Door: Raven Fox
Datum: 18-04-2026 | Cijfer: 8.4 | Gelezen: 350
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 11 minuten | Lezers Online: 9
Trefwoord(en): Bi, Onervaren, Studenten, Transformatie, Verlangen, Young Adult,
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 11 minuten | Lezers Online: 9
Trefwoord(en): Bi, Onervaren, Studenten, Transformatie, Verlangen, Young Adult,
Vervolg op: Luisterend Oor - 13
Vrijdagavond was het stil in huis. Merel had de jongere kinderen naar bed gebracht en zat alleen op de bank, haar hart bonkend in haar keel, toen de bel ging.
Sophie stond in de deuropening — klein, bijna tenger, maar met een aanwezigheid die de gang leek te vullen. De geur van haar parfum kwam als eerste: vanille, warm en zoet, vermengd met iets fris van haar shampoo, als gewassen haar in de zon. Merel ademde het onbewust in.
Waarom voelt dit zo gevaarlijk goed? Alsof ik iets benader wat niet van mij is.
Ze droeg een oversized crèmekleurige trui die van één schouder gleed en daardoor meer verried dan verborg — het fijne bot van haar sleutelbeen, de zachte ronding van haar borst eronder. Het rokje was kort genoeg om te laten zien hoe lang haar benen waren voor iemand van haar formaat, slank en bleek in het zachte ganglicht. Ze leek bijna te klein voor de ruimte, maar bewoog alsof ze dat allang wist en er geen moeite mee had.
Haar donkerblonde haar viel in losse golven over haar schouders — niet gestyled, eerder alsof het zo was opgedroogd en ze er niet naar had omgekeken. En haar ogen, groot en groen, keken Merel aan met iets wat nieuwsgierigheid was, maar er net niet bij bleef.
Ze omhelsde Merel iets langer dan normaal. Merel voelde Sophies zachte, volle borsten tegen de hare drukken, de warmte van haar lichaam, de lichte trilling in haar ademhaling tegen haar hals.
Ze ruikt naar hoop. Naar iets echts. Ik wil dit niet kapotmaken… maar ik ben al te ver.
“Je ziet er… anders uit vanavond,” fluisterde Sophie, haar lippen bijna tegen Merels oor. Haar stem was laag, een beetje hees, en haar adem streelde warm over Merels huid. “Minder gespannen. Meer… open.”
Merel voelde een warme rilling over haar rug lopen, diep naar beneden, tot tussen haar benen. Ze liet Sophie binnen, haar vingers trilden licht toen ze de jas ophing. Ze schonk twee glazen rode wijn in — zwaar, donkerrood, bijna bloedkleurig. Ze gingen naast elkaar op de bank zitten, zo dicht dat hun dijen elkaar raakten. De warmte van Sophies huid brandde door de dunne stof heen.
Eerst praatten ze over niets. Tentamens, docenten, een hoorcollege dat ze allebei halverwege hadden opgegeven. Maar de wijn deed zijn werk. De stiltes werden langer, zwaarder. De blikken bleven hangen. Sophies knie gleed langzaam tussen Merels benen, warm en zacht, zonder dat het een beweging leek die ze bewust had ingezet.
Sophie draaide haar glas rond tussen haar vingers en keek Merel van opzij aan, haar lippen iets geopend, vochtig van de wijn.
“Ik ben er zo klaar mee,” zei ze zacht, bijna kreunend. “Die jongens van onze leeftijd… ze durven bijna niks. Ze raken je aan alsof ze bang zijn dat je breekt. Of ze gaan veel te hard en denken dat dat genoeg is.” Ze beet zacht op haar onderlip, haar ogen donkerder nu. “Ik wil iemand die… de tijd neemt. Die me écht voelt. Die weet hoe hij me langzaam, heel langzaam gek kan maken. Tot ik smeek.”
God, ze klinkt zo puur. Zo levend. Ik wil dit vasthouden… maar ik weet dat ik haar mee de hel in sleur.
