusie gekomen?”
“Omdat jullie verliefd zijn op elkaar, maar geen van jullie twee de eerste stap wil zetten.”
Daar moest ik even over nadenken. Zou het waar zijn dat Frank echt verliefd op me was?

“Waarom neemt hij dan geen contact met me op?” vroeg ik uiteindelijk.
“Omdat hij een man is,” antwoordde Sabine scherp. “Jij zou ook contact met hem kunnen opnemen.”
“Ik?”
“Ja… Waarom niet?”
“Frank had me voor die week geboekt, Sabine… Juist daarom heb ik niet het recht om mezelf aan hem op te dringen. Trouwens, eenmaal weer thuis heb ik zijn telefoonnummer gewist. Dat hadden we vooraf zo afgesproken.”
“Goeie genade!” zuchtte Sabine. “Hij de jouwe ook… Mijn god, jullie twee maken het zo ingewikkeld dat het op die manier nooit iets kan worden. Een van jullie moet de eerste stap zetten!”
“Waarom vertel je dat niet aan Frank!?” reageerde ik kortaf.
“Wat denk je dat ik hem al dagenlang vertel, Tess?”
“Maar hij wil dus niet,” concludeerde ik.
“Hij wil het wel, maar durft niet… Dat is iets heel anders!”

Opnieuw gaf Sabine me iets om over na te denken. Frank die wel wilde maar niet durfde? Waar sloeg dat op? De Frank die ik leerde kennen liet zeker een aantal zaken over aan zijn medewerkers, maar met gebrek aan durf had dat beslist niets te maken. Dat was eerder omdat hij iets niet graag deed of omdat het indruiste tegen zijn natuur. Die onderhandelingen met de vakbonden in Londen waren daarvan een goed voorbeeld. Uiteindelijk had hij toen alsnog zelf het heft in handen genomen en de onderhandelingen tot een goed einde gebracht. Het kon toch niet zijn dat een man als Frank zich tegenover mij…
Ach, ik kwam er niet uit en dus besloot ik het gesprek voorlopig maar een andere kant op te sturen. Misschien kwam er straks wel een beter moment voorbij om bij Sabine te hengelen naar de reden waarom ze uitkwam bij Franks gebrek aan durf.

“Hoe weet jij zo zeker dat we verliefd zijn op elkaar?” vroeg ik. “Op jouw aandringen heb ik toegegeven dat ik verliefd ben op Frank, maar heeft hij jou dat andersom ook met zoveel woorden gezegd?”
Sabine knikte. “Ik weet dat jij het niet graag zal horen, maar ik kon niet anders dan er met Frank wél over praten.”
Vanzelf sloeg ik een hand voor mijn mond. “Waarom?” vroeg ik geschrokken.
“Waarom niet?” reageerde Sabine laconiek. “Wat hij voor je voelt, herken ik bij mezelf, weet je nog wel..? Bovendien valt hetgeen jullie voor elkaar voelen al van kilomeers ver van jullie gezichten af te lezen. Dat werd mij al duidelijk de allereerste keer dat ik jullie samen zag. Sinds jullie op het vliegveld afscheid namen is Frank zichzelf niet meer. Zolang hij aan het werk is, houdt hij zich kranig, maar thuis hangt hij als een hoopje stuurloze ellende in de bank. Als ik hier en nu naar jou kijk, dan zie ik dat jij hetzelfde doormaakt.”

Daar had ik niet direct een antwoord op, maar haar laatste woorden weerleggen was iets wat me toch nooit ging lukken. “Ik mis hem zo,” wist ik uiteindelijk te stamelen.
“Ga dat dan maar snel tegen Frank zeggen! Behalve voor zijn werk is hij al dagen de deur niet meer uit geweest. Ik weet heel zeker dat je hem vandaag thuis zult aantreffen.”
“Ik kan toch niet zomaar naar Antwerpen snorren en bij hem aanbellen?”
“Waarom niet?”
“Daarom niet!” Een antwoord wat nergens op sloeg, maar dan nog… Frank voelde hetzelfde als ik. Aan de ene kant was dat geruststellend, maar aan de andere kant was dat ook een probleem. Als hij zich al dagenlang in zijn appartement opsloot, zou hij nooit de eerste stap zetten. Dat bracht mij vanzelf terug bij een vraag die ik haar eerder niet had durven stellen.

“Sabine, meende je het daarnet toen je zei dat Frank wel zou willen maar niet durft?”
“Absoluut!”
“Sorry, maar ik heb moeite om dat te geloven… Ik bijt toch niet.”
Sabine grinnikte kort, al viel het me op dat haar ogen niet mee lachten. Seconden later keek ze me zo doorgrondend aan dat ik me daar per direct ongemakkelijk bij voelde.
“Dat heeft zo goed als niets met jou te maken, maar alles met mij,” zei ze, bloedserieus.
“Met jou..? Sabine, je spreekt in raadsels!” reageerde ik verbaasd.
“Tess…” Ze liet haar handen over de tafel glijden, tot op de mijne. “Frank heeft je vast wel eens verteld dat hij en ik elkaar al heel lang kennen, nietwaar?”
Ik humde, niet wetend waar ik me aan kon verwachten.
“Hoe lang, dat heeft hij je vast niet gezegd, wel?”
“Niet precies, nee.”
“Bereid je voor op een schok, meid,” zuchtte ze, duidelijk gespannen. “Frank en ik kennen elkaar al ons hele leven… Of eigenlijk nog langer, want al van voor onze geboorte zijn we samen… Frank is acht minuten na mij geboren. Tess… Ik ben zijn tweelingzus.”

De stilte in mijn bescheiden studentenflatje voelde plotseling loodzwaar aan. Terwijl het laatste woord van haar onwaarschijnlijke onthulling nog door de kamer leek te galmen, trok ze haar handen van de mijne, om ze meteen daarna nerveus in elkaar te verstrengelen.
“Zijn tweelingzus..!?" herhaalde ik hees. Ook ik trok mijn handen terug, zo ver als mogelijk weg van de vrouw die ik daarnet nog wilde knuffelen en met al mijn liefde had willen overladen. Compleet uit mijn lood geslagen, stelde ik de enige vraag die zich in mijn hoofd opdrong.
"En al die tijd hebben jullie..? Djezus Sabine.. Dat is geen affaire... Dat is..."
“Dat is onze realiteit, Tess!” onderbrak Sabine me, zacht maar beslist. Haar blik was niet langer gespannen, maar vol van rauwe eerlijkheid. “Sinds onze ouders stierven, is er niemand meer die ons begrijpt zoals Frank en ik elkaar begrijpen. We hebben elkaar getroost, we hebben elkaar ontdekt, maar boven alles hebben we elkaar lief… Deze kille wereld verafschuwt de liefde tussen broer en zus. Voor de buitenwacht ben ik dus Franks huishoudster, maar achter gesloten deuren zijn we elkaars alles.”

Hoe vaak had ik mezelf niet afgevraagd wat er precies speelde tussen Frank en zijn huishoudster? Die vraag kreeg nu een antwoord, maar ik kon niet zeggen dat ik daar gelijk vrolijk van werd.
“Godmiljaar..!” vloekte ik, absoluut niet in staat om mijn teleurstelling te verbergen.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!