Merel slikte. Haar hart klopte in haar keel. Ze voelde Sophies been hoger tussen haar dijen drukken, de warmte van haar huid, de lichte druk tegen haar kruis.
“Precies,” antwoordde Merel, haar stem lager, heser dan ze wilde. “Oudere mannen zijn vaak niet veel beter. Ze nemen gewoon wat ze willen… zonder je écht te zien. Zonder je te laten voelen dat je… gewild bent. Dat je lichaam… gekoesterd wordt. Of juist… meedogenloos gebruikt.”
Sophie schoof nog dichterbij. Haar knie drukte nu stevig tegen Merels kruis. De warmte was bijna ondraaglijk. Haar vingers streken langzaam over Merels dij, omhoog, plagend, tot net onder de zoom van haar rokje.
“En wat wil jij dan, Merel?” fluisterde ze, haar adem warm en zoet van de wijn tegen Merels lippen. “Wie zou jou wél écht kunnen laten voelen? Wie zou je laten… smelten? Of… breken?”
De stilte was elektrisch. Merel voelde Sophies adem op haar mond, rook haar vanillegeur vermengd met wijn en iets zoets, vrouwelijks. Haar eigen lichaam reageerde meteen — een warme, vochtige tinteling tussen haar benen, haar tepels hard tegen de stof van haar trui.
Dit voelt te goed. Te echt. Als ze blijft, zal Hannah haar ook kapotmaken. En het zal mijn schuld zijn. Alles is altijd mijn schuld.
Sophie zette haar glas neer. Haar vingers gleden onder Merels trui, streelden de blote huid van haar rug, langzaam, plagend. Haar lippen kwamen dichterbij.
“Mag ik je kussen?” vroeg ze, haar stem bijna onhoorbaar, trillend van verlangen. “Ik wil het al zo lang… ik wil weten hoe je smaakt.”
Merel knikte, nauwelijks merkbaar.
Hun eerste kus was zacht, aarzelend, bijna voorzichtig. Lippen die elkaar proefden, warm en zoet van de wijn. Sophies hand gleed over Merels wang, haar duim streelde haar jukbeen. De kus werd dieper, langzamer, tongen die elkaar verlegen vonden, dan hongeriger. Merel zuchtte zacht toen Sophies vingers onder haar trui gleden en de blote huid van haar rug streelden, langzaam omhoog, tot aan haar schouderbladen. Sophies ademhaling werd zwaarder, haar kleine, stevige borsten drukten tegen Merels lichaam, haar tepels hard voelbaar door de dunne stof.
Sophie kreunde zachtjes in Merels mond, een klein, verlangend geluidje dat Merel door haar hele lichaam voelde trillen. Haar hand gleed lager, over Merels onderrug, tot net boven haar billen.
“Je smaakt zo goed,” fluisterde Sophie hees, haar lippen tegen Merels hals, warm en vochtig. “Ik wil je overal proeven… langzaam… overal.”
Op dat moment ging de deur van de woonkamer langzaam open.
Hannah stapte naar binnen. Het zachte licht uit de gang viel achter haar, waardoor ze even een donkere silhouet leek — klein, maar onheilspellend. Ze droeg alleen een kort, los slaapshirtje dat nauwelijks haar billen bedekte. Haar lange haren vielen wild over haar schouders.
“Het is hier warmer dan ik me herinner,” zei Hannah zacht, terwijl haar blik de kamer even vasthield.
Ze bleef in de deuropening staan, één hand tegen de deurpost, en keek naar de twee verstrengelde meisjes op de bank.
De stilte was plotseling zwaar.
Sophies hand lag nog onder Merels trui, hun lippen rood en vochtig, hun ademhaling snel en onregelmatig. Hannahs ogen gleden langzaam over het tafereel — over Sophies blote been tussen Merels dijen, over Merels verhitte gezicht, over de manier waarop Sophies vingers nog steeds onder de stof bewogen.
Een langzame glimlach trok over Hannahs gezicht. Niet warm. Niet speels. Alleen een stille zekerheid in haar ogen, terwijl haar blik net een seconde te lang bleef hangen. Alsof ze de kamer al had uitgelezen voordat iemand doorhad dat er iets mis kon zijn — en daar geen haast mee had.
Ze deed een stap naar voren. Haar blote voeten maakten geen geluid op de vloer.
Hannah liep langzaam dichterbij. Haar ogen bleven strak op Sophie gericht, alsof ze haar al aan het keuren was. Ze bleef vlak voor de bank staan, zo dicht dat Merel haar warmte kon voelen.
Ze stak een hand uit en streelde Sophies haar bijna teder, maar haar vingers grepen daarna plotseling steviger vast — net genoeg om te laten merken dat ze de controle had.
“Sophie, toch?” zei ze zacht, haar stem honingzoet maar met een scherpe ondertoon. “Ik heb al zoveel over je gehoord… Merel praat de laatste tijd zo vaak over je.” Ze liet haar blik langzaam over Sophie glijden, zonder haast, zonder schaamte. “Kijk eens aan. Mijn grote zus heeft eindelijk iemand gevonden om mee te spelen.”
Sophie voelde de woorden landen voor ze ze helemaal begreep. Er was iets aan dit meisje — de manier waarop ze de kamer vulde zonder veel ruimte in te nemen, de glimlach die te zelfverzekerd was voor iemand van haar leeftijd.
Hannahs blik gleed langzaam naar Merel. Haar glimlach werd breder, bijna lief, maar haar ogen waren koud en meedogenloos.
“Je mag gerust doorgaan, hoor,” fluisterde ze, terwijl ze Sophies haar losliet en een vinger over Merels gloeiende wang liet glijden. “Laat je vooral niet door mij storen. Ik wil zien hoe ver mijn grote zus durft te gaan… voordat ze breekt.”
Hannah leunde iets voorover, haar lippen vlak bij Sophies oor, en fluisterde zo zacht dat Merel het net kon horen:
“En Sophie, als je wilt weten hoe gevoelig mijn zusje écht is… je mag haar gerust een beetje laten kronkelen. Ze houdt ervan als iemand de tijd neemt en haar langzaam, heel langzaam helemaal nat maakt.”
Hannah kwam langzaam overeind, likte langzaam over haar onderlip en keek nog één keer naar de twee meisjes — alsof ze al precies wist hoe dit zou eindigen.
“Welterusten, zusje…” zei ze zacht, bijna liefdevol.
“En Sophie… zorg dat ze vannacht helemaal de jouwe is. Ze heeft al veel te lang gewacht.”
Met een laatste, veelbetekenende glimlach draaide Hannah zich om en liep de kamer uit. De deur viel zachtjes achter haar dicht.
Ze voelt zo goed aan. Zacht, maar gespannen — alsof elke aanraking iets van haar weghaalt en tegelijk iets terugbrengt wat ze lang heeft weggestopt. Die honger in haar vingers, maar ook die terughoudendheid… het maakt me nieuwsgierig. En een beetje bang.
Hannah keek te lang. Er zat iets in haar glimlach wat op herkenning leek, alsof ze al wist hoe dit verder gaat.
Ze zei dat Merel “te lang” heeft gewacht. Maar waarvoor?
Ik wil het gebroken deel van haar kennen, het stuk dat ze voor niemand laat zien. Maar ik weet niet hoeveel donker ik erbij kan nemen. Wat als ik te diep ga en merk dat ik mezelf ook verlies?
Of is dat juist het moment om te blijven?
Het duurde een paar seconden voordat Merel weer ademhaalde alsof er niets veranderd was — en toch voelde de kamer niet meer helemaal van haar.
Ik wil haar hier houden. Haar lippen, haar handen, haar kutje dat ik straks wil proeven… ik wil haar gewoon helemaal hebben. Maar ik weet dat Hannah dit gaat uitbuiten. Ze keek me net aan alsof ze al wist wat ik vannacht ga doen. Als ik Sophie houd, trekt ze haar met mij mee in mijn vaders‑wereld. En als ik haar wegduw, ben ik weer alleen, leeg, en vol met papa’s zaad. Ik ben bang dat ik haar kapotmaak terwijl ik haar wil neuken. Is dat nou liefde of…
Sophie stond in de deuropening — klein, bijna tenger, maar met een aanwezigheid die de gang leek te vullen. De geur van haar parfum kwam als eerste: vanille, warm en zoet, vermengd met iets fris van haar shampoo, als gewassen haar in de zon. Merel ademde het onbewust in.
Waarom voelt dit zo gevaarlijk goed? Alsof ik iets benader wat niet van mij is.
Ze droeg een oversized crèmekleurige trui die van één schouder gleed en daardoor meer verried dan verborg — het fijne bot van haar sleutelbeen, de zachte ronding van haar borst eronder. Het rokje was kort genoeg om te laten zien hoe lang haar benen waren voor iemand van haar formaat, slank en bleek in het zachte ganglicht. Ze leek bijna te klein voor de ruimte, maar bewoog alsof ze dat allang wist en er geen moeite mee had.
Haar donkerblonde haar viel in losse golven over haar schouders — niet gestyled, eerder alsof het zo was opgedroogd en ze er niet naar had omgekeken. En haar ogen, groot en groen, keken Merel aan met iets wat nieuwsgierigheid was, maar er net niet bij bleef.
Ze omhelsde Merel iets langer dan normaal. Merel voelde Sophies zachte, volle borsten tegen de hare drukken, de warmte van haar lichaam, de lichte trilling in haar ademhaling tegen haar hals.
Ze ruikt naar hoop. Naar iets echts. Ik wil dit niet kapotmaken… maar ik ben al te ver.
“Je ziet er… anders uit vanavond,” fluisterde Sophie, haar lippen bijna tegen Merels oor. Haar stem was laag, een beetje hees, en haar adem streelde warm over Merels huid. “Minder gespannen. Meer… open.”
Merel voelde een warme rilling over haar rug lopen, diep naar beneden, tot tussen haar benen. Ze liet Sophie binnen, haar vingers trilden licht toen ze de jas ophing. Ze schonk twee glazen rode wijn in — zwaar, donkerrood, bijna bloedkleurig. Ze gingen naast elkaar op de bank zitten, zo dicht dat hun dijen elkaar raakten. De warmte van Sophies huid brandde door de dunne stof heen.
Eerst praatten ze over niets. Tentamens, docenten, een hoorcollege dat ze allebei halverwege hadden opgegeven. Maar de wijn deed zijn werk. De stiltes werden langer, zwaarder. De blikken bleven hangen. Sophies knie gleed langzaam tussen Merels benen, warm en zacht, zonder dat het een beweging leek die ze bewust had ingezet.
Sophie draaide haar glas rond tussen haar vingers en keek Merel van opzij aan, haar lippen iets geopend, vochtig van de wijn.
“Ik ben er zo klaar mee,” zei ze zacht, bijna kreunend. “Die jongens van onze leeftijd… ze durven bijna niks. Ze raken je aan alsof ze bang zijn dat je breekt. Of ze gaan veel te hard en denken dat dat genoeg is.” Ze beet zacht op haar onderlip, haar ogen donkerder nu. “Ik wil iemand die… de tijd neemt. Die me écht voelt. Die weet hoe hij me langzaam, heel langzaam gek kan maken. Tot ik smeek.”
God, ze klinkt zo puur. Zo levend. Ik wil dit vasthouden… maar ik weet dat ik haar mee de hel in sleur.
Merel slikte. Haar hart klopte in haar keel. Ze voelde Sophies been hoger tussen haar dijen drukken, de warmte van haar huid, de lichte druk tegen haar kruis.
“Precies,” antwoordde Merel, haar stem lager, heser dan ze wilde. “Oudere mannen zijn vaak niet veel beter. Ze nemen gewoon wat ze willen… zonder je écht te zien. Zonder je te laten voelen dat je… gewild bent. Dat je lichaam… gekoesterd wordt. Of juist… meedogenloos gebruikt.”
Sophie schoof nog dichterbij. Haar knie drukte nu stevig tegen Merels kruis. De warmte was bijna ondraaglijk. Haar vingers streken langzaam over Merels dij, omhoog, plagend, tot net onder de zoom van haar rokje.
“En wat wil jij dan, Merel?” fluisterde ze, haar adem warm en zoet van de wijn tegen Merels lippen. “Wie zou jou wél écht kunnen laten voelen? Wie zou je laten… smelten? Of… breken?”
De stilte was elektrisch. Merel voelde Sophies adem op haar mond, rook haar vanillegeur vermengd met wijn en iets zoets, vrouwelijks. Haar eigen lichaam reageerde meteen — een warme, vochtige tinteling tussen haar benen, haar tepels hard tegen de stof van haar trui.
Dit voelt te goed. Te echt. Als ze blijft, zal Hannah haar ook kapotmaken. En het zal mijn schuld zijn. Alles is altijd mijn schuld.
Sophie zette haar glas neer. Haar vingers gleden onder Merels trui, streelden de blote huid van haar rug, langzaam, plagend. Haar lippen kwamen dichterbij.
“Mag ik je kussen?” vroeg ze, haar stem bijna onhoorbaar, trillend van verlangen. “Ik wil het al zo lang… ik wil weten hoe je smaakt.”
Merel knikte, nauwelijks merkbaar.
Hun eerste kus was zacht, aarzelend, bijna voorzichtig. Lippen die elkaar proefden, warm en zoet van de wijn. Sophies hand gleed over Merels wang, haar duim streelde haar jukbeen. De kus werd dieper, langzamer, tongen die elkaar verlegen vonden, dan hongeriger. Merel zuchtte zacht toen Sophies vingers onder haar trui gleden en de blote huid van haar rug streelden, langzaam omhoog, tot aan haar schouderbladen. Sophies ademhaling werd zwaarder, haar kleine, stevige borsten drukten tegen Merels lichaam, haar tepels hard voelbaar door de dunne stof.
Sophie kreunde zachtjes in Merels mond, een klein, verlangend geluidje dat Merel door haar hele lichaam voelde trillen. Haar hand gleed lager, over Merels onderrug, tot net boven haar billen.
“Je smaakt zo goed,” fluisterde Sophie hees, haar lippen tegen Merels hals, warm en vochtig. “Ik wil je overal proeven… langzaam… overal.”
Op dat moment ging de deur van de woonkamer langzaam open.
Hannah stapte naar binnen. Het zachte licht uit de gang viel achter haar, waardoor ze even een donkere silhouet leek — klein, maar onheilspellend. Ze droeg alleen een kort, los slaapshirtje dat nauwelijks haar billen bedekte. Haar lange haren vielen wild over haar schouders.
“Het is hier warmer dan ik me herinner,” zei Hannah zacht, terwijl haar blik de kamer even vasthield.
Ze bleef in de deuropening staan, één hand tegen de deurpost, en keek naar de twee verstrengelde meisjes op de bank.
De stilte was plotseling zwaar.
Sophies hand lag nog onder Merels trui, hun lippen rood en vochtig, hun ademhaling snel en onregelmatig. Hannahs ogen gleden langzaam over het tafereel — over Sophies blote been tussen Merels dijen, over Merels verhitte gezicht, over de manier waarop Sophies vingers nog steeds onder de stof bewogen.
Een langzame glimlach trok over Hannahs gezicht. Niet warm. Niet speels. Alleen een stille zekerheid in haar ogen, terwijl haar blik net een seconde te lang bleef hangen. Alsof ze de kamer al had uitgelezen voordat iemand doorhad dat er iets mis kon zijn — en daar geen haast mee had.
Ze deed een stap naar voren. Haar blote voeten maakten geen geluid op de vloer.
Hannah liep langzaam dichterbij. Haar ogen bleven strak op Sophie gericht, alsof ze haar al aan het keuren was. Ze bleef vlak voor de bank staan, zo dicht dat Merel haar warmte kon voelen.
Ze stak een hand uit en streelde Sophies haar bijna teder, maar haar vingers grepen daarna plotseling steviger vast — net genoeg om te laten merken dat ze de controle had.
“Sophie, toch?” zei ze zacht, haar stem honingzoet maar met een scherpe ondertoon. “Ik heb al zoveel over je gehoord… Merel praat de laatste tijd zo vaak over je.” Ze liet haar blik langzaam over Sophie glijden, zonder haast, zonder schaamte. “Kijk eens aan. Mijn grote zus heeft eindelijk iemand gevonden om mee te spelen.”
Sophie voelde de woorden landen voor ze ze helemaal begreep. Er was iets aan dit meisje — de manier waarop ze de kamer vulde zonder veel ruimte in te nemen, de glimlach die te zelfverzekerd was voor iemand van haar leeftijd.
Hannahs blik gleed langzaam naar Merel. Haar glimlach werd breder, bijna lief, maar haar ogen waren koud en meedogenloos.
“Je mag gerust doorgaan, hoor,” fluisterde ze, terwijl ze Sophies haar losliet en een vinger over Merels gloeiende wang liet glijden. “Laat je vooral niet door mij storen. Ik wil zien hoe ver mijn grote zus durft te gaan… voordat ze breekt.”
Hannah leunde iets voorover, haar lippen vlak bij Sophies oor, en fluisterde zo zacht dat Merel het net kon horen:
“En Sophie, als je wilt weten hoe gevoelig mijn zusje écht is… je mag haar gerust een beetje laten kronkelen. Ze houdt ervan als iemand de tijd neemt en haar langzaam, heel langzaam helemaal nat maakt.”
Hannah kwam langzaam overeind, likte langzaam over haar onderlip en keek nog één keer naar de twee meisjes — alsof ze al precies wist hoe dit zou eindigen.
“Welterusten, zusje…” zei ze zacht, bijna liefdevol.
“En Sophie… zorg dat ze vannacht helemaal de jouwe is. Ze heeft al veel te lang gewacht.”
Met een laatste, veelbetekenende glimlach draaide Hannah zich om en liep de kamer uit. De deur viel zachtjes achter haar dicht.
Ze voelt zo goed aan. Zacht, maar gespannen — alsof elke aanraking iets van haar weghaalt en tegelijk iets terugbrengt wat ze lang heeft weggestopt. Die honger in haar vingers, maar ook die terughoudendheid… het maakt me nieuwsgierig. En een beetje bang.
Hannah keek te lang. Er zat iets in haar glimlach wat op herkenning leek, alsof ze al wist hoe dit verder gaat.
Ze zei dat Merel “te lang” heeft gewacht. Maar waarvoor?
Ik wil het gebroken deel van haar kennen, het stuk dat ze voor niemand laat zien. Maar ik weet niet hoeveel donker ik erbij kan nemen. Wat als ik te diep ga en merk dat ik mezelf ook verlies?
Of is dat juist het moment om te blijven?
Het duurde een paar seconden voordat Merel weer ademhaalde alsof er niets veranderd was — en toch voelde de kamer niet meer helemaal van haar.
Ik wil haar hier houden. Haar lippen, haar handen, haar kutje dat ik straks wil proeven… ik wil haar gewoon helemaal hebben. Maar ik weet dat Hannah dit gaat uitbuiten. Ze keek me net aan alsof ze al wist wat ik vannacht ga doen. Als ik Sophie houd, trekt ze haar met mij mee in mijn vaders‑wereld. En als ik haar wegduw, ben ik weer alleen, leeg, en vol met papa’s zaad. Ik ben bang dat ik haar kapotmaak terwijl ik haar wil neuken. Is dat nou liefde of…
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Sanei, 20 jaar. Wil je verder dromen en fantaseren? Op mijn prive pagina wordt het verhaal intenser, waarin niets onbesproken blijft...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Qrans (21)
Hornybirdy (58)
Lieskesing (25)
Miauw (39